Από τον Περίπλου του Άννωνα στον Περίπλου της Ανθρωπότητας και στο Τέλος της

Προ ημερών ένας φίλος από την Ήπειρο μου έγραψε για να με ρωτήσει σχετικά με το πρώτο βιβλίο μου, το οποίο δημοσίευσα το 1991, δηλαδή πριν από σχεδόν 29 χρόνια. Αυτό αφορούσε τον Περίπλου του Άννωνα, μια καρχηδονιακή επιγραφή χαραγμένη στον Ναό του Μπάαλ Χαμόν της Καρχηδόνας, η οποία διασώθηκε χάρη σε μια αρχαία ελληνική μετάφρασή της. Το βιβλίο μου βρίσκεται online ολόκληρο εδώ:  https://periplusofhanno.wordpress.com/

Πρέπει στο σημείο αυτό να προσθέσω ότι η εμφάνιση του Ιντερνέτ έλυσε τα χέρια πολλών επιστημόνων, οι οποίοι δεν χρειάζονται πλέον την μιζέρια κάθε αμόρφωτου, ψιλικατζή-μικροεκδότη για να αναπτύξουν όσο χρειάζεται το θέμα τους, ούτε και εξαρτώνται από την όποια δικτατορική επιβολή ενός ψευτοϊστορικού δόγματος, όπως ο ανύπαρκτος ‘ελληνισμός’ στο ψευτο-κράτος Ελλάδα, για να γράψουν και να αναπτύξουν διά μακρών την απαγορευμένη στην χώρα τους ιστορική αλήθεια, καθώς και να απορρίψουν και να καταγγείλουν το εν λόγω τυραννικά επιβλημένο, διαστρεβλωτικό και αποχαυνωτικό, ψευτοϊστορικό δόγμα.

Οι ερωτήσεις του φίλου μου έδωσαν να καταλάβω πόσο μακριά βρίσκονται από την ιστορική πραγματικότητα του αρχαίου κόσμου ακόμη και όσοι έχουν ένα προσωπικό ενδιαφέρον να μάθουν κάτι σχετικά. Τα κριτήρια, τα μέτρα και τα σταθμά, οι αξίες και οι αρχές των αρχαίων πολιτισμών τους διαφεύγουν ολότελα, οπότε ακόμη και αρχαία κείμενα να διαβάσουν, είτε δεν τα καταλαβαίνουν καθόλου, είτε τα παρερμηνεύουν φτειάχνοντας έτσι τον ψεύτικο κόσμο της φαντασίας τους για την Αρχαιότητα – κάτι δηλαδή το ολότελα ανύπαρκτο.

Έτσι, αντί να απαντήσω εν συντομία με μερικές εκατοντάδες λέξεις προτίμησα να αφιερώσω πάνω από 10000 λέξεις στην απάντησή μου για να αναδείξω όψεις της Αρχαιότητας οι οποίες παραμένουν ολότελα άγνωστες στους σημερινούς ανθρώπους. Δημοσιεύω εδώ το σύνολο της τελικής απάντησής μου. Ενόσω έγραφα λοιπόν την μακροσκελή απάντηση, αντιλήφθηκα ότι θα μπορούσε υστερογενώς να δημοσιευθεί και γι’ αυτό ήδη τότε την χώρισα σε ενότητες και υπο-ενότητες.

Η περί του θέματος αλληλογραφία πέρασε μέσα από κάποιες πρώτες επιστολές που αφορούσαν διαδικαστικά και προσωπικά θέματα. Δημοσιεύω από εκείνες ένα χαρακτηριστικό απόσπασμα επιστολής μου αναφορικά με την παραχάραξη της Ιστορίας των Αρχαίων Ανατολικών Εθνών και Πολιτισμών από τους δυτικούς Οριενταλιστές ιστορικούς, αρχαιολόγους, φιλολόγους, λογοτέχνες και ζωγράφους, όπως επίσης τμήματα των επιστολών και των περί τον Περίπλου του Άννωνα ερωτήσεων του φίλου μου.

—– Ερώτηση φίλου σχετικά με τον Περίπλου του Άννωνα ————-

Φίλε μου Σαμσαντίν, καλημέρα από την Ελλάδα! Δεν ξέρω πού σε βρίσκω σ’ αυτές τις αχανείς εκτάσεις που εξερευνάς! Την απάντησή σου την…ανακάλυψα σήμερα!

Ερώτηση πρώτη λοιπόν: Υπάρχει η πιθανότητα το κείμενο περί Άννωνος να γράφτηκε κατευθείαν στα ελληνικά (δηλαδή η μετάφρασή του από τα Καρχηδονιακά να ήταν μια επινόηση του συγγραφέα) ο οποίος χρησιμοποίησε τις γνώσεις της εποχής του για τις ανατολικές ακτές της Αφρικής; Βλέπω πιστή αναπαραγωγή του χάρτη του Ερατοσθένη (στη διήγηση) και όχι παρατηρήσεις κάποιου που εξερεύνησε την περιοχή. Εσύ που την ξέρεις καλά, τώρα που πέρασε αρκετός καιρός από τότε που ασχολήθηκες με την περιήγηση του Άννωνος ποια γνώμη έχεις;

Ελπίζω να είσαι καλά και να συνεχίζεις τα ατέλειωτα ταξίδια σου.

————- Αποσπάσματα από την πρώτη απάντησή μου —————

Αν σου θυμίζει “πιστή αναπαραγωγή του χάρτη του Ερατοσθένη” (((κάτι που ασφαλώς και δεν είναι, διότι ο Περίπλους βρίθει πληροφοριών και στοιχείων ανυπάρκτων στα ελάχιστα αποσπάσματα της Γεωγραφίας του Ερατοσθένη που έχουν σωθεί και στον χάρτη του οποίου η εγκυρότητα είναι ευθέως ανάλογη της ιστορικότητάς του: τα αρχαιότερα χειρόγραφα είναι πολύ ύστερα))), αυτό συμβαίνει επειδή ως πολύ μεταγενέστερο έργο η Γεωγραφία του Ερατοσθένη βασίσθηκε σε πρότερα φοινικικά, καρχηδονιακά, αραμαϊκά, αιγυπτιακά, περσικά, βαβυλωνιακά και ελληνικά κείμενα τα οποία δεν σώζονται σήμερα.

Με άλλα λόγια, αντί να δεις την εμφανέστατη ιστορική συνέχεια και εξέλιξη, προσπαθείς να δεις τα πάντα ανάποδα.

………………………………………….

Η πραγματικότητα είναι ότι ο χάρτης του Ερατοσθένη και ελάχιστα στοιχεία έχει για τις ακτές της Δυτικής Αφρικής και αναξιόπιστος σε μεγάλο βαθμό είναι, όσο δεν βρίσκονται μεγάλα τμήματα της Γεωγραφίας του σε καλά χρονολογημένα και πρώιμα χειρόγραφα.

Ακόμη χειρότερα για το τι μου γράφεις, η “επινόηση του συγγραφέα”, την οποία αναφέρεις, είναι απλά και μόνον δική σου νοητική προβολή στο κείμενο, το οποίο διαβάζεις και το οποίο θέλεις να προσαρμόσεις στην ιστορική διαστροφή και στο ψέμμα, το οποίο είναι ολόκληρος ο νεώτερος κόσμος, και στο οποίο έχεις εθισθεί και το οποίο φαίνεται να σου αρέσει. Δεν είσαι ο μόνος που κάνει κάτι τέτοιο. Είναι μια πολύ διαδεδομένη τάση και όχι απλώς σύγχρονη – μεταπολεμική αλλά αποτελεί νεώτερη ιδεοληψία και αρρώστεια. Αφορά μάλιστα και αρκετούς θεωρούμενους σημαντικούς ιστορικούς του 18ου, του 19ου και του 20ου αιώνα οι οποίοι έπεσαν θύματα των αρχικών αναγνωσμάτων τους.

Θα μπορούσε κανείς να γράψει ολόκληρη εγκυκλοπαίδεια για τους πρώιμους δυτικούς ερευνητές και επιστήμονες οι οποίοι έφθασαν ήδη από τα τέλη του 18ου αιώνα στην Ασία και την Αφρική, ή ακόμη στην Ιταλία, την Ιβηρική και την Βαλκανική χερσόνησο. Προσπαθούσαν να βρουν το τι είχαν στην βορειοδυτική Ευρώπη στρεβλά διαβάσει, και – αποδεδειγμένα – αντί να δουν την πραγματικότητα η οποία βρισκόταν μπροστά τους, συνέχιζαν να ‘βλέπουν’ την εξωπραγματική και ανύπαρκτη εικόνα, την οποία είχαν σχηματίσει διαβάζοντας στα πανεπιστήμια και στις βιβλιοθήκες τους.

Το τι μου γράφεις εκφράζει την ίδια διανοητική διαστροφή που παρουσιάζει ο άθλιος πίνακας του Ντελακρουά για τον ανύπαρκτό του Σαρδανάπαλο σε αντιπαράθεση με τα πραγματικά, ιστορικά, αληθινά ασσυριακά ανάγλυφα της Νινευή τα οποία απεικονίζουν τον όντως αυθεντικό Ασσουρμπανιπάλ. Πρόσεξε την διαφορά εδώ: https://commons.wikimedia.org/wiki/File:Delacroix_-_La_Mort_de_Sardanapale_(1827).jpg

και εδώ: https://blog.britishmuseum.org/who-was-ashurbanipal/

HyperFocal: 0

A2

A3

A4

Ο αληθινός, ιστορικός Ασσουρμπανιπάλ των αρχαίων ασσυριακών αναγλύφων της Νινευή ….. 

….. και το τρισάθλιο ψευδο-καλλιτέχνημα του διαστρεβλωτικού και παραχαρακτικού, ανάξιου ‘καλλιτέχνη’ Ντελακρουά, ο ιστορικά ανύπαρκτος ‘Σαρδανάπαλος’.

Delacroix La Mort de Sardanapale 1827

Δόξα τω Θεώ, η δική σου ‘περίπτωση’ είναι ασύγκριτα ηπιώτερη από το τι τερατουργηματικές παραμορφώσεις της ιστορικής αλήθειας έγιναν από δυτικοευρωπαίους ‘ακαδημαϊκούς’ και ‘καλλιτέχνες’.

——- Επισημάνσεις και νέες ερωτήσεις του φίλου ———————

Προσπάθησα πρώτα απ’ όλα να δω το αυθεντικό κείμενο του Άννωνος και την εποχή που γράφτηκε. Δεν φιλοδοξώ να ασχοληθώ περισσότερο μ’ αυτό το θέμα. Διάβασα το βιβλίο σου και μου κίνησε την περιέργεια. Ξέρω ότι ο χάρτης του Ερατοσθένη κατασκευάστηκε με βάση τα όσα σώθηκαν από τα έργα του. Αλλά μου έκανε εντύπωση το ότι ο Άννων νόμιζε ότι έπλεε προς ανατολάς ενώ θα έπρεπε να πάει προς τη δύση. Σου θυμίζω ότι αυτό συμβαίνει (λαθεμένα) στον χάρτη του “Ερατοσθένη”.

——- Απόσπασμα από την ανταπάντησή μου —————————-

Εντυπωσιακό να θέλεις να με διαβάσεις τόσο πολύ. Εφόσον το επιχειρείς, πρέπει να ξέρεις ότι από όλα τα βιβλία μου Ο Περίπλους της Ερυθράς Θαλάσσης είναι αυτό που βρίσκεται πιο κοντά μου. Ίσως επειδή στα χρόνια, στα οποία τοποθετείται χρονολογικά η συγγραφή του, έζησα την περισσότερη ζωή μου.

Αλλά θα με χαροποιούσε πολύ περισσότερο, αν μάθαινα ότι μελετούσες το Χαφτ Πεϋκάρ (Επτά Ομορφιές) του Νεζαμί Γκαντζεβί, εθνικού ποιητή των Αζέρων, ο οποίος τον 12ο αιώνα διευθέτησε ένα θόλο για την Ομορφιά της Ρωμανίας και περιέγραψε την σχέση της με τον Μπαχράμ Γκουρ, τον οποίο πολλοί ερμηνευτές ταυτίζουν – κακώς – με τον Σασανίδη Σάχη Μπαχράμ Ε’ (420-438).

Αλλά που ξέρεις; Αν εσύ διάβαζες το Χαφτ Πεϋκάρ μπορεί – με το ενδιαφέρον που έχεις για τον Άννωνα και τον περίπλου των αφρικανικών παραλίων – να προτιμούσες να ασχοληθείς με την επίσκεψη που έκανε ο Μπαχράμ Γκουρ στον θόλο για την Βέρβερη Όμορφη του Μαγρέμπ (της βορειοδυτικής Αφρικής). Αλλά ποιος είναι τελικά ο Μπαχράμ Γκουρ;

Όπως καταλαβαίνεις, το παρόν σημείωμα δεν είναι η απάντηση του πλέον διαφορετικά τοποθετημένου ερωτήματός σου. Είναι μόνον μια συζήτηση επί του διαδικαστικού. Η απάντηση θα έλθει αύριο.

Να είσαι πάντα καλά, φίλε μου! Ειλικρινά χαίρομαι πολύ που σε γνώρισα και χαίρομαι ακόμη περισσότερο που άνθρωποι σαν και σένα υπάρχουν ακόμη σε κείνο τον τόπο! Ο Θεός μαζί σου!

Σαμσαντίν

———————- Τελική απάντησή μου ————————————-

Αγαπητέ φίλε,

Εφόσον με την πρώτη, επί του διαδικαστικού απάντησή μου, κάλυψα ορισμένα θέματα, εδώ θα περάσω στο κεντρικό σημείο.

Ευχαριστώ θερμώς για την πρόσκλησή σου να γράψω κάτι για τον τόσο ενδιαφέροντα ακριτικό τόπο σου!

 

Α. Προεισαγωγικές Αναφορές

Άλλοι φίλοι, οι οποίοι έχουν κυττάξει αυτό:

https://www.academia.edu/34399625/Θεματολογία_Ψυχικών_Επιστημών_-_Seminars_in_Spiritual_Exercises_Handouts_in_Greek

και έχουν προξενήσει με την αλληλογραφία τους αυτό:

https://www.academia.edu/42899749/Ψυχική_Οντολογία_Κοσμογονία_Εσχατολογία_και_Θεουργία_με_φωτο_and_λεζάντες_ ,

μου ζητούν να γράψω ατελείωτους τόμους για να μην χορταίνουν να διαβάζουν!

Εγώ είμαι ειλικρινής:

Είμαι τελείως μακριά από τον μικρόκοσμο των διεφθαμένων πανεπιστημίων, των κακούργων και των εγκληματιών του δημοσίου, των άχρηστων, αποχαυνωτικών και αποχαυνωμένων ΜΜΕ, των αργυρώνητων ψευτο-επιστημόνων, και όλων των τρωκτικών για τα οποία το οποιοδήποτε χρηματικό ποσό έχει μια αξία. Μόλις πρωτύτερα, απέρριψα την πρόταση εξαιρετικού φίλου από το Μαλάουϊ να εργασθώ σε εκεί πανεπιστήμιο. Είναι μία νότια αφρικανική χώρα, η οποία έχει σύνορα με την αγαπημένη μου Μοζαμβίκη. Το Μαλάουϊ έχει έκταση λίγο μικρότερη από την Ελλάδα και πληθυσμό γύρω στα 18-20 εκ. Δεν αρνήθηκα να πάω και να ζήσω εκεί ωστόσο. Αλλά μόνον αυθεντικές κοινότητες παραδοσιακών γεωργών και κτηνοτρόφων με ενδιαφέρουν – με τις παραδόσεις, τις δοξασίες, τα ήθη και τα έθιμά τους, τα τραγούδια τους, τις λατρείες και την Πίστη τους. Μοντέρνα κτήρια και κομφόρ μου είναι αποκρουστικά.

Και είμαι τελείως μακριά από τον μάταιο κόσμο των μωρόδοξων, οι οποίοι νομίζουν ότι με 3, 33 ή 133 βιβλία θα κερδίσουν μία προ θανάτου τεράστια περιουσία και μά μετά θάνατον υστεροφημία.

Τίποτα δεν θα μείνει από τον σημερινό κόσμο, κανένα κτήριο, κανένα βιβλίο, κανένα χειρόγραφο, κανένα κράτος, καμμιά κοινωνία, και σχεδόν κανένας άνθρωπος. Οι μόνοι, απειροελάχιστοι, οι οποίοι θα επιβιώσουν θα είναι αυτοί οι οποίοι θα έχουν είτε αγνοήσει ολότελα αυτόν τον κόσμο (όπως πολλοί από τους Μπέτζα φίλους μου στην νοτιοανατολική Αίγυπτο και στο ανατολικό Σουδάν) είτε απορρίψει ολοσχερώς και αναχωρήσει από τον κόσμο αυτό.

Ο εν λόγω φίλος από την Λαμία (ο οποίος επίμονα μου ζητάει να γράψω τόμους επί τόμων) περιμένει από καιρό μια απάντηση πολύ μεγαλύτερη από αυτήν, την οποία περιμένεις εσύ, και η απάντησή μου σε σένα είναι είδος ‘προθέρμανσης’ για μένα. Αυτό συμβαίνει επειδή ο κοινός παρονομαστής είναι η Γνωσιολογία: δεν κατανοείτε τι ακριβώς είναι γνώση και πως αποκτάται. Αν και η θεματολογία σας είναι πολύ διαφορετική, έχετε αμφότεροι εγκλωβιστεί σε μια τεράστια απάτη: την θλιβερή αυτοκαταστροφή της βιβλιομανίας.

Νομίζετε (δηλαδή, έτσι σας έχουν κάνει) ότι η γνώση βρίσκεται στα βιβλία, ότι η σύγχρονη επιστημονική βιβλιοραφία είναι ό,τι καλύτερο υπάρχει για την όποια προσέγγιση σε ένα κάποιο θέμα και την κατανόησή του, ότι τάχα ο άνθρωπος ‘μορφώνεται’ διαβάζοντας, ότι ο πολιτισμός είναι συνισταμένη της γραφής, της ανάγνωσης και της πολυμάθειας, και ότι μπορείτε να καταφέρετε ‘κάτι’ με τα (ολοένα περισσότερα) βιβλία (και … χάρτες για την περίπτωσή σου!!).

Φίλε μου, δυστυχώς το μόνο που καταφέρνετε με όλα αυτά τα άχρηστα σκουπίδια (συμπεριλαμβανομένων και των δικών μου βιβλίων, λημμάτων, επιστημονικών άρθρων και εκλαϊκευτικών δημοσιεύσεων) είναι να χάσετε τις ζωές σας. Το τι ζείτε είναι ένας άθλιος θάνατος. Και ούτε που μπορείτε να φανταστείτε τι ακριβώς είναι ζωή. Αλλά ο Ιησούς, ο οποίος είναι το βασικό σημείο θρησκευτικής αναφοράς για σας, σας το έδειξε: Ζωή είναι Πίστη, δηλαδή η ικανότητα να περπατάς πάνω στην επιφάνεια των υδάτων της λίμνης, να εκβάλεις δαιμόνια, να ξεραίνεις δένδρα, να μετακινείς βουνά, κοκ. Κ-υ-ρ-ι-ο-λ-ε-κ-τ-ι-κ-ά!

Η δεινή θέση στην οποία θα βρεθούν οι ψυχές σας μετά τον θάνατό σας μου είναι πολύ καλά γνωστή. Και σε διαβεβαιώ, δεν υπάρχει τίποτα άλλο σημαντικώτερο ως ενδιαφέρον για τον άνθρωπο. Δεν υπάρχει τίποτα ολόγυρά σου στον υλικό κόσμο, ο οποίος σε περιβάλλει, το οποίο να μπορείς να μάθεις ακριβώς, ορθώς και πλήρως μέσω κάθε υλικής απόπειρας.

Και για να αποπειραθείς κάτι το τόσο άχρηστο, αδιέξοδο και κενό όσο η υλική απόπειρα εκμάθησης / γνώσης, χάνεις την μόνη πραγματικότητα, η οποία είναι ο ψυχικός σου εαυτός, ο ενδότερος εαυτός σου. Η ψυχή σου είναι αρκετή για να σου δώσει απαντήσεις σε όλα τα ερωτήματα, τα οποία μπορεί να έχεις σχετικά με τον υλικό κόσμο. Η ψυχή σου μπορεί να βρεθεί κατενώπιον του Καίσαρα και της Κλεοπάτρας, μπορεί να εποπτεύσει τις θαλασσοπορίες των Καρχηδονίων, μπορεί να παρευρεθεί σε δημόσιες ιεροτελεστίες των Καρχηδονίων, μπορεί να παρακολουθήσει τις εργασίες των γραφέων σε αρχαίους ναούς και βιβλιοθήκες, μπορεί να δει όλη την γήινη επιφάνεια, και – φυσικά – η ψυχή σου μπορεί να περιγράψει στο σώμα σου (δηλαδή την καρδιά και το μυαλό σου) το ακριβές σχήμα της γήινης επιφάνειας και των όποιων ‘ηπείρων’ – όπως άλλωστε μπορεί επίσης να σου πει τι σχήμα είχε η αρχική, προκατακλυσμιαία γήινη επιφάνεια, η οποία δεν ήταν επιμερισμένη σε ξεχωριστά τμήματα αλλά ενιαία και δεν περιβαλλόταν από την θάλασσα (αλμυρά ύδατα) αλλά από τον ωκεανό (γλυκά ύδατα). Και την ψυχή του δεν την προσεγγίζει κάποιος διαβάζοντας 100 βιβλία αλλά κάνοντας τις σωστές ψυχικές ασκήσεις (μαζί με τον σωστό τρόπο ζωής – ο οποίος είναι όλως αδύνατος  σε μεγάλες πόλεις είτε τώρα είτε πριν από 2000 χρόνια) και αφιερώνοντας τον περισσότερο χρόνο του εκεί.

Δεν ισχύει τίποτα από όσα βλέπεις τριγύρω σου. Τα πάντα είναι εντελώς διαφορετικά από το πως τα βλέπεις. Και σου ξεφεύγει (εσένα και όλου του κόσμου) απόλυτα η λειτουργικότητά τους ή η αιτία τους. Ζεις σε ένα απέραντο ψέμμα. Και συ και όλοι οι άλλοι. Και ζώντας σ’ αυτό δεν μπορείτε να δείτε τίποτα από την αλήθεια, αν και είναι μπροστά σας. Αυτό συμβαίνει επειδή το ψέμμα, στο οποίο αναφέρομαι, είναι ένας ανεπτυγμένος μέσα στις χιλιετίες παραμορφωτικός φακός πολλαπλών επιπέδων.

Και όταν τρακάρετε την αλήθεια σε κάποια κείμενα, τα οποία χρονολογούνται πριν από 3000 ή 4000 ή 4500 χρόνια, τότε αυτή σας φαίνεται σαν ένα ‘παραμύθι’ ή σαν ένα απίστευτο ψέμμα. Αυτή είναι όλη η περιγραφή του προκαταδικασμένου κόσμου σας, ο οποίος πολύ σύντομα θα σαρωθεί αναπότρεπτα και αμετάκλητα από μια αμείλικτη σειρά επερχομένων αφανιστικών κτυπημάτων, μπροστά στα οποία ο κορωναϊός θα φανεί ως θεόσταλτη ευλογία.

Με τα παραπάνω δεν θέλω να αποφύγω να σου απαντήσω, αλλά προσπαθώ να σου εξηγήσω πόσο άχρηστη ήταν η ζωή όλων σας, οι οποίοι μέσα στην ασύλληπτη τύφλα σας νομίσατε ότι μπορείτε να βεβηλώνετε ιερά κείμενα προβάλοντας σ’ αυτά την θλιβερή άγνοια, την διαστροφή, την παράνοια και την αβυσσαλέα ανηθικότητα του νεώτερου ανθρώπου. Δεν αναφέρομαι σε σένα ειδικά, αλλά αναφέρομαι σε πιθανούς ‘συγγραφείς’, ‘ιστορικούς’ ή ‘διανοούμενους’ με τα πονήματα των οποίων ο τρόπος ζωής σας μπορεί να σας έφερε σε επαφή.

Στο είπα και, παρά το γεγονός ότι δεν εννοείς να με καταλάβεις, στο επαναλαμβάνω: μη διαβάζεις κανενός ‘δυτικού’ συγγραφέα κείμενο των τελευταίων 500 χρόνων. Εμού συμπεριλαμβανομένου.

Διάβασε κείμενα ιστορικών περιόδων – αποδεχόμενος τα μέτρα τους και κρίνοντάς τα σημείο προς σημείο με εκείνα τα μέτρα. Τα δικά σου μέτρα δεν υπάρχουν. Πέταξέ τα στα σκουπίδια, αν νομίζεις ότι υπάρχουν. Και τα δικά σου και όλων των συγχρόνων. Είστε μια εκτρωματική περίπτωση ψευδανθρώπων, οι οποίοι όλοι σχεδόν θα αφανισθούν επειδή αυτό τους ταιριάζει. Και αυτό θα είστε μέχρι τότε, εκτός και αν κάποιοι από σας καταφέρουν και απορρίψουν τους έως σήμερα εαυτούς τους ως βδέλυγμα και να ανακαλύψουν τους ενδότερους εαυτούς τους, δηλαδή τις ψυχές τους, έτσι δηλαδή απόλυτα αναγεννώμενοι στην αλήθεια. Με άλλα λόγια και πολύ περιληπτικά: κανένας δεν γεννήθηκε και δεν γεννιέται ως βδέλυγμα ή ως τυφλός ψευδάνθρωπος, αλλά έγινε και γίνεται άκριτα αποδεχόμενος την πανούκλα της νεώτερης κοινωνίας – τα ‘μέτρα’ και τα ‘σταθμά’ της.

Αυτή είναι η μόνη αλήθεια και η μόνη μέθοδος την οποία, αν ακολουθήσεις, θα βρεις την πραγματική κατάσταση του κόσμου τριγύρω σου.

Διάβασε Μιχαήλ Ψελλό, Πορφυρογέννητο, Προκόπιο, Κοσμά Ινδικοπλεύστη, Νεμέσιο Εμέσης ή Άγιο Βασίλειο! Όχι ξεκινώντας από εισαγωγές συγχρόνων! Κατ’ ευθείαν την μετάφραση, αν δεν τα καταφέρνεις στο πρωτότυπο. Διάβασε Μοχιεντίν Ιμπν Άραμπι, Νεζαμί Γκαντζεβί, Φερντοουσί, Ταμπαρί! Και πάλι χωρίς εισαγωγές, αλλά κατ’ ευθείαν την μετάφραση!

Η Διδασκαλία Παντοδαπή του Μιχαήλ Ψελλού είναι αρκετή για να σε κάνει να καταλάβεις τι ακριβώς είναι το σύμπαν. Όπως και η Εξάμερος του Αγίου Βασιλείου.

Και το Σαχναμέ του Φερντοουσί είναι το μόνο κείμενο που εξηγεί κατά προσέγγισιν τι είναι ο Άνθρωπος, από τι απαρτίζεται και πως έχει συντεθεί η ψυχή του. Δεν είναι απλά και μόνον ένα Έπος Ηρώων και Βασιλέων, όπως ανίδεοι, άθεοι και υλιστές, νεώτεροι δυτικοί παρερμηνευτές το παρουσιάζουν, έτσι όμως βουλιάζοντας σε μια απέραντη θάλασσα αναντιστοιχιών μεταξύ του κειμένου του Φερντοουσί και της Ιστορίας όπως αυτή ήταν γνωστή και σε κείνον και στους νεώτερους Οριενταλιστές.

Αλλά – και πάλι – μην αποπειραθείς να προβάλλεις τα δικά σου μέτρα και σταθμά στα κείμενα αυτά!

Ούτε και να περιμένεις να σου δώσουν την τροφή στο στόμα!

Τα κείμενα, τα οποία δεν έχουν γραφεί για να είναι δυσνόητα, είναι άχρηστα και θέλουν πέταγμα στα σκουπίδια. Όπως και οι κρετίνοι που ασχολούνται μαζί τους! Για να λειτουργήσει σωστά ένα κείμενο, πρέπει να είναι ένα δύσκολο διαγώνισμα.

Πρέπει να μάθεις να δουλεύεις στο κάθε κείμενο με τα μέτρα, τα οποία σου δίνει ο συγγραφέας. Η ανάγνωση κάθε γραμμής κειμένου είναι μια διπλή προσπάθεια:

1) κατανόηση περιεχομένου και

2) καταγραφή μέτρων κρίσεως και αξιών, οι οποίες ισχύουν ως κριτήρια και σηματοδότες ερμηνείας απ’ άκρου εις άκρον στο συγκεκριμένο έργο.

Με τα δεύτερα θα καταλάβεις τα παρακάτω τμήματα του περιεχομένου, και έτσι σύντομα θα αντιληφθείς ότι ένα σημαντικό κείμενο διαβάζεται προχωρώντας μπροστά και πίσω συνέχεια και μέχρι το τέλος.

 

α

 

Β. Εισαγωγική Απάντηση

 

Περιοριζόμενες στα περί τον Άννωνα σημεία τους. οι δύο επιστολές σου έχουν βασικά προβλήματα, τα οποία ανάγονται σε τρεις εντελώς διαφορετικούς τομείς.

 

Ι. Η Ιερότητα της Ύπαρξης και οι Αρχαίοι Θαλασσοπόροι, Χαρτογράφοι, Γεωγράφοι, Γραφείς και Αρχιερείς

Μόνον ο ένας από αυτούς είναι το τι νομίζεις ότι σε ενδιαφέρει, δηλαδή η Ιστορία των Αρχαίων Οδοιπόρων, Θαλασσοπόρων, Γραφέων – Αντιγραφέων, Γεωγράφων, Χαρτογράφων, Γεωμετρών, Κοσμολόγων, Αστρονόμων, Αρχιερέων, Μυστών και Θεουργών.

Ούτε και αυτό το αντιλαμβάνεσαι στις σωστές του διαστάσεις βέβαια. Και θέλεις να ασχοληθείς με ένα σημείο του (ένα κείμενο και κάποιες αναφορές του), χωρίς να θέλεις πρώτα να μάθεις το πλαίσιο μέσα από το οποίο προέκυψε.

ααα

Νομίζεις (ή έτσι τουλάχιστον δείχνεις και διάψευσέ με σε παρακαλώ, αν κάνω λάθος, επειδή δεν σε γνωρίζω προσωπικά, οπότε συνάγω συμπεράσματα μέσα από τις γραμμές) ότι α) η όποια ενασχόληση με την γνώση, την μάθηση, την καταγραφή, την αντιγραφή, την μετάφραση, την ανάγνωση και την αρχειοθέτηση σε μια βιβλιοθήκη ή σε ένα ναό, β) η όποια δημόσια δραστηριότητα – από την απόφαση για τα κοινά μέχρι τον απόπλου αποίκων, οι οποίοι θα κατοικούσαν σε μακρινούς τόπους -, ή γ) ακόμη η όποια εμπορική και οικονομική συναλλαγή συνέβαινε χωρίς να έχει μια καθοριστική ηθική, θρησκευτική, λατρευτιική, ιερατική και ψυχική διάσταση.

Η σύγχρονη αντίληψη ότι όλα τα παραπάνω μπορούν να συμβούν χωρίς να υφίσταται ηθική, θρησκευτική, λατρευτιική, ιερατική και ψυχική διάσταση των συγκεκριμένων πράξεων, ενεργειών, δραστηριοτήτων, κινήσεων και μετακινήσεων αποτελεί μια τερατώδη διαστροφή, μια βδελυρή κτηνωδία, μια υστερική παράνοια, και ένα αβυσσαλέο και απάνθρωπο μίσος.

Δεν υπάρχει, όχι απλώς ανθρώπινη ύπαρξη αλλά γενικώτερα, ύπαρξη χωρίς Ιερότητα. Αν δεν μπορείς να το αντιληφθείς, παραιτήσου από κάθε ενασχόληση με την Αρχαιότητα, τα Χριστιανικά και τα Ισλαμικά Χρόνια, τις Τέχνες, τις Αρχαίες Επιστήμες και τα Γράμματα! Γιατί; Είναι πολύ απλό. Παρερμηνεύεις τα πάντα και είσαι ανίκανος να καταλάβεις σωστά το παραμικρό.

Η μόνη αλήθεια είναι ακριβώς αυτή: στην Καρχηδόνα, στην Αίγυπτο, στην Φοινίκη, στην Ανατολία, στην Μεσοποταμία, στην Μερόη, στην Υεμένη, στο Ιράν και αλλού, τίποτα δεν έκαναν οι άνθρωποι – ούτε μισό βήμα, όχι μία ολόκληρη αποικιακή αποστολή – χωρίς να αναλογισθούν την ηθική διάσταση του διαβήματος και της ενέργειάς τους και χωρίς να αναρωτηθούν αν παραβίαζαν την Ιερότητα του Σύμπαντος (το οποίο, ευτυχώς για κείνους, εννοούσαν πολύ διαφορετικά από το πως το αντιλαμβάνεσαι συ και οι περισσότεροι σημερινοί άνθρωποι).

Αυτή η αίσθηση ιερότητας του χώρου και της ύπαρξης ασφαλώς και υπήρχε στους Αρχαίους Έλληνες και στους Ρωμαίους. Αλλά σε κάποιες αρχαιοελληνικές πόλεις και κατά μία ιστορική περίοδο στην Ρώμη επικράτησαν ανίερες, βέβηλες και βδελυρές καταστάσεις, τις οποίες ο σύγχρονος παραμορφωτικός φακός των απατεώνων δυτικών ιστορικών, φιλολόγων, αρχαιολόγων και φιλοσόφων παρερμηνεύει εξεπίτηδες, συγκαλύπτει και αποσιωπά, και σε τελική ανάλυση εμποδίζει τους πλείστους να τις εντοπίσουν και να τις αντιληφθούν στις σωστές τους διαστάσεις.

Η Αθήνα του 5ου προχριστιανικού αιώνα ήταν ένα σατανικό βδέλυγμα, το οποίο απορρίπτεται ως περίττωμα της Ιστορίας του Ανθρώπου είτε με βάση τα μέτρα του Ομήρου, είτε τις αξίες του Ησιόδου, είτε τα κριτήρια του Πλουτάρχου, ο οποίος ανάμεσα σε όλους τους σήμερα γνωστούς αρχαίους Έλληνες ήταν ντε φάκτο ο αύσγκριτα πιο σημαντικός ως αρχιερέας του Μαντείου των Δελφών.

Μία Τζιχάντ, ένας Ιερός Πόλεμος δηλαδή, ήταν ο Τρωϊκός Πόλεμος, επειδή είχαν παραβιασθεί η Ηθική των Αχαιών και η Ιερότητα του τόπου από όπου ο Πάρις έκλεψε την Ωραία Ελένη: αυτή είναι η μόνη βασική πραγματικότητα της ανάλυσης της Ιλιάδας.

Οι ψευτοδιανοούμενοι και σατανοϊστορικοί, οι οποίοι αισχρώς εμπλέκουν τάχα οικονομικά κίνητρα, δήθεν ‘πολιτικά’ κριτήρια, και άχρηστες στρατιωτικές παρατηρήσεις είναι εγκληματίες, τους οποίους αν δεν εξαφανίσετε τιμωρώντας τους και κλείνοντάς τους σε μοναστήρια, θα εξαφανιστείτε εξαιτίας της απομάκρυνσής σας από την αλήθεια και από την ηθική αποτίμηση εκείνου του γεγονότος και όλων των γεγονότων της Ιστορίας, καθώς και συνεκδοχικά των δικών σας πράξεων.

Όλα αυτά τα παραπάνω πρέπει να έχεις στο μυαλό σου όταν ασχολείσαι με την Αρχαία Ιστορία, ιδιαίτερα εθνών και πολιτισμών για τους οποίους δεν έχεις μελετήσει τίποτα.

 

ΙΙ. Γνωσιολογία

 

Σημεία της επσιτολής σου ανάγονται σε θέματα εντελώς γνωσιολογικά και καθόλου ιστορικά-φιλολογικά: τι είναι ‘γνώση’ και πως ακριβώς προσλαμβάνεται / αποκτάται. Όπως ξέρεις, ανάμεσα στους αρχαίους Έλληνες φιλοσόφους, η γνωσιολογία ήταν ο ένας από τους πέντε τομείς της φιλοσοφίας (μαζί με την ηθική, την αισθητική, την λογική και την λεγόμενη μεταφυσική). Αυτό το σημείο δεν αφορά μόνον τον αρχαίο κόσμο αλλά και τον σημερινό (Cognitive Science).

Οι αφέλειες του σύγχρονου ιστορικού δαρβινισμού δεν μπορούν να γίνουν δεκτές στο επίπεδο της Γνωσιολογίας. Με το παραπάνω λεκτικό σχήμα δεν αναφέρομαι στην Ανθρωπολογία, στην θεωρία της εξέλιξης των ειδών, και στην ψευδέστατη και βδελυγματική κοροϊδία της καταγωγής του ανθρώπου από τον πίθηκο. Ο ιστορικός δαρβινισμός είναι μια δευτερογενής, απατηλή προβολή του ανθρωπολογικού εξελικτικού σχήματος στην Ιστορία της Ανθρωπότητας – κάτι που γίνεται σε διαστροφική παραποίηση όλων των ιστορικών πηγών, όλων των αρχαίων κειμένων, και όλων των αντιλήψεων και των γνώσεων τις οποίες τεκμηριωμένα είχαν όλα τα αρχαία έθνη αναφορικά με το γενικό σχεδιάγραμμα της Ανθρώπινης Ιστορίας.

Η ψευτο-θεωρία του σύγχρονου ιστορικού δαρβινισμού στηρίζεται στον ανιστόρητο και παρανοϊκό συλλογισμό ότι ‘παλιά’ οι άνθρωποι είχαν λίγες ‘γνώσεις’, λαθεμένη αντίληψη του κόσμου, και πολλές δεισιδαιμονίες, και ότι με την πάροδο των αιώνων και των χιλιετιών ο άνθρωπος ‘προόδευσε’, τάχα ‘ανεβαίνοντας’ στο δήθεν επίπεδο της σύγχρονης επιστήμης. Αυτό το γελοίο σχήμα είναι μια αναπόδεικτη σειρά ασύνδετων αφορισμών, μια συλλογή ετερόκλιτων υποθέσεων εργασίας χωρίς την παραμικρή αλληλουχία, μια άθλια απόπειρα εξαπάτησης του κόσμου, και μια απάνθρωπη και κτηνώδης άρνηση της Ανθρώπινης Ιστορίας όπως την τεκμηριώνουν τα ίδια τα ιστορικά κείμενα όλων των εποχών. Σε όλους τους αρχαίους πολιτισμούς υπάρχουν ιερά κείμενα τα οποία διαλαμβάνουν την Κοσμογονία, την Κοσμολογία και την αρχικά ανώτερη υπόσταση των ανθρώπων, οι οποίοι σταδιακά και εξαιτίας των λαθών τους (δηλαδή των ηθικών παραπτωμάτων τους) υποβιβάζονταν από πτώση σε πτώση και από παρακμή σε παρακμή. Αυτή είναι η Αληθινή Ιστορία του Ανθρώπου: όχι ανοδική ‘εξέλιξη’ και ‘πρόοδος’, αλλά καθοδική διολίσθηση και καταβαράθρωση στο βδέλυγμα των σημερινών ανόμων νόμων, μολυσματικών κοινωνιών, και κακουργηματικών κρατών.

Το δαρβινιστικό εξελικτικό σχήμα ‘πρωτόγονος άνθρωπος’ – ‘αρχαίος άνθρωπος’ – ‘μεσαιωνικός άνθρωπος’ – ‘νεώτερος άνθρωπος της επιστήμης και της τεχνολογίας’ είναι ένα αναπόδεικτος παραλογισμός. Η αλήθεια είναι το άκρως αντίθετο.

Το θέμα είναι τεράστιο και όχι άμεσα σχετιζόμενο με την ερώτησή σου, αλλά σε μια διάσταση την αφορά απόλυτα.

Φίλε μου, είτε σου αρέσει, είτε όχι, δεν ξέρεις ούτε το σχήμα της Αφρικής ούτε την κατεύθυνση της ναυσιπλοΐας κατά μήκος των ακτών της! Ούτε συ, ούτε και κανένας άλλος, εκτός των ελαχίστων οι οποίοι είναι ικανοί να έχουν μια πολύ ακριβή αντίληψη του τι είναι γνώση και πως αποκτάται, καθώς και μία σαφή αίσθηση των διαστάσεων, των μορφών και των σχημάτων της υλικής πραγματικότητας (του σύμπαντος).

Ούτε και αποτελούν τεκμήρια οι φωτογραφίες της ΝΑΣΑ, μιας αναξιόπιστης, απάνθρωπης, αλλά και καταγέλαστης (εξαιτίας της ανάμεσά τους επικρατούσης ηλιθιότητας) συμμορίας εγκληματιών αποπληροφόρησης και παραπληροφόρησης του κόσμου. Αυτές οι φωτογραφίες έχουν τόση αξία όσο τα διάφορα ψευδοϊατρικά πιστοποιητικά των δήθεν αναξιοπαθούντων ζητιάνων, οι οποίοι κλέβουν όσους τους πιστεύουν.

Το θέμα δεν λήγει εδώ. Απλώς μόνον το έθιξα.

 

ΙΙΙ. Ηθική

 

Την ηθική διάσταση της κάθε ανθρώπινης δραστηριότητας στην διάρκεια των αρχαίων πολιτισμών (όπως και κατά τους χριστιανικούς και ισλαμικούς χρόνους) ήδη ανέφερα παραπάνω ως απαραίτητο στοιχείο να έχει όποιος μελετάει και ενδιαφέρεται να γνωρίσει στιγμές του ανθρώπινου παρελθόντος. Αλλά, επιπλέον, υπάρχει και μια άλλη, τεράστια, ηθική διάσταση στο ερώτημά σου και αυτή οφείλεται στην αναφορά την οποία είχες στην αρχική σου επιστολή. Εκεί περιγράφεις το εξής σκεπτικό:

“Υπάρχει η πιθανότητα το κείμενο περί Άννωνος να γράφτηκε κατευθείαν στα ελληνικά (δηλαδή η μετάφρασή του από τα Καρχηδονιακά να ήταν μια επινόηση του συγγραφέα) ο οποίος χρησιμοποίησε τις γνώσεις της εποχής του για τις ανατολικές ακτές της Αφρικής;”

Ξέρεις τι κάνεις; Στο ανέφερα ήδη στην πρώτη απάντησή μου. Κάνεις μια νοητική προβολή χαρακτηριστικών, νοοτροπιών, συμπεριφορών και ενδεχομένων της δικής σου εποχής στο κείμενο απέναντι στο οποίο στέκεσαι.

Το γεγονός ότι μια νοητική προβολή σε ένα κείμενο είναι ένα τεράστιο μεθοδολογικό λάθος συγχρόνων ιστορικών είναι μία μόνον διάσταση του προβλήματος. Και στο τόνισα και στην πρώτη μου απάντηση και παραπάνω. Τα κείμενα ισχύουν με τα δικά τους μέτρα. Κάθε απόπειρα ενός επιστήμονα να προβάλει δικές του αξίες, αντιλήψεις και μέτρα και σταθμά (ή αξίες, αντιλήψεις και μέτρα και σταθμά της εποχής του) σε ένα ιστορικό κείμενο είναι ένα λάθος, το οποίο οδηγεί πάντα σε λάθος συμπεράσματα.

Αλλά αυτό είναι το έλασσον.

Το μείζον είναι ακριβώς το θέμα Ηθικής, το οποίο θέτω τώρα.

Με τα παραπάνω, εσύ δεν προσάπτεις στον συγγραφέα του κειμένου απλά και μόνον αξίες, αντιλήψεις και μέτρα και σταθμά της εποχής σου.

Του προσάπτεις απάτες, διάθεση εξαπάτησης αναγνωστών, και απόπειρα απόκρυψης των προσωπικών του γνώσεων διά της απόδοσής τους σε άλλους, πρότερους.

Φίλε μου,

Ποιος σου είπε ότι οι αρχαίοι λαοί, είτε Καρχηδόνιοι, είτε Αιγύπτιοι, είτε Έλληνες της Αλεξάνδρειας (για να περιορισθώ στους σχετιζόμενους με το εν λόγω κείμενο), είχαν μέσα τους τον ψυχικό βόθρο των συγχρόνων ανθρωπομόρφων τεράτων, τα οποία νομίζουν ότι μπορούν να λένε όσα ψέμματα τους αρέσει, όπου, όποτε και όπως τους αρέσει;

Από που και ως που αποδίδεις τέτοια ανηθικότητα, αισχρή βρωμιά και διάθεση κατακορόιδευσης των αναγνωστών – που ασφαλώς και είναι υπαρκτές και μάλιστα πολύ διαδεδομένες καταστάσεις σήμερα – σε ανθρώπους των οποίων ο τρόπος της ζωής, η καθημερινότητα, η ηθική, η πίστη, η ευσέβεια και η ευλάβεια ολότελα σου ξεφεύγουν, και επιπλέον σου είναι αδιανόητες;

Σου είπε κανένας ότι ήταν ανεκτό το σατανικό αίσχος της ομοφυλοφιλίας, της πορνείας, της μοιχείας και των ομαδικών οργίων στους Καρχηδόνιους ή στους Αιγύπτιους ή στους πρώιμους πτολεμαϊκούς Αλεξανδρινούς Έλληνες ιερείς και αρχιερείς, μύστες και θεουργούς, οι οποίοι ήταν αυτοί, οι οποίοι έγραφαν κείμενα σε βιβλιοθήκες και ναούς, μετέφραζαν και αρχειοθετούσαν, συνέλεγαν και διέδιδαν την γνώση;

Έχεις υπόψει σου πως ζούσαν στην Καρχηδόνα ή στην Αίγυπτο, οι οποίες είναι οι χώρες, οι οποίες σχετίζονται άμεσα με το εν λόγω κείμενο πριν αυτό αντιγραφεί από αρκετούς και διαφορετικούς Χριστιανούς καλογήρους αργότερα; Γνωρίζεις πως ζούσαν οι μεταφραστές οι οποίο εργάζονταν στην Βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας;

Έχεις διαβάσει αρχαίες αιγυπτιακές προσευχές, τις οποίες οι Αιγύπτιοι πρόφεραν πριν κοιμηθούν κάθε βράδι; Απαριθμούσαν τις αμαρτίες και τα ηθικά παραπτώματα τα οποία είχαν καταφέρει να μην επιτελέσουν, έτσι υπακούοντας στην Αρχαία Αιγυπτιακή Ηθική η οποία ήταν η επιτομίς του αρχαίου αιγυπτιακού πολιτισμού.

Αντιλαμβάνεσαι σε ποιούς διετίθεντο προς ανάγνωσιν τα κείμενα αυτά, στους χώρους όπου αρχειοθετούνταν; Σου είπε κανείς ότι έμπαινε εκεί πέρα το κάθε αρπακτικό και ο κάθε απατεώνας; Ή ότι δεν υπήρχαν επιθεωρητές αρχιερείς, οι οποίοι επέβλεπαν τις εργασίες του κάθε γραφέα, αντιγραφέα, ή μεταφραστή και ήσαν σε θέση να εντοπίσουν τι είναι και τι δεν είναι απάτη; Ή μήπως νόμισες ότι οι αρχαίες αιγυπτιακές βιβλιοθήκες, οι οποίες ήταν τμήματα απεράντων ναών, και η ιστορική βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας ήταν ‘κάτι σαν τις σύγχρονες βιβλιοθήκες’;

Έχεις αναρωτηθεί τι είναι απάτη και εξαπάτηση, ψέμμα και διαστρέβλωση;

Έχεις αναρωτηθεί αν αρχιερείς και θεουργοί, μύστες και πάνσοφοι ιεροφάντες είχαν την διάθεση να λερώσουν την ψυχή τους με την βρωμιά του σημερινού παγκόσμιου βόθρου και να την βαρύνουν αυτοκαταστροφικά πριν την μετά τον θάνατό τους αναπόφευκτη (για όλους) ψυχοστασία;

Αν δεν αντιληφθείς ότι η κάθε ανθρώπινη πράξη ισχύει μόνον ως διάσταση ηθικής συνειδητότητας και συμπεριφοράς, σου είναι άχρηστο να διαβάζεις για αρχαίους ανατολικούς πολιτισμούς.

Με το παραπάνω δεν εννοώ ότι όλοι οι άνθρωποι ήταν τότε τέλειοι και αγαθοί, ειλικρινείς και αληθινοί. Όχι! Υπήρχαν και απατεώνες, και ψεύτες, και μοιχοί, και κλέφτες, και φονιάδες. Και υπήρχαν αρκετοί και σε διάφορα κοινωνικά επίπεδα. Αλλά όχι στον βαθμό της παραπλανητικής αλλοίωσης ενός κειμένου. Επιπλέον, το ψεύδος, η απάτη, και η διαστρέβλωση τιμωρούνταν με άμεση θανάτωση – αντίθετα από την σημερινή, κατεξευτελισμένη και ξεπεσμένη εποχή μας, την διάκριση ‘εξουσιών’, και την άθλια σατανο-δικαιοσύνη. Οπότε, και αν κάποιος απεπειράτο κάτι το τόσο σοβαρό όσο η διαστρέβλωση ενός κειμένου, αυτή η προσπάθεια θα έπρεπε να έχει αντίκρυσμα, δηλαδή να γίνει για ένα σοβαρό σκοπό – όχι την απόδοση ενός συγχρόνου κειμένου σε ένα αρχαίο αλλά άγνωστο βασιλιά του οποίου το όνομα δεν έλεγε και πολλά ακόμη και στους πιο πολυμαθείς.

Κλείνω την αναφορά μου στην ηθική διάσταση του ερωτήματός σου τονίζοντας και πάλι ότι καμμιά μελέτη μιας εποχής δεν μπορεί να σταθεί, αν ο μελετητής δεν έχει μια πολύ καλή γνώση των ηθικών αξιών εκείνης της εποχής – και κυρίως του πλαισίου στο οποίο αναφέρεται.

 

αα

 

Γ. Ο Περίπλους του Άννωνα και το Πολιτισμικό Υπόβαθρο των Αρχαίων Ανατολικών Εθνών

 

Γράφεις τα εξής:

Υπάρχει η πιθανότητα το κείμενο περί Άννωνος να γράφτηκε κατευθείαν στα ελληνικά (δηλαδή η μετάφρασή του από τα Καρχηδονιακά να ήταν μια επινόηση του συγγραφέα) ο οποίος χρησιμοποίησε τις γνώσεις της εποχής του για τις ανατολικές ακτές της Αφρικής; Βλέπω πιστή αναπαραγωγή του χάρτη του Ερατοσθένη (στη διήγηση) και όχι παρατηρήσεις κάποιου που εξερεύνησε την περιοχή.

Η προσέγγιση στο θέμα και η ερώτησή σου έχουν από μόνες τους πολλά κενά.

Κατ’ αρχήν, όπως ήδη σου είπα, το ίδιο το κείμενο του Περίπλου του Άννωνα έχει πολλές συγκεκριμένες πληροφορίες για τα πεπραγμένα της καρχηδονιακής

αποστολής. Πρέπει να το διαβάσεις αργά, προσεκτικά και τμηματικά. Πρέπει να σταματάς στο κάθε σημείο όπου παρατίθεται μαι ξεχωριστή πληροφορία. Έτσι θα μπορέσεις να απαριθμήσεις πόσα νέα στοιχεία το κείμενο παρουσιάζει.

Στην συνέχεια, θα πρέπει να το εντάξεις στα γνωστά πλαίσια της αρχαίας φοινικικής και καρχηδονιακής γραμματείας. Να το δεις δηλαδή μέσα στα πραγματικά του πλαίσια και στις πραγματικές του διαστάσεις. Να δεις πως έγραφαν, πως κατέγραφαν και πως εξιστορούσαν οι Αρχαίοι Φοίνικες και Καρχηδόνιοι.

Έπειτα, θα πρέπει να το δεις μέσα σε γενικώτερα πλαίσια αναλόγων κειμένων των μεγάλων αρχαίων ανατολικών πολιτισμών, εθνών και φιλολογιών, δηλαδή των Ασσυροβαβυλωνίων και των Αρχαίων Αιγυπτίων.

Τι ήταν η αναγραφείσα επιγραφή του Περίπλου του Άννωνα, την οποία κάποιος Αιγύπτιος ή Καρχηδόνιος αντέγραψε στην Καρχηδόνα και μετέφερε στην Αίγυπτο, όπου πιθανώτατα κάποιος Αιγύπτιος ή Αλεξανδρινός Έλληνας μετέφρασε εργαζόμενος στην Βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας κατά τον 4ο ή πιθανώτερα τον 3ο προχριστιανικό αιώνα; Ήταν ένα κείμενο, μια αναθηματική επιγραφή αρχικά, το οποίο περιέγραφε την καρχηδονιακή αποικιακή αποστολή και τον αποικισμό των δυτικών αφρικανικών παραλίων εκ μέρους των Καρχηδονίων.

Είτε τα φοινικικά βασίλεια είτε η Καρχηδόνα ήταν, παρά την θαλασσοκρατία τους, μικρά κράτη με μικρό κύκλο εξουσίας, ολιγάριθμη ελίτ, στοιχειώδη διοικητική μηχανή, και ελάχιστη αυτοκρατορική πομπή. Μπορεί στα μισά του 5ου προχριστιανικού αιώνα, η Καρχηδόνα να ήταν μεγαλύτερη από την Κόρινθο, την Αθήνα, την Σπάρτη, την Ρώμη, ή ακόμη την Βύβλο της Φοινίκης και την Τύρο, πόλη καταγωγής όλων των Καρχηδονίων, αλλά ήταν μια σκιά μπροστά στην Ουασέτ, την οποία οι Αιγύπτοι αποκαλούσαν Νιούτ (ως την κατ’ εξοχήν πόλη – όπως μια χιλιετία αργότερα οι Άραβες αποκάλεσαν την Γιαθρίμπ / Αιθρίβη ‘Μαντίνα’, δηλαδή την κατ’ εξοχήν πόλη), δηλαδή τις Θήβες της Αιγύπτου.

Η Καρχηδόνα ολόκληρη στα χρόνια του Άννωνα (όπως και η Αθήνα του Περικλή) θα είχε ίσως λίγο περισσότερο πληθυσμό από όσους ιερείς είχε μόνον ο Ναός του Άμμωνα στο Καρνάκ των Θηβών στα χρόνια της ακμής της Αιγύπτου, δηλαδή στην αρχή της 18ης δυναστείας, στα τέλη του 16ου και στις αρχές του 15ου προχριστιανικού αιώνα.

Στην εποχή του Άννωνα, η Καρχηδόνα ήταν το κέντρο μιας μεγάλης θαλάσσιας υπερδύναμης αλλά ήταν πληθυσμιακά πολύ μικρότερη από την σύγχρονή της, υπόδουλη στους Αχαιμενιδείς, Βαβυλώνα. Και ακριβώς εξαιτίας του πολιτειακού, ρεπουμπλικανικού και αιρετού – δημοκρατικού καθεστώτος της, η Καρχηδόνα δεν είχε την φαραωνική πομπή των Θηβών της Αιγύπτου, της Περσέπολης ή παλαιότερα της σαργωνιδικής Ασσυρίας και της Νινευή.

 

Ι. Ο Περίπλους του Άννωνα και η Αποστολή στο Πουντ της Φαραώ Χατσεπσούτ

 

Με αυτά κατά νουν, θα πρέπει τώρα να δεις με ποια αρχαία αιγυπτιακά και ασσυροβαβυλωνιακά κείμενα θα πρέπει να παραβάλεις τον Περίπλου του Άννωνα για να κάνεις τις απαραίτητες συγκρίσεις και να καταλάβεις τι είναι ένα αρχαίο κείμενο.

Ένα από τα συγκρίσιμα μεγέθη είναι η Αποστολή της Χατσεπσούτ στο Πουντ. Ανεγραμμένο στο νότιο ήμισυ της δεύτερης κιονοστοιχίας (και στους τρεις τοίχους) του ταφικού ναού της πρώτης φαραώ της Αιγυπτιακής Ιστορίας (και της πρώτης βασίλισσας της Παγκόσμιας Ιστορίας) στο Ντέιρ αλ Μπάχρι των Δυτικών Θηβών (Λούξορ) διαλαμβάνει τα πεπραγμένα της υπό τον Ναύαρχο Νεχεσί αποστολής, την οποία απέστειλε για εμπορικούς, γεωπονικούς και ιερατικούς λόγους η θεία του Τούθμωση Γ’, η οποία τον κρατούσε αιχμάλωτο στον ναό του Άμμωνα του Καρνάκ για να βασιλεύει η ίδια. Το γεγονός χρονολογείται γύρω στο 1480-1475 πτεμ (πριν την εποχή μας). Το κείμενο αυτό αποτελεί και την αρχή της Ιστορίας της Σομαλίας, επειδή είναι το πρώτο, το οποίο αναφέρεται διεξοδικά στο εκεί βασίλειο του Πουντ, ονομάζοντας τον βασιλιά και την άρρωστη βασίλισσά του οι οποίοι υποδέχθηκαν τον Νεχεσί και τον αιγυπτιακό στόλο. Τμήματα του διαλόγου αναφέρονται στο ιερογλυφικό κείμενο.

Το Πουντ κάλυπτε εκτάσεις, απροσδιόριστες με τα δεδομένα τα οποία έχουμε στην διάθεσή μας, νοτίως του Κέρατος της Αφρικής, με επίκεντρο την χερσόνησο του Ρας Χαφούν, όπου στα χρόνια της Ύστερης Αρχαιότητας τοποθετείται το εμπορείο και επίνειο Οπώνη, το οποίο αναφέρεται – ανάμεσα σε άλλα αρχαία ελληνικά και λατινικά κείμενα – και στον Περίπλου της Ερυθράς Θαλάσσης. Πουντ και Οπώνη είναι ακριβώς το ίδιο τοπωνύμιο σε αρχαία αιγυπτιακά και αρχαία ελληνικά, καθώς η κατάληξη –τ στα αρχαία αιγυπτιακά χαρακτηρίζει τα θηλυκού γένους ονόματα, όπως και η κατάληξη –η στα αρχαία ελληνικά. Το αρχαίο ελληνικό ωμέγα αποδίδει το χαμιτικό –ου, το οποίο δεν είναι φωνήεν ή δίφθογγος αλλά σύμφωνο, όπως συμβαίνει και στις σημιτικές γλώσσες.

Η Αποστολή στο Πουντ είναι κείμενο ασυγκρίτως πιο σημαντικό, στις ιστορικές, θρησκευτικές, θεολογικές και κοσμολογικές διαστάσεις του, από τον Περίπλου του Άννωνα. Δεν είναι σκοπός μου να το αναλύσω εδώ (θα χρειαζόταν ένα πολύ μεγάλο βιβλίο), αλλά μπορείς να το βρεις στο Ιντερνέτ και να το διαβάσεις σε μια από τις διεθνείς επιστημονικές γλώσσες.

Αρκεί μόνο να τονίσω ότι αναφέρει την μεταφορά χώματος από το Πουντ, το οποίο οι Αρχαίοι Αιγύπτιοι ονόμαζαν επίσης Τα Νετσέρ (δηλαδή Γη του Θεού) και θεωρούσαν ιερώτερο από την ίδια την χώρα τους, για μεταγενέστερη χρήση του συγκεκριμένου χώματος στους ιερούς περιβόλους συγκεκριμένων ναών των Θηβών και στα εκεί βοτανολογικά επιστημονικά κέντρα.

222222

222

22222

2222

22

2

Αρκεί επίσης να σημειώσω ότι στο κείμενο αναφέρεται ο βασιλιάς Περεχού του Πουντ να ρωτάει τον Νεχεσί πως έφθασαν οι Κεμέτιοι (Κεμέτ είναι το πραγματικό όνομα της Αρχαίας Αιγύπτου) εκεί. Είναι γνωστό από πρότερες αναφορές σε αρχαία αιγυπτιακά κείμενα ότι αρχαία αιγυπτιακή ναυσιπλοΐα στο Πουντ υπήρχε ήδη από περίπου το 2000 πτεμ. Όμως τώρα ο Περεχού, βλέποντας τον αιγυπτιακό στόλο, τους Αιγύπτιους ναύτες, και τον ναύαρχό τους στα παράλιά του, ρωτάει κυριολεκτικά τον Νεχεσί “αν έχουν έλθει από την θάλασσα, την ξηρά (υπαινισσόμενος ποταμοπλοΐα και μεταφορά σκαφών από ποταμό σε ποταμό), ή από τον … αέρα (υπαινισσόμενος ανάλογη ικανότητα)”.

Αρκεί τέλος να σημειώσω ότι στο τέλος της αφήγησης, μετά την αναφορά της επιστροφής του αιγυπτιακού στόλου, υπερφορτωμένου με τα προϊόντα του Πουντ, κατά την περιγραφή των ιερατικών προσφορών προς τον Άμμωνα των Θηβών, γίνεται η παγκοσμίως πρώτη αναφορά σε Θεογαμία, καθώς οι αρχιερείε και γραφείς της Χατσεπσούτ αναπτύσσουν την θεωρία ότι, η μητέρα της Χατσεπσούτ, νομίζοντας ότι θα συνευρεθεί με τον σύζυγό της φαραώ και υποτιθέμενο πατέρα της Χατσεπσούτ, Τούθμωση Β’, κατ’ ουσίαν συνευρέθηκε με τον Άμμωνα εμφανισμένο με αιθερικό ανθρώπινο σώμα. Η άμωμη σύλληψη της Χατσεπσούτ δίνει ένα αποθεωτικό χαρακτήρα στο τέλος του εν λόγω κειμένου.

Σχετικά:

(κείμενο σε λατινικό μεταγραμματισμό και μετάφραση)

http://www.u.arizona.edu/~afutrell/w%20civ%2002/expedpunt.html

(αποσπάσματα μετάφρασης)

(εξαιρετικό για να αντιληφθείς κάπως τι σημαίνει ιερότητα ενός τόπου)

Αλλά γιατί στα λέω όλα αυτά και γιατί συγκρίνω την Αποστολή στο Πουντ με τον Περίπλου του Άννωνα; Για ένα πολύ απλό λόγο: για να καταλάβεις ότι

α) και δεν μπορείς να αντιληφθείς τα μέτρα και τα κριτήρια με τα οποία γράφονταν κείμενα αρχαίων ανατολικών πολιτισμών,

β) και δεν μπορείς να προβάλεις μέτρα και σταθμά μεταγενέστερων, υποδεέστερων πολιτισμών, λογοτεχνιών, ιστοριών και κειμένων στις γραμματείες των αρχαίων ανατολικών πολιτισμών.

Ξέρεις πόσες σελίδες σύγχρονης μετάφρασης καταλαμβάνει η Αποστολή στο Πουντ;

Μετά βίας καμμιά δεκαριά. Πόσες σελίδες καταλαμβάνει ο Περίπλους του Άννωνα; 2-3! Είναι φυσικό. Το κοινότυπο είναι άχρηστο να καταγραφεί από όσους ξέρουν ότι η γραφή είναι κάτι το ιερό και μάλιστα σε όσων εθνών οι γραφές είναι ιερές.

 

ΙΙ. Γραφή και Κείμενα στους Μεγάλους Αρχαίους Ανατολικούς Πολιτισμούς και στον Βαρβαρικό Περίγυρό τους, την Αρχαία Ελλάδα

 

Ξέρεις πως ονομάζονταν τα αρχαία αιγυπτικά ιερογλυφικά (ως γραφή) στα ίδια τα αρχαία αιγυπτιακά; Μεντού Νετσέρ – τα λόγια των Θεών.

Τα λόγια των Θεών, φίλε μου, δεν είναι για να γράφονται άχρηστες και θλιβερές περιγραφές, ασήμαντα θέματα, και τυπικές καταστάσεις τις οποίες οι πιθανοί αναγνώστες μπορούν να ξέρουν από μόνοι τους. Δεν είναι ίσα κι όμοια οι βέβηλες, ανίερες και ασήμαντες αλφαβητικές γραφές με την ιερογλυφική αιγυπτιακή γραφή, η οποία επινοήθηκε ως γραφική απεικόνιση και αναπαράσταση του σύμπαντος, συστάθηκε ως ολοκληρωμένο σύστημα, και μονομιάς άρχισε να καταγράφεται γύρω στο 2950 πτεμ. Αντίθετα με τα αρχαία σουμεριακά και τα πρωτο-ελαμικά του τέλους της 4ης προχριστιανικής χιλιετίας, τα οποία αμφότερα ξεκίνησαν ως ιδεογραμματική γραφή και προσέλαβαν την σφηνοειδή μορφή, με την οποία έγιναν αργότερα γνωστά στην 3η προχριστιανική χιλιετία, και αντίθετα με τα σφηνοειδή ακκαδικά – ασσυροβαβυλωνιακά της 3ης – 1ης  προχριστιανικής χιλιετίας, τα οποία είχαν μια συνεχή εξέλιξη ως γραφή μέσα στις χιλιετίες, τα αιγυπτιακά ιερογλυφικά παρέμειναν απαράλλακτα και αναλλοίωτα τα ίδια – για σχεδόν 3500 χρόνια!

Η λογοδιάρροια, ο βερμπαλισμός, η φλυαρία, η πολυλογία, η αναφορά αχρείαστων στοιχείων και η βλαπτική καταγραφή ανομιών δεν αποτελούν μέτρο πολιτισμού αλλά βαρβαρότητας. Συνιστούν βεβήλωση της ιερής πράξης της καταγραφής κάποιων θεμάτων. Συνεπώς πρέπει να ξεχάσεις τα μέτρα και τα σταθμά των όποιων ανίδεων, αμόρφωτων και ανάξιων μαθητών των Αρχαίων Αιγυπτίων και Βαβυλωνίων ιερέων, τους οποίους ενδεχομένως έχεις διαβάσει, αν μέσα στα αναγνώσματά σου είναι ο προδότης της πατρίδας του, της Καρίας, βάρβαρος Ηρόδοτος, ο Σόλων, ο Πλάτων, ή ο Ξενοφών. Αυτοί εντυπωσιάσθηκαν επειδή ως βάρβαροι περιηγήθηκαν στις τότε κορυφαίες μητροπόλεις του ανθρώπινου πολιτισμού, της σοφίας, και της απόλυτης ψυχικής ισχύος και θεουργίας. Σάστισαν και θαμπώθηκαν από το απαράμιλλο μεγαλείο το οποίο δεν μπορούσαν καν να συλλάβουν. Έτσι, εφλυάρησαν.

Αρχαίοι Αιγύπτιοι σύχναζαν στην Φοινίκη όπου υπήρχε ο ναός του Μπαάλμπεκ, ανεγερμένος με τεράστια μεγαλιθικά τμήματα, τα οποία σήμερα ‘ακόμη’ δεν υπάρχει μηχάνημα για να σηκώσει. Αλλά δεν εντυπωσιάσθηκαν. Και δεν έγραψαν τίποτα γι’ αυτό – καμμιά περιγραφή, καμμιά αφήγηση. Γιατί; Γιατί μπορούσαν να το κάνουν και οι ίδιοι. Η τεράστια ψυχική ισχύς και η θεουργία, δηλαδή ο απόλυτος έλεγχος των ηλεκτρομαγνητικών ρευστών του σώματος, επιτρέπει σε όλους κάτι τέτοιο. Στον 20ο αιώνα το απέδειξε εξαιρετικά καλά ο Edward Leedskalnin. Γιατί δεν διαβάζεις κάτι σχετικά;

Οι Αρχαίοι Ασσύριοι κατέλαβαν την Αίγυπτο τρεις φορές (671, 669 και 666 πτεμ) υπό τον Ασσαρχαδδώνα και τον Ασσουρμπανιπάλ και στα Χρονικά των δύο αυτών Αυτοκρατόρων του Σύμπαντος (σαρ κισάτι ήταν ο ύπατος τίτλος τους) οι αυτοκρατορικοί γραφείς περιέγραψαν τα γεγονότα. Αλλά κανένας Ασσύριος στρατιώτης ή γραφέας δεν εντυπωσιάσθηκε από τις πυραμίδες ή ό,τιδήποτε άλλο. Και δεν έγραψαν καμμιά περιγραφή. Για κείνους δεν ήταν τίποτα το εντυπωσιακό επειδή και εκείνοι είχαν αντίστοιχες δυνατότητες και ψυχική ισχύ.

Υπήρχαν συνεχείς εμπορικές και διπλωματικές συναλλαγές ανάμεσα σε Μεσοποταμία, Χαναάν-Φοινίκη, Ανατολία και Αίγυπτο. Αλλά όσοι μετακινούνταν και έβλεπαν τους διάφορους χώρους, τους περιέγραφαν, όταν γύριζαν στον τόπο τους και οι ντόπιοι δεν είχαν κανένα λόγο να εντυπωσιασθούν, επειδή τίποτα σε μια άλλη γη ή χώρα δεν αποτελούσε ‘μυστήριο’ ή ‘θαύμα’ για κείνους.

Θαύματα υπάρχουν για τους τυφλούς και μυστήρια υπάρχουν για τους αμύητους. Οι γνώστες, οι μυημένοι, οι μύστες, οι σοφοί, οι ψυχικώς ισχυροί θεουργοί, και οι ιεροφάντες δεν εντυπωσιάζονται από τίποτα. Όχι επειδή τάχα αυτά που οι στραβοί αποκαλούν ‘θαύματα’ δεν υπάρχουν. Και βέβαια υπάρχουν. Και βέβαια ο Ιησούς και ο Πέτρος περπάτησαν πάνω στα νερά της λίμνης. Αυτό γίνεται. Όπως και μπορεί ένας πραγματικός άνθρωπος – όχι ένας Περικλής ή ένας Κράσσος – να περπατήσει στον αέρα και να πάει από την Αίγυπτο στην Σομαλία, το βασίλειο Πουντ του Περεχού, ο οποίος είχε την ψυχική ισχύ να συντηρεί στην ζωή την σοβαρά άρρωστη βασίλισσα Έτι.

Στον δρόμο αυτό περπάτησαν οι Αχαιμενιδείς Ιρανοί, οι οποίοι αποδείχθηκαν οι ντε φάκτο καλύτεροι και αυθεντικώτεροι κληρονόμοι των αρχαίων μεσοποταμιακών πολιτισμών. Οι Ιρανοί εκπροσωπούν τον απόλυτο πολιτισμό και οι βδελυροί Αθηναίοι και Σπαρτιάτες, οι οποίοι εναντιώθηκαν στην προσάρτηση της νότιας βαλκανικής χερσονήσου στην αχαιμενιδική οικουμένη, είναι οι στιγματισμένοι βάρβαροι της Ανθρώπινης Ιστορίας.

Για όσους αμόρφωτους και κρετίνους διαφωνούν με το τι αναφέρω παραπάνω, τα λεγόμενά μου ισχύουν όχι επειδή μου αρέσει έτσι αλλά επειδή έτσι όντως ορίζουν αδιαμφισβήτητα και αμετάκλητα οι ιστορικές πηγές: όχι οι ιρανικές, οι οποίες δεν αναφέρονται στο περιθωριακό γεγονός, αλλά οι αρχαίες ελληνικές! Το Μαντείο των Δελφών είχε τότε αποφανθεί ότι όσοι Έλληνες αντετίθεντο στην αχαιμενιδική προέλαση έπρεπε να δεχθούν να γίνουν τμήμα της αυτοκρατορικής επικράτειας. Δεν υπερασπίσθηκαν καμμιά πατρίδα τα κτήνη που πολέμησαν κατά των Ιρανών: ως άθεοι και βέβηλοι σατανιστές εναντιώθηκαν στις ιερές επιταγές του κορυφαίου ιερατικού θεσμού της Αρχαίας Ελλάδας. Αυτή είναι η πραγματικότητα.

Ακριβώς γι’ αυτό και παραποιούν την Ιστορία των Μηδικών οι σύγχρονοι Άγγλοι και Γάλλοι σατανιστές, οι οποίοι παρασκεύασαν την βαρβαρική σκωληκοειδή απόφυση ‘Ελλάς’ (ένα ψευτοκράτος του κλώτσου και του μπάτσου) για να προβάλουν εκείθεν την διά της ψευδοϊστορίας προσπάθεια εκσατανισμού της Οικουμένης. Το τι ορίζω είναι εύκολα κατανοητό, γνωστό και αδιαμφισβήτητο: κανένας Ρωμιός Χριστιανός στα χρόνια του Ηράκλειου, των Ισαύρων, των Μακεδόνων, των Κομνηνών ή των Παλαιολόγων δεν θεώρησε ότι αποτελούσαν ορόσημα ή ότι συνιστούσαν δικό τους τιμητικό παρελθόν οι αψιμαχίες των Θερμοπυλών, του Μαραθώνα, και όλος αυτός ο συρφετός ψευτοϊστορίας και παραφιλολογίας. Και δεν αναφέρονταν σ’ εκείνα τα ασήμαντα γεγονότα τα οποία το μόνο που δηλώνουν είναι ο βέβηλος και βαρβαρικός χαρακτήρας των αντι-ιρανικών πόλεων κρατών.

 

ΙΙΙ. Ο Περίπλους του Άννωνα, η Επιγραφή του Δαρείου στο Σουέζ, και η Όγδοη Εκστρατεία του Σαργώνα της Ασσυρίας

 

Αλλά παρεκτρέπομαι σε άλλα θέματα. Αν αναφέρθηκα στους Αχαιμενιδείς ως σωστούς κληρονόμους των αρχαίων μεσοποταμιακών πολιτισμών, το έκανα για να σου δώσω ένα ακόμη παράλληλο συγκρίσιμο με τον Περίπλου του Άννωνα. Αυτό είναι η γνωστή τρίγλωσση επιγραφή του Δαρείου από την περιφέρεια του Σουέζ. Διαλαμβάνει τα της επαναλειτουργίας της αρχαίας διώρυγας του Σουέζ, η οποία είχε γεμίσει με άμμο και πάψει να λειτουργεί. Εκείνη η αρχαία αιγυπτιακή διώρυγα είχε ολότελα διαφορετική φορά από την νεώτερη: συνέδεε τον Νείλο της περιοχής του Δέλτα με τον μυχό του κόλπου του Σουέζ (της ‘Αρσινόης’ των πτολεμαϊκών χρόνων). Ανοίγοντας την διώρυγα εκνέου ο Δαρείος έδινε δυνατότητα στην διοίκηση και στους ιδιώτες εμπόρους της αχανούς αυτοκρατορίας του να μεταφέρουν προϊόντα της Αιγύπτου και της Δυτικής και Κεντρικής Μεσογείου στα ιρανικά παράλια του Περσικού Κόλπου διαμέσου της διώρυγας και της Ερυθράς Θαλάσσης, περιπλέοντας τα νότια ακρογιάλια της αραβικής χερσονήσου. Καταλαβαίνεις λοιπόν ότι το γεγονός αυτό καθεαυτό ήταν πολύ πιο σημαντικό από την καρχηδονιακή αποικιακή αποστολή του Άννωνα. Πόση έκταση είχε η επιγραφή ως κείμενο; Μικρότερη από τον Περίπλου του Άννωνα. Λίγες γραμμές: https://en.wikipedia.org/wiki/Darius_the_Great%27s_Suez_Inscriptions

3

 

Το ίδιο και το θρυλικό γεγονός της Όγδοης Εκστρατείας του Σαργώνα της Ασσυρίας (722-705), ένα από τα πιο μελετημένα ασσυριακά αυτοκρατορικά κείμενα εκστρατειών. Ουσιαστικά πρόκειται για Επιστολή του Σαργώνα της Ασσυρίας στον Θεό. Το κείμενο διαλαμβάνει πολλά θέματα αλλά δεν είναι μια άχρηστη ηροδότεια σαπουνόφουσκα. Πως θα μπορούσε άλλωστε να είναι κάτι το τόσο ευτελές, εφόσον επρόκειτο για αυτοκρατορική επιστολή προς τον Ασσούρ – μόνο Θεό των Ασσυρίων μονοθεϊστών;  Σχετικά:

https://www.penn.museum/sites/expedition/sargons-march-a-new-translation/

http://aragats.arts.cornell.edu/?wpfb_dl=19

https://www.ancient.eu/article/727/winning-against-the-odds-sargon-ii–the-urartu-cam/

http://hist1039-16.omeka.fas.harvard.edu/exhibits/show/the-eighth-campaign-of-sargon-/introduction

(σε πολλά τμήματα)

https://www.scielo.br/scielo.php?script=sci_arttext&pid=S0104-87752018000100081&lng=en&nrm=iso&tlng=en

(γενικώτερο περίγραμμα)

sargon

sargon 2

Sargon II Baghdad

Σημαντικά κείμενα διαλαμβάνουν τα πεπραγμένα εντολοδόχων του Θεού, δηλαδή των αρχαίων αυτοκρατόρων και βασιλέων. Όχι παρατηρήσεις ενός πρωτόβγαλτου ανίδεου ο οποίος εντυπωσιάζεται μόνον και μόνον εξαιτίας της θλιβερής άγνοιάς του. Και δηλαδή να περιγράψει τι ο Σαργών της Ασσυρίας στον Θεό; Τα βουνά τα οποία ο Θεός δημιούργησε; Οι φαραώ άλλωστε δεν ήταν τοποτηρητές του Θεού αλλά Ζώσα Υπόσταση του Ώρου, δηλαδή προτύπωση του Μεσσία κατά το Πλήρωμα του Χρόνου.

Και ο Τούθμωσις Γ’ εξεστράτευσε στην Συρία πάνω από 15 φορές. Τα Χρονικά των Εκστρατειών του διαλαμβάνουν κρίσιμα γεγονότα στα οποία ο ίδιος συμμετείχε οδηγώντας το στράτευμά του κατά των Χουριτών. Οι παρατηρήσεις των τοπίων ήταν γνωστές στους στρατηγούς του, οι οποίοι προετοίμαζαν τις εκστρατείες. Αλλά δεν ήταν αξιοσημείωτα θέματα για να καταγραφούν. Κανένας τους δεν πίστευε ότι αυτές οι παρατηρήσεις θα χρειάζονταν σε μεταγενέστερους Αιγύπτιους για να ετοιμάζουν πονήματα όπως οι διατριβές των συγχρόνων δήθεν επιστημόνων. Οι άνθρωποι δεν χρειάζονται αυτές τις περιγραφές αλλά χρειάζονται Πίστη και Θεουργία, ένθεο βίο, και προετοιμασία για την ψυχοστασία.

 

 

IV. Μακροσκελή Κείμενα στην Αρχαία Αίγυπτο και Μεσοποταμία

 

Με τα παραπάνω δεν θέλω να πω ότι δεν υπήρχαν μακροσκελή κείμενα στις δύο κοίτες της Ανθρώπινης Ιστορίας, την Μεσοποταμία και την Αίγυπτο. Και βέβαια υπήρχαν. Αλλά, προσοχή!

Πρώτον, μπορείς να βρεις σύγχρονες εκδόσεις σε αρκετούς τόμους και να νομίσεις ότι πρόκειται για τεράστια κείμενα. Παράδειγμα: τα Χρονικά του Ασσουρμπανιπάλ (έκδοση του Maximilian Streck, το 1916) είναι τρεις μεγάλοι τόμοι (Assurbanipal und die letzten assyrischen Könige bis zum Untergange Niniveh’s.). Αλλά, αυτά είναι σύγχρονες εκδόσεις. Κατ’ ουσίαν, είναι συλλογή πολλών και διαφορετικών κειμένων τα οποία αποτελούσαν τα κατ’ έτος αναγραφόμενα σφηνοειδή ασσυροβαβυλωνιακά αυτοκρατορικά χρονικά.

Δεύτερον, κάποια ιερά κείμενα μπορεί να είναι ‘μεγάλα’. Το αρχαίο αιγυπτιακό κείμενο Αμντουάτ (Το τι υπάρχει στο ψυχικό σύμπαν για τον κάθε μεταστάντα) είναι ένα μεγάλο κείμενο: https://www.sacred-texts.com/egy/bat/index.htm (σε πολλά τμήματα). Αλλά τι θέλεις να καταλάβεις από κάτι τέτοιο; Πρόσεξε εδώ τον μακροσκελή κατάλογο ψυχικών οντοτήτων, οι οποίες αναφέρονται στο κείμενο αυτό: http://texts.00.gs/Book_of_What_Is_In_the_Netherworld.htm  Όλες σχεδόν σου είναι άγνωστες, Και είναι ακόμη άγνωστες σε επαγγελματίες αιγυπτιολόγους οι οποίοι δεν έχουν εντρυφήσει με το θέμα. Αλλά δεν ήταν άγνωστες στους Αρχαίους Αιγύπτιους, οπότε δεν υπήρχε λόγος εκτεταμένων ‘περιγραφών’. Άσε που σε μεγάλο βαθμό κάτι τέτοιο θα απαγορευόταν.

Επίσης μεγάλο ήταν το Βιβλίο της Εκπόρευσης εις το Φως, το οποίο σνίδεοι υλιστές σύγχρονοι επιστήμονες Οριενταλιστές παραμόρφωσαν αποκαλώντας το ‘Αιγυπτιακή Βίβλος των Νεκρών’! Αλλά, μιλώντας για αρχαία αιγυπτιακά κείμενα, πρέπει κανείς να έχει υπόψει του ότι, αν και ασφαλώς κατά την Αρχαιότητα αυτά διατηρούνταν σε ναϊκές βιβλιοθήκες, σε λίγες περιπτώσεις έχουν ανασκαφεί ολόκληροι τέτοιοι πάπυροι τους τελευταίους δύο αιώνες. Τις περισσότερες φορές, τα κείμενα έχουν ανασυγκροτηθεί από τον εντοπισμό τμημάτων τους ανεγραμμένων σε μια σαρκοφάγο, σε μια μούμια ή σε ένα ταφικό θάλαμο. Αυτό το τονίζω επειδή πρέπει να γνωρίζεις ότι υπάρχουν (ακόμη και μέχρι σήμερα) πολιτισμοί προφορικών παραδόσεων και μνημοτεχνικής αποστήθισης προ των οποίων οι μουσουλμάνοι χάφεζ (που αποστηθίζουν όλο το Κοράνιο) ωχριούν.

Έτσι ήταν όλοι οι μεγάλοι αρχαίοι ανατολικοί πολιτισμοί. Και εφόσον η μνήμη και η μνημοτεχνική πρακτική λειτουργούσαν σε απίστευτα επίπεδα, η καταγραφή και η απογραφή είχαν μικρή αξία ή εθεωρούντο ξεπεσμός. Γιατί δεν ρωτάς σήμερα ένα Σομαλό και μία Σομαλή για το ‘πλήρες όνομά’ τους για να νοιώσεις τέλεια πόσο απολίτιστος είσαι ως Έλληνας και Ευρωπαίος; Ξέρεις τι θα σου απαντούσε (και γιατί χαρακτηρίζω τους σημερινούς Ευρωπαίους ως απολίτιστους); Μια σειρά ονομάτων η οποία υπερβαίνει τα 25 και ακριβώς γι’ αυτό ξεπερνάει τις τρεις γραμμές κειμένου. Είναι τα ονόματα πατρός, πάππου, προπάππου, κοκ τα οποία συχνά καλύπτουν πάνω από 7 ή 10 αιώνες Ιστορίας.

Αυτή είναι η απεραντοσύνη της προφορικής παράδοσης και η μικρότητα του τιποτένιου σκουπιδιού το οποίο συμβατικά αποκαλείται σύγχρονος δυτικός άνθρωπος. Ξέρω τι μπορεί ενδεχομένως ένας σημερινός, θεωρούμενος ‘ευγενής’, Άγγλος ή Γάλλος να απαντήσει. Ότι δηλαδή και κείνος μπορεί να πει τα ανάλογα. Δεν απασχολεί ότι ελάχιστα τέτοια άτομα υπάρχουν στην Ευρώπη. Προβληματίζει όμως ιδιαίτερα το γεγονός ότι η παράδοσή τους περιλαμβάνει αισχρούς αιμομείκτες, άθλιους ομοφυλόφιλους, βρωμερές πόρνες όπως η Ελισάβετ Α’ της Αγγλίας, και πλήθος μοιχών, συφιλιασμένων, χολεριασμένων, διανοητικώς αναπήρων, και διεστραμμένων τεράτων τα οποία βούλιαξαν τον τόπο τους και όλο τον κόσμο στο αίμα. Και να σκεφθείς ότι ο εν λόγω Σομαλός ή Σομαλή ούτε θα σου υπερηφανευθεί για την εμφανή υπεροχή της τοπικής προφορικής παράδοσης, ούτε θα σου την αναφέρει στην αρχή της γνωριμίας σας και ούτε καν μπορεί να την έχει (κατά)-γράψει! Η αλήθεια δεν γράφεται. Δεν χρειάζεται να γραφεί. Εδώ σταματάω την απάντησή μου στο σημείο αυτό επειδή επεκτείνεται πλέον σε άλλα θέματα.

Δ. Η προϊστορία του χειρογράφου του Άννωνα

 

Τε ερώτημά σου αυτόματα μας παραπέμπει στη προϊστορία της παράδοσης του χειρογράφου. Στο βιβλίο μου, το οποίο έχεις διαβάσει, ασχολούμαι σχετικά λίγο με το θέμα. Ο λόγος είναι απλός: θα μπορούσα το 1991 να γράψω το ίδιο βιβλίο σε 250 σελίδες αλλά θα είχα δυσκολία να δεχθεί ο κάθε μίζερος και ανάξιος Έλληνας εκδότης να δημοσιεύσει 250 σελίδες για ένα κείμενο μόνο 652 λέξεων, το οποίο αν και τμήμα της αρχαιοελληνικής γραμματείας δεν έχει καμμιά σχέση με την Ελλάδα – κάτι που αποτελεί τυραννική και δικτατορική επιβολή και διαταγή του νεο-ναζί νεο-ελληνικού αρχαιολατρικού μασωνικού – σιωνιστικού – ιησουϊτικού κατεστημένου της χώρας προς εκδότες εφημερίδων, περιοδικών και ιδιοκτήτες εκδοτικών οίκων.

Αλλοιώς θα υπήρχαν, όπως θα έπρεπε (για να είναι η σημερινή Ελλάδα μια πολιτισμένη χώρα όπως για παράδειγμα η Ρωσσία), 10 βιβλία για το Ενούμα Ελίς, το ασσυροβαβυλωνιακό έπος της Δημιουργίας (το οποίο είναι απείρως σημαντικώτερο των επών που αποδίδονται στον Όμηρο), 10 βιβλία για το Ατρά-Χασίς, το ασσυροβαβυλωνιακό έπος του Κατακλυσμού (το οποίο είναι απείρως σημαντικώτερο της Παλαιάς Διαθήκης), 10 βιβλία για την Κάθοδο της Ιστάρ στον Κάτω Κόσμο, το αασυροβαβυλωνιακό έπος – Αποκάλυψη της Ανθρώπινης Ιστορίας από το Κατακλυσμό έως το Πλήρωμα του Χρόνου, 10 βιβλία για το Ουλλικούμμι, το χιττιτικό έπος της Αποκάλυψης, στο οποίο αναφέρεται για πρώτη φορά, 1500 χρόνια πριν από το συμπίλημα της χριστιανικής Αποκάλυψης, ότι ο Αντίχριστος θα εκπορευθεί από την Θάλασσα. Αλλά βέβαια, σωστά θα μου πεις ότι, και αν θα είχαν τα παραπάνω βιβλία εκδοθεί στην Ελλάδα, κανένας δεν θα τα είχε διαβάσει, οπότε και οι εκδότες θα είχαν χάσει τα λεφτά τους. Αυτό είναι ένα αναντίρρητο γεγονός δεδομένου ότι η νεο-ναζί νεο-ελληνική δικτατορία ψευτοϊστορίας, αρχαιολατρίας, ψωροπερηφάνειας και σατανικού εγωκεντρισμού δεν αρχίζει από τα βιβλία, τα περιοδικά και τις εφημερίδες αλλά από την εκπαίδευση. Αλλά αυτό είναι ένα άλλο θέμα από το οποίο είμαι -δόξα τω Θεώ- αμετακλητα μακριά.

Οι περισσότεροι από τους νεώτερους φιλολόγους και ιστορικούς κάνουν σοβαρά λάθη στην προσπάθειά τους να ερμηνεύσουν την προέλευση του κειμένου του Περίπλου του Άννωνα. Στο σημείο αυτό λέγονται συχνά πολλές ασυναρτησίες. Αν έχεις διαβάσει την wikipedia θα τις έχεις βρει συμπυκνωμένες και θα έχεις πέσει ενδεχομένως θύμα τους. Αυτό δεν έχει να κάνει με το γεγονός ότι συχνά συνιστώ λήμματα της wikipedia σε φίλους και γνωστούς σε όλο τον κόσμο. Όταν κάνω κάτι τέτοιο, εννοώ ότι το εν λόγω λήμμα πρέπει να είναι απλά και μόνον ένα σημείο εκκίνησης, όχι αντικείμενο αποδοχής.

Το αρχικό, καρχηδονιακό, κείμενο του Άννωνα ήταν μια επιγραφή – καταγραφή πεπραγμένων στον ναό του Μπάαλ Χαμόν της Καρχηδόνας. Αυτό το λέει το ίδιο το κείμενο στην εντελώς αρχή του – στον τίτλο της έκδοσης των Geographi Graeci Minores. Ο Μπάαλ Χαμόν ήταν ασφαλώς ο θεός των Καρχηδονίων, ο οποίος αναλογικά – θρησκειολογικά αντιστοιχούσε στον Κρόνο των Αρχαίων Ελλήνων. Ως επιγραφή σε ναό ήταν ένα αναθηματικό έργο, συνεπώς ένα εντελώς ιερατικό κείμενο – ευχαριστία προς τον καρχηδονιακό θεό, ο οποίος βοήθησε στην αποπεράτωση του έργου και την θεμελίωση των καρχηδονιακών αποικιών στα δυτικο-αφρικανικά παράλια. Αυτό πρέπει να το βάλεις καλά στο μυαλό σου, γιατί η αγνωστικιστική, αθεϊστική, υλιστική ερμηνεία του κειμένου από νεώτερους συγγραφείς αποτελεί οικτρή παραποίηση και παρεμποδίζει απόλυτα την σωστά προσέγγισή του, πόσο μάλλον την κατανόησή του.

Ως αναθηματικό, ιερατικό κείμενο, ο αρχικός, καρχηδονιακός, Περίπλους του Άννωνα δεν ήταν και δεν θα μπορούσε ποτέ να είναι η εξωτερίκευση των εσώψυχων του κάθε εντυπωσιασμένου βλάκα, ο οποίος θα είχε σοκαριστεί βλέποντας τους ‘γορίλλες’ που αναφέρει το κείμενο, ή τις φωτιές, ή τα όποια άλλα αξιοθέατα. Ασφαλώς και όσοι επέστρεψαν, περιέγραψαν στους δικούς τους με γλαφυρή αφηγήση τα όσα είχαν ζήσει. Αυτά όμως, δηλαδή οι όποιοι άχρηστοι υποκειμενισμοί της κάθε πονεμένης ψυχής, δεν αποτελούν μέρος ενός συνοπτικού (concise), περιεκτικού (succinct) και επακριβούς (exact) κειμένου το οποίο χαράσσεται ως επιγραφή σε ένα ναό. Οι θεοί, ξέρεις, δεν αρέσκονται στην φλυαρία και στο βουητό της όποιας δημοκρατικής οχλαγωγίας και μόλυνσης. Χρειάζεται να επιμείνω σε αυτό το στυλ για να σε κάνω να διαγράψεις αμετάκλητα τα όποια σύγχρονα μέτρα και σταθμά ενδεχομένως προβάλεις στο κείμενο κατά την ανάγνωσή του.

Το κείμενο περίμενε καιρό πριν μεταφραστεί στα ελληνικά. Όπως έγραψα στο βιβλίο μου (στη σελίδα 34), η μετάφραση τοποθετείται στα τέλη του 4ου και στις αρχές του 3ου προχριστιανικού αιώνα: κάθε υποθετική χρονολόγηση πριν από την παραπάνω χρονολογία είναι και λαθεμένη και παράδοξη. Δεν υπήρχε μεταφραστική παράδοση στην Αρχαία Ελλάδα. Με αυτό, δεν ισχυρίζομαι ότι δεν υπήρχαν μεταφράσεις. Όμως οι όποιες υπήρχαν ήταν λίγες και κυρίως ιερατικού – μυστικιστικού περιεχομένου. Η ημερομηνία την οποία αναφέρω παραπέμπει σε κάτι το πολύ ουσιαστικό που άλλαξε τα δεδομένα: την ίδρυση της Βιβλιοθήκης της Αλεξάνδρειας από τον Πτολεμαίο Α’. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο ‘προσθέτω’ τα τέλη του 4 ου προχριστιανικού αιώνα στην πιθανολόγηση της εποχής της αρχαιοελληνικής μετάφρασης. Το πιθανώτερο όμως είναι να έγινε η μετάφραση στο πρώτο μισό του 3ου προχριστιανικού αιώνα.

Η Βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας προέκυψε από την διάθεση των Αρχαίων Μακεδόνων και των Αρχαίων Ελλήνων, οι οποίοι είχαν αποφασίσει να γίνουν άποικοι ή μάλλον έποικοι στην Αίγυπτο, να μορφωθούν και να εμβαθύνουν στον κόσμο της αχαιμενιδικής αυτοκρατορίας, στην κατάκτηση της οποίας τους είχε οδηγήσει ο Μέγας Αλέξανδρος. Επρόκειτο δηλαδή για μία αλλαγή συμπεριφοράς, νοοτροπίας και τρόπου ζωής, η οποία ερχόταν σε απόλυτη ρήξη με την εσωστρέφεια των μικρών και ασήμαντων αρχαίων ελληνικών πόλεων-κρατών. Ήταν μία στροφή προς τον έξω κόσμο με τον οποίο παλαιότερα οι Έλληνες είχαν λίγες σχέσεις και του οποίου η γνώση τους ήταν σχεδόν ολότελα ανύπαρκτη.

Από αυτό το πλαίσιο προέκυψε η αρχαιοελληνική μετάφραση της εν λόγω καρχηδονιακής επιγραφής. Η Αλεξάνδρεια έγινε ένα κέντρο συλλογής πληροφοριών με σκοπό την εκμάθηση του κόσμου εκ μέρους της εκεί εγκατεστημένης τάξης των εποίκων. Άλλωστε η Αλεξάνδρεια δεν ήταν η πρώτη κατοικημένη πόλη στην περιοχή. Ανεγέρθηκε δίπλα στην εκεί από χιλιετίες υπαρκτή αρχαία αιγυπτιακή πόλη Ρακεντίτ (κοπτικά Ρακούντ, αραβικά Ρακούτα), την οποία τα αρχαία ελληνικά κείμενα αποκαλούν ως εξής: ‘Ρακώτις’. Ο Αλέξανδρος θεμελίωσε την Αλεξάνδρεια στα ανατολικά άκρα της Ρακώτιδος. Στην σημερινή Αλεξάνδρεια (Ισκεντερίγια), η Ραχώτις αντιστοιχεί σε παραθαλάσσιες εκτάσεις από το δυτικό λιμάνι και δυτικώτερα, ενώ το επίκεντρο της Πτολεμαϊκής Αλεξάνδρειας βρισκόταν κατενώπιον του ανατολικού λιμανιού. Σχετικά:

https://en.wikipedia.org/wiki/Rhacotis

https://en.wikipedia.org/wiki/Alexandria#Ancient_era

Η αρχαιοελληνική μετάφραση του Περίπλου του Άννωνα έγινε μάλλον από ένα Αλεξανδρινό Αιγύπτιο ιερέα ο οποίος εργαζόταν στην Βιβλιοθήκη ως μεταφραστής. Πως προέκυψε αυτή η μετάφραση δεν είναι πολύ δύσκολο να φαντασθούμε. Θα υπήρχε ένα σώμα συλλεκτών πληροφοριών στην Βιβλιοθήκη, το οποίο συνεχώς συνδιαλεγόταν με εμπόρους και ναυτικούς, ξένους (μετοίκους) και απεσταλμένους άλλων βασιλείων. Προφανώς τους ρωτούσαν για ιερατικά, ιστορικά, και άλλα κείμενα, επιγραφές και αρχεία τα οποία υπήρχαν στους τόπους τους.

carthage

Μπορεί λοιπόν να είχαν συλλέξει πέντε ή δέκα καρχηδονιακούς περίπλους. Στα χρόνια του Άννωνα, ο Καρχηδόνιος Ιμίλκων εξερεύνησε τα ατλαντικά παράλια της Πορτογαλίας, της Ισπανίας και της Γαλλίας. Ασφαλώς και θα υπήρχε εκ μέρους του μια αναθηματική επιγραφή ανεγραμμένη σε κάποιον καρχηδονιακό ναό μετά την αποπεράτωση της επιστολής. Πιθανώτατα και αυτό το κείμενο να είχε μεταφρασθεί στα αρχαία ελληνικά και να είχε αρχειοθετηθεί στην Βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας.

carthage 2

Αλλά η καταστροφή που έπεσε σε διαφορετικά χρονικά διαστήματα σε μεσογειακές πόλεις της Αρχαιότητας  είναι στο σύνολό της χειρότερη από την εξαΰλωση των εκατομμυρίων χειρογράφων του πανεπιστημίου, βιβλιοθήκης, μουσείου, αρχείου, και ερευνητικού κέντρου Μπέιτ αλ Χέκμα (Οίκος της Σοφίας) της Βαγδάτης από τον Χουλάγκου το 1258. Μη φανταστείς ότι εκείνη η καταστροφή επρόκειτο για μογγολικό αντι-ισλαμικό μίσος! Αυτά είναι σύγχρονες ανοησίες των αμόρφωτων μουσουλμάνων και ισλαμιστών. Ο κορυφαίος σύμβουλος και καθοδηγητής του Χουλάγκου, παρών στην πολιορκία, και ύπατος διαπραγματευτής με τον άχρηστο τελευταίο Αββασίδη ‘χαλίφη’ ήταν ο Νασρεντίν αλ Τούσι, ένας από τους κορυφαίους μουσουλμάνους αστρονόμους, φιλοσόφους και πανεπιστήμονες όλων των εποχών. Σχετικά:

https://en.wikipedia.org/wiki/House_of_Wisdom

https://en.wikipedia.org/wiki/Siege_of_Baghdad_(1258)#Siege_of_the_city

https://en.wikipedia.org/wiki/Hulagu_Khan#Siege_of_Baghdad

https://en.wikipedia.org/wiki/Nasir_al-Din_al-Tusi

και κυρίως: http://www.iranicaonline.org/articles/tusi-nasir-al-din-bio)

Αλλά η καταστροφή της Καρχηδόνας, η καταστροφή της Κορίνθου, η πυρπόληση της Βιβλιοθήκης της Αλεξάνδρειας και η απώλεια (το 752) του Ιουστινιάνειου ελέγχου επί των έκτοτε και έως σήμερα απεκρυμμένων αρχείων της Ρώμης, όπως και οι οικτρές σταυροφορικές καταστροφές της Αντιόχειας, των Ιεροσολύμων και της Νέας Ρώμης – Κωνσταντινούπολης στο σύνολό τους ξεπερνούν κατά πολύ την πρωτοφανή απώλεια κατεγραμμένης γνώσης η οποία επισυνέβη το 1258 στην Μεσοποταμία.

Με βάση τα παραπάνω είναι λογικό να υποθέσει κάποιος ότι ορισμένοι Καρχηδόνιοι έμποροι, θαλασσοπόροι ή επίσημοι εκπρόσωποι της μεγαλύτερης πόλης της Μεσογείου τον 4ο και 3ο προχριστιανικό αιώνα υποσχέθηκαν σε εκπροσώπους της Βιβλιοθήκης να τους παρουσιάσουν αντίγραφα συγκεκριμένων καρχηδονιακών κειμένων έναντι αμοιβής κατά το επόμενο ταξείδι τους στην Αλεξάνδρεια. Η μετάφραση στα αρχαία ελληνικά έγινε στην Βιβλιοθήκη και από εκεί αντίγραφα διατέθηκαν σε άλλα σημεία όπου ζούσαν Μακεδόνες και Έλληνες έποικοι στην Ανατολική Μεσόγειο, ή σε ελληνικές πόλεις της Σικελίας, ή και βεβαίως αργότερα στην Ρώμη – μετά την άνοδο της ρωμαϊκής ισχύος και την καταστροφή της Καρχηδόνας.

Δεν δίνω πολλές πιθανότητες σε ένα καρχηδονιακό ‘σενάριο’, αν αυτό σε απασχολεί. Δηλαδή δεν θεωρώ πιθανό ένας Ρωμαίος στρατιωτικός και λόγιος (συνεπώς με καλή γνώση των αρχαίων ελληνικών), ο οποίος παρευρέθηκε στην καταστροφή της Καρχηδόνας να σκέφθηκε μέσα σε εκείνη την τρομερή καταστροφή να μεταφράσει μια επιγραφή ενός πυρπολημένου και μισογκρεμισμένου ναού. Ή κατά την αμέσως μετέπειτα περίοδο όταν η πόλη εκθεμελιώθηκε και αναγέρθηκε εκνέου για να κατοικηθεί από Ρωμαίους εποίκους, επιζώντες Καρχηδόνιους, και εντόπιους Βέρβερους.

Βεβαίως και δεν δέχομαι ένα αμειγές αρχαιοελληνικό ‘σενάριο’: αυτό το καινοφανές ενδεχόμενο υπάρχει μόνο στο μυαλό συγχρόνων ανεγκέφαλων ψευδοϊστορικών. Δηλαδή είναι απίθανο ένας Αρχαίος Έλληνας Σικελιώτης από τους πολλούς οι οποίοι περνούσαν ‘απέναντι’ στην Καρχηδόνα να ενδιαφέρθηκε να αντιγράψει ή επί τόπου κατ’ ευθείαν να μεταφράσει την επιγραφή του Άννωνα από το σημείο όπου είχε αναγραφεί στον ναό του Μπάαλ Χαμόν. Θα ήταν ένα απίστευτο ‘άπαξ’ στην Αρχαία Ιστορία και θα ήταν ακόμη πιο δύσκολο να ιχνηλατηθεί η πορεία και διάσωση του χειρογράφου. Αυτοί οι οποίοι ισχυρίζονται ένα τέτοιο ενδεχόμενο μνημονεύουν αναφορές του Αρριανού (δηλαδή 2ο χριστιανικό αιώνα!), του Πλίνιου Πρεσβύτερου (Gaius Plinius Secundus – δηλαδή 2ο χριστιανικό αιώνα!), ή – ακόμη χειρότερα – του Ηροδότου.

Οι δύο πρώτες περιπτώσεις δείχνουν μόνον ότι η αλεξανδρινή αρχαιοελληνική μετάφραση είχε μεν διαδοθεί σε κάποιες βιβλιοθήκες (ανταλλαγές αντιγραφών χειρογράφων βασικά) αλλά δεν ήταν πάντοτε γνωστή εκ του σύνεγγυς και πολλές σχετικές πληροφορίες μεταδίδονταν λαθεμένα. Ο Πλίνιος δείχνει να συγχέει τον Περίπλου του Άννωνα με τον Περίπλου της Αφρικής από τους Φοίνικες του αιγυπτιακού στόλου του Φαραώ Νεκώ (600 πτεμ), κάτι το οποίο διασώζεται στον Ηρόδοτο ως πληροφορία (hearsay). Εκείνος ο περίπλους είχε ανάστροφη πορεία και είχε διαρκέσει δύο χρόνια.

Η αναφορά του Αρριανού δείχνει ότι κάπου ανάμεσα στην Ρώμη, την Νικόπολη, την Νικομήδεια και την Καισάρεια (Μάζακα) της Καππαδοκίας είχε πέσει ο ίδιος πάνω σε κάποιο αντίγραφο της αλεξανδρινής μετάφρασης.

Αλλά ο Ηρόδοτος δεν είχε την παραμικρή ιδέα για τον Άννωνα. Είχε όμως ακουστά, χάρη σε Σικελιώτες, πολλά σχετικά με την καρχηδονιακή ναυσιπλοΐα. Και το τι αναφέρει ο Ηρόδοτος μπορεί να ‘τοποθετηθεί’ στα παράλια του σημερινού Μαρόκου ή της Μαυριτανίας ή της Σιέρας Λεόνε: οπουδήποτε! Έχει μάλιστα έντονα μυθοπλαστικό χαρακτήρα και αποτελεί αφελή ανακρίβεια.

 

Ε. Ψευδεπίγραφα υπάρχουν αλλά υπάρχουν και λόγοι γι’ αυτά!

 

Με τα παραπάνω ως δεδομένα δεν μπορώ να φανταστώ πως και γιατί κάποιος θα διενοείτο να γράψει ένα ψευδεπίγραφο κείμενο και να το αποδώσει στον Άννωνα. Βεβαίως, τα ψευδεπίγραφα αποτελούν ένα ολόκληρο τμήμα πολλών γραμματειών. Δεν είναι προνόμιο της αρχαίας ελληνικής γραμματείας. Το πιο απλό παράδειγμα είναι το παλαιοδιαθηκικό κείμενο του Δευτερο-Ησαΐα (Deutero-Isaiah): κριτική κειμένου και φιλολογική ανάλυση αποδεικνύουν ότι το τμήμα του βιβλικού κειμένου, το οποίο αντιστοιχεί στις παραγράφους 40-55 των προφητειών Ησαΐα, εμφανέστατα αντανακλά μεταγενέστερη προσθήκη, την όποια έγραψε κάποιος Ιουδαίος των χρόνων της βαβυλωνιακής εξορίας ή μεταγενέστερα, ανενδοίαστα ‘ποζάροντας’ ως Ησαΐας.

Τυπικά αρχαιοελληνικά παραδείγματα ψευδεπιγράφων είναι ο Περίπλους της Ερυθράς Θαλάσσης, ο οποίος αποδόθηκε στον Αρριανό από Χριστιανούς καλογήρους αντιγραφείς χειρογράφων, και βεβαίως η λεγόμενη Φυλλάδα του Μεγαλέξανδρου. Στην πρώτη περίπτωση έχουμε την εμφανέστατη ανικανότητα ενός αντιγραφέα να συγκρίνει κείμενα όπως ο Περίπλους της Ερυθράς Θαλάσσης και η Αλεξάνδρου Ανάβασις, ένα πραγματικό κείμενο του Αρριανού. Τα δύο κείμενα διά γυμνού οφθαλμού φαίνονται ως συγγραφέντα από πολύ διαφορετικούς ανθρώπους, το δεύτερο από ένα λόγιο και το πρώτο από ένα έμπορο, καπετάνιο και μόνιμο ταξειδιώτη. Αλλά δεν μπορείς να κακίσεις τους αντιγραφείς. Μία αντιγραφή είναι απλά μία αναπαραγωγή ενός κειμένου – όχι μία εμβάθυνση, κατανόηση ή ανάλυση. Οι αντιγραφείς χειρογράφων δεν ήταν φιλόλογοι.

Τώρα η περίπτωση των Αλεξάνδρου Πράξεων ή του Αλεξάνδρου Βίου, ενός κειμένου του οποίου η παράδοση και οι μεταφράσεις αποτελούν μία μυθική ιστορία από μόνο της, είναι μία πολύ πιο περίπλοκη υπόθεση. Ασφαλώς και δεν είναι έργο του Καλλισθένους, ο οποίος ακολούθησε τον Μακεδόνα στρατηλάτη στην εκστρατεία και ήταν ο επίσημος ιστοριογράφος του. Ακριβώς γι’ αυτό και είθισται ο άγνωστος συγγραφέας του έργου να αποκαλείται Ψευδο-Καλλισθένης. Έχουν από την μια σωθεί ελάχιστα αποσπάσματα του πραγματικού έργου του Καλλισθένους, ενώ από την άλλη δεν μπορούμε να είμαστε σίγουροι ότι έχουμε στα χέρια μας την αρχική μορφή του κειμένου του Αλεξάνδρου Βίου.

Οπότε, υπάρχει ένα ενδεχόμενο να θέλησε ο ανώνυμος συγγραφέας αυτού του κειμένου να προσπορισθεί αυθεντικότητα αποδίδοντας ο ίδιος το έργο του στον Καλλισθένη. Δεν θα επεκταθώ περισσότερο, διότι το έφερα ως παράδειγμα. Αν όντως συνέβη κάτι τέτοιο, σε αυτό το κείμενο του οποίου η αρχική μορφή δεν μπορεί να πηγαίνει πίσω από τον 2ο προχριστιανικό αιώνα (το νωρίτερο δυνατό – η πιθανώτερη περίοδος είναι οι πρώτοι χριστιανικοί αιώνες και το φιλολογικό πλαίσιο των τότε εσχατολογικών αναζητήσεων), υπήρχε ένας προφανής, σημαντικός λόγος.

Αλλά τι θα κέρδιζε ένας συγγραφέας ενός σύντομου Περίπλου από την απόδοση του κειμένου του στον Άννωνα; Ποια θέση είχε ο Καρχηδόνιος βασιλεύς (αιρετός άρχων ανάμεσα στους Σοφτίμ/’Κριτές’ της Καρχηδόνας, και όχι ‘navigator’, όπως τον αναφέρει η τρισάθλια wikipedia, αποσιωπώντας τον ίδιο τον τίτλο του κειμένου!) στον αρχαίο ελληνικό, ρωμαϊκό ή χριστιανικό κόσμο, όπου το κείμενο θα τον εισήγαγε; Ασήμαντη. Δεν θα προσποριζόταν κανένα κύρος έτσι.

Για να συζητηθεί ένα τέτοιο, εντελώς απίθανο ενδεχόμενο (ψευδεπίγραφης απόδοσης του κειμένου στον Άννωνα), θα πρέπει πρώτα να τοποθετηθεί σε μια περίοδο. Αυτό το ψέμμα, αν υποθέσουμε ότι συνέβη, έγινε στην Αλεξάνδρεια, στην Ρώμη, ή σε κάποιο χριστιανικό μοναστήρι; Κάθε περίπτωση θα μας έβαζε σε διαφορετικούς συλλογισμούς. Αλλά δεν νομίζω ότι πουθενά θα υπήρχε ένα λογικοφανές συμπέρασμα. Τέλος, αν υποτεθεί ότι η ψευδεπίγραφη συγγραφή συνέβη στην Αλεξάνδρεια, τότε πολύ απλά ο συλλογισμός είναι ολότελα άκυρος, επειδή κανένας δεν εργαζόταν στην Βιβλιοθήκη ανεξέλγκτα και με την ικανότητα να εισαγάγει πλαστά κείμενα όποτε το επιθυμούσε. Κανένας τέτοιος θεσμός δεν θα ήθελε να σπιλωθεί η φήμη του από ανάλογες απόπειρες.

Στο τελευταίο γράμμα σου αναφέρεσαι σε ομοιότητα κοσμοαντιλήψεων μεταξύ του  αρχικού συγγραφέα του κειμένου του Περίπλου του Άννωνα και της Γεωγραφίας του Ερατοσθένους, της οποίας ελάχιστα αποσπάσματα έχουν διασωθεί. Αυτό αφορά πλέον όχι το κείμενο αλλά τις κοσμοαντιλήψεις και την Κοσμολογία των Αρχαίων Αιγυπτίων, Φοινίκων, Καρχηδονίων, Αλεξανδρινών Ελλήνων και άλλων αρχαίων εθνών.

 

ΣΤ. Η Κοσμολογία, Γεωγραφία και Χαρτογραφία των Αρχαίων Αιγυπτίων, Φοινίκων, Καρχηδονίων και Ελλήνων

 

Μου γράφεις λοιπόν τα εξής:

Ξέρω ότι ο χάρτης του Ερατοσθένη κατασκευάστηκε με βάση τα όσα σώθηκαν από τα έργα του. Αλλά μου έκανε εντύπωση το ότι ο Άννων νόμιζε ότι έπλεε προς ανατολάς ενώ θα έπρεπε να πάει προς τη δύση. Σου θυμίζω ότι αυτό συμβαίνει (λαθεμένα) στον χάρτη του “Ερατοσθένη”. Όπως βλέπεις λοιπόν, ξεκίνησα από τα θεμέλια και όχι από τη…σκεπή.

Αυτό είναι γεγονός αλλά από μόνο του δεν αποδεικνύει τίποτα παραπάνω από μια απόλυτη ταύτιση των κοσμολογικών γνώσεων, αντιλήψεων και θέσεων του συγγραφέα του Περίπλου του Άννωνα, του Ερατοσθένη, και γενικώτερα των Αρχαίων Αιγυπτίων και Καρχηδονίων αρχιερέων και των Αλεξανδρινών σοφών. Ο χάρτης είναι σαφώς μεταγενέστερος, όπως ξέρεις και όπως αναφέρεις, αλλά στο συγκεκριμένο σημείο αποδίδει σωστά το όλο σχεδιάγραμμα. Έτσι αντιλαμβάνονταν τον κόσμο τότε.

Ό,τι γράφουν νεώτεροι ιστορικοί και επιστήμονες για τον Ερατοσθένη είναι προβολή δικών τους υποθέσεων και παρερμηνειών σε ελάχιστα σωζόμενα αποσπάσματα κειμένων και ακροβατική αποδοχή αυθαιρεσιών συγγραφέων του 16ου και του 17ου αιώνα, επί των οποίων άλλοι, μεταγενέστεροι επιστήμονες προσέθεσαν τις δικές τους παρερμηνείες, πάνω στις οποίες οι σύγχρονοι συνέχισαν με τον ίδιο ανερμάτιστο τρόπο.

Έχουν σωθεί τόσο ελάχιστα κείμενα του Ερατοσθένη ώστε να είναι αστείο να θέλει κάποιος σήμερα να κάνει υποθέσεις επί υποθέσεων για το τι τάχα πίστευε για το τάδε και το δείνα θέμα ο εξαιρετικός αυτός και πολυμαθέστατος πανεπιστήμων και διευθυντής της Βιβλιοθήκης της Αλεξάνδρειας. Έχουν σωθεί πολλά κείμενα άλλων αναφερόμενα σ’ αυτόν και στα επιτεύγματά του, και ασφαλώς κάποιος μπορεί να γράψει 1000 σελίδες για να βάλει κάποια πράγματα σε μια σειρά, αλλά σε καμμιά περίπτωση δεν στέκουν όλες οι σύγχρονες ερμηνείες του έργου και των επιτευγμάτων του Ερατοσθένους. Το θέμα είναι βασικά άσχετο με τον Περίπλου του Άννωνα αλλά το αναφέρω μόνο και μόνο για τον παραλληλισμό τον οποίο έκανες.

Βεβαίως και ο Ερατοσθένης συνέλεξε υλικό για να υπολογίσει την περιφέρεια της γης και για να ορίσει ένα σύστημα συντεταγμένων (‘παραλλήλων’ και ‘μεσημβρινών’) αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι θεωρούσε ότι η γη είναι μία σφαίρα αλλά μια κυκλική, ή μάλλον ελλειπτική επιφάνεια. Όσοι νεώτεροι επιστήμονες αναφέρονται στο θέμα το προσαρμόζουν στην σημερινή επικρατούσα (ή μάλλον επιβεβλημένη) άποψη.

Το ότι οι Καρχηδόνιοι του Άννωνα ‘έβλεπαν’ ότι έπλεαν προς τα ανατολικά έχει το αντίστοιχό του στον Περίπλου της Ερυθράς Θαλάσσης. ‘Ερυθρά Θάλασσα’ στα χρόνια του ανώνυμου συγγραφέα του κειμένου αυτού σήμαινε όλη την θαλάσσια έκταση την οποία εμείς καλούμε ‘Ινδικό Ωκεανό’, Έρυθρά Θάλασσα’ και ‘Περσικό Κόλπο’. Αφού περιγράψει τα ανατολικά αφρικανικά παράλια μέχρι το σημερινό Νταρεσαλάαμ της Τανζανίας (‘Ραπτά’) και αφού εξιστορήσει τα των δυτικών και νοτίων παραλίων της αραβικής χερσονήσου, ο συγγραφέας διαλαμβάνει διαδοχικά τα παράλια του Δέλτα του Ινδού, τα ‘δυτικά’ και τα ‘ανατολικά’ παράλια της σημερινής Ινδίας πριν αναφερθεί στην Ινδονησία-Ινδοκίνα (‘Χρυσή’) και στην Κίνα.

Όμως σαφέστατα δίνει την αίσθηση ότι δεν ‘έβλεπε’ ότι παραπλέοντας τα ‘δυτικά’ παράλια της Ινδίας κατευθυνόταν προς τα ‘νότια’ και ότι συνεχίζοντας κοντά στα ‘ανατολικά’ παράλια της Ινδίας έπλεε προς τα ‘βόρεια’. Το κείμενο δίνει την εντύπωση ότι οι τότε ναυτιλλόμενοι έβλεπαν ότι από το σημερινό Καράτσι μέχρι την Ινδονησία η πορεία πλεύσης είναι συνεχώς προς τα ανατολικά.

Είναι ακριβώς ό,τι σε παραξενεύει στον Άννωνα, αλλά δεν υπάρχει τίποτα το παράξενο. Πλήθος χαρτών των χριστιανικών και των ισλαμικών χρόνων έχουν σωθεί και όλοι δείχνουν την ίδια κατεύθυνση, την ίδια αντίληψη, την ίδια στάση απέναντι στην γήινη επιφάνεια. Παραδέιγματα:

1 1 Ibn Howqal World

https://en.wikipedia.org/wiki/File:Ibn_Howqal_World_map.jpg

1 2 Kashgari

https://en.wikipedia.org/wiki/File:Kashgari_map.jpg

https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/5/50/TabulaPeutingeriana.jpg

1 3 World Map Cosmas Indicopleustes

https://en.wikipedia.org/wiki/File:WorldMapCosmasIndicopleustes.jpg

Πιο ενδιαφέρων είναι αυτός ο χάρτης:

1 4 Al-Idrisi world map

https://en.wikipedia.org/wiki/File:Al-Idrisi%27s_world_map.JPG

Δείχνει την γη όπως την κατοπτεύει κάποιος από τα ‘βόρεια’ προς τα ‘νότια’.

Κυκλική επιφάνεια με τον Ωκεανό γύρω από την γη, και με την Αφρική στο επάνω τμήμα του κύκλου και μεγαλύτερη από όσο η Ασία και η Ευρώπη μαζί.

Επάνω γράφει στα αραβικά “τζενούμπ” (νότος) και κάτω “σουμάλ” (βορράς).

Στα δεξιά γράφει “γαρμπ” (δύση) και στα αριστερά “σαρκ” (ανατολή).

Αλλά δεν αφήνει ‘περιθώρια’ για ναυσιπλοΐα προς τα ‘νότια’, Πλέοντας από τις Ηράκλειες Στήλες γύρω από την Αφρική, ουσιαστικά κατευθύνεσαι στα ανατολικά.

Βλέπεις τα τέσσερα ξεχωριστά βουνά στα αριστερά άκρα της Αφρικής; Ξέρεις τι είναι εκείνα τα παράλια; Από το Κέρας της Αφρικής μέχρι την Μοζαμβίκη! Η κατεύθυνση παράπλου θα ήταν απλώς προς τα ‘ανατολικά’! Όπως επίσης και αν κατευθύνεσαι από τα νότια παράλια της αραβικής χερσονήσου προς την Ινδονησία. Πλέεις έτσι συνέχεια προς τα ‘ανατολικά’. Όπως και στον Περίπλου της Ερυθράς Θαλάσσης, τον οποίο προανέφερα σε σχέση με αυτή την αντίληψη. Μόνον όταν έφθαναν στα νότια άκρα της σημερινής Κίνας, είχαν οι αρχαίοι και μουσουλμάνοι θαλασσοπόροι την αίσθηση ότι πλέον κατευθύνονταν προς τα ‘βόρεια’.

Δεν πρέπει να σε ξενίζουν όλα αυτά. Ο Ερατοσθένης είχε θέσει τον Ισημερινό στην Συήνη, στο Ασουάν, από όπου σου γράφω! Ξέρεις τι σημαίνει αυτό; Απόλυτη συμφωνία με τον χάρτη του Αλ Ιντρίσι. Περισσότερα:

https://en.wikipedia.org/wiki/Muhammad_al-Idrisi

Αυτές είναι αποδόσεις των χαρτών του Πτολεμαίου – φυσικά σε χρόνια μετά τις Σταυροφορίες:

1 5 Jacob d'Angelo after Ptolemaeus

https://en.wikipedia.org/wiki/File:Ptolemy_World_Map.jpg

1 6 Maximus Planudes 1300 Ptolemy

https://en.wikipedia.org/wiki/File:Ptolemy-World_Vat_Urb_82.jpg

Ο δεύτερος είναι του Μάξιμου Πλανούδη. Βλέπεις την Ινδία ‘ισοπεδωμένη’ να προσφέρει βασικά δυνατότητα περίπλου με σχεδόν συνεχή κατεύθυνση προς τα ανατολικά; Μια τεράστια Κεϋλάνη είναι μεγαλύτερη από την μισή αραβική χερσόνησο! Και η ‘Ερυθρά Θάλασσα’ (δηλαδή το τι εμείς ονομάζουμε σήμερα Ερυθρά Θάλασσα, Περσικό Κόλπο και Ινδικό Ωκεανό) περιβάλλεται στα νότια από γη. Αν και γνώριζαν ότι η Αφρική περιπλέεται, μπερδεύονταν στον τρόπο να αποδώσουν επί χάρτου την πραγματικότητα και να εντάξουν τον τοίχο πάγου, ο οποίος περικλείει την γήινη επιφάνεια και στον οποίο αναφορές υπάρχουν και σε χριστιανικά κείμενα.

Αλλά η πορεία του Νείλου είναι ακριβέστατη. Διακρίνονται ο Λευκός Νείλος, ο Κυανός Νείλος (που ενώνονται στο Χαρτούμ) και ο μικρότερος παραπόταμος Άτμπαρα (αρχαία ελληνικά: Ασταβάρας) λίγο βορειώτερα. Μόνο που η απόσταση ανάμεσα στον Κυανό Νείλο και τον Ασταβάρα προκύπτει τεράστια!

Να και ένας γενοβέζικος χάρτης λίγα χρόνια μετά την Άλωση της Πόλης:

1 7 Genoese_map

https://en.wikipedia.org/wiki/File:Genoese_map.jpg

Το τι σε μπερδεύει στο θέμα αυτό έχει δυο παράμετρους:

Πρώτον, ο μεταναγεννησιακός άνθρωπος έχει στραβωθεί. Η όρασή του έχει αλλοιωθεί από σοβαρές υποβολές στο υποσυνείδητό του. Οι αρχαίοι άνθρωποι, όπως και αυτοί των χριστιανικών και ισλαμικών χρόνων, δεν ‘έβλεπαν’ όπως βλέπουν οι νεώτεροι. Έβλεπαν πιο ορθά.

Δεύτερον, δεν χρειάζεται να είναι η γη ‘σφαίρα’ για να επιτευχθεί ο περίπλους της γης από τον Μαγγελάνο. Έχεις υπόψει σου την Συνθήκη της Τορδεσίγιας το 1494;

https://en.wikipedia.org/wiki/Treaty_of_Tordesillas

Αυτοί οι χάρτες είναι σύγχρονες ψευδέστατες προβολές, και τα συμβαλλόμενα μέρη της συνθήκης τότε δεν έβλεπαν την γήινη επιφάνεια έτσι όπως την παρουσιάζουν οι παρανοϊκοί γκάνγκστερς της wikipedia εδώ:

Iberian mare clausum claims

https://en.wikipedia.org/wiki/File:Iberian_mare_clausum_claims.svg

Spain and Portugal

https://en.wikipedia.org/wiki/File:Spain_and_Portugal.png

Κανένας δεν πίστευε το 1494 ότι η γη είναι μία σφαίρα.

Η ηλιθιότητα ότι ο Χριστόφορος Κολόμβος πίστευε ότι θα έφθανε στην Ινδία πλέοντας προς τα δυτικά “επειδή ‘γνώριζε’ ότι η γη είναι σφαίρα” είναι σύγχρονο ψέμμα. Δεν υπάρχει καμμιά τέτοια αναφορά σε χειρόγραφα του 16ου αιώνα. Η προπαγάνδα αυτή είναι ύστερη παραμυθοποίηση του ιησουϊτικού, αναγεννησιακού, μιθραϊκού (: ηλιοκεντρικού) ψέμματος. Και βέβαια πίστευε ο Χριστόφορος Κολόμβος ότι πλέοντας προς τα δυτικά θα έφθανε στην Ινδία.

Αυτό συνέβαινε επειδή θεωρούσε την γήινη επιφάνεια ως ένα είδος δακτυλίου (εμφανέστατο στον χάρτη του Μάξιμου Πλανούδη) και ολόκληρη την γη, ως στερεό, ως ένα είδος τόρου εφαρμοσμένου ως οριζόντια τομή εντός της σφαίρας του σύμπαντος. Όλα τα άλλα είναι εικασίες.

Και με αυτά κλείνω αυτή την τεράστια τελικά απάντηση. Ελπίζω να απάντησα στην απορία σου και σε ευχαριατώ για την ευκαιρία που μου έδωσες να ξανα-ασχοληθώ με τον Άννωνα 29 σχεδόν χρόνια μετά την συγγραφή του. Τελικά καλό ήταν το πρώτο μου βιβλίο, αν και συντομώτατο!

Φιλικά,

Σαμσαντίν

———————————————————

Κατεβάστε το κείμενο σε Word doc:

Από τον Περίπλου του Άννωνα στον Περίπλου της Ανθρωπότητας και στο Τέλος της

Κεμέτ (Μασρ – Αίγυπτος), Κους (Σουδάν – Αιθιοπία), Αβησσυνία (Ψευτο-Αιθιοπία), Αζανία (Σομαλία): Χαμίτες, Κουσίτες – Μεροΐτες, Ορόμο, Νούβιοι και Μπέτζα (Βλέμμυες)

Εισαγωγικό Σχεδιάγραμμα Ανατολικής Αφρικανικής Ιστορίας

Ό,τι ακολουθεί είναι η πρώτη δημοσίευση μιας απαντητικής επιστολής την οποία έστειλα σε ένα Κύπριο ερευνητή, ο οποίος μου ζήτησε τον Μάιο του 2018 να αποσαφηνίσω κάποια θέματα Ανατολικής Αφρικανικής Ιστορίας και τις σχέσεις τις οποίες έχουν ορισμένα σύγχρονα έθνη της Ανατολικής Αφρικής με γνωστά από κειμενικές και επιγραφικές έθνη της Αφρικανικής Αρχαιότητας.

Επειδή στην Ελλάδα δεν υπάρχουν ειδικοί Αιγυπτιολόγοι, Μεροϊτολόγοι, Κουσιτολόγοι, Ανατολιστές ή Αφρικανιστές, πιστεύω ότι αυτό το σύντομο εκλαϊκευτικό κείμενο αποτελεί ένα εισαγωγικό σχεδιάγραμμα στο οποίο όσοι θέλουν μπορούν να βασισθούν για να προχωρήσουν σε περαιτέρω σπουδές.

—  Απαντητική Επιστολή – Σχεδιάγραμμα Ανατολικής Αφρικανικής Ιστορίας —

Φίλε Αντώνη,

Με συγχωρείς αλλά σχεδόν όλο το διάστημα που πέρασε ήμουν σε διαφορετικές πολύ απόμακρες περιοχές του Σουδάν (1/ από Σενάρ μέχρι τα αβησσυνικά σύνορα και 2/ στο βόρειο Νταρφούρ) χωρίς ηλεκτρισμό, χωρίς τηλεπικοινωνίες και χωρίς ιντερνέτ. Μπορείς να μου γράφεις και στο email μου megalommatis@inbox.ru αλλά αν είμαι offline η καθυστέρηση θα είναι περίπου η ίδια.

Για τα θέματα που με ρωτάς είχα δημοσιεύσει παλιότερα (πριν από περίπου 10 χρόνια) μια μεγάλη σειρά από άρθρα στα αγγλικά στο ιντερνέτ (παράλληλα σε τρία διαφορετικά πόρταλς), τα είχαν εκείθεν αναδημοσιεύσει σε άλλα σάιτς και μπλογκς διαφόρων Ορόμο, Σιντάμα, Ογκαντένι και λοιπών Σομαλών, αλλά τα τρία πόρταλς έκλεισαν κι έτσι αυτή τη στιγμή ό,τι από εκείνη την αρθρογραφία βρίσκεται online είναι αποσπασματικό και δεν αποτελεί μια πλήρη σειρά (πάνω από 15 μεγάλα κείμενα με αναφορές σε πηγές) έτσι ώστε να έχει νόημα να στη συστήσω.

Όπως βλέπεις εδώ αναδημοσιεύω παλιά άρθρα μου (είχα κρατήσει τα πάντα και σε Word doc και σε downloaded html) και έχω σκοπό να ανεβάσω πάλι και αυτή την σειρά που σου ανέφερα και πολλά άλλα αρθρα, αλλά δυστυχώς ο αριθμός είναι τεράστιος (πάνω από 1600 ακόμη) κι έχω – όπως βλέπεις και μόνος σου – πολύ λίγο χρόνο για αρχειακή προσωπική ή συγγραφική ή ερευνητική δουλειά.

Για να απαντήσω περιληπτικά στα όσα μου γράφεις, σημειώνω τα κάτωθι σημεία:

1. Δεν υπάρχει Νουβία και συνεπώς δεν υπάρχει Αρχαία Νουβία. Ο όρος είναι πλαστός και παραχαρακτικός της ιστορίας, χρησιμεύει δε σε πολιτικές συνωμοσίες ασυλλήπτων διαστάσεων. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπήρχαν ή δεν υπάρχουν Νούβιοι ή Νουβίτες. Αλλά δεν είχαν ποτέ σχεδόν μια κρατική οντότητα δικιά τους και ζούσαν ειρηνικά και χωρίς ενδείξεις εθνικής καταπίεσης ή διάθεσης εξέγερσης κι ανεξαρτησίας. Άλλωστε, όλοι οι εθνικισμοί είναι ένα σατανικό ψέμμα προορισμένο να οδηγήσει την Ανθρωπότητα σε τελική εξόντωση.

ASWAN

Συήνη – Ασουάν

PHILAE

Παϊρέκ – Φιλαί

2. Στην Κοιλάδα του Νείλου στην Αρχαιότητα υπήρχαν δυο κράτη: Κεμέτ (: ‘η Μαύρη’, δηλ. Αίγυπτος) και Κους. Όχι μόνον η αρχαιότητα του Κους πάει τόσο πίσω όσο η αιγυπτιακή αλλά και οι Αρχαίοι Αιγύπτιοι θεωρούσαν ότι η αρχή τους αναγόταν στο Κους και πίστευαν ότι ο αρχικός τόπος του Άμμωνα των Θηβών ήταν τα Νάπατα του Κους (σήμερα Καρίμα 750 χμ κατά μήκος του Νείλου από την σουδανοαιγυπτιακή μεθόριο). Αυτή η πίστη δεν ήταν προπαγάνδα εξουσίας της 25ης δυναστείας (όταν Κουσίτες από τα Νάπατα έγιναν Φαραώ στις Θήβες σε μια περίοδο εμφύλιου πολέμου μεταξύ του ηλιουπολιτικού και του θηβαϊκού κλήρου) αλλά ανάγεται στην 3η χιλιετία και σε αυθεντικές αιγυπτιακές πηγές. Δίπλα στην Καρίμα το Τζέμπελ (όρος) Μπαρκάλ (ίσα-ίσα 150 μ ύψος – !! – αλλά στην απόλυτα επίπεδη πεδινή σουδανική / κουσιτική γη αυτό φαίνεται από πολύ μακριά και θεωρείται πολύ ψηλό) ήταν το Ιερό Όρος του Άμμωνα και εκεί, σε μια σχισμή του βράχου, ήταν σφηνωμένο σε εποχές της 2ης και 1ης προχριστιανικής χιλιετίας το τεράστιο ολόχρυσο άγαλμά του.

Kemet Kush

3. Η ελληνική λέξη Αίγυπτος είναι παραφθορά του αιγυπτιακού Χα-Κα-Πταχ (‘Το Ιερό του Κα του Πταχ’ συνεπώς καθαρά μεμφιτικής ιδεολογίας). Η σημερινή αραβική λέξη (Μασρ) προέρχεται από την αντίστοιχη αραμαϊκή κι όλες μαζί όπως κι η εβραϊκή λέξη Μιτσραΐμ (: αι δύο Αίγυπτοι, δηλαδή η Άνω και η Κάτω Αίγυπτος) είναι παραφθορές της ασσυρο-βαβυλωνιακής ονομασίας της Αιγύπτου Μουσούρ ή Ματ Μασρί (Γη της Αιγύπτου). Το Σουδάν (Κους) στα αρχαία αιγυπτιακά και στα αρχαία κουσιτικά ονομαζόταν Κας κι αυτό στα ασσυροβαβυλωνιακά παραφθάρηκε σε Ματ Κουσί (Γη του Κους) και στη συνέχεια επιπλέον στα εβραϊκά σε Cush (αλλαγή από το ασσυροβαβυλωνιακό –σ/-s). Αυτό, σε μερικά σημεία της Βίβλου, οι Ο’ μετέφεραν ως Χους (καμμιά σχέση με την αρχαιοελληνική λέξη ‘χους’ αν και η καθημερινότητα στην έρημο του βόρειου Σουδάν σε κάνει πολλές φορές να νοιώθεις ότι …. χους ει και εις χουν απελεύσει!). Υπάρχει και μία άλλη αρχαιοελληνική λέξη για το Κους. Είναι το όνομα του κράτους αμέσως νότια της Αιγύπτου: Αιθιοπία. Το αρχαίο Σουδάν μέχρι την ευρύτερη περιοχή του Χαρτούμ ονομαζόταν Αιθιοπία, και το νεώτερο κράτος της Αβησσυνίας, το οποίο δεν έχει αρχαίο πολιτισμό πριν από τον 3ο-2ο προχριστιανικό αιώνα, έκλεψε το όνομα αυτό για να συγκαλύψει την γενοκτιονία κουσιτικών εθνών που οι σημιτικές φυλές Αμχάρα και Τιγκράυ με την βοήθεια των Άγγλων και των Γάλλων κατέκτησαν και υποδούλωσαν – αν και βέβαια μέχρι σήμερα υπάρχουν εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα των Άφαρ, των Ορόμο, των Σιντάμα, των Κάφα, των Ογκαντένι Σομαλών, κα. Γενικά, το κράτος της Αβησσυνίας δεν μπορεί να λέγεται Αιθιοπία – είναι λάθος.

Kush

4. Οι Αρχαίοι Αιγύπτιοι ήταν ένα πρώιμο χαμιτικό φύλο. Οι Χαμίτες είναι η μεγάλη γλωσσική οικογένεια που περιλαμβάνει τους Αρχαίους Αιγύπτιους, τους Αρχαίους Βερβέρους (Λίβυες), τους σημερινούς Αιγύπτιους (άλλωστε τα κοπτικά είναι η νεώτερη φάση της αρχαίας αιγυπτιακής γλώσσας), τους σημερινούς Βέρβερους (που αποτελούν το σύνολο του πληθυσμού της Δυτικής Αιγύπτου, της Λιβύης, της Τυνησίας, της Αλγερίας, του Μαρόκου και της Μαυριτανίας – ασχέτως αν μιλάνε βερβερικά, αραβικά ή και τις δύο γλώσσες), τους Τουαρέγκ, τους Χάουσα, τους Φουλάνι κι άλλους λαούς της Σαχάρας και της Δυτικής Αφρικής.

Kemet

5. Οι Αρχαίοι Κουσίτες του Σουδάν (δηλ. η πραγματική, ιστορική Αιθιοπία) ήταν το αρχαιότερο γνωστό κουσιτικό φύλο με μεγάλο πολιτισμό και στρατιωτικά ισχυρό βασίλειο. Αποτελούν την ανατολική υποδιαίρεση των Χαμιτών. Επί δύο χιλιετίες οι Κουσίτες έγραφαν τα Μεντού Νετσέρ (όπως λέγονται τα αρχαία αιγυπτιακά ιερογλυφικά στην γλώσσα αυτή: ‘γλώσσα του Θεού’) και μόνο σε ύστερες περιόδους παράλληλα με αυτά συνέθεσαν και χρησιμοποίησαν γραφή της δικής τους γλώσσας. Η περίοδος της Κέρμα (από τις ανασκαφές της Κέρμα Ντεφούφα πέρα πό τον τρίτο καταρράκτη / http://solarey.net/western-deffufa-kerma-sudan/ – ενδεικτικά για τις φωτογραφίες) είναι η αρχαιότερη περίοδος ισχυρής κρατικής εξουσίας στο Κους το οποίο μάλιστα συμμάχησε με τους Υκσώς εναντίον της Αιγύπτου. Ως αντίδραση στα χρόνια της Νέας Αυτοκρατορίας, η Αίγυπτος όχι μόνον καταλαμβάνει το Κους αλλά και στήνει τεράστια στρατόπεδα, όπως στο Μπουχέν, και θεσπίζει κορυφαίο αξίωμα ‘Ο Αντιβασιλεύς του Κους’ (συχνά ο διάδοχος του θρόνου είχε αυτόν τον τίτλο). Επί Τούθμωση Α’ η Αίγυπτος κατέχει έκταση μέσα στο Σουδάν για πάνω από 1100 χμ κατά μήκος του Νείλου νότια των σημερινών αιγυπτο-σουδανικών συνόρων!

MEROE 2

6. Η δεύτερη περίοδος μεγάλης ισχύος είναι η περίοδος των Ναπάτων (περίπου από το 800 μέχρι το 450) όταν οι Κουσίτες είναι βασιλείς Ναπάτων και Θηβών (25η ‘αιθιοπική’ δηλ. κουσιτική/σουδανική δυναστεία κατά Μανέθωνα) μέσα σε ένα εκρηκτικό πλαίσιο εμφυλίων συρράξεων στην Αίγυπτο που επισύρουν τις τρεις ασσυριακές κατακτήσεις (671, 669 και 666 – η πρώτη υπό τον Ασσαρχαδδώνα κι οι άλλες δύο από τον γιο και διάδοχό του Ασσουμπανιπάλ). Οι μονοθεϊστές Ασσύριοι συμπαρατάχθηκαν με το μονοθεϊστικό ηλιουπολιτικό ιερατείο εναντίον της αμμωνικής πολυθεϊστικής παράαξης των Θηβών και υποστήριξαν Λίβυες (: Βέρβερους) ηγεμόνες ως φαραώ (26η ‘λιβυκή’ κατά Μανέθωνα δυναστεία υπό τους Νεκώ και τους Ψαμμητίχους). Η ασσυριακή αντικουσιτική – αντιαμμωνική πολιτική ακολουθήθηκε από τους Ψαμμήτιχους (στη δούλεψη των οποίων ήταν Κάρες και Ίωνες μισθοφόροι) και τον Αχαιμενίδη Καμβύση ο οποίος κατακτώντας και εκθεμελιώνοντας τα Νάπατα το 525 είναι ο αυτοκράτορας του αρχαίου κόσμου που έφτασε πιο μακριά από οποιονδήποτε άλλον από την πρωτεύουσά του (πάνω από 3000 χμ από τις Πασαργάδες του Ιράν!) – εκμηδενίζοντας δυο αιώνες πριν από τον Αλέξανδρο το τάχα ‘κατόρθωμα’ του Μακεδόνα βασιλιά να φτάσει στην Υπερωξειανή και στην Πενταποταμία. Στην περίοδο αυτή ωστόσο ανεγείρονται στο Τζέμπελ Μπαρκάλ, στο Ελ Κούρου και στο Νούρι πυραμίδες – τάφοι των Κουσιτών κόρε (ο τίτλος του βασιλιά στα κουσιτικά).

NAPATA

Τζέμπελ Μπαρκάλ

The pyramids at Jebel Barkal, used by Napatan Kings during the 3rd century BC, UNESCO World Heritage Site, Karima, Sudan, Africa

Νάπατα – Καρίμα, οι πυραμίδες δίπλα στο Τζέμπελ Μπαρκάλ

7. Παίρνοντας το μάθημα της από βορρά άφιξης ισχυρών εχθρών, οι Κουσίτες μετατοπίζονται προς τα νότια και ανεγείρουν νέα πρωτεύουσα που διαρκεί πολύ περισσότερο από τα Νάπατα, την Μερόη, λίγο πιο πέρα από την συμβολή του παραπόταμου Άτμπαρα με τον Νείλο (όπου και η ομώνυμη πόλη). Αυτό είναι περίπου 1300 χμ νότια από τα σημερινά σουδανοαιγυπτιακά σύνορα κατά μήκος του Νείλου! Στη Μερόη ανεγείρονταν πυραμίδες στα χρόνια του Ιησού, του Τραϊανού και του Καρακάλλα. Μικρότερες, όπως κι αυτές των Ναπάτων. από τις αιγυπτιακές και πιο αιχμηρές. Κάπου 15-18 μέτρα είναι οι πιο μεγάλες κι ανεβαίνεις πάνω τους με μεγάλη δυσκολία βάζοντας το ένα σου πόδι στο πλάτος του πάνω σε ένα στρώμα λίθων και το άλλο πόδι σου με τον ίδιο τρόπο πάνω στο ανώτερο στρώμα, κοκ και γέρνοντας τον ώμο προς την πυραμίδα. Και κατεβαίνεις με τον ίδιο τρόπο! Η φάση αυτού του κουστικού πολιτισμού λέγεται μεροϊτική κατ’ αντιδιαστολή με την καθαυτό κουσιτική (των Ναπάτων) κι είναι σ’ αυτή την φάση που εισάγονται δυο γραφές των κουσιτικών σχεδόν μισο-αποκρυπτογραφημένες σήμερα – μια καθαυτό ιερογλυφική για μεγάλη ναϊκή επιγραφική (βασισμένη σε αιγυπτιακά ιερογλυφικά σημεία) και μια επισεσυρμένη (cursive) για πιο πρόχειρες επιγραφές και παπύρους.

MEROE

Meroe pyramids

Οι πυραμίδες της Μερόης

8. Η μεγάλη μεροϊτική αυτοκρατορία είχε ειρηνικές σχέσεις με την πτολεμαϊκή και ρωμαϊκή Αίγυπτο. Νοτίως της Συήνης (Ασουάν – νότιου άκρου της καθαυτό Αιγύπτου) είχαν διευθετηθεί δυο ζώνες: η Δωδεκάσχοινος (μήκους 12 σχοίνων) και η Τριακοντάσχοινος. Εννοείται ότι η πρώτη ήταν σχεδόν το βόρειο ήμισυ της δεύτερης. Στην πρώτη Αίγυπτος και Μερόη είχαν συγκυριαρχία, ενώ στην δεύτερη υπήρχε απόλυτη μεροιϊτική κυριαρχία. Νούβιοι ζούσαν σε πολλές περιοχές της νότιας Αιγύπτου και της βόρειας Μερόης αλλά δεν δημιουγούσαν προβλήματα. Αντίθετα, άλλοι λαοί όπως οι Βλέμμυες (γνωστοί και ως Βουγαείτες) δημιουργούσαν προβλήματα και συχνά συνέβαιναν πολεμικά γεγονότα περιορισμένου χαρακτήρα. Ο μόνος καθαρά νουβικός ναός υπήρχε στην Τάλμη (σήμερα Καλάμπτσα) προς τιμήν του ανθρωπο-πτηνόμορφου θεού Μάλουλι (ελλην. Μάνδουλη). Η Μερόη είχε τεράστια κυριαρχία στη Σαχάρα κι εμπόριο μέχρι τη δυτική Αφρική και το βόρειο τμήμα του ρου του Νίγηρα ποταμού αλλά μικρό ενδιαφέρον για τη θάλασσα. Δεν κυριαρχούσε ούτε καν στα σημερινά σουδανικά παράλια. Εκεί, 50 χμ νότια από το σημερινό Πορτ Σουντάν, στο Σουάκιν οι Πτολεμαίοι ανήγειραν μια αποικία με το όνομα Πτολεμαΐς Θηρών (δηλαδή η πτολεμαϊκή πόλη για τα κυνήγια). Από κει σε συνεργασία με τους Μεροΐτες στην ενδοχώρα αιχμαλώτιζαν ελέφαντες και τους μετέφεραν στην Αλεξάνδρεια μέσω Αρσινόης (Σουέζ) για να τους εκπαιδεύσουν και να τους χρησιμοποιήσουν στις μάχες τους με τους Σελευκίδες. Η Πτολεμαΐς Θηρών ήταν το νοτιώτερο σημείο στον κόσμο όπου ελληνικά ομιλούντο αδιαλείπτως για τουλάχιστον 800 χρόνια. Όμως τόσο πολύ ενδιαφέρει αυτό τα σημερινά ψευτοελληνικά κράτη Ελλάδα και Κύπρο ώστε ούτε καν νοιάστηκαν που η Τουρκία αγόρασε την ευρύτερη περιοχή του Σουάκιν για 100 χρόνια με την ευκαιρία εκεί αναστήλωσης οθωμανικών μνημείων. Αλλά αν γίνονταν ανασκαφές, οι πτολεμαϊκές αρχαιότητες θα έρχονταν στην επιφάνεια. Αυτό δικαιώνει τη θέση μου ότι η Τουρκία είναι ο αυθεντικός συνεχιστής σήμερα και της Χριστιανικής Ρωμανίας και των προχριστιανικών βασιλείων των Ατταλιδών και των Σελευκιδών, ενώ το σκουπίδι Ελλαδα συνεχίζει με λάθος πρωτεύουσα την διανοητική ανωμαλία του Δημοσθένη μέχρις ότου εξαφανιστεί από προσώπου γης.

Suakin

suakin 2

Σουάκιν – Πτολεμαΐς Θηρών

9. Η Πτολεμαΐς Θηρών αναφέρεται στον Περίπλου της Ερυθράς Θαλάσσης και η περιοχή των σημερινών σουδανικών παραλίων ονομαζόταν Βερβερία – δείγμα κι αυτό των χαμιτο-κουσιτικών σχέσεων κι ανταλλαγών. Στο ίδιο πάντοτε κέιμενο, τα βόρεια παράλια της σημερινής Σομαλίας και του Τζιμπουτί από τα στενά της Ερυθράς Θαλάσσης μέχρι το Κέρας της Αφρικής (Γκουάρντα φούϊ για τους ναυτικούς, Ρας Ασίιρ στα σομαλικά, ‘Ακρωτήριον Αρωμάτων’ στα αρχαία ελληνικά) ονομάζονταν Η Άλλη Βερβερία και ήταν μια αυτοδιοικούμενη περιοχή με κατά πόλη/λιμάνι εξουσία των δημογερόντων – εμπόρων, σύστημα που θυμίζει τους Υεμενίτες Μουκάριμπ. Αυτόματα αυτό καταδεικνύει την κουσιτική καταγωγή των Σομαλών που βέβαια έχουν ένα σωρό λέξεις αρχαίων κουσιτικών αρκετά καλά διατηρημένες μέχρι σήμερα. Κόρε (Qore) ήταν η λέξη ‘βασιλιάς’ για τους ηγεμόνες των Ναπάτων και της Μερόης. Μπόκορ (Boqor) λέγεται σήμερα ο βασιλιάς στα σομαλικά.

https://so.wikipedia.org/wiki/Boqor_Najaashi & https://en.wikipedia.org/wiki/Somali_aristocratic_and_court_titles

10. Το τέλος της Μερόης ήρθε από τα νοτιοανατολικά. Εκχριστιανισμένη η Αξώμη (Αβυσσηνία) επιτέθηκε σε μια στιγμή παρακμής (γύρω στο 360-370) και κατέλαβε την Μερόη, προσαρτώντας μικρό τμήμα του μεροϊτικού κράτους για μικρό χρονικό διάστημα. Το τι επακολούθησε και ποια είναι η σχέση των σημερινών Ορόμο (το μεγαλύτερο σύγχρονο κουσιτικό έθνος με 40-45 εκ. πληθυσμό είναι ακόμη σκλαβωμένο στις αποικιοκρατικές υποστάσεις ψευτοκρατών Αβησσυνία και Κένυα) με τους Αρχαίους Μεροΐτες είναι κάτι που διαλαμβάνω περιληπτικά εδώ: https://www.academia.edu/24273923/The_Meroitic_Ethiopian_Origins_of_the_Modern_Oromo_Nation_-_By_Prof._Dr._Muhammad_Shamsaddin_Megalommatis Στα χρστιανικά χρόνια σχηματίστηκαν και διήρκεσαν επί μακρόν τρία κράτη από βορρά προς νότο: Νοβατία (το μόνο καθαρά νουβικό κράτος στην ιστορία / με πρωτεύουσα το Φάρας σχεδόν πάνω στη σουδανοαιγυπτιακή μεθόριο), Μακουρία (με πρωτεύουσα την Ντόνγκολα Αγκούζα κάπου 50 χμ νοτιώτερα της Ντόνγκολα), και Αλόη ή Αλοδία (με πρωτεύουσα τη Σόμπα νοτιοανατολικά του Χαρτούμ στον Κυανό Νείλο). Τα κοπτικά της Αιγύπτου ήταν η γλώσσα του νουβικού κράτους αλλά στη Μακουρία οι Χριστιανοί Κουσίτες χρησιμοποίησαν ελληνικά για να γράψουν τη γλώσσα τους (τα μακουρικά δεν έχουν ακόμη αποκρυπτογραφηθεί) αφού απεκάθαραν όλους τους πρότερους θρησκευτικούς όρους αντικαθιστώντας τους με καθαυτό ελληνικούς. Η Μακουρία συντάχθηκε με το Ορθόδοξο Πατριαρχείο Αλεξανδρείας ενώ η Νοβατία με το Κοπτικό. Η άφιξη του Ισλάμ στην Αίγυπτο δεν ήταν ένα πρόβλημα για τα χριστιανικά βασίλεια του Σουδάν, αφού όταν το Ισλάμ κυριαρχούσε στη Σικελία, στην Ισπανία και στην Κεντρική Ασία, η Αίγυπτος ήταν ισλαμική μόνον μέχρι το Ασιούτ (αρχαία Λυκόπολη, 350 χμ νότια του Καΐρου). Θήβες/Λούξορ κι Ασουάν ήταν επαρχίες της χριστιανικής Νοβατίας μέχρι το 900-925! Στη συνέχεια για να αντιμετωπίσουν την ισλαμική πίεση από βορρά (τα παράλια της Ερυθράς Θαλάσσης δεν ήταν μέριμνα των χριστιανών Κουσιτών βασιλέων των οποίων το εμπόριο έφτανε μέχρι τον Ατλαντικό), Νοβατία και Μακουρία ενώθηκαν και δεν κατέρρευσαν παρά στα μέσα και στα τέλη του 13ου ή τον 14ο αιώνα. Η Αλόη κράτησε μέχρι το 1500 και υποτάχθηκε στους Φουντζ Αφρικανούς μουσουλμάνους. Άραβες δεν πάτησαν το πόδι τους στο Σουδάν ποτέ παρά τους ισχυρισμούς πολλών φυλών περί του αντιθέτου. Είναι εντελώς τυπικό θέμα της Ιστορίας των Ισλαμικών Χαλιφάτων η άφιξη προσφύγων σε ένα σημείο της ισλαμικής επικράτειας, η εκεί εγκατάστασή τους, και οι προς τους εντόπιους ψευδείς ισχυρισμοί τους ότι είναι αραβικής καταγωγής.

Makuria 2

Alodia as per Ibn Hawqal

Makuria

11. Σήμερα νουβικοί πληθυσμοί ζουν σε σε Αίγυπτο και Σουδάν από το Εντφού (100 χμ βόρεια του Ασουάν) μέχρι 50-80 χμ νότια της Ντόνγκολα. δηλαδή κατά μήκος του Νείλου για 1000 χμ. Οι αραβόφωνοι πληθυσμοί του Κεντρικού Σουδάν (Καρίμα, Άτμπαρα, Σέντι, Χαρτούμ, Ουάντ Μάντανι, Γκεντάρεφ, Κόστι, Σενάρ) είναι Κουσίτες – Μεροΐτες γλωσσικώς εξαραβισμένοι πολύ πρόσφατα. Ένας Ορόμο της Αβησσυνίας (Ψευτο-Αιθιοπίας) κι ένας Σουδανός της Άτμπαρα είναι σαν δυο σταγόνες νερό.

AXUM

AXUM 2

Ακσούμ – Αξώμη

12. Ένας φίλος Έλληνας που ζει στο Ναϊρόμπι και λέγεται Νίκος Μπαϋρακτάρης κι έχει ένα μπλογκ όπου συχνά γράφει για αφρικανικά θέματα που έχει μάθει χάρη σε συζητήσεις μας όταν συναντιόμαστε – συχνά όταν περνάω από Κένυα για να πάω Σομαλία, όταν έχεται στην Αίγυπτο, ή όταν τον φιλοξενούσα μαζί με τους συνεταίρους του στο Μογκαντίσου όπου εργάστηκα σαν καθηγητής σε πανεπιστήμιο. Σε αρκετά κείμενά του θα βρεις ενδιαφέροντα για τους κουσιτικούς πληθυσμούς του παρόντος και του παρελθόντος.

Καλημέρα από Ελ Φάσερ, Νταρφούρ

Γυρίζω στην Αίγυπτο αλλά θα μου πάρει μέρες λόγω των εδώ συγκοινωνιών!

Σαμσαντίν

———————————————————————

Κατεβάστε το κείμενο σε Word doc:

Κεμέτ (Μασρ – Αίγυπτος), Κους (Σουδάν – Αιθιοπία), Αβησσυνία (Ψευτο-Αιθιοπία), Αζανία (Σομαλία)

Ο Ναός της Ίσιδας στις Φίλες της Αιγύπτου

Αρχικά δημοσιευμένο στο περιοδικό Τρίτο Μάτι στο τεύχος του Σεπτεμβρίου 1993, σ. 28-35

Κατεβάστε το κείμενο σε PowerPoint:

ISIS at PHILAE

 

Slide1.JPG

Slide2.JPG

Slide3.JPG

 

Slide4.JPG

Slide5.JPG

Slide6.JPG

Slide7.JPG

Slide8.JPG

Slide9.JPG

Slide10.JPG

Slide11.JPG

Slide12.JPG

Slide13.JPG

Slide14.JPG

Slide15.JPG

Slide16.JPG

Slide17.JPG

Slide18.JPG

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ψυχική Οντολογία, Κοσμογονία, Εσχατολογία και Θεουργία από την Αρχαία Ασσυρία, Βαβυλώνα και Αίγυπτο μέχρι Σήμερα

Δημοσιεύω το κείμενο μιας απαντητικής επιστολής προς ένα φίλο στην Λαμία, ο οποίος με είχε ερωτήσει πέρσι μια σειρά σχετικών θεμάτων. Η επιστολή, η οποία τώρα μετατρέπεται σε άρθρο, γράφηκε σε διαφορετικές χώρες και ηπείρους στα τέλη του 2019 και στις αρχές του 2020. Αν και αρκετά σχοινοτενές, το άρθρο είναι πολύ περιληπτικό των αναφερομένων θεμάτων. Οι ενότητες του άρθρου διαμορφώθηκαν ήδη κατά την καταγραφή της απαντητικής επιστολής.

 

Οι ενότητες της επιστολής έχουν ως εξής:

Α. Η Γνώση περί του Ψυχικού Σύμπαντος

Β. Συνέργεια Ψυχής και Σώματος και Ηθική

Γ. Πίστη

Δ. Μόρφωση, Γνώση, Έρευνα, Φιλοσοφία & Σοφία: δεν σώζουν

Ε. Ο Ιησούς και οι Μαθητές του δεν φιλοσοφούσαν, δεν ερευνούσαν, και δεν μυούσαν Μέλη

ΣΤ. Αρχαία Ανατολική Ιερατική Ψυχική Οντολογία και οι Εκπεσόντες Γνωστικοί

Ζ. Η Θεουργία των Αρχαίων Ανατολικών Ιερατείων και το Τέλος της

Η. Εκμετάλλευση της Ανθρώπινης Γενετήσιας Ορμής: το Επίκεντρο του Σατανισμού

Θ. Ψυχική Οντολογία, Κοσμογονία και Εσχατολογία

Ι. Χριστιανωσύνη, Ισλάμ και οι Διάδοχοι των Γνωστικών

ΙΑ. Η Στρεβλή Ψυχική Οντολογία των Νεωτέρων Ευρωπαίων Πνευματιστών

ΙΒ. Ασσυροβαβυλωνιακή και Αιγυπτιακή Κοσμογονία των Προκατακλυσμιαίων Χρόνων & Ψυχική Οντολογία

ΙΓ. Η Θάλασσα, ως Προκοσμικό Κατάλοιπο, είναι ο Πατέρας του Διαβόλου

ΙΔ. Τα Πέντε Θεμελιώδη Στοιχεία και ο Άνθρωπος

ΙΕ. Ανθρώπινο Σώμα, Ανθρώπινη Ψυχή, Υλικό Σύμπαν και Ψυχικά Σύμπαντα

ΙΣΤ. Τρισυπόστατος Άνθρωπος: Σώμα, Χαρακτήρας και Ψυχή

ΙΖ. Σώμα, Χαρακτήρας, Ψυχή και Θάνατος

ΙΗ. Η Γεννήτρια Έλικα της Ζωής

 

Όλες οι ενότητες απέχουν πολύ από το να παρουσιάζουν τα διαλαμβανόμενα θέματα εμπεριστατωμένα και στις πραγματικές τους διαστάσεις. Πρέπει ως εκ τούτου να εκληφθούν απλά ως εισαγωγικές τοποθετήσεις.

 

 

Απάντηση σε ερωτήσεις σχετικά με τα Ψυχικά Σύμπαντα και την Ανθρώπινη Ψυχή

 

 

Φίλε Γιάννη,

Θερμώς ευχαριστώ για το ενδιαφέρον σου για τα άρθρα και τα βιβλία μου, και ακόμη περισσότερο για την εμπιστοσύνη σου στο άτομό μου όπως γίνεται σαφές από τις ερωτήσεις τις οποίες κάνεις.

 

Λυπάμαι για την καθυστέρηση στην απάντησή μου αλλά και όταν είμαι καθ’ οδόν και όταν είμαι κατ’ οίκον, δεν είμαι σε συνεχή σύνδεση με το Ιντερνέτ, ούτε σε διαρκή εξάρτηση από το λαπτόπ μου. Υπάρχουν πολύ περισσότερα από τα της υλικής καθημερινότητας θέματα στην ζωή μου, αλλά βεβαίως οι ώρες είναι 24 και οι ημέρες 7. Και καμμιά ώρα δεν έχει περισσότερα από 60 λεπτά.

 

Οι μισοί σχεδόν άνθρωποι τώρα πλέον ευρίσκονται σε ένα είδος κατ’ οίκον περιορισμού αλλά αυτό είναι φυσιολογικό, επειδή οι ίδιοι με την πρότερη συμπεριφορά τους το ανεζήτησαν αυτό, έστω ασυνειδητοποίητα. Αλλά υπάρχουν άνθρωποι για τους οποίους οι τοίχοι δεν είναι εμπόδια, οι αστυνομικοί δεν έχουν όραση, και οι παρούσες διαστάσεις περιορίζονται.

 

Κάποτε, πριν από πάνω από 35 χρόνια, είχα ρωτήσει ένα ηλικιωμένο άτομο με κάποια αντίληψη για το υλικό και το ψυχικό σύμπαν πόσο χρονικό διάστημα θα μπορούσε κάποιος να παραμείνει μεταφερμένος ενώπιον άλλων ανθρώπων σε μια άλλη εποχή. Η απάντηση ήταν πολύ απλή:

-‘Οσο θέλει να χάσει από την δική του ζωή στην σημερινή εποχή.

Και αυτό ήταν πολύ σωστό.

 

Αλλά βγαίνω εκτός θέματος. Υπάρχει και ένας δεύτερος λόγος για τον οποίο καθυστέρησα να σου απαντήσω. Αυτός σχετίζεται με την ίδια την ερώτησή σου ή μάλλον τις ερωτήσεις σου, οι οποίες δεν μπορούν να απαντηθούν μέσα σε λίγες παραγράφους, επειδή αφορούν ένα ολόκληρο σύμπαν ελάχιστα γνωστό σε σένα, άγνωστο στους περισσότερους, εσφαλμένα ερμηνευμένο από αποτυχόντες ερευνητές, και εξεπίτηδες παρερμηνευμένο ή ακόμη και αποσιωπημένο από εκείνους τους οποίους θα βλάψουν οικτρά και θα καταστρέψει αμετάκλητα η περί του σύμπαντος αυτού γνώση και η διάδοσή της ανάμεσα στους ανθρώπους.

 

Α. Η Γνώση περί του Ψυχικού Σύμπαντος

Αυτή η γνώση άλλωστε είναι η μόνη πραγματική σωτηρία του αποκομμένου από το σύμπαν αυτό ανθρώπου. Αλλά η γνώση αυτή δεν είναι πάντοτε εφικτή για όλους. Το είδος της αποκοπής ενός ανθρώπου από το ψυχικό σύμπαν και το είδος της αποτελμάτωσής του στο υλικό σύμπαν καθορίζουν σε ποιο βαθμό η γνώση για το ψυχικό σύμπαν είναι όντως εφικτή για το άτομο αυτό. Με αυτό δεν εννοώ μόνον ότι, αν κάποιος είναι άθεος, υλιστής, άπιστος, μοντερνιστής και θύμα όλων των ουσιαστικά ανυπάρκτων –ισμών, θα αρνηθεί να δεχθεί την ύπαρξη του ψυχικού σύμπαντος και θα γελάσει στην αναφορά του. Αυτά τα ανθρωπόμορφα όντα δεν με απασχολούν και σύντομα η Γη θα καθαρισθεί από την μολυσματική ύπαρξή τους.

 

Δυστυχώς όμως και σε συντριπτική πλειοψηφία οι άνθρωποι, ακόμη και όσοι θεωρητικά πιστεύουν ότι υπάρχει ψυχικό σύμπαν, έχουν βλάψει τον εαυτό τους με την ζωή τους, και τον έχουν βλάψει τόσο αυτοκαταδικαστικά ώστε να μην δύνανται να δεχθούν αυτήν την γνώση, η οποία είναι η σωτηρία.

 

Αυτό εμφανώς συνέβη στον Ιησού και στους μαθητές του, διότι μια στιγμή εκείνος τους είπε ότι δεν μπορούν να δεχθούν περισσότερα. Δηλαδή δεν θα απέρριπταν τα λόγια του αλλά οι ίδιοι είχαν ήδη ακούσει την ποσότητα γνώσης, την οποία μπορούσαν να καταχωρήσουν μέσα τους. Αυτό είναι το γνωστό:

Ἔτι πολλὰ ἔχω λέγειν ὑμῖν, ἀλλ᾿ οὐ δύνασθε βαστάζειν ἄρτι.

(Κατά Ιωάννην, ΙΣΤ’ 12)

 

Θα με ερωτήσεις συνεπώς, αν όλοι σχεδόν οι άνθρωποι είναι χαμένοι εξαιτίας του τρόπου ζωής τους. Δυστυχώς ναι. Και γι’ αυτό, και στον παρόντα κόσμο θα έχουν ένα πολύ άσχημο τέλος και στον ψυχικό κόσμο, στον οποίο θα επιστρέψουν, θα έχουν πολύ άθλια μοίρα. Υπάρχει μόνον η μετάνοια, η οποία μπορεί να σπάσει το συμπαγές χώρισμα, το οποίο έχει χωρίσει την ψυχή από την ύλη (: την καρδιά, το μυαλό, το ηλιακό πλέγμα και το υπόλοιπο σώμα) του ανθρώπου. Αλλά μετάνοια σημαίνει οδυρμό, ένα πολύ μακρόσυρτο οδυρμό, μία αποφασιστική απόρριψη του πρότερου εαυτού σε απόλυτο βαθμό, και μία ολοσχερή αλλαγή πορείας.

 

Β. Συνέργεια Ψυχής και Σώματος και Ηθική

Είπα ότι η γνώση του ψυχικού κόσμου είναι η σωτηρία του ανθρώπου. Αυτό δεν είναι ολότελα ακριβές. Η αλήθεια είναι ότι αυτή η γνώση μόνη της είναι η πύλη της σωτηρίας του ανθρώπου, όχι αυτή ταύτη η σωτηρία. Από μόνη της δηλαδή η γνώση του ψυχικού κόσμου δεν επιφέρει την σωτηρία του ανθρώπου. Είναι κυρίως, ως συνέπεια της γνώσης αυτής, η συνέργεια της ψυχής και του σώματος (: της καρδιάς, του μυαλού και του ηλιακού πλέγματος) αυτή η οποία σώζει. Αυτή η συνέργεια, η οποία είναι ένα εντελώς πρακτικό θέμα, δηλαδή μια δραστηριοποίηση, σώζει όμως – υπό ένα όρο: ότι ο άνθρωπος τοποθετεί την συνέργεια ψυχής και σώματος πάνω στις ηθικές βάσεις της Δημιουργίας, δηλαδή την Ηθική την οποία όλες οι θρησκείες έχουν ορίσει ως αληθινό κώδικα συμπεριφοράς.

 

Δεν υπάρχουν διαφορετικές ηθικές ανά θρησκεία: είναι μόνον μία Ηθική σε όλες τις θρησκείες, αν αναφερθείς στην αρχική μορφή της κάθε θρησκείας και όχι σε ύστερες και εκπεσούσες μορφές θρησκείας, όπως οι σημερινές μεγάλες και γνωστές θρησκείες, ή όπως ο βαβυλωνιακός νεργκαλισμός της Κούτχα, οι αιγυπτιακές θρησκείες της Ύστερης Αρχαιότητας, το αρχαίο ελληνικό δωδεκάθεο, ο διονυσιακός σατανισμός, η καρχηδονιακή θρησκεία στα μισά της πρώτης προχριστιανικής χιλιετίας, ο μιθραϊσμός, κοκ.

 

Αυτή η συνέργεια ψυχής και σώματος ενός ανθρώπου πάνω στην βάση της Ηθικής έχει ένα όνομα. Υπάρχει μία λέξη η οποία την περιγράφει: Πίστη.

 

Γ. Πίστη

Πίστη δεν σημαίνει αποδοχή θεωριών, ιδεών, ιδεολογιών, φιλοσοφιών, απόψεων, γνωμών, ή αφηγημάτων. Αυτή η έννοια (connotation) είναι ο κατεξευτελισμός και ο εκχυδαϊσμός της αρχικής έννοιας / σημασίας της λέξης αυτής. Η εξής πρόταση δεν είναι μόνον λαθεμένη αλλά και κτηνωδώς αποχαυνωτική:

 

Ο α’ πιστεύει στον μαρξισμό, ο β’ πιστεύει στον υπαρξισμό, ο γ’ πιστεύει στον βουδισμό, ο δ’ πιστεύει στην Χριστιανωσύνη, και ο ε’ πιστεύει στο Ισλάμ.

 

Η χρήση του νεοελληνικού ρήματος ‘πιστεύω’ στην παραπάνω πρόταση είναι αυτή όσων είναι προκαταδικασμένοι να εξοντωθούν φυσικά στα επερχόμενα κτυπήματα και υποστούν τα πάνδεινα στον ψυχικό κόσμο εσαεί.

 

Πιστεύω σημαίνει ‘έχω Πίστη’.

 

Πίστη σημαίνει ‘περπατάω πάνω στα νερά της λίμνης’, ‘εκβάλλω δαιμόνια’, ‘ξεραίνω δέντρα’, ‘μετακινώ βουνά’, κοκ. Κ-υ-ρ-ι-ο-λ-ε-κ-τ-ι-κ-ά.

 

Η ισχύς με την οποία ένας άνθρωπος μπορεί να επιτύχει όλα αυτά και πολλά περισσότερα λέγεται Πίστη. Αυτή είναι η συνέργεια ψυχής και σώματος.

 

Τώρα, με αυτά όλα σχετίζονται αναμφίβολα η δειλία και ο φόβος. Όπου αυτά εμφανίζονται, συμβαίνει ό,τι συνέβη στον Πέτρο, όταν περπατούσε πάνω στα νερά της λίμνης, και τον συγκράτησε ο Ιησούς για να μην βυθισθεί.

 

Τι σημαίνουν δειλία και φόβος; Απώλεια συνέργειας ψυχής και σώματος.

 

Τώρα, με αυτά όλα σχετίζονται αναμφίβολα και η καθημερινότητα και ο τρόπος ζωής ενός ανθρώπου. Όταν οι μαθητές του Ιησού ρώτησαν γιατί εκείνοι δεν μπορούσαν να εκβάλουν το ισχυρό δαιμόνιο που κατοικούσε τον απειλητικό δαιμονισμένο, ο Ιησούς τους είπε ότι είχαν μικρή Πίστη και ότι η ιεραρχία του συγκεκριμένου δαιμονίου απαιτούσε νηστεία και προσευχή.

 

Αυτά όμως είναι τρόπος ζωής και καθημερινότητα.

 

Τι σημαίνουν νηστεία και προσευχή; Προσπάθεια επαναφοράς του ανθρώπου στην φυσική του κατάσταση πριν από τις διαδοχικές πτώσεις, οι οποίες έχουν καταγραφεί μέσα στην Ιστορία.

 

Αυτόματα τα παραπάνω παραπέμπουν σε κάτι το οποίο προανέφερα: σωτηρία δεν είναι μόνον γνώση του ψυχικού κόσμου αλλά συνέργεια ψυχής και σώματος πάνω στην βάση της Ηθικής.

 

Δ. Μόρφωση, Γνώση, Έρευνα, Φιλοσοφία & Σοφία: δεν σώζουν

Αν λοιπόν κάποιος θελήσει να μάθει και να ερευνήσει, να διαβάσει και να μελετήσει, να κατατοπιστεί και να εμβαθύνει στα περί του ψυχικού σύμπαντος, τότε στην καλύτερη περίπτωση θα γίνει ένας μορφωμένος άνθρωπος, ένας διανοητής, ένας σοφός αν θέλεις (δηλαδή ασύγκριτα ανώτερος από τους πάντοτε ασήμαντους φιλοσόφους), αλλά θα είναι ανίκανος να δράσει και να συνενεργήσει ψυχή τε και σώματι.

 

Πιθανώτατα ένας τέτοιος άνθρωπος δεν θα σωθεί. Και αυτό θα οφείλεται στο γεγονός ότι δεν θα έχει συμπεριλάβει στην καθημερινότητά του τις πρακτικές ασκήσεις, οι οποίες μόνες μπορούν να τον εξοικειώσουν με την ψυχή του, να τον βοηθήσουν να αντιληφθεί τι ακριβώς είναι ψυχή, και στην συνέχεια να επιτύχει την συνέργεια της ψυχής του και του σώματός του. Νηστεία και προσευχή είναι επίσης πρακτικές ασκήσεις.

 

Τι σημαίνει να μην συμπεριλάβει ένας άνθρωπος στην καθημερινότητά του τις πρακτικές ψυχοσωματικές ασκήσεις; Αποδοχή της ‘παρούσης’ κατάστασης του ανθρώπου ως ‘φυσιολογικής’. Βάζω εντός εισαγωγικών την λέξη ‘παρούσα’ επειδή δεν την περιορίζω στο σήμερα αλλά την επεκτείνω στην κάθε εποχή μετά τουλάχιστον τον Κατακλυσμό. Και βάζω εντός εισαγωγικών την λέξη ‘φυσιολογική’ ειρωνικά.

 

Τίποτα δεν υπάρχει ‘φυσιολογικό’ στον μετακατακλυσμιαίο κόσμο: ούτε η Γη είναι φυσιολογική αλλά οικτρά αλλοιωμένη σε σχέση με εκείνη του προκατακλυσμιαίου κόσμου, ούτε τα ύδατα, τα οποία την περιβάλλουν, είναι ‘φυσιολογικά’ (δηλαδή τα αλμυρά ύδατα – η θάλασσα), ούτε και υπάρχει πουθενά έστω ένα εσχατολογικό – αποκαλυπτικό κείμενο το οποίο να αποδέχεται ότι μετά το Πλήρωμα του Χρόνου θα υπάρχει το αποτρόπαιο αίσχος της θάλασσας.

 

Τι σημαίνει αποδοχή της παρούσης κατάστασης του ανθρώπου ως φυσιολογικής; Σημαίνει θάνατο. Οικτρό ψυχικό θάνατο και άθλια ύπαρξη στο Επέκεινα.

 

Ε. Ο Ιησούς και οι Μαθητές του δεν φιλοσοφούσαν, δεν ερευνούσαν, και δεν μυούσαν Μέλη

Σε καθαρά συμπεριφορικό επίπεδο, δεν υπάρχει καμμιά σχέση και καμμιά σύγκριση του Ιησού και των μαθητών του, ως μιας ομάδας, με διάφορες άλλες, προγενέστερες, μεταγενέστερες ή σύγχρονές τους, ομάδες τις οποίες γνωρίζουμε από τα κείμενα τα οποία οι ίδιες άφησαν ή από άλλων αναφορές. Ο Ιησούς και οι μαθητές του περιπλανώνταν ασταμάτητα, έως ότου αποφάσισαν να πάνε στα Ιεροσόλυμα και εκεί πήραν τα πράγματα διαφορετική τροπή.

 

Ανάμεσα στους μαθητές του Ιησού, τους δώδεκα και τους υπόλοιπους, υπήρχαν αρκετοί οι οποίοι θα μπορούσαν να έχουν διαθέσει ένα σπίτι, όπου να μένουν όλοι και ο Ιησούς να κηρύττει και να θεραπεύει, αλλά αυτή η ιδέα δεν κρίθηκε σκόπιμη για την απαραίτητη καθημερινότητά τους και τις πρακτικές ψυχοσωματικές ασκήσεις τους. Θέλει εξαιρετική προσοχή αυτό το σημείο.

 

Ο Ιησούς και οι μαθητές του δεν έμοιαζαν με μια ελεεινή ομάδα Ρωμαίων ή Ελλήνων φιλοσόφων, οι οποίοι άσκοπα και άχρηστα, άθλια και αυτοκαταστροφικά, και για πολλά χρόνια συζητούσαν περί ανέμων και υδάτων, και μέσα από ανόητες θεωρίες προσπαθούσαν να υποθέσουν τι υπάρχει στο ψυχικό σύμπαν το οποίο τους ήταν πρακτικώς ολότελα άγνωστο.

 

Αυτοί οι φιλόσοφοι ήταν άθλια φιλάρεσκοι αλαζόνες, οι οποίοι ήθελαν να συνδυάσουν τις αχρείαστες και ανυπόστατες θεωρίες τους με υλικές απολαύσεις, δηλαδή μια θεοκατάρατη καλοπέραση. Αυτό δεν σήμαινε μόνον αποδοχή της παρούσης κατάστασης του ανθρώπου ως φυσιολογικής αλλά και εκμετάλλευση της κατάστασης αυτής, δηλαδή συντριπτική ενοχή και συνενοχή στην παράταση της κατάστασης αυτής.

 

Ο Ιησούς και οι μαθητές του δεν ήταν μια ομάδα Γνωστικών ή Ερμητιστών με ιεραρχία όμοια των αρχαίων ανατολικών ιερατείων, με μυήσεις μελών από τον ένα βαθμό στον άλλο, και με σταδιακή αποκάλυψη της αλήθειας του ψυχικού κόσμου. Οι ποικίλοι Γνωστικοί και οι Ερμητιστές προσπαθούσαν να ανασυστήσουν αρχαία ιερατικά και θρησκευτικά σχήματα και συστήματα των οποίων όμως αγνοούσαν την ουσία και την αρχή, όπως επίσης και την πτώση, αλλοίωση και παραποίηση.

 

ΣΤ. Αρχαία Ανατολική Ιερατική Ψυχική Οντολογία και οι Εκπεσόντες Γνωστικοί

Η αντίληψη, την οποία Γνωστικοί και Ερμητιστές της Ύστερης Αρχαιότητας είχαν για την Ψυχική Οντολογία, την κυριώτερη των αρχαίων ανατολικών ιερατικών ψυχικών επιστημών, ήταν ολότελα λαθεμένη και οι ίδιοι ήσαν ανίκανοι να καταλάβουν το τι είχαν ήδη ξεχάσει οι Βαβυλώνιοι και Αιγύπτιοι ιεροφάντες, αρχιερείς, μύστες και μάγοι.

 

Έτσι, κάποιοι από τους Γνωστικούς κατάφεραν να φθάσουν στην Θεουργία, η οποία ντε φάκτο αποτελεί ψυχοσωματική συνέργεια  αλλά οι μέθοδοί τους ήταν τέτοιες, ώστε παρασύρθηκαν, όπως και τα αρχαία ιερατεία πολύ πιο πριν σε παράδοση των ψυχών τους σε δαίμονες. Τι είχε φταίξει; Μα τι άλλο; Η καθημερινότητά τους και οι πρακτικές ψυχοσωματικές ασκήσεις τους.

 

Η φιλοσοφία είναι ασήμαντη, η γνώση είναι σημαντική στον βαθμό που καταλήγει στην σοφία, αλλά και η σοφία είναι ένα πεπερασμένο σύνολο ηθικής αντιμετώπισης του υλικού κόσμου και ενάρετης συμπεριφοράς σ’ αυτόν. Αυτό είναι δυστυχώς το καλύτερο σενάριο. Το χειρότερο και πιο εφιαλτικό σενάριο είναι το τι είχε συμβεί στα αρχαία ανατολικά ιερατεία, ιδιαίτερα εκείνα της Μεσοποταμίας και της Αιγύπτου.

 

Εκείνα είχαν περιέλθει σε μια μακραίωνη αντιπαράθεση και σύγκρουση ανάμεσα στο τι μπορεί κάποιος να χαρακτηρίσει ως θετικό (μονοθεϊστικό, ανεικονικό) και αρνητικό (πολυθεϊστικό, ειδωλολατρικό). Η σύγκρουση αυτή διεμόρφωσε την Παγκόσμια Ιστορία, και μέχρι σήμερα κατευθύνει τα παρασκήνια της παγκόσμιας εξουσίας, αλλά σε μεγάλο βαθμό αλλοίωσε και παραμόρφωσε αυτά τα ίδια, τα αντίπαλα ιερατεία.

 

Αμφότερα βέβαια στην αρχική τους φάση (3η προχριστιανική χιλιετία) δρούσαν σε απόλυτη ψυχοσωματική συνέργεια. Αυτό αποκαλείται Θεουργία. Ο όρος σημαίνει συν Θεώ έργον, και αυτό έχει να κάνει με την εκ μέρους πολλών αρχαίων ανατολικών εθνών και ιερατείων αποδοχή του ψυχικού σύμπαντος ως του κατ’ εξοχήν θεϊκού. Βέβαια ποτέ δεν έφθασαν τα αρχαία ανατολικά ιερατεία στην απόλυτη απόρριψη του υλικού σύμπαντος,  η οποία αποτελεί οικτρό λάθος και απαντάται σε διάφορα ύστερα θεολογικά ρεύματα.

 

Η απόρριψη αυτή είναι ολότελα λαθεμένη επειδή βασίζεται σε προβολή της προσωπικής αμαρτίας κάποιου (ή των προσωπικών λαθών του) στο ίδιο το υλικό σύμπαν. Η πραγματικότητα είναι ότι ο Θεός εδημιούργησε και τα δύο σύμπαντα, ψυχικό και υλικό, και επιπλέον αυτά, αν και διαφορετικά, είναι συμφυρμένα το ένα με το άλλο. Δεν υπάρχει τίποτα το υλικό (δεν αναφέρομαι σε ανθρώπινα κατασκευάσματα), το οποίο να μην είναι έμψυχο, επειδή κάτι το μη έμψυχο είναι νεκρό και συνεπώς, ισχυριζόμενος ότι για παράδειγμα η πέτρα είναι άψυχη, κάποιος αυτόματα βλασφημεί τον Θεό ως Δημιουργό νεκρών όντων.

 

Ζ. Η Θεουργία των Αρχαίων Ανατολικών Ιερατείων και το Τέλος της

Η Θεουργία των αρχαίων ανατολικών ιερατείων είναι αρκετή ώστε να εξηγηθούν όλα όσα σήμερα θεωρούνται απίθανα να έχουν δημιουργηθεί από τους αρχαίους ανθρώπους, όπως για παράδειγμα η πυραμίδα του Χέοπα. Εφόσον κάποιος μπορεί να μετακινήσει ολόκληρο βουνό και να το πετάξει στην θάλασσα, όπως είπε ο Ιησούς στους μαθητές του, γιατί είναι δύσκολο να μετακινήσει ένα, μικρό σε σχέση με το βουνό, λίθο; Ή, για να το πω διαφορετικά, η Θεουργία των αρχαίων ανατολικών ιερατείων είναι, ανάμεσα σε πολλά άλλα, και η επιτέλεση όποιου έργου το οποίο σήμερα αφελείς, άπιστοι και αποχαυνωμένοι άνθρωποι αποκαλούν θαύμα.

 

Και δεν αναφέρομαι μόνον σε έργα, τα οποία έχουν σωθεί, αλλά και σε κειμενικές αναφορές, οι οποίες έχουν καταγραφεί. Τα αγάλματα των διαφόρων αρχαίων αιγυπτιακών, βαβυλωνιακών, φοινικικών και άλλων ναών όντως μιλούσαν αλλά αυτό μπορεί να κάνει και σήμερα κάποιος, ο οποίος έχει κατάλληλα εξασκηθεί.

 

Όμως η σύγκρουση των κατά τόπους ιερατείων τα έσυρε μακριά από την Ηθική και την ορθοπραξία και τα εξέθεσε σε δαιμονικές ιεραρχίες, οι οποίες εκμεταλλεύθηκαν την από τις ανομίες εκλυόμενες ενέργειες. Έτσι διαδοχικά ενδυναμώθηκαν οι σατανικές ιεραρχίες, επιδεινώθηκαν οι διαστροφές τις οποίες δαίμονες υπέβαλαν σε ανθρώπους, πληθύνθηκε η ανομία, ενώ το μονοθεϊστικό ιερατείο σταδιακά απώλεσε την ικανότητα συνέργειας ψυχής και σώματος, και οδηγήθηκε (όπως εξυπαρχής το πολυθεϊστικό) σε συνεργασία με δαίμονες.

 

Αυτοί ευχαρίστως επιτελούσαν την ψευδή πλέον θεουργία των υστέρων ιερατείων και των Γνωστικών αντ’ αυτών, εφόσον είχαν ήδη κατά την μύηση εξαγοράσει την ψυχή ενός εκάστου μέλους. Έτσι, όλοι αυτοί, επειδή είχαν απομακρυνθεί από την Ηθική και καταβυθισθεί στην ανομία, αποπλανημένοι ενόμιζαν ότι επιτελούσαν οι ίδιοι την όποια θεουργία επεδίωκαν να φέρουν εις πέρας με την βοήθεια ενός προστάτη αγγέλου, αλλά κατ’ ουσίαν ήταν αιχμάλωτοι των δαιμόνων με τους οποίους είχαν συνάψει συμβόλαια.

 

Η. Εκμετάλλευση της Ανθρώπινης Γενετήσιας Ορμής: το Επίκεντρο του Σατανισμού

Και φυσικά, όταν αναφέρω ανομία, εννοώ τον κατεξευτελισμό της λεγόμενης γενετήσιας ορμής. Είναι πολύ εύκολο ένας μύστης να εκμεταλλευθεί την εκλυόμενη ενέργεια από την αρνητική, άχρηστη και εξευτελιστική της γενετήσιας ορμής συνουσία ενός άνδρα και μιας γυναίκας πάνω στην βάση της σαρκικής επιθυμίας (η οποία είναι το επίκεντρο των πτώσεων του ανθρώπου), να μετατρέψει την ενέργεια σε χρυσό (ή ό,τι άλλο), αλλά αυτό το σατανικό ανοσιούργημα είναι ευθεία και απόλυτη άρνηση της Δημιουργίας. Αποτελεί κυριολεκτικά ανθρωποκτονία – το πιο πραγματικό είδος από όλες τις ανθρωποκτονίες.

 

Ο άνθρωπος δεν δημιουργήθηκε ούτε για να έχει επιθυμίες, ούτε για να τις ικανοποιεί μετατρεπόμενος σε δούλο τους. Όλες οι επιθυμίες είναι σταδιακά επίκτητες, παρά φύσιν καταστάσεις, και συνέπειες των πτώσεων, και ποτέ μια συνέπεια ανθρωπίνης πτώσης δεν μπορεί να εκλαμβάνεται ως φυσιολογική κατάσταση. Κάθε θρησκείας και εσχατολογίας, ή μεσσιανισμού, κατάληξη είναι η απόλυτη επιστροφή στον Αρχικό Παράδεισο, και γι’ αυτό ο κάθε Μεσσίας είναι πάντοτε ο ‘Νέος Αδάμ’.

 

Τα παραπάνω είναι αρκετά για να αντιληφθεί κάποιος δύο καθοριστικές αλήθειες:

Ι. ό,τι σύρει τον άνθρωπο μακριά από τον Αρχικό Παράδεισο είναι ανθρωποκτονικό, εφόσον Ζωή στην πραγματικότητα είναι η ζωή στον αρχικό παράδεισο, και

ΙΙ. σε ένα καταπεπτωκότα κόσμο, τίποτα δεν μπορούμε να εκλάβουμε ως ‘φυσιολογικό’ και καμμιά γνώση του ανθρώπου δεν μπορούμε να ισχυρισθούμε ότι εμπειρικά μπορούμε να αποκτήσουμε, επειδή δεν μπορούμε επακριβώς να γνωρίζουμε την λειτουργία του ανθρώπου και των μελών του στον αρχικό παράδεισο.

 

Με άλλα λόγια, το να νομίζουμε ότι τα βρέφη είναι προορισμένα να γεννιούνται όπως γεννιούνται σήμερα είναι αποτρόπαια ηλίθιο και αποχαυνωτικό, επειδή η γέννηση και η σύλληψη των βρεφών, όπως γίνονται σήμερα, είναι απλά και μόνον συντεταγμένες της πτώσης (ή μάλλον των πτώσεων) του ανθρώπου και τίποτα περισσότερο. Ακόμη χειρότερα για τους αφελείς, οι οποίοι εκλαμβάνουν τον σημερινό κόσμο ως ‘φυσιολογικό’, και για τους κακούργους των μυστικών εξουσιών, οι οποίοι εξεπίτηδες και προς ίδιον όφελος κρατούν τον μέσο σημερινό άνθρωπο σε επίπεδο άθλιας άγνοιας, έχουν ανευρεθεί σε μνημεία και κείμενα της Αρχαίας Αιγύπτου σαφείς ενδείξεις ότι η γενετήσια πράξη επιτελείτο διαφορετικά, ή για να είμαι πιο σαφής, με διαφορετική λειτουργία και λειτουργικότητα των ανθρωπίνων μελών – κάτι που αποκλείεται όσον υφίσταται η σατανικώς υποβληθείσα επιθυμία. Αλλά αυτό είναι πλέον εκτός θέματος.

 

Θ. Ψυχική Οντολογία, Κοσμογονία και Εσχατολογία

Υπήρξαν και άλλοι κύκλοι παρεμφερείς με τον Ιησού και τους μαθητές του αλλά δεν ήταν όλοι πάντοτε θετικοί. Ο λόγος είναι απλός: και απόλυτα ηθικός να είναι κάποιος, και απόλυτα να απορρίψει κάποιος την παρούσα κατάσταση του ανθρώπου, αν υπάρχει δόλος ή επιδίωξη ανταλλάγματος, ο άνθρωπος είναι αρνητικός και οι οπαδοί του επίσης αρνητικοί. Οι πιο σημαντικοί παρεμφερείς κύκλοι ήταν αυτοί του Μάνεντος (ή Μάνη) και του Μωάμεθ, δηλαδή οι αρχικοί μανιχεϊστές (3ος αιώνας) και οι αρχικοί μουσουλμάνοι (7ος αιώνας).

 

Αναφέρθηκα στην Ψυχική Οντολογία παροδικά. Αυτή αποτελεί πάντοτε το κορυφαίο τμήμα του κηρύγματος και των διδασκαλιών ενός προφήτη, ενός ιερού ανθρώπου, ενός ιδρυτή θρησκείας, ενός αρχιερέα, ενός ιεροφάντη ή ενός σοφού. Δεν υπάρχει Ψυχική Οντολογία χωρίς Κοσμογονία και Εσχατολογία. Αλλά καμμιά μεταγενέστερη κοσμογονία δεν συγκρίνεται με την αρχαία ασσυροβαβυλωνιακή κοσμογονία της οποίας μια ύστερη, περιληπτική και πολύ κατώτερη εκδοχή είναι οι πρώτοι στίχοι της βιβλικής Γένεσης. Τηρουμένων των αναλογιών στο ίδιο επίπεδο με την ασσυροβαβυλωνιακή κοσμογονία ευρίσκεται και η αρχαία αιγυπτιακή κοσμογονία.

 

Λέω ‘τηρουμένων των αναλογιών’, επειδή οι δύο αυτοί κορυφαίοι αρχαίοι ανατολικοί πολιτισμοί, Μεσοποταμία (Σουμέρ, Ακκάδ, Ασσυρία και Βαβυλώνα) και Αίγυπτος, ήταν μεταξύ τους πιο διαφορετικοί από όσο η Αρχαία Ρώμη και η Αρχαία Κίνα, και είχαν πολύ διαφορετικές μεθόδους και πορείες, διαφορετικές ψυχικές επιστήμες, διαφορετικές ενορατικές προσλήψεις του Θείου, διαφορετικές αντιλήψεις των Θεϊκών Ιδεών και συνεπώς όλων των ‘αξιών’ και ‘αρετών’, διαφορετικές συστηματική καταγραφή ή απομνημόνευση της γνώσης, και διαφορετικές υπερχρονικές θεωρήσεις του ‘Είναι’ (Όντως Όντος), οπότε τα πάντα λειτουργούσαν διαφορετικά από την μια περιοχή στην άλλη.

 

Όταν λέω ‘διαφορετικά’, δεν εννοώ ‘αντίθετα’ και δεν υπονοώ αντιπαλότητα επιπέδου ‘καλού’ και ‘κακού’. Μονοθεϊστές και πολυθεϊστές, θεϊκοί και σατανιστές, ‘καλοί’ και ‘κακοί’ υπήρχαν και στις δύο αυτές κοιτίδες του πανανθρώπινου πολιτισμού αλλά όλοι έβλεπαν τα πράγματα υπό διαφορετικό πρίσμα. Αν δεις αυτή την διαφορά υπό το πρίσμα της αρχαίας ανατολικής επιστήμης του γεωγραφικού ντετερμινισμού και προσέξεις ότι οι Τίγρης και Ευφράτης ρέουν προς τα νοτιοανατολικά, ενώ ο Νείλος ρέει προς τα βόρεια, θα θεωρήσεις αυτή την γενική κοσμοθεωρητική διαφορά ως απολύτως φυσιολογικά. Γι’ αυτό ανάμεσα στους δυο αυτούς κορυφαίους πολιτισμούς δεν υπάρχουν ομοιότητες αλλά αναλογίες.

 

Αυτά τα δύο αρχικά συστήματα ήταν τα ανώτερα που υπήρξαν ποτέ, επειδή η πραγματική Ιστορία του Ανθρώπου είναι το άκρο αντίθετο του εξελικτισμού και του δαρβινισμού, και όσο περνούσαν οι αιώνες και οι χιλιετίες οι άνθρωποι έπεφταν σε χαμηλώτερα επίπεδα. Έτσι λοιπόν, η Ψυχική Οντολογία των Γνωστικών και των Ερμητιστών της Ύστερης Αρχαιότητας ήταν μια οικτρή σκιά εκείνης των Ασσυροβαβυλωνίων, Ακκάδων, Αιγυπτίων και Σουμερίων 2500-3000 χρόνια νωρίτερα.

————————————————————————–

Ψυχική Οντολογία, Κοσμογονία, Εσχατολογία και Θεουργία στην Αρχαία Σουμέρ, Ακκάδ, Ασσυρία και Βαβυλώνα  

 

Apsu Tiamat.jpg

Σύγχρονοι Ασσυριολόγοι και Οριενταλιστές, ακόμη και όταν παραμένουν κοντά στο σφηνοειδές ασσυροβαβυλωνιακό κείμενο, έχουν τεράστια δυσκολία να εννοήσουν, πόσο μάλλον να εξηγήσουν, Κοσμογονίες, έπη και μυθικά κείμενα. Πρώτον, προβάλλουν δικά τους σύγχρονα μέτρα και σταθμά στα αρχαία κείμενα – και βέβαια τα σύγχρονα μέτρα και σταθμά και ανύπαρκτα ήταν πριν από 4500 ή 4000 χρόνια και στρεβλά από μόνα τους είναι. Δεύτερον, αποτυγχάνουν να απαλλαγούν από τον υλισμό, τον εξελικτισμό και τον ανυπόστατο ορθολογισμό τους, ώστε να προσεγγίσουν τους ίδιους τους όρους των κειμένων με μέτρα Ψυχικών Επιστημών και Ψυχικής Οντολογίας, να αντιληφθούν τα νοήματα που κρύβονται πίσω από ονόματα τα οποία δεν είναι ονόματα ‘θεών’ (όπως στρεβλά νομίζουν οι σύγχρονοι επιστήμονες) και έτσι να ανασυστήσουν τα παγκοσμίως κορυφαία αυτά κείμενα στις πραγματικές διαστάσεις τους.

Apsu Tiamat Mummu.jpg

Ό,τι οι σύγχρονοι Ασσυριολόγοι και Οριενταλιστές αποτυγχάνουν να εννοήσουν στις πρώιμες ανθρωπομορφικές παραστάσεις της Αρχαίας Μεσοποταμίας είναι δύο πολύ καθοριστικά δεδομένα: πρώτον, οι καλλιτέχνες και οι πνευματικοί καθοδηγητές τους δεν είχαν ως στόχο την συγκεκριμενοποίηση αλλά τον παραλληλισμό ψυχικών δυνάμεων και χαρακτήρων. Άλλωστε ο ανθρωπομορφισμός είναι πολύ σχετικός για τις περιπτώσεις: πρόκειται για πολύ σύνθετες μορφές αποτελούμενες από φαινομενικά ετερόκλιτα στοιχεία των οποίων ο ιδιαίτερος συμβολισμός και κατά περίπτωση παραλληλισμός συμβάλλει στην κατά προσέγγισιν κατανόηση ψυχικών οντοτήτων και καταστάσεων τις οποίες ούτε ο τότε άνθρωπος ούτε ο σημερινός ξεπεσμένος και αποχαυνωμένος άνθρωπος της ορθολογιστικής διαστροφής μπορούν να καταλάβουν. Δεύτερον, ο ανθρωπομορφισμός με τα καταστροφικά του αποτελέσματα ήταν ένα μέσον πνευματικής επιβολής του πολυθεϊστικού βαβυλωνιακού ιερατείου και συστηματικά απορρίφθηκε επί μακρόν από τους Ασσύριους μονοθεϊστές. 

Anu.png

Χρειάζονταν τέσσερα κτυπήματα καλάμου πάνω στην αργιλώδη πινακίδα για να γραφεί το όνομα του Υπέρτατου Άνου, μόνου Θεού των Ασσυρίων μονοθεϊστών – αυτού όψεις ήταν όλοι οι σήμερον εσφαλμένα αποκαλούμενοι ‘θεοί’ της αρχαίας ασσυριακής θρησκείας. Το σφηνοειδές σημείο, με το οποίο γραφόταν το όνομα Άνου στα ασσυροβαβυλωνιακά, ήταν το σουμερόγραμμα ΝΤΙΝΓΚΙΡ (DINGIR), το οποίο στα σουμεριακά σήμαινε ‘Θεός’. Το ίδιο πάντοτε σουμερόγραμμα στα ασσυροβαβυλωνιακά προφερόταν ‘ιλού’ και σήμαινε επίσης ‘Θεός’ (παραφθορές της ασσυροβαβυλωνιακής λέξης είναι στα αρχαία εβραϊκά οι Ελοχείμ και στα αραβικά ο Αλλάχ). Ο Άνου εκπροσωπούσε την θεϊκή εξουσία επί του αιθέρα και συνεπώς παραλληλίστηκε με τον Ουρανό (στον οποίο ακριβώς παραπέμπει η ιησουϊκή αναφορά στον Πατέρα ημών “ἐν τοῖς οὐρανοῖς”).

1.jpg

Οι περισσότεροι Ασσυριολόγοι και Οριενταλιστές αποτυγχάνουν να αντιληφθούν ότι διαφορετικές καταγραφές (: εκδοχές) του ίδιου σουμεριακού – ασσυροβαβυλωνιακού έπους, μύθου, κοσμογονίας, αποκάλυψης ή προφητείας δεν είναι ένα λογοτεχνικό θέμα αλλά πολύ απτό δείγμα τρομερών παρασκηνιακών θεολογικών και ψυχικών συγκρούσεων, οι οποίες καθόρισαν βαθύτατα τις εξελίξεις σε επίπεδο βασιλικής εξουσίας. Μια διαφορετική εκδοχή της σύγκρουσης Μαρντούκ και Τιαμάτ σήμαινε επιβολή άλλου δόγματος στην βασιλική εξουσία και ολοσχερώς διαφορετικές πρακτικές.  

2.jpg

Όταν αναπαρίστανται συγκρούσεις ψυχικών δυνάμεων, τα απεικονιζόμενα όπλα είναι ψυχικά και όχι υλικά, και αυτό μόνον μια καλή γνώση των ψυχικών συμπάντων μπορεί να εξασφαλίσει – καμμιά σύγχρονη γνώση στηριγμένη σε ορθολογιστική επιστήμη.  

 

3.jpg

Οι αντωποί όφεις είναι θέμα ολότελα άσχετο με τον προκοσμικό όφιν τον αρχαίον.

4.gif

Οι συγκρούσεις των προκοσμικών οντοτήτων, οι οποίες οδήγησαν στην Δημιουργία των Συμπάντων, ήταν το βασικώτερο θέμα των μεσοποταμιακών θρησκειών της 3ης προχριστιανικής χιλιετίας. Και η τέχνη των σφραγιδολίθων είναι αυτή της απόλυτης ακριβείας. Καμμιά γραμμή δεν είναι περιττή ή τυχαία, όταν όλα αναπαριστούν δεδομένα αριθμοσυμβολισμών, σχήματα και μορφές ψυχικών δυνάμεων, ή εκφράσεις συγκεκριμένων ψυχικών υπάρξεων και όχι αφηρημένες έννοιες των μεταγενεστέρων υποδεεστέρων πολιτισμών. 

 

5.gif

Γκισγκιντά: το ασσυροβαβυλωνιακό Ιερό Δένδρο ή Δένδρο της Ζωής 

Anu Enlil Ea.jpg

Οι συμβολισμοί των ασσυροβαβυλωνιακών αναπαραστάσεων των όψεων του Θείου εμπεριέχουν πλήθος στοιχείων του υλικού σύμπαντος και των ψυχικών συμπάντων.

Ea.jpg

Έα (σουμεριακά: Ένκι): η όψη της Σοφίας του Θεού

Enuma Anu Enlil.png

Μικρό τμήμα κειμένου του ασσυροβαβυλωνιακής Εγκυκλοπαίδειας Μαντικής (περίπου 7000 κείμενα) η οποία υπό τον τίτλο Ενούμα Άνου Ενλίλ (: Όταν ο Άνου και ο Ενλίλ) αποτελούσε τμήμα των βασιλικών αρχείων των αρχαίων μεσοποταμιακών κρατών. Ο Ενλίλ εκπροσωπούσε την θεϊκή διάσταση της Αυστηρότητας και είχε υπό την εξουσία του τον Αέρα και συνεπώς τον ανθρώπινο νου.

Gishgida.jpg

Ο Ασσύριος μονάρχης και ο αρχιερέας του Ασσούρ ιερουργούν ενώπιον του Δένδρου της Ζωής παρόντων αγγελικών προστατών. 

Orientalist distortions.jpg

Τυπικό δείγμα παρανόησης και παρερμηνείας της ασσυροβαβυλωνιακής θρησκείας και κοσμογονίας από συγχρόνους Ασσυριολόγους και Οριενταλιστές: αν και σωστά αποδίδουν την ταύτιση του Απσού με τα Γλυκά Ύδατα και της Τιαμάτ με τα Αλμυρά Ύδατα, κάνουν λόγο για ‘θεούς’ και ‘συζύγους’. Οι προκοσμικές διαστάσεις των οποίων η σύγκρουση και διάσπαση διαμόρφωσε τα ψυχικά σύμπαντα και το υλικό σύμπαν δεν μπορούν να αποκληθούν ‘θεοί’. Είναι καταστάσεις τάξης ή χάους που εκπροσωπούν τον Ύψιστο προ της Δημιουργίας και την άρνησή Του. 

Orientalist distortions 2.jpg

Άλλη μία αφελής, οριενταλιστική παρουσίαση και παρερμηνεία αρχαίων ασσυροβαβυλωνιακών επών, κοσμογονιών και μύθων

—————————————————————————

 

Ι. Χριστιανωσύνη, Ισλάμ και οι Διάδοχοι των Γνωστικών

Η επίσημη Χριστιανωσύνη (δηλαδή οι Πατέρες της Εκκλησίας) ήταν μια απόπειρα να σωθεί η ρωμαϊκή οικουμένη με μια απόλυτη αφοσίωση στον Ιησού. Έτσι απέτρεψαν τους περισσότερους από το να ζήσουν όπως ο Ιησούς ζητούσε από τους μαθητές του. Οι Γνωστικοί, οι οποίοι εναντιώθηκαν σ’ αυτό, συνέθεσαν διαδοχικά ρεύματα, χριστιανικά και μη, που καταγγέλθηκαν ως αιρετικά. Και όπως η Ψυχική Οντολογία τους ήταν πολύ χαμηλή, έτσι και η Θεουργία τους ήταν μηδαμινή.

 

Αρκετοί από αυτούς αποδέχθηκαν το αρχικό Ισλάμ, το οποίο σύντομα μετατράπηκε σε οικτρή αλλοίωση των λόγων του Μωάμεθ και σε μια άσχημη και κακοφτειαγμένη φιγούρα Χριστιανωσύνης. Αντίθετα από τον κόσμο της Χριστιανωσύνης, όπου οι Γνωστικοί σύντομα καταπολεμήθηκαν ως αιρετικοί (όπως και οι οπαδοί του Άρειου, του Ευτυχούς και του Νεστόριου), στον κόσμο του Ισλάμ οι Γνωστικοί επικράτησαν, αν και όχι απόλυτα, και ήταν αυτοί που έδωσαν ό,τι σήμερα γνωρίζουμε ως ισλαμικό πολιτισμό, επιστήμες, πνευματικότητα, γράμματα και τέχνες. Όλα αυτά δεν καταβαραθρώθηκαν από τις Σταυροφορίες, όπως πολλοί κακώς νομίζουν, αλλά από πνευματικές, θεωρητικές, φιλοσοφικές, θεολογικές και συμπεριφορικές αντιδράσεις πολλών μουσουλμάνων κατά των Σταυροφοριών.

 

Όταν οι διάδοχοι των Γνωστικών στον κόσμο της Δυτικής Ευρώπης άρχισαν να αποκτούν εξουσία, ανάμεσά τους η Ψυχική Οντολογία και η Θεουργία είχαν ξεπέσει σε μηδαμινά επίπεδα. Το ίδιο συνέβαινε όμως και στους αντιπάλους τους, τα τάγματα, τα οποία κινούσαν τα νήματα εντός της ‘Χριστιανικής’ Ρώμης. Οι Βοργίες ήταν μια ελεεινή εξαθλίωση, η οποία δεν μπορούσε παρά να οδηγήσει εκείνες τις δυνάμεις στην Εσχάτη Πλάνη: αυτή ξεκίνησε λίγες δεκαετίες μετά την Πτώση της Κωνσταντινούπολης. Γιατί τότε; Γιατί δεν ήθελαν αντίλογο.

 

ΙΑ. Η Στρεβλή Ψυχική Οντολογία των Νεωτέρων Ευρωπαίων Πνευματιστών

Τα παραπάνω εξηγούν από μόνα τους γιατί οι νεώτεροι Ευρωπαίοι πνευματιστές είχαν πολύ στρεβλές αρχές ψυχικής οντολογίας και η θεουργία τους ήταν του επιπέδου (ή μάλλον της υποστάθμης) πνευματιστικών συγκεντρώσεων και επικλήσεων πνευμάτων νεκρών, κατά τις οποίες ο προστάτης δαίμονας του πνευματιστή εύκολα εμιμείτο την φωνή ενός νεκρού συγγενή κάποιου από τους παρευρισκόμενους.

 

Οι ίδιες οι κειμενικές αναφορές των νεωτέρων Ευρωπαίων πνευματιστών δεν ξεπερνούν κείμενα Γνωστικών της Ύστερης Αρχαιότητας. Αυτόματα γίνεται σαφές ότι

  1. ούτε εκείνους μπορούσαν να ξεπεράσουν (οὐκ ἔστι δοῦλος μείζων τοῦ κυρίου αὐτοῦ – κατά Ιωάννην ΙΕ’ 20),
  2. ούτε τα λάθη εκείνων να αντιληφθούν,
  3. ούτε την ψυχική ισχύ των αρχαίων Ασσυρίων, Βαβυλωνίων και Αιγυπτίων ιεροφαντών και αρχιερέων να συλλάβουν,
  4. ούτε την τεράστια διαφορά και πτώση να αντιληφθούν.

 

Το ίδιο ισχύει και για όλα τα νεώτερα τάγματα, τις μυστικές εταιρείες, και τις όποιες πνευματιστικές οργανώσεις των νεωτέρων χρόνων. Δεν μπορούν να επιτύχουν ούτε καν το τι μεμονωμένοι άνθρωποι με πολλή αφοσίωση και πολυετή προσπάθεια μπορούν. Παραδείγματα είναι ο Γκάντι που έστελνε τις βόμβες των αγγλικών αεροπλάνων εκτός στόχων έτσι σώζοντας ζωές, ο Edward Leedskalnin, ο οποίος ανήγειρε μεγαλειώδη μνημεία μόνος του με πρωτόλεια μέσα και τεράστια ψυχική ισχύ, και ο Ρούντολφ φον Ζεμπότεντορφ (Rudolf von Sebottendorf), ο οποίος πέθανε σε βαθύτατο γήρας στην δεκαετία του 1960 αφού έζησε πολλά χρόνια σε μια μυστική γερμανική κοινότητα του Θιβέτ (Κίνα), αφού εξαπάτησε όλους τους αντιπάλους του, και αφού απέκρυψε από εκείνους τα ακόμη και σήμερα καθοριστικά έργα του.

 

Κάθε Ψυχική Οντολογία αρχίζει με την Ψυχική Ανθρωπολογία. Αυτό είναι πολύ φυσιολογικό. Ο κάθε άνθρωπος, ως ψυχή και σώμα, ή αν προτιμάς, ως ψυχή, χαρακτήρας και σώμα, είναι μια σμικογραφία του ψυχικού κόσμου και αποτελείται από τα στοιχεία του. Αν κάποιος κάνει ένα λάθος στην παρουσίαση και αναφορά των βασικών στοιχείων, τα οποία απαρτίζουν τον κόσμο και τον κάθε άνθρωπο, δεν θα μπορέσει να καταλάβει ποτέ την πραγματικότητα του ψυχικού και του υλικού σύμπαντος, όπως και την αληθινή διάσταση της κάθε ανθρώπινης οντότητας.

 

ΙΒ. Ασσυροβαβυλωνιακή και Αιγυπτιακή Κοσμογονία των Προκατακλυσμιαίων Χρόνων & Ψυχική Οντολογία

Για όλους τους νεώτερους πνευματιστές, ο κόσμος αποτελείται από τέσσερα συστατικά στοιχεία: νερό, γη, αέρα και πυρ. Αυτό είναι ένα οικτρό λάθος από το οποίο ελάχιστοι αποστασιοποιήθηκαν. Τι σου είπα; Επανάληψη λαθών των Γνωστικών της Ύστερης Αρχαιότητας. Από εκείνους αντέγραψαν τα οικτρά λάθη αυτά οι νεώτεροι πνευματιστές (‘μυστικιστές’, ‘εσωτεριστές’, ‘αποκρυφιστές’ είναι γελοίοι, προπαγανδιστικοί όροι με στόχο την σύγχυση και αποχαύνωση των ανθρώπων).

 

Ούτε τέσσερα είναι τα συστατικά στοιχεία των συμπάντων, ούτε το ‘νερό’ (: ύδωρ) ορίζεται ως ένα, ούτε το πυρ είναι συστατικό στοιχείο αλλά παράγωγο άλλου και μάλιστα ιδιαίτερα αρνητικό. Το πυρ είναι η ‘πεμπτουσία’ του σατανισμού. Η περιγραφή του σκοταδιστικού πυρός ως ενός από τα τάχα τέσσερα θεμελιώδη στοιχεία είναι εκδήλωση βαρβαρισμού, ή άγνοιας, ή εχθρικής υποβολής. Σε ένα κόσμο λυσσωδώς αντιμαχομένων ιερατείων και ταγμάτων, ποιος δεν θέλει να σπρώξει τον αντίπαλό του στον γκρεμό;

 

Μια τιμητική εξαίρεση αποτελεί ο Φραντς Μπάρντον (Franz Bardon), ο οποίος αποδέχεται ως πέντε συστατικά στοιχεία της Δημιουργίας τα εξής: αιθήρ, ύδωρ, γη, αήρ και πυρ. Ο ίδιος πολύ σωστά ορίζει ότι όλα εκπορεύθηκαν από τον αιθέρα. Αυτό είναι σωστό. Η Δημιουργία δεν ήταν ποτέ ex nihilo, όπως ψευδόμενοι οι Ιησουΐτες ορίζουν μυστικά ανάμεσά τους. Η Δημιουργία είναι Εκπόρευση. Μέσα από το αρχικό στοιχείο προέκυψαν τα άλλα. Όμως ο Bardon επαναλαμβάνει τα λάθη άλλων και θεωρεί το ύδωρ ως ενιαίο στοιχείο, ενώ δεν είναι, και καταγράφει το πυρ ως ένα από τα πέντε στοιχεία, κάτι το ολότελα εσφαλμένο.

 

Η ουσία αυτών των λαθών, τα οποία ήταν κοινά στους Γνωστικούς της Ύστερης Αρχαιότητας και στους σύγχρονους πνευματιστές, έγκειται σε ένα απόλυτα αφανιστικό σημείο: άγνοια του προκατακλυσμιαίου κόσμου και συνεπώς παντελή ανικανότητα αντίληψης των συμπάντων όπως αυτά εννοούνταν από τους προκατακλυσμιαίους Σουμέριους, Αιγύπτιους και Ακκάδες (: πρώιμους Ασσύριους και Βαβυλώνιους) ιεροφάντες και αρχιερείς.

 

Το ύδωρ δεν ήταν ποτέ ένα ενιαίο στοιχείο και αυτό μπορούν να το αντιληφθούν μόνον όσοι μπορούν να διαβάσουν στο πρωτότυπο σφηνοειδή ασσυροβαβυλωνιακά και σουμεριακά ή/και αιγυπτιακά ιερογλυφικά. Και έχει απόλυτη σημασία η γραφή επειδή τα ιδεογράμματα, τα οποία χρησιμοποιούνται (τα ασσυροβαβυλωνιακά σφηνοειδή είναι κατ’ ουσίαν σουμερογράμματα), από μόνα τους χρήζουν ανάλυσης που απαιτεί τόμους ολόκληρους και από αυτή την ανάλυση αποσαφηνίζονται πολλά και καθοριστικά σημεία.

 

Είναι τελείως διαφορετικά στοιχεία τα Γλυκά Ύδατα (όρος ο οποίος στα αρχαία ελληνικά αποδίδεται ως Ωκεανός, δηλαδή κάτι το αντίθετο της θάλασσας) και τα Αλμυρά Ύδατα (όρος ο οποίος στα αρχαία ελληνικά αποδίδεται ως Θάλασσα, δηλαδή κάτι το αντίθετο του ωκεανού). Μόνο στα νεώτερα χρόνια οι όροι αυτοί συγχέονται, αλλά αυτό είναι επίσης θέμα της Εσχάτης Πλάνης. Σε όλους τους μεγάλους αρχαίους ανατολικούς πολιτισμούς, ο Ωκεανός (Απσού στα ασσυροβαβυλωνιακά) είναι κάτι το θετικό και η Θάλασσα (Τιαμάτ στα ασσυροβαβυλωνιακά – όρος ο οποίος αποδόθηκε ως Τηθύς σε αρχαία ελληνικά κείμενα αναφερόμενα στην Ασσυροβαβυλωνιακή Κοσμογονία) είναι κάτι το αρνητικό.

 

ΙΓ. Η Θάλασσα, ως Προκοσμικό Κατάλοιπο, είναι ο Πατέρας του Διαβόλου

Χρησιμοποιώ εδώ αυτούς τους δυο όρους (θετικό και αρνητικό) εντελώς συμβατικά – ή μάλλον εντελώς υπερβατικά! Τα Αλμυρά Ύδατα (: Θάλασσα) δεν είναι κάτι το ‘δαιμονικό’ ή ‘σατανικό’. Τα Αλμυρά Ύδατα είναι ακριβώς το τι ο Ιησούς υπονοεί αναφερόμενος στον ‘πατέρα του διαβόλου’:

ὑμεῖς ἐκ τοῦ πατρὸς τοῦ διαβόλου ἐστέ, καὶ τὰς ἐπιθυμίας τοῦ πατρὸς ὑμῶν θέλετε ποιεῖν. ἐκεῖνος ἀνθρωποκτόνος ἦν ἀπ᾿ ἀρχῆς καὶ ἐν τῇ ἀληθείᾳ οὐχ ἕστηκεν, ὅτι οὐκ ἔστιν ἀλήθεια ἐν αὐτῷ· ὅταν λαλῇ τὸ ψεῦδος, ἐκ τῶν ἰδίων λαλεῖ, ὅτι ψεύστης ἐστὶ καὶ ὁ πατὴρ αὐτοῦ. (κατά Ιωάννην Η’ 44)

 

Αυτό το σημείο μόνον με πολύ καλή γνώση και σωστή ερμηνεία των αρχαίων ασσυροβαβυλωνιακών και αιγυπτιακών Κοσμογονιών μπορεί να απαντηθεί, επειδή αυτές οι Κοσμογονίες είναι οι μόνες οι οποίες περιλαμβάνουν και αναφορές σχετικά με το τι υπήρχε πριν την Δημιουργία. Και αυτό το σημείο σχετίζεται απόλυτα με όλες τις αρχικές περιγραφές του προκατακλυσμιαίου κόσμου ως ενιαίας Γης με τέσσερα ρεύματα γλυκών υδάτων εκπορευόμενα από το κέντρο της. Εκείνη η γήινη επιφάνεια περιβαλλόταν από τον Ωκεανό, δηλαδή τα Γλυκά Ύδατα: δεν υπήρχε Θάλασσα στην γήινη επιφάνεια κατά τον προκατακλυσμιαίο κόσμο. Αλμυρά Ύδατα υπήρχαν είτε κάτω από τα Γλυκά Ύδατα, είτε πάνω από το Στερέωμα.

 

Τα Αλμυρά Ύδατα (Θάλασσα) είναι η προκοσμική διάσταση όπως μετατράπηκε και διατηρήθηκε μετά την Δημιουργία. Ουσιαστικά δεν είναι κάτι που ‘υπάρχει’ ή ‘είναι’. Αποτελούν το ‘Μη Είναι’ μέσα στο κόσμο του ‘Είναι’ (: το ψυχικό και το υλικό σύμπαν). Και η πτώση του Εωσφόρου και των αγγέλων του ήταν αναπόφευκτο παράγωγο της Δημιουργίας: συνέπεια της διατήρησης του Μη Είναι μέσα στα υπαρκτά σύμπαντα.

 

Γι’ αυτό και κάθε εσχατολογία παραπέμπει και σε εξαφάνιση του Σατανά (στο φρέαρ της αβύσσου) και σε αφανισμό της Θάλασσας. Κ-υ-ρ-ι-ο-λ-ε-κ-τ-ι-κ-ά.

 

Γι’ αυτό και το αρχαίο αιγυπτιακό ηλιουπολιτικό δόγμα (ή θρησκεία), η Εννεάδα, εξοβελίζει τον Σατανά (Σηθ) στην έρημο (μετά την νίκη του Μεσσία – Ώρου).

 

Ποτέ δεν θεώρησαν οι αρχαίοι Αιγύπτιοι την έρημο ως τμήμα της Αιγύπτου. Ακόμη και μισό χιλιόμετρο έξω από την Κοιλάδα του Νείλου και την καλλιεργούμενη έκταση δεν υπήρχε Κεμέτ (όπως ονομαζόταν στα αρχαία αιγυπτιακά η Αίγυπτος).

 

Δεν αποτελεί τμήμα της Δημιουργίας η έρημος, και γενικώτερα όλες οι έρημοι. Ο Θεός δεν δημιούργησε ποτέ καμμιά έρημη επιφάνεια. Αυτό είναι συνέπεια του Κατακλυσμού και των σήμερα ακόμη ασύλληπτων καταστροφών που έγιναν τότε.

 

Τέλος, το πυρ είναι στοιχείο παράγωγο της Θάλασσας, όπως άλλωστε και το Φως είναι παράγωγο του Αιθέρα. Και αυτό είναι η μόνη αληθινή πεμπτουσία: ο αιθέρας. Αυτό σημαίνει το κάθε ‘γεννηθήτω φως’! Η αρχή της Δημιουργίας είναι η εκπόρευση του φωτός από τον Αιθέρα. Και φυσικά αναφέρομαι στην Δημιουργία και του ψυχικού σύμπαντος και του υλικού σύμπαντος.

————————————————————————–

Ψυχική Οντολογία, Κοσμογονία, Εσχατολογία και Θεουργία στην Αρχαία Αίγυπτο

 

Hermupolitan Ogdioad.jpeg

Η Ερμουπολιτική Θρησκεία της Αρχαίας Αιγύπτου, γνωστή και ως Ογδοάδα (ζεύγη των τεσσάρων στοιχείων), εμφανίζει το πληρέστερο δόγμα Κοσμογονίας: είναι εκείνο με την καλύτερη παρουσίαση της εκπόρευσης των συμπάντων, ψυχικών και υλικού, από το προκοσμικό χάος το οποίο ‘εξαφάνισε’ ο Υπέρτατος Ατούμ (Αιθήρ).

Ogdoad Creation.jpg

Αναπαραστάσεις της εξόδου από το προκοσμικό χάος και της διαμόρφωσης της ισχύουσας κοσμικής τάξης στα ψυχικά σύμπαντα και στο υλικό σύμπαν. 

Ogdoad Creation 1.jpg

Τοιχογραφίες τάφων των φαραώ, των βασιλισσών, και των ευγενών εμφανέστατα αποτύπωναν ποιαν από τις διαφορετικές αρχαίες αιγυπτιακές θρησκείες επρέσβευε ο μεταστάς: βασικώτερα δόγματα ήταν το ηλιουπολιτικό, γνωστό και ως Εννεάδα (περισσότερο αποκαλυπτικό, εσχατολογικό και μεσσιανικό), το ερμουπολιτικό, γνωστό ως Ογδοάδα (με πολύ καλύτερα διαρθρωμένη αφήγηση της Γένεσης και της προκοσμικής περιόδου), το μεμφιτικό (περί τον Πταχ – ένα έντονα πολυθεϊστικό δόγμα με εκκίνηση την θεωρία της ex nihilo Δημιουργίας) και το αμμωνικό θηβαϊκό (περί τον Άμμωνα των Θηβών – ουσιαστικά μια προσαρμογή του μεμφιτικού δόγματος στις ανάγκες μιας μεγάλης αυτοκρατορίας). 

ogdoad.jpg

Τα ζεύγη της Ερμουπολιτικής Ογδοάδας

Memphitic dogma.jpg

Η μεμφιτική Αγία Τριάδα του Πταχ

Ptah Creation.jpg

Το γεγονός ότι αρχιερείς και καλλιτέχνες ενός θεού που ‘δημιουργεί’ ex nihilo τον αναπαριστούν με το δεξί χέρι πάνω στο αριστερό αποδεικνύει από μόνο του πόσο καλά γνώριζαν οι δημιουργοί του Πταχ ότι το παρασκεύασμά τους ήταν ένας ψευτοθεός και το δόγμα του μια ασυναρτησία συμπιλημένη μόνον για την αποχαύνωση των μαζών και τον προσπορισμό εξουσίας από τους ίδιους. Ο Πταχ προτύπωσε απόλυτα τον αρχαιοελληνικό Ήφαιστο, ένα βδέλυγμα σατανικού παροξυσμού.  

Ptah.jpg

Από το μεμφιτικό ιερατείο του Πταχ στον Ωριγένη, τον Άγιο Κασσιανό, τους Βενεδικτίνους και τους Ιησουΐτες η απόσταση είναι μηδενική: πρόκειται για την επιβίωση του ιδίου αρχαίου αιγυπτιακού ιερατείου μέσα στις χιλιετίες υπό χριστιανικό προσωπείο. 

————————————————————————–

ΙΔ. Τα Πέντε Θεμελιώδη Στοιχεία και ο Άνθρωπος

Οπότε, τα πέντε στοιχεία της Δημιουργίας, τα οποία υπάρχουν παντού και από τα οποία αποτελείται ο κάθε άνθρωπος, είναι: Αιθήρ, Γλυκά Ύδατα, Αλμυρά Ύδατα, Γη και Αήρ. Αυτό, εκ πρώτης όψεως, μπορεί να φανεί μια θεωρητική ή φιλοσοφική διαφοροποίηση από άλλες περιγραφές του θέματος. Αλλά δεν είναι μόνον αυτό. Είναι μια καθοριστική διαφοροποίηση σε εντελώς πρακτικό επίπεδο. Γιατί και πως;

 

Αυτό είναι απλό. Αν ταυτίζεις ένα όργανο του σώματός σου με πυρ και κάνεις σχετικές πρακτικές ασκήσεις, τις οποίες μπορείς να βρεις σε αρκετά βιβλία, τότε πιθανώτατα άθελά σου προσκαλείς ένα πνεύμα του πυρός να εγκατασταθεί μέσα σου. Αυτό όμως θα έχει αρνητικές συνέπειες, επειδή κανένα πνεύμα στοιχείου δεν μένει ανενεργό. Θα μπορούσα να φέρω πολλά παραδείγματα εν προκειμένω.

 

Αν βρεις κάπου τα ονόματα των πνευμάτων του πυρός και κάνεις επικλήσεις, τότε καταλαμβάνεσαι σε μια από τις πτυχές της ψυχής και του σώματός σου από ένα πνεύμα το οποίο δεν είναι δαιμονικό αλλά προηγείται ήδη του διαβόλου.

 

Η καύση νεκρών είναι μια άθλια αντιθεϊκή βλασφημία και εμφανέστατη κατάσταση σατανισμού και βαρβαρισμού για όλους τους αρχαίους ανατολικούς πολιτισμούς. Γι’ αυτό και ο Μανιχεϊσμός, μια κατ’ εξοχήν απάνθρωπη και διεστραμμένη θρησκεία (παρά την ασύλληπτη ευφυΐα των δογμάτων του Μάνεντος), προβλέπει ‘κάθαρση’ των συμπάντων διά μιας παγκόσμιας πυρπόλησης.

 

Τα πέντε στοιχεία στο ανθρώπινο σώμα και στην ανθρώπινη ψυχή, όπως και οπουδήποτε αλλού, βρίσκονται σε συνεχή δράση, αλληλεπίδραση, ενέργεια, μεταβολή, και ‘παραγωγή’ (ή μάλλον διαμόρφωση) ηλεκτρομαγνητικών πεδίων. Αυτά είναι το τι αποκαλούμε ‘ζωή’ ενός ανθρώπου. Ολόκληρο το ανθρώπινο σώμα, όπως άλλωστε και η ψυχή του ανθρώπου, είναι ένα ηλεκτρομαγνητικό πεδίο. Οι πρακτικές ασκήσεις βοηθούν στο να αρχίσει να αντιλαμβάνεται ο άνθρωπος σιγά-σιγά αυτό το πεδίο και την κατ’ αυτό διαφορετική λειτουργία – λειτουργικότητα των μελών του σώματός του.

 

Ήδη, χωρίς πολλές ασκήσεις, εσύ μου γράφεις στο γράμμα σου ότι αισθάνεσαι κάποιες από τις δραστηριότητες του ηλεκτρομαγνητικού πεδίου του ατόμου σου. Αυτό είναι το τι αισθάνεσσαι: κάτι το απειροελάχιστο από το απέραντο (έτσι είναι για όλους τους ανθρώπους που παραμένουν άνθρωποι ή που επανασυνδέονται με την ψυχή τους) ηλεκτρομαγνητικό πεδίο του ατόμου σου. Αλλά όταν κάνω λόγο για ηλεκτρομαγνητικό πεδίο, εννοώ ότι πρόκειται για πολύ χαμηλές συχνότητες. Γι’ αυτό και η νηστεία έχει τεράστια σημασία και στο πρακτικό επίπεδο.

 

Φάε μπιφτέκι, μουστάρδα, σαγανάκι, κοκορέτσι, και αλμυρή, πιες και μια μπύρα, και χάσε την επαφή με την ψυχή σου για τέσσερα φεγγάρια! Αυτή είναι η πολύ θλιβερή πραγματικότητα. Και δεν μετράει η ποσότητα μόνον του φαγητού αλλά και το είδος.

 

Ασφαλώς και μπορείς να βρεις εύκολα κάποιον άθλιο αγύρτη, ο οποίος θα σου πει ότι μετατοπίζεται από την Νέα Υόρκη στην Μόσχα μέσα σε ένα δευτερόλεπτο και ότι παράλληλα μπορεί να τρώει και να πίνει το ο,τιδήποτε του αρέσει. Μπορείς να έχεις ένα συγγενή στην μία πόλη και ένα φίλο στην άλλη. Μπορείς να έχεις ταυτόχρονη βίντεο-τηλεφωνική επικοινωνία και με τους δύο. Και μπορείς να δεις τον αγύρτη να μιλάει για 5 λεπτά με τον φίλο σου στην μια περίπτωση και στην συνέχεια να βγαίνει από την πόρτα του σπιτιού του και σε λίγα δευτερόλεπτα να κτυπάει την πόρτα του διαμερίσματος του συγγενή σου στην άλλη περίπτωση, για να μπει και να μιλήσει μαζί του, αλλά αυτό δεν είναι η δική του ψυχική ισχύς, η δική του ψυχοσωματική συνέργεια, η δική του ψυχή. Είναι η δύναμη του προστάτη δαίμονά του.

 

ΙΕ. Ανθρώπινο Σώμα, Ανθρώπινη Ψυχή, Υλικό Σύμπαν και Ψυχικά Σύμπαντα

Αν το σώμα (: ύλη) είναι απλό, η ψυχή είναι πιο περίπλοκη. Αυτό έχει έτσι επειδή η ψυχή μας είναι η καθ’ αυτό σύνδεσή μας με τον Θεό. Ίσως η λέξη ‘περίπλοκη’ να μην είναι σωστή: ‘πολυεπίπεδη’ είναι εν προκειμένω ο σωστός χαρακτηρισμός. Τι ακριβώς εννοώ;

 

Ενώ αυτό που αποκαλούμε ‘υλικό σύμπαν’ αποτελεί ένα επίπεδο ύπαρξης, ο ψυχικός κόσμος αποτελείται από τρία επάλληλα σύμπαντα τα οποία βρίσκονται σε συνεχή σύνδεση το ένα με το άλλο και εμπεριέχονται το ένα μέσα στο άλλο. Πολλές ψυχικές ιεραρχίες υπάρχουν και στα τρία αυτά σύμπαντα, αλλά υπάρχουν πολλές ιεραρχίες και κατηγορίες ψυχικών οντοτήτων, οι οποίες υφίστανται και λειτουργούν μόνον σε ένα από αυτά τα τρία ψυχικά σύμπαντα, ή σε δύο. Ως προς τον χαρακτηρισμό τους, θα προσέθετα ότι το εσώτερο (ενδότερο) από αυτά τα τρία ψυχικά σύμπαντα είναι το χαμηλώτερο (κατώτερο). Και για να ολοκληρώσω, το μικρό και πεπερασμένο υλικό σύμπαν εμπεριέχεται στο εσώτερο ψυχικό σύμπαν, όντας ένα ασήμαντα απειροελάχιστο τμήμα του. Αυτά όλα από μόνα τους πιστοποιούν ότι η Δημιουργία δεν μπορεί παρά να είναι εκπόρευση, όπως άλλωστε προανέφερα. Αλλά αυτό είναι ένα τεράστιο θέμα.

 

Η ανθρώπινη υπόσταση ως δημιουργία, αυτό το οποίο καλούμε ‘σώμα και ψυχή’, εκτείνεται και στα τέσσερα σύμπαντα – ο κάθε ‘άνθρωπος’. Συνεπώς, η ψυχή του καθενός ανθρώπου διακρίνεται σε τρία επίπεδα, τα οποία αντιστοιχούν στα τρία ψυχικά σύμπαντα. Αλλά ενώ πολλοί άνθρωποι, μεταξύ των οποίων εμφανέστατα και συ προσωπικά, έχουν σαφή εμπειρία, συνειδητή ή αισθητή λειτουργία, και γνώση ή αίσθηση του κατώτερου ψυχικού σύμπαντος, απειροελάχιστοι άνθρωποι σήμερα καταφέρνουν να επικοινωνήσουν με το μέσο ψυχικό τμήμα της υπόστασής τους, και να λειτουργήσουν σ’ αυτό.

 

Δεν ήταν έτσι στην Αρχαία Μεσοποταμία και στην Αρχαία Αίγυπτο, όπου οι άνθρωποι είχαν εντονώτατη ψυχοσωματική σύνδεση και συνέργεια, έτσι επιτελώντας πράξεις και έργα, τα οποία σήμερα βγαίνουν εντελώς έξω από τα όρια του πιστευτού και θεωρούνται τμήματα ενός φανταστικού κόσμου, ενώ είναι απολύτως δυνατά και αληθινά. Και αυτή η ψυχοσωματική συλλειτουργία και συνέργεια ορίζεται ως κατ’ ουσίαν (και όχι κατά λέξιν) ‘πολιτισμός’, ενώ τα όποια επιτεύγματα ψυχικώς κατωτέρων και ανισχύρων ανθρώπων σε υλικό επίπεδο είναι ασήμαντα και συνιστούν ουσιαστικά βαρβαρότητα στον βαθμό που συντελέσθηκαν από ανθρώπους αποκομμένους από το μέσο ψυχικό τους επίπεδο.

 

Με άλλα λόγια, η θεουργία των αρχαίων ανατολικών ιερατείων, στην οποία αναφέρθηκα, δεν ήταν μόνον απόλυτη γνώση της Ψυχικής Οντολογίας αλλά και καθοριστική ανθρώπινη ψυχοσωματική συνέργεια, χωρίς την οποία ούτε μούμιες παρασκευάζονται, ούτε πυραμίδες όπως εκείνη του Χέοπα ανεγείρονται, ούτε τεχνητή δημιουργία φωτός έτσι όπως στην Αρχαία Αίγυπτο και Μεσοποταμία επιτελείται, ούτε στρατεύματα μετακινούνται τάχιστα στον ουρανό, ούτε ιερείς μετατοπίζονται σε τεράστιες αποστάσεις εντός δευτερολέπτου, ούτε άλλα παρεμφερή έργα και δραστηριότητες αναλαμβάνονται. Αλλά αυτό είναι ένα θέμα περισσότερο Ιστορίας και λιγώτερο Ψυχικής Οντολογίας.

 

Αν το μέσο ψυχικό επίπεδο της υπόστασης ενός ανθρώπου είναι ελάχιστα γνωστό και σπανιώτατα προσβάσιμο από τους σημερινούς ανθρώπους, το ανώτατο ψυχικό επίπεδο (δηλαδή το τμήμα της ανθρώπινης ψυχής το οποίο αντιστοιχεί στο ανώτατο, και ‘εξώτερο’, ψυχικό σύμπαν) είναι για όλους ένα μεγάλο άγνωστο και μόνον απειροελάχιστοι άνθρωποι στην διάρκεια της ανθρώπινης ιστορίας είχαν την ικανότητα να έλθουν σε επικοινωνία με εκείνο το τμήμα της ψυχής τους και να συλλειτουργήσουν στο ανώτατο ψυχικό σύμπαν.

 

Αυτό μπορεί να σου φαίνεται ασαφές αλλά θα πάρεις μια ιδέα αν σου πω ότι αυτή η συλλειτουργία ανθρωπίνου σώματος και ανωτάτου τμήματος της ανθρωπίνης ψυχής περιγράφεται στην αρχαία εβραϊκή θρησκεία ως ‘συνομιλία’ των Ενώχ και Μωϋσή με τον Θεό ή ως εν σώματι ανάληψη του Προφήτη Ηλία.

 

Αυτή η συλλειτουργία ανθρωπίνου σώματος και ανωτάτου τμήματος της ανθρωπίνης ψυχής περιγράφεται στην Χριστιανωσύνη ως Ανάληψη του Ιησού, ενώ η Μεταμόρφωση είναι συλλειτουργία σε μέσο ψυχικό επίπεδο (όπως επίσης και ο πολλαπλασιασμός των άρτων, η επίπλευση πάνω στα νερά της λίμνης, η εκβολή δαιμονίων, η θεραπεία του τυφλού, η επανασυγκόλληση του κομμένου αυτιού του Ρωμαίου στρατιώτη, ή ακόμη και η ανάσταση του Λαζάρου).

 

Αυτή η συλλειτουργία ανθρωπίνου σώματος και ανωτάτου τμήματος της ανθρωπίνης ψυχής περιγράφεται στο Ισλάμ ως Ίσρα και Μιράτζ, δηλαδή ανάληψη του Μωάμεθ στην Ουράνια Ιερουσαλήμ και προσέγγιση στο Δένδρο της Ζωής.

 

Μπορεί να σου έχει ήδη προκληθεί το ερώτημα τι ακριβώς εννοώ ‘συλλειτουργία’ και ‘συνέργεια’ ανάμεσα σε κάποιο τμήμα της ανθρώπινης ψυχής, ανάλογα με την περίσταση, και το ανθρώπινο σώμα. Στην Β’ ενότητα έκανα ήδη μια σύντομη αναφορά στην συνέργεια της ψυχής και του σώματος (: της καρδιάς, του μυαλού και του ηλιακού πλέγματος) ενός ανθρώπου.

 

Το θέμα αυτό είναι από τα πιο συγκεχυμένα στην αντίληψη του σημερινού ανθρώπου, επειδή ακριβώς εξαιτίας της σύγχυσής του διατηρείται ο άνθρωπος κατά μεγάλο βαθμό αποκομμένος από την ψυχή του – κάτι το οποίο αποτελεί όρο απαράβατο της συντήρησης και της επιβίωσης των απανθρώπων, σατανικών μυστικών εταιρειών, των οποίων τα μέλη διατηρούν μικρό τμήμα της ψυχικής ισχύος των αρχαίων ανατολικών ιερατείων και το χρησιμοποιούν για την υλική επιβολή τους επί των ανθρώπων και για τον προσπορισμό υλικών αγαθών και εξουσίας. Κάθε εσωτερισμός ή μυστικισμός είναι σατανισμός, επειδή καίριοι και απαράβατοι όροι της Δημιουργίας είναι η ισότητα και η ενότητα των ανθρώπων, οπότε απαγορεύεται η κάθε μυστική σύναξη ως διαχωριστική, διαιρετική και συνεπώς αντιθεϊκή ενέργεια.

 

Η προαναφερμένη σύγχυση έχει να κάνει με την ευρύτατα διαδομένη αντίληψη, η οποία είναι πιστευτή ακόμη και από πιστούς θρησκειών και ιερείς σήμερα, ότι η ‘ψυχή’ του ανθρώπου είναι το σύνολο των σκέψεων, των συναισθημάτων και των επιθυμιών του ανθρώπου – δηλαδή ό,τι αποκαλείται ‘κόσμος των αφηρημένων εννοιών’ σε αντιπαραβολή με τις ‘συγκεκριμένες’ διαστάσεις του υλικού κόσμου. Αυτό είναι ένα τεράστιο λάθος και ένα αισχρό ψέμμα. Οι σκέψεις, τα συναισθήματα και οι επιθυμίες του ανθρώπου είναι όλα στοιχεία της υλικής του υπόστασης, δηλαδή του σώματός του. Οι σκέψεις παράγονται στο μυαλό, τα συναισθήματα στην καρδιά, και οι επιθυμίες στο ηλιακό πλέγμα.

 

Το τελευταίο είναι κάτι πολύ περισσότερο από ό,τι μπορεί να φαντάζεσαι, αν έχεις διαβάσει την ολότελα διαστρεβλωτική σύγχρονη βιβλιογραφία. Για να μπορέσεις να το αντιληφθείς κάπως, πρέπει να μελετήσεις τις διαδικασίες ταρίχευσης των Αρχαίων Αιγυπτίων και την κανωπική κατάταξη, η οποία μιλάει από μόνη της. Τα κανωπικά αγγεία (Canopic jars) αποτελούν μια εξαιρετική αντίληψη του τι ακριβώς αποτελεί το ηλιακό πλέγμα (celiac plexus, coeliac plexus, solar plexus). Αλλά όλα αυτά είναι ένα άλλο θέμα.

 

Προφανώς σου είναι γνωστή η ‘συλλειτουργία’ της καρδιάς, του μυαλού, και του ηλιακού πλέγματος με το υπόλοιπο σώμα. Μόνο που τίποτα από όλα αυτά δεν είναι η ψυχή του ανθρώπου. Η ψυχή του ανθρώπου είναι κάτι το ολότελα διαφορετικό και συχνά έρχεται σε σύγκρουση με αποφάσεις και δράσεις της καρδιάς, του μυαλού, και του ηλιακού πλέγματος. Τότε κάνουμε λόγο για τον ‘ενδότερο’ εαυτό μας: αυτός είναι ακριβώς η ψυχή.

————————————————————————————–

Αρχαίες Αιγυπτιακές Αναφορές στην Ψυχή του Ανθρώπου

 

Book of the Dead for the Singer of Amun, Nany, 1050 BCE.png

Αποσπάσματα από την Αιγυπτιακή ‘Βίβλο των Νεκρών’ καταγράφονται γύρω από την αναπαράσταση της διαδικασίας ψυχοστασίας του μεταστάντος  Νάνυ, ψάλτη του Άμμωνα των Θηβών (γύρω στο 1050 πτεμ).

Twelve Chambers.jpg

Ικεσίες κατά την διέλευση της ψυχής του μεταστάντος από τις Δώδεκα Αίθουσες του Ψυχικού Δικαστηρίου

Soul and Ba.jpg

Η ‘ψυχή’ ως πτηνό και το Μπα του μεταστάντος: εμφανέστατη αρχαία αιγυπτιακή διάκριση ανάμεσα στο κατώτερο αστρικό σώμα και το μέσο ψυχικό επίπεδο της ψυχής του ανθρώπου

Nine Levels of Human Soul.jpg

Οι Αρχαίοι Αιγύπτιοι διέκριναν εννέα διαστάσεις της ανθρώπινης ψυχής.

—————————————————————————————-

 

ΙΣΤ. Τρισυπόστατος Άνθρωπος: Σώμα, Χαρακτήρας και Ψυχή

Συνεπώς θα με ερωτήσεις τι είναι ο εξώτερος (επιφανειακός) εαυτός μας. Αυτό είναι ο χαρακτήρας μας. Ουσιαστικά ο άνθρωπος είναι τρισυπόστατος: σώμα, χαρακτήρας και ψυχή. Και ο χαρακτήρας και το σώμα συνδέονται άμεσα με το κατώτερο τμήμα της ψυχής. Αυτό είναι το τι πολλοί ονομάζουν αστρικό σώμα, ή αστρική ψυχική υπόσταση, και αυτό το τμήμα της ανθρώπινης ψυχής είναι ενεργό μέλος του κατώτερου (ή αστρικού) ψυχικού σύμπαντος.

 

Αυτού του επιπέδου εμπειρίες μου περιγράφεις στο γράμμα σου στο οποίο κάνεις λόγο για τις επικοινωνίες σου με την αδελφή ψυχή, όπως σωστά την αποκαλείς και είναι. Δεν πρέπει να έχεις αμφιβολία επί τούτου. Το αστρικό σώμα μπορεί να εξαπατηθεί αλλά δεν ψεύδεται. Και το τι μου αναφέρεις, ή το σύνολο των σχετικών εμπειριών σου το οποίο θυμάσαι, είναι μόνον ένα ελάχιστο τμήμα των επαφών και συνεργειών της αστρικής υπόστασης της ψυχής σου και της αστρικής υπόστασης της αδελφής ψυχής. Με λίγες ασκήσεις και μια κάποια προσπάθεια θα είναι εύκολο να επικοινωνείτε σε τακτική βάση, προσεκτικά απομονωμένοι από αδιάκριτα βλέμματα άλλων. Εννοώ παρουσία και συνέργεια των δύο αστρικών σωμάτων σε ένα οποιοδήποτε τόπο. Και βέβαια, αν οι δονήσεις και οι κραδασμοί του τάδε τόπου σας είναι πιο οικείοι, τότε ασφαλώς και είναι πιο εύκολα εκεί. Εννοείται ότι τα υλικά σας σώματα θα παραμένουν ακίνητα στους διαφορετικούς τόπους όπου ευρίσκονται.

 

Δεν είναι άμοιρα κινδύνων όλα αυτά βέβαια, και στην αρχική απάντησή μου σου είχα επιστήσει την προσοχή, δεδομένου ότι απρόβλεπτες περιστάσεις μπορεί να οδηγήσουν ακόμη και σε θάνατο. Αν το υλικό σώμα ενός ανθρώπου αγγιχθεί από άλλο άνθρωπο κατά την διάρκεια μιας ολοκληρωμένης ψυχικής μετατόπισης (την οποία πολλοί ονομάζουν ‘αστρικό ταξείδι’ χωρίς να αντιλαμβάνονται τι λένε), τότε ο άνθρωπος, του οποίου το αστρικό σώμα βρίσκεται εξ ολοκλήρου αλλού, πεθαίνει ακαριαία. Μη νομίζεις λοιπόν ότι κατά τύχην ορισμένοι άνθρωποι δεν παντρεύονται και ζουν απομονωμένοι και σε αυστηρό αποκλεισμό!

 

Ο χαρακτήρας του ανθρώπου δεν διαμορφώνεται κατά τις επιθυμίες της ψυχής του ανθρώπου παρά μόνον σε πολύ συνειδητοποιημένους ανθρώπους οι οποίοι είναι ικανοί έγκαιρα να αντιληφθούν ότι ο εξωτερικός (επιφανειακός) εαυτός τους δεν είναι … αυτοί οι ίδιοι, και ότι η πραγματική τους ταυτότητα και υπόσταση είναι η ψυχή τους (: ο ενδότερος εαυτός τους), της οποίας τους ορισμούς πρέπει αυτοί να επιβάλλουν (συνεχώς) πάνω στον χαρακτήρα τους, εξαφανίζοντας άχρηστες και αχρείαστες σκέψεις, συναισθήματα και επιθυμίες και επιβάλλοντας (συνεχώς) την θέληση της ψυχής τους πάνω στον χαρακτήρα τους.

 

Γιατί στους περισσότερους ανθρώπους δεν διαμορφώνεται ο χαρακτήρας του ανθρώπου κατά τις επιθυμίες της ψυχής του ανθρώπου; Αυτό είναι πολύ απλό να απαντηθεί! Διότι ζούμε στον κόσμο των πτώσεων. Η ιδεατή κατάσταση συνέβαινε στον Παράδεισο και θα συμβαίνει μετά το Πλήρωμα του Χρόνου και την κατ’ εκείνο το διάστημα εξολόθρευση των αχρήστων ανθρώπων (δηλαδή ενός ποσοστού άνω του 99.99% του σημερινού πληθυσμού / αν θέλεις να το δεις αριθμητικά, αυτό σημαίνει επιβίωση λιγωτέρων των 800000 ανθρώπων), εξαφάνιση όλων των στοιχείων και των συντελεστών των πτώσεων, και εκπαίδευση, διά τρομερών δοκιμασιών, όσων (: των ελαχίστων οι οποίοι) θα επιβιώσουν.

 

ΙΖ. Σώμα, Χαρακτήρας, Ψυχή και Θάνατος

Όταν το σώμα του ανθρώπου πεθαίνει, αποσυντίθεται και ο χαρακτήρας. Λίγο αργότερα, αποσυντίθεται και το κατώτερο τμήμα της ψυχής του ανθρώπου (αστρικό σώμα). Σε τι αποσυντίθενται; Στα πέντε συστατικά τους: στα πέντε θεμελιώδη στοιχεία. Ξέρεις τι σημαίνει αυτό;

 

Αυτό σημαίνει ότι αντίθετα από τις ψυχοσωματικές εμπειρίες και βιώματα, τα οποία αποκτάει ένας άνθρωπος ως ψυχοσωματική ενότητα (δεδομένου ότι σώμα, χαρακτήρας και όλα τα επίπεδα της ψυχής συνυπάρχουν) και τα οποία διατηρούνται ανεξίτηλα στο μέσο ψυχικό επίπεδο, όλα τα σκουπίδια της γνώσης, της θεωρίας, της φιλοσοφίας, της ιδεολογίας, της επιστήμης και της τέχνης, τα οποία συγκεντρώνει ένα άτομο κατά την (ως επί το πλείστον άχρηστη) ζωή του, ολότελα εξαλείφονται. Κάτι που αυτόματα υπογραμμίζει πόσο άχρηστα είναι όλα αυτά. Και αυτό συμβαίνει επειδή όλα αυτά ως περιεχόμενο του χαρακτήρα του ανθρώπου συσσωρεύονται σε τμήματα του κατώτερου επιπέδου της ψυχής του ανθρώπου (: αστρικό σώμα) και ενόσω ζει τον καταδυναστεύουν, αν δεν καταφέρει να αποδεσμευθεί από αυτά.

 

Αυτό σημαίνει ότι στην ενδεχόμενη (αν και σπάνια) περίπτωση επιστροφής μιας συγκεκριμένης ψυχής στο υλικό σύμπαν (: μετενσάρκωση), ο άνθρωπος, το σώμα του οποίου θα κατοικείται από μία ‘αρχαία’ ψυχή, θα μπορεί (υπό όρους και προϋποθέσεις) να θυμάται (: να βλέπει μπροστά του) τα μέρη, όπου είχε η ψυχή του ζήσει παλαιότερα μέσα σε ένα άλλο σώμα, όπως επίσης και στιγμές από την ζωή του, ποικίλες πράξεις και αποφάσεις του, συζητήσεις του με αλλοτινούς ανθρώπους, δραστηριότητες και μετακινήσεις του, και θα μπορεί να ομιλεί την τότε γλώσσα του, αλλά θα έχει ολότελα απωλέσει το περιεχόμενο των κειμένων και των επιγραφών που θα είχε διαβάσει ή γράψει. Στην περίπτωση αυτή, θα θυμάται τις πράξεις του αλλά όχι το περιεχόμενό τους. Ακόμη θα έχει απωλέσει, με την διάλυση του κατώτερου ψυχικού (αστρικού) σώματός του και με την εκμηδένιση του χαρακτήρα του, κάθε σοφία την οποία θα είχε αποκομίσει από τις εμπειρίες της παλαιότερης ζωής του.

 

Είναι απολύτως σωστή η γνωστή καινοδιαθηκική πρόταση “ἡ γὰρ σοφία τοῦ κόσμου τούτου μωρία παρὰ τῷ Θεῷ ἐστι” (Α΄Προς Κορινθίους Γ’ 19). Και στον επόμενο στίχο γίνεται πολύ σωστός προσδιορισμός της ανθρώπινης σοφίας: “Κύριος γινώσκει τοὺς διαλογισμοὺς τῶν σοφῶν, ὅτι εἰσὶ μάταιοι”. ‘Μάταιοι’ διότι χάνονται. Είναι τελείως άλλη υπόθεση η του Θεού Σοφία, και ο Μέγας Αθανάσιος το τοποθετεί πολύ σωστά στον τρίτο κατά Αρειανών λόγο του: από την του Θεού Σοφία μεταδίδονται στους ανθρώπους η θεοποίηση και η χάρις. (26ος τόμος της Patrologia Graeca του Migne, σελ. 433, παρ. 53).

 

Ίσως θα σου φανούν παράξενα τα παραπάνω, αν τα συσχετίσεις με την έννοια της Ηθικής και με την μετά θάνατον ανταπόδοση. Μπορεί να σκεφθείς ότι είναι περίεργο να τιμωρείται μετά θάνατον το διατηρούμενο, μέσο και ανώτερο τμήμα της ψυχής, το οποίο ήταν ελάχιστα συνδεδεμένο με τον ενδεχομένως αμαρτωλό χαρακτήρα του ανθρώπου και με το παρασυρμένο από τον κακό χαρακτήρα κατώτερο ψυχικό (αστρικό) τμήμα της ψυχής του, που διαλύεται στα εξ ων συνετέθη. Δυστυχώς όμως τα πράγματα έχουν έτσι και έχουν έτσι πολύ καλά.

 

Η ζωή είναι ένας πολύ σκληρός αγώνας ψυχής. Γενεές έρχονται, παρέρχονται και σβύννονται στην Αθανασία, αποχωρώντας καταισχυμένες στο όνειδος, στην αποτυχία και στην συντριβή, και μόνον η γενεά του τέλους θα εξέλθει νικήτρια, αφού αποψιλωθεί από το άχρηστο βάρος του σωρού (ή μήπως της σορού;) του 99.99% του σημερινού πληθυσμού – γεγονός στο οποίο προαναφέρθηκα. Θα είναι μια τελική και αμετάκλητη νίκη, η οποία θα έλθει μόνον μετά από κρουνούς δηλητηρίου. Μια φευγαλέα στιγμή θα δοθεί ως επινίκιο σε μια μακρόσυρτη ζωή δοκιμασιών με σκοπό να απαλλαγούν οι μετά την εκκαθάριση γενεές από τον όλεθρο της σημερινής Νέκυιας, η οποία αποκαλείται κατ’ ευφημισμόν ‘ζωή’ ενώ αυτό είναι θάνατος.

 

Ενδεχομένως όλα αυτά σου φαίνονται πολύ σκληρά και πολύ αυστηρά. Πιστεύω ακράδαντα ότι κανένας άνθρωπος που δεν εσπούδασε τους μόνους κορυφαίους πολιτισμούς, οι οποίοι κατέγραψαν τα τρομερά γεγονότα της 3ης προχριστιανικής χιλιετίας (αυτά τα οποία – κατά τον Ιησού – είναι τα μόνα συγκρίσιμα με τα αμέσως εσόμενα), δηλαδή κανένας άνθρωπος που δεν μελέτησε, εμβάθυνε και κατανόησε στις σωστές τους διαστάσεις σουμεριακά, ασσυροβαβυλωνιακά κι αρχαία αιγυπτιακά ιερά κείμενα, έπη και μύθους δεν μπορεί να αντιληφθεί τι σημαίνει κριτήρια σκληρότητας και αυστηρότητας.

 

Θυμάμαι ακόμη μερικούς αμόρφωτους, άξεστους, και ανεγκέφαλους ζωντανούς – νεκρούς να κάνουν λόγο περί αυστηρότητας και σκληρότητας του αρχαίου εβραϊκού Γιαχβέ σε σύγκριση με μεταγενέστερους ψευτοθεούς τύπου Διός και Jupiter. Γελάω! Γελάω πολύ όταν ακούω τον οποιονδήποτε να λέει ότι ο βιβλικός Γιαχβέ ήταν τάχα ένας αυστηρός Θεός! Είναι αστείο! Δεν απαντώ σε κάτι τέτοιο, ακριβώς όπως δεν μιλάω ρωσσικά ή κινεζικά στους Μπισαρίν Μπέτζα (Βλέμμυες) φίλους μου στην ανατολική έρημο της Άνω Αιγύπτου!

 

Αυστηρός! Ο Γιαχβέ! Τότε ποια σήμερα ανύπαρκτη λέξη πρέπει να επινοήσουμε για να περιγράψουμε την οικτρή δοκιμασία της Ιστάρ στον Κάτω Κόσμο; Τι πρέπει να πούμε για τον κατατεμαχισμό του Όσιρη; Υπάρχει σε κάποια γλώσσα μια λέξη που να δηλώνει την έννοια “αυστηρός εις την νιοστήν δύναμιν”; Και αν κάποιος υποθέσει προς στιγμήν ότι ο Γιαχβέ είναι αυστηρός, αυτόματα δεν ακυρώνει την ικανότητά του να προσλάβει την απεραντοσύνη της αυστηρότητας του ασσυροβαβυλωνιακού Απσού ή του αιγυπτιακού Ατούμ; Υπάρχει μέτρο αστηρότητας πέραν των −273.15 Celsius ή μήπως μόνον τότε κατανοεί κάποιος τι σημαίνει αυστηρότητα;

 

ΙΗ. Η Γεννήτρια Έλικα της Ζωής

Στα προηγούμενα θα σου φανεί παράξενο ότι αναφέρομαι συνέχεια στα πέντε θεμελιώδη στοιχεία. Και όμως αυτά υπάρχουν σχεδόν παντού. Αλλά μη συγχέεις τα επίπεδα! Οι όροι Αιθήρ, Γλυκά Ύδατα, Γη, Αήρ, και Αλμυρά Ύδατα κατά την Δημιουργία του υλικού σύμπαντος δεν είναι πανομοιότυποι με το τι σήμερα εμείς θα αποκαλούσαμε έτσι, αλλά υπάρχει αρκετή συγγένεια. Ωστόσο, οι όροι αυτοί έχουν τα αντίστοιχά τους στα ψυχικά σύμπαντα και συνεπώς υφίστανται διαφορετικά στο καθένα από αυτά. Με άλλα λόγια ‘αιθήρ’ στο υλικό σύμπαν και ‘αιθήρ’ στο κατώτατο ψυχικό (: αστρικό) σύμπαν έχουν μια αντιστοιχία αλλά δεν είναι τα ίδια στοιχεία. Είναι όμως ομοούσια.

 

Και αυτό ήταν ακριβώς η Γένεση: εκπόρευση Αιθέρα σε υλικό επίπεδο από τον Αιθέρα των Ψυχικών Συμπάντων. Πρόκειται για μια τετραπλή εκπόρευση, επειδή τα Αλμυρά Ύδατα δεν εκπορεύονται από πουθενά αλλά αποτελούν την μετατροπή του προκοσμικού Μη Είναι σε (ή ‘επιβίωση του προκοσμικού Μη Είναι ως’) τμήμα των ψυχικών συμπάντων και του υλικού σύμπαντος.

 

Στο κάθε επίπεδο (ή ‘σύμπαν’) τα πέντε στοιχεία ευρίσκονται σε συνεχή ανάμειξη, ενέργεια, κίνηση, αλληλεπίδραση και αλληλεξάρτηση και αυτό παίρνει την μορφή απείρων ηλεκτρομαγνητικών πεδίων τα οποία αποτελούν το τι αποκαλούμε ‘ζωή’. Η ζωή είναι μια ηλεκτρομαγνητική ενέργεια και δημιουργικότητα και το κάθε ανθρώπινο σώμα είναι ένα πλήρες, αυτόνομο κι ανεξάρτητο ηλεκτρομαγνητικό πεδίο ικανό να εκλύει ενέργεια και να αναπαράγει ζωή. Η όποια δυσλειτουργία αυτού του ηλεκτρομαγνητικού πεδίου ονομάζεται από τους ανθρώπους ‘ασθένεια’. Αλλά δεν υπάρχει τίποτα το οποίο να μην θεραπεύεται από μια σωστή συνέργεια σώματος και ψυχής ενός ανθρώπου. Ένας άνθρωπος ικανός να αναπτύσσει πλήρη ψυχοσωματική συνέργεια και αποφεύγει και θεραπεύει όποια αρρώστεια του εμφανιστεί. Και η ανσμόχλευση αυτών των ηλεκτρομαγνητικών ροών των δημιουργημάτων του Θεού αποκαλείται ‘θάνατος’.

 

Αυτός είναι ο άξονας του Είναι και Γίγνεσθαι, και διασταυρωνόμενος με εκείνον του Είναι και Μη Είναι, διαμορφώνει τον Σταυρό της Δημιουργίας και της Συντέλειας, ο οποίος είναι απείρως μεγαλύτερος του του Γολγοθά.

 

Τα πέντε στοιχεία υπάρχουν σε διαφορετική διάρθρωση μέσα στο ανθρώπινο σώμα, το ένα εδώ και το άλλο εκεί, και μέσω συνεχών μαγνητικών ροών εδώ και ηλεκτρικών ροών εκεί, συνθέτουν ολόκληρο το ηλεκτρομαγνητικό πεδίο που είναι το σώμα ενός ανθρώπου. Ένας άνθρωπος με κατάλληλες ψυχικές ασκήσεις μπορεί να ενισχύσει τις ροές, να τονώσει την ισχύ του όλου πεδίου, να συγκρατήσει την σφαίρα ενός όπλου λίγα εκατοστά πριν αυτή τον κτυπήσει (ουσιαστικά μαγνητίζοντάς την), ή να εξαπολύσει από τα δάκτυλα κάποιου από τα δύο χέρια του τόση ηλεκτρική ενέργεια ώστε να πέσει νεκρός ένας άνθρωπος ή ένα ζώο στην άλλη άκρη της Γης. Είναι θέμα εξάσκησης.

 

Το ανθρώπινο σώμα ως ηλεκτρομαγνητικό πεδίο αναπτύσσεται σε ένα οκταπολικό (και όχι τετραπολικό) επίπεδο, στο οποίο οι πόλοι λειτουργούν ως ανάστροφα είδωλα και επιτρέπουν στον άνθρωπο να κινηθεί από το απολύτως κακό έως το απολύτως καλό. Χρησιμοποιώ τους δύο όρους, ‘καλό’ και ‘κακό’, και σε ηθική και σε φυσική διάσταση. Νεώτεροι πνευματιστές διαπράττουν ένα τρομερό, καταδικαστικό λάθος, απόλυτα παρασυρμένοι από τους Γνωστικούς της Ύστερης Αρχαιότητας και ισχυριζόμενοι ότι δεν υπάρχει ηθικώς ‘κακό’ και ότι ουσιαστικά το Κακό είναι απλώς και μόνον ‘απουσία καλού’. Ποιο είναι το λάθος τους;

 

Πολύ απλά, οποτεδήποτε ειπωμένη, η λέξη ‘απουσία’, από μόνη της, είναι ένας εμφαντικά τονισμένος όρος Ηθικής. Η λέξη ‘απουσία’ είναι ηθικώς χρωματισμένη με πολύ κατηγορηματικό και απόλυτο τρόπο, όπως άλλωστε και η λέξη ‘παρουσία’, διότι η Δημιουργία είναι πρωτίστως μια Ηθική Ενέργεια. ‘Απουσία’ παραπέμπει σε Μη Είναι, σε προκοσμικό στάδιο, και τίποτα δεν είναι πιο ‘Ανήθικο’ από το προκοσμκό χάος, τον Πατέρα του Διαβόλου.

 

Μόνο με τις κατάλληλες ψυχικές ασκήσεις ένας άνθρωπος μπορεί να καταφέρει να συνειδητοποιήσει εντός της αύρας του (που είναι μεγαλύτερη από το σώμα του) το οκταπολικό ηλεκτρομαγνητικό πεδίο που είναι ο εαυτός του. Από το σημείο εκείνο και έπειτα αρχίζει η ανέλιξη και η ισχυροποίησή του. Από εκείνο το σημείο και έπειτα θα εννοήσει και την σύνδεση των συμπάντων. Θα αντιληφθεί δηλαδή ότι, επειδή η Δημιουργία των Συμπάντων είναι ουσιαστικά εκπόρευση άλλων, νέων, υποστάσεων των θεμελιωδών στοιχείων και σύνθεση των εκπορευμένων υποστάσεων σε ένα άλλο, νέο, πλαίσιο (ή ‘επίπεδο’ ή ‘σύμπαν’), κατά την εκπόρευση των νέων υποστάσεων των θεμελιωδών στοιχείων δημιουργείται ένας ιδιαίτερος δεσμός – σύνδεση της αρχικής υπόστασης του κάθε θεμελιώδους στοιχείου και των μετέπειτα εκπορευμένων υποστάσεων.

 

Οι τέσσεροι δεσμοί αυτοί (ανά περίσταση του Αιθέρα, των Γλυκών Υδάτων, του Αέρα και της Γης) συνθέτουν την γεννήτρια έλικα της Ζωής, η οποία από μόνη της λειτουργεί και ανάστροφα, δηλαδή επιτρέπει στα συνεχώς διαλυόμενα στοιχεία – υπόλοιπα των ηλεκτρομαγνητικών ροών των δημιουργημάτων του Θεού να αφομοιώνονται από τα αμέσως ανώτερα επίπεδα / σύμπαντα. Έτσι, η διάλυση ενός υλικού όντος στα στοιχεία εξ ων συνετέθη προξενεί άμεση απορρόφηση όλων των διαλυθέντων στοιχείων από εκείνα του ανωτέρου επιπέδου / σύμπαντος. Έτσι, μέσω της γεννήτριας έλικας της Ζωής, η διαδικασία Εκπόρευση – Επιστροφή διαιωνίζεται ως στοχειακή σύνδεση κι αλληλεξάρτηση των Συμπάντων.

 

Δηλαδή, για να σου δώσω ένα παράδειγμα, η εκπόρευση Γλυκών Υδάτων από το μέσο ψυχικό σύμπαν προς το κατώτερο ψυχικό (: αστρικό) σύμπαν και από αυτό στο υλικό σύμπαν είναι μια αέναη διαδικασία, η οποία ολότελα αντισταθμίζεται από την επιστροφή του στοιχείου αυτού από το υλικό σύμπαν προς το κατώτερο ψυχικό (: αστρικό) σύμπαν και εκείθεν προς το μέσο ψυχικό σύμπαν στην κάθε περίπτωση διάλυσης και αποσύνθεσης ζωντανών οργανισμών στα κατώτερα επίπεδα.

 

Τι σημαίνει η διατήρηση των προκοσμικών Αλμυρών Υδάτων, δηλαδή του Μη Είναι, μέσα στο Είναι και την Τάξη της Δημιουργίας; Αυτό είναι μία μοναδική απόδειξη της παντοδυναμίας του Υψίστου. Σημαίνει ότι, αν ο Θεός θέλει, μπορεί να οδηγήσει όλα τα Σύμπαντα στην απόλυτη ανυπαρξία μέσα σε ένα κλάσμα δευτερολέπτου.

 

Και με τα παραπάνω ολοκληρώνω την απάντησή μου. Τώρα, ποιες ασκήσεις πρέπει να κάνει ένας άνθρωπος, ο οποίος επιδιώκει την πλήρη συνέργεια σώματος και ψυχής, είναι εντελώς προσωπική υπόθεση. Αρκεί να καταλαβαίνει ο άνθιρωπος αυτός ότι όλα αυτά είναι μάταια αν δεν εξέρχεται απολύτως και διαρκώς του παρόντος κόσμου. Αυτό είναι καθοριστικό, και κάθε άνθρωπος εμπλεκόμενος με τον α’ ή β’ τρόπο στο σημερινό κοινωνικό – πολιτικό – τεχνολογικό πλαίσιο αποκλείεται να σωθεί και, αφού δεινοπαθησει, θα καταλήξει στην Κόλαση. Όσοι θα επιβιώσουν θα είναι είτε άνθρωποι πέραν όλων των περιθωρίων, οι οποίοι ούτε καν εγνώριζαν τι συνέβαινε στα κέντρα του σημερινού κόσμου, είτε άνθρωποι οι οποίοι εξήλθον του σημερινού κόσμου, όπως ο Νώε από τον δικό του, όπως ο Αβραάμ από την Ουρ της Μεσοποταμίας, όπως ο Μωϋσής από την Αίγυπτο, ή όπως ο Μωάμεθ από την Μέκκα.

 

Με τις καλύτερες ευχές μου για τις προσεχείς εβδομάδες και μήνες,

Σαμσαντίν

 

————————————————————–

 

Κατεβάστε το κείμενο σε Word doc:

Ψυχική Οντολογία, Κοσμογονία, Εσχατολογία και Θεουργία

 

 

 

 

 

Χριστιανική Ρωμανία σε Παρακμή & η Ιρανική Αναγέννηση του Ισλάμ (8ος αιών)

Άγνωστη στην Ελλάδα η Ιστορία των Ισλαμικών Χαλιφάτων & του Ισλαμικού Πολιτισμού 

 

– Ρωμιοί ή Ιρανοί; Ποιοι ζημιώθηκαν πιο πολύ από τις Ισλαμικές Κατακτήσεις;

– Πόσο Διαφορετική θα ήταν η Παγκόσμια Ιστορία, αν ο Ηράκλειος αποδεχόταν την Επιστολή του Προφήτη Μωάμεθ;

Δημοσιεύω εδώ την διεξοδική απάντηση, την οποία έδωσα σε ερώτηση ενός φίλου σχετικά με μία αποτίμηση των ιστορικών συνεπειών της έκρηξης του πρώιμου Ισλάμ και των ισλαμικών κατακτήσεων γενικώτερα, και ειδικώτερα των επιπτώσεων συγκριτικά σε Ρωμανία (Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία) και Ιράν.

Στην απάντησή μου παρεμβάλλω θεματικούς τίτλους ενοτήτων και υπο-ενοτήτων για την λυσιτελέστερη κατανόηση των λόγων μου. Σε μία ενότητα εξετάζω το θέμα όχι μόνον ιστορικά αλλά και δυνητικά: τι θα γινόταν αν ο Ηράκλειος αποδεχόταν την Επιστολή την οποία του έστειλε ο Προφήτης Μωάμεθ. Και σε δυο άλλες ενότητες εξετάζω θέματα αμειγώς μεθοδολογικά, δηλαδή αν η βυζαντινολογία είναι μια σωστά καταταγμένη, ονομασμένη και διαρθρωμένη επιστήμη και τι ακριβώς αποτελεί πολιτισμική επίδραση ενός έθνους πάνω σε ένα άλλο και τι όχι.

Για χρηστικούς λόγους παραθέτω πρώτα τον πίνακα περιεχομένων.

Περιεχόμενα

Ι. Οι στρεβλές βάσεις, ο εσφαλμένος προσανατολισμός, και το ψευδεπίγραφο όνομα της Βυζαντινολογίας

ΙΙ. Ρωμανία & Ιράν: ποιος ζημιώθηκε περισσότερο από το Πρώιμο Ισλάμ; Ποσοτική Αποτίμηση

1. Τουρκία και Ιράν ως διάδοχα σχήματα της Ρωμανίας και του Ιράν του 630

2. Ελλάδα και Ιράν ως διάδοχα σχήματα της Ρωμανίας και του Ιράν του 630

Α. Ως προς την Έκταση του Κράτους

Β. Ως προς την Θρησκεία και την Γλώσσα του Κράτους

Γ. Συγκρίνοντας την διατήρηση και διάδοση των δύο επισήμων γλωσσών

Δ. Συγκρίνοντας την διατήρηση και διάδοση των δύο επισήμων θρησκειών

ΙΙΙ. Ρωμανία, Ιράν, Πρώιμο Ισλάμ & Σύγχρονος Ξεπεσμένος Κόσμος

IV. Ο Ρόλος του Μεγάλου Αλεξάνδρου, Προφήτη του Ισλάμ, σε μια Ισλαμική Ρωμανία – Ή πόσο Διαφορετική θα ήταν η Παγκόσμια Ιστορία, αν ο Ηράκλειος αποδεχόταν την Επιστολή του Προφήτη Μωάμεθ

1. Άμεσες Επιπτώσεις σε Στρατιωτικό Επίπεδο

2. Οι Ακρίτες της Ρωμιοσύνης Σύμμαχοι των Αληθινών Μουσουλμάνων κατά των Χαλίφηδων

3. Φερντοουσί, Ιράν, Τουράν, Ανιράν και Οριενταλιστικές Αλλοιώσεις των Αποικιοκρατών

4. Τι θα έγραφε για τον Μεγάλο Αλέξανδρο ένας Μουσουλμάνος Ρωμιός Φερντοουσί

V. Ρωμανία & Ιράν: ποιος ζημιώθηκε περισσότερο από το Πρώιμο Ισλάμ; Ποιοτική Εκτίμηση

1. Τι είναι και τι δεν είναι πολιτισμική επίδραση

2. Σύγκριση κρατών και ποιοτική εκτίμηση: Ρωμανία, Ιράν & Πρώιμο Ισλάμ

Α. Σασανιδικοί ιρανικοί θεσμοί επιβιώνουν στο αρχικό χαλιφάτο: Τζοντ-ε Σαπούρ & Ταχτ-ε Σουλεϋμάν

Β. Η άνοδος του Οίκου των Μπαρμακιδών: η ‘επιστροφή’ των Σασανιδών στο Χαλιφάτο

Γ. Το μεγαλύτερο μορφωτικό και επιστημονικό κέντρο του κόσμου, Μπέιτ αλ Χέκμα, και ο εξιρανισμός του ισλαμικού χαλιφάτου

Δ. Οι Μπαρμακίδες και η καταλυτική τους επίδραση στον ισλαμικό πολιτισμό

Ε. Συστηματική διαστρέβλωση του ισλαμικού πολιτισμού από δυτικούς οριενταλιστές

– Πρώτη διάσταση: εκτός του ισλαμικού χώρου

ΣΤ. Βίαιη, προμελετημένη και ύπουλη απόσπαση των συγχρόνων μουσουλμάνων από τον πολιτισμό και το ιστορικό τους παρελθόν εκ μέρους των αποικιοκρατών

– Δεύτερη διάσταση: εντός του ισλαμικού χώρου

Ζ. Διαστρεβλώσεις της ταυτότητας και του ιστορικού ρόλου των Μπαρμακιδών από δυτικούς οριενταλιστές

Αλληλογραφία σχετικά με την πρώιμη έκρηξη του Ισλάμ και τις επιπτώσεις της

=============== ΕΡΩΤΗΣΗ ===============

Αγαπητέ Σαμσαντίν,

Με βάση το επόμενο σχόλιο το οποίο φυσικά δεν σηκώνει και πολλή συζήτηση, μου δημιουργήθηκε ένα άλλο ερώτημα.

Κάτι που δεν το είχα σκεφθεί και δεν το είχαμε συζητήσει.

———————– ΣΧΟΛΙΟ —————————————

https://www.youtube.com/watch?v=tD5XsQ2ou5o

Aristeidis Lykas

Ισως ο Μωάμεθ ήταν όργανο μιας καλοστημένης psyop, βυζαντινής προέλευσης, με σκοπό να δημιουργηθεί ένας γεωστρατηγικός πονοκέφαλος για την Περσία.

—————————————————————————-

Το ερώτημά μου είναι:

– Από την πρώιμη έκρηξη του Ισλάμ έτσι όπως αυτή συνέβη, ποιο κράτος, ποια χώρα, και ποιο έθνος από τα δύο – επί μακρόν αντίπαλα – ζημιώθηκε περισσότερο; Η Ρωμανία ή το Ιράν;

Όποτε έχεις λίγο καιρό, δώσε μου τα φώτα σου!

Εκ των προτέρων πολλά ευχαριστήρια,

Νίκος

 

 

================== ΑΠΑΝΤΗΣΗ ========================

Φίλε Νίκο,

Ευχαριστώ για το ενδιαφέρον ερώτημα, το οποίο δεν είναι καθόλου υποθετικό αυτήν την φορά (‘τι θα γινόταν αν κάτι που δεν συνέβη είχε λάβει χώραν’) αλλά απόλυτα ρεαλιστικό – πραγματικό. Μου δίνεις μάλιστα την ευκαιρία να οικτίρω όσους σημερινούς ψευδεπίγραφους ιστορικούς αυτο-αποκαλούνται ‘βυζαντινολόγοι’!

Ι. Οι στρεβλές βάσεις, ο εσφαλμένος προσανατολισμός, και το ψευδεπίγραφο όνομα της Βυζαντινολογίας

Αν οι ίδιοι ήταν συνεπείς προς το αντικέιμενο της έρευνας και της μελέτης τους, θα ονομάτιζαν την επιστήμη τους ‘ρωμανολογία’ ή ακόμη και ‘ρωμιολογία’ και εαυτούς ‘ρωμανολόγους’. Αλλά, όπως καλά γνωρίζεις, δεν επέλεξαν σωστά και ως εκ τούτου, με την στρεβλή προσέγγιση προς το αντικείμενό τους, πολλά χάνονται και πολλά δεν γίνονται. Έτσι και δεν έγινε ποτέ από κανένα τους το σωστό ερώτημα αυτό.

Αυτό είναι συνέπεια των σαθρών θεμελίων και του εσφαλμένου προσανατολισμού της επιστήμης (discipline) αυτής (δηλαδή όχι μόνον του ψευδέστατου ονόματός της), δεδομένου ότι αυτή εθεωρήθη ως ασήμαντη θεραπαινίς των Κλασσικών Σπουδών (Classics / Hellenism), ενώ στην πραγματικότητα αποτελεί σημαντικό και αναπόσπαστο τμήμα των Ανατολιστικών Σπουδών (Oriental Studies / Orientalism).

Η αλήθεια είναι πολύ απλή και μόνον ανίδεοι ή πληρωμένοι εγκληματίες και προπαγανδιστές του ψεύδους δεν την βλέπουν. Ορίστε και σε διαλογική μορφή:

– Ποιες ήταν οι βασικές γλώσσες, οι οποίες ομιλούντο εις το Εώον Κράτος, την Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, η οποία από το 600 της εποχής μας (τεμ) ονομάσθηκε στα ρωμαίικα Ρωμανία;

(Χρησιμοποιώ τον όρο ‘ρωμαίικα’ κατ’ αντιδιαστολή προς την ‘αλεξανδρινή κοινή’ της Καινής Διαθήκης, επειδή η γλώσσα της Ρωμανίας ήταν πολύ διαφορετική και γεμάτη λατινισμούς. Αυτό το παρατηρεί ο οποιοσδήποτε έχει αποκτήσει καλή εξοικείωση με τον Μαλάλα, τον Προκόπιο, το Πασχάλιο Χρονικό, τον Θεοφάνη, τον Πορφυρογέννητο, τον Μιχαήλ Ψελλό, κοκ. Σε ένα κράτος με Ιουστινιάνειο νομοθεσία, οι λατινισμοί ήταν κάτι το φυσιολογικό. Ο όρος ‘μεσαιωνικά ελληνικά’ είναι τόσο παράτυπος όσο και τυχόν όροι ‘προϊστορικά ελληνικά’ ή ‘προϊστορικά σουμεριακά’)

Η απάντηση στο παραπάνω ερώτημα έχει ως ακολούθως:

– Ρωμαίικα, λατινικά, συριακά αραμαϊκά, κοπτικά, βερβερικά, αρμενικά, γεωργιανά και σλαβονικά – αν κάνουμε λόγο για γλώσσες των οποίων γραπτά μνημεία διασώθηκαν μέχρι σήμερα.

Τώρα θα προχωρήσω και σ’ ένα δεύτερο ερώτημα – εξίσου σημαντικό:

– Ποιες ήταν οι βασικές γλώσσες, οι οποίες ομιλούντο αμέσως πέραν των συνόρων της Ρωμανίας;

(Αυτή η ερώτηση έχει το νόημα ότι οι ειδικοί ενός πολιτισμού και ενός ιστορικού κράτους είναι φυσικό να εξετάζουν τις σχέσεις και τις ανταλλαγές του με τα γειτονικά έθνη και κράτη.)

– Λατινικά, μακουρικά (στην Χριστιανική Μακουρία του Σουδάν), γκεζ (στην Χριστιανική Αξώμη της Αβησσυνίας), μέσα περσικά, αραβικά, προϊσλαμικά υεμενικά (σαβαϊκά, χιμυαριτικά, χαντραμικά), τουρκικά, και σλαβονικά.

Τα παραπάνω δεδομένα αυτόματα κατατάσσουν την Ρωμανία στην ‘Ανατολή’, αν αναφερθούμε στον αυθαίρετο και ιστορικά λαθεμένο χωρισμό, τον οποίο έχουν επιβάλλει οι δυτικοί ιστορικοί για δικά τους συμφέροντα και μυστικά σχέδια (τα οποία εκτείνονται από την συστηματική παραχάραξη της Ιστορίας έως την αποικιοκρατία και την ισλαμική τρομοκρατία).

Αλλά αν κάποιος τοποθετήσει τα πράγματα στις σωστές τους διαστάσεις, αποκαλέσει τους ‘βυζαντινολόγους’ ως ρωμανολόγους και την ρωμανολογία ως τμήμα των Ανατολιστικών Σπουδών, τότε καταλαβαίνει ότι μία σωστή εξειδίκευση στο θέμα επιβάλλει την εκμάθηση τουλάχιστον τριών ή τεσσάρων γλωσσών από τις παραπάνω, ώστε ο κάθε ειδικός να αποκτήσει σωστή και ισορροπημένη γνώση του αντικειμένου του.

====================

Ο Ιουστινιανός

1 Justinian.jpg

ήταν πολύ πιο κοντά στον

1 Assurnasirpal II.jpg

Ασσουρνατσιρπάλ Β’ της Ασσυρίας παρά στον

1 Pericles.jpg

Περικλή. 

=======================

Γιατί ένας καλός ασσυριολόγος γνωρίζει σουμεριακά, ασσυροβαβυλωνιακά, ελαμικά και χουριτικά – τα οποία απέχουν μεταξύ τους τόσο όσο τα λατινικά από τα κοπτικά, τα ταμιλικά και τα κινεζικά;

Οπότε ένας σωστός ρωμανολόγος θα έπρεπε κανονικά να διαβάζει ένα συνδυασμό τριών ή τεσσάρων γλωσσών από τις παραπάνω. Κάνοντας αυτό, πολλοί ρωμανολόγοι θα είχαν ήδη διατυπώσει, και διαφορετικά ο καθένας απαντήσει στο ερώτημα, το οποίο μου έθεσες. Αλλά επειδή ήδη οι βάσεις της επιστήμης είναι στρεβλές, είναι και οι προσεγγίσεις και τα συμπεράσματα μυωπικά, εσφαλμένα και μη αντιπροσωπευτικά της πραγματικής Ιστορίας.

Έρχομαι τώρα στο καθαυτό ερώτημά σου:

– Από την πρώιμη έκρηξη του Ισλάμ έτσι όπως αυτή συνέβη, ποιο κράτος, ποια χώρα, και ποιο έθνος από τα δύο – επί μακρόν αντίπαλα – ζημιώθηκε περισσότερο; Η Ρωμανία ή το Ιράν;

Υπάρχουν πολλές διαστάσεις μέσα από τις οποίες κάποιος μπορεί να ερευνήσει το θέμα πριν βγάλει τα σωστά συμπεράσματα.

 

ΙΙ. Ρωμανία & Ιράν: ποιος ζημιώθηκε περισσότερο από το Πρώιμο Ισλάμ; Ποσοτική Αποτίμηση

 

Εδώ θα επιχειρήσω μία πρώτη, απλοϊκή, ποσοτική και ωστόσο αληθινή αποτίμηση.

Αυτό είναι απλό. Ποια είναι σήμερα τα διάδοχα σχήματα της Χριστιανικής Ρωμανίας και του Σασανιδικού Ιράν του 630 τεμ;

1. Τουρκία και Ιράν ως διάδοχα σχήματα της Ρωμανίας και του Ιράν του 630 Θα μπορούσαμε να πούμε εκ πρώτης όψεως η Τουρκία και το Ιράν, αν εκρίναμε με βάση την δομή και την οργάνωση, τα σύνορα και την ισχύ των διαδόχων κρατών (της Ρωμανίας και του Ιράν του 630 τεμ).

Στην περίπτωση αυτή οι απώλειες και των δύο είναι ισοβαρείς.

2.png

Η Τουρκία (ως διάδοχος της Ρωμανίας) έχει χάσει τις περισσότερες βαλκανικές κτήσεις της, την Συροπαλαιστίνη, την Αίγυπτο και την Καρχηδόνα – Βόρεια Αφρική.

Και το Ιράν έχει χάσει το Ιράκ, το Ομάν, την Υεμένη και όλες τις ανατολικές και κεντρασιατικές του επαρχίες, οι οποίες αντιστοιχούν στα σημερινά κράτη Πακιστάν, Αφγανιστάν, Τουρκμενιστάν, Ουζμπεκιστάν, Τατζικιστάν, Κιργιζία και τα νότια τμήματα του Καζακστάν.

22.jpg

Αν κρίνουμε από την θέση των δύο χωρών στην διεθνή πολιτική και οικονομία, θα δώσουμε ένα μικρό προβάδισμα στην Τουρκία, μία νίκη στα σημεία αν θέλεις, αλλά σε μέσες άκρες το συμπέρασμα είναι το ίδιο: οι απώλειες είναι ισοβαρείς και είναι σημαντικές, δεδομένου ότι τα δύο ισχυρώτερα κράτη του κόσμου το 630 είναι μόνον μέσες – μεγάλες δυνάμεις σήμερα, και καμμιά τους δεν περιλαμβάνεται ούτε καν στις 10 μεγαλύτερες χώρες του κόσμου από πολιτική, οικονομική, στρατιωτική ή επιστημονική – πολιτιστική άποψη.

2. Ελλάδα και Ιράν ως διάδοχα σχήματα της Ρωμανίας και του Ιράν του 630

Θα εκλαμβάναμε αυτή την εκδοχή, αν δεν αναφερόμασταν στην δομή και την οργάνωση, τα σύνορα και την ισχύ των διαδόχων κρατών έως σήμερα, αλλά στο περιεχόμενο των κρατών της Ρωμανίας και του Ιράν την χρονική στιγμή εκείνη (630 τεμ), δηλαδή την παιδεία, την θρησκεία και την γλώσσα.

Εδώ, προκαταβολικά σημειώνω, σύντομα θα καταλάβουμε το ουσιαστικό αδιέξοδο της απλοϊκής, ποσοτικής αποτίμησης.

Α. Ως προς την Έκταση του Κράτους

Από την μια, θα δούμε το Ιράν να έχει καταγράψει σημαντικές εδαφικές απώλειες αλλά να διατηρεί τουλάχιστον τον πυρήνα του, τους κεντρικούς χώρους οι οποίοι δημιούργησαν το πολυθενικό, πολυπολιτισμικό, διαχρονικό Ιράν, δηλαδή την Ατροπατηνή Μηδία (το μείζον Αζερμπαϊτζάν) και το Φαρς (Περσία). Επίσης, για ένα χρονικό διάστημα περίπου δύο αιώνων, στην αρχική περίοδο των ισλαμικών χαλιφάτων, η κρατική συνέχεια (η συνέχεια της κρατικής υπόστασης) διεκόπη ολότελα.

Και παράλληλα, κρίνοντας με τα ίδια κριτήρια, θα δούμε την Ελλάδα να έχει σήμερα κατασυνθλιβεί, παραμερισθεί κι εξοβελιστεί εκτός των κεντρικών εδαφών της Ρωμανίας που ήταν η Κωνσταντινούπολη, η Ανατολική Θράκη, η Ιωνία και η Καππαδοκία. Αντίθετα με το Ιράν, ούτε καν την πρωτεύουσα της Ρωμανίας δεν περιλαμβάνει η σημερινή Ελλάδα στα σύνορά της. Ακόμη χειρότερα, αν δεχθούμε την Ελλάδα διάδοχο κράτος της Ρωμανίας του 630, η συνέχεια διεκόπη το 1453 και για 375 χρόνια.

Έτσι καταμετρημένες, οι απώλειες της Ρωμανίας ήταν πολύ χειρότερες ή μεγαλύτερες από εκείνες του Ιράν.

Β. Ως προς την Θρησκεία και την Γλώσσα του Κράτους

Από την άλλη, θα δούμε το Ιράν να έχει χάσει την τότε θρησκεία του στο μείζον τμήμα του πληθυσμού του (ούτε ένα εκατομμύριο Παρσιστές δεν ζουν στο Ιράν, ενώ σε λίγα εκατομμύρια μόνον ανέρχονται οι Παρσιστές που έχουν καταφύγει στην Ινδία). Ωστόσο, το Ιράν διατήρησε την γλώσσα του σε σημαντικό βαθμό, δεδομένου ότι τα φαρσί των νεωτέρων χρόνων είναι η διάδοχη μορφή γλώσσας των μέσων περσικών.

Ο Παρσισμός των ισλαμικών και νεωτέρων χρόνων είναι μία νεώτερη μορφή, ένα ύστερο στάδιο του Μαζδεϊσμού, ο οποίος ήταν η επίσημη θρησκεία του Σασανιδικού Ιράν (224-651 τεμ). Είναι λάθος να αποκαλείται η θρησκεία αυτή ως Ζωροαστρισμός, δεδομένου ότι στην πραγματικότητα, ο Ζωροαστρισμός ήταν η επίσημη θρησκεία του πρώιμου Αχαιμενιδικού Ιράν (550-330 πτεμ / πριν την εποχή μας). Ενδιάμεσο στάδιο ιρανικής θρησκείας μεταξύ του Ζωροαστρισμού και του Μαζδεϊσμού ήταν ο Ζενδισμός των χρόνων του Αρσακιδικού Ιράν (250 πτεμ – 224 τεμ). Ωστόσο, η κύρια λαϊκή θρησκεία του μεγαλύτερου τμήματος των ιρανικών πληθυσμών στα προϊσλαμικά χρόνια δεν ήταν κάποιο από τα προαναφερμένα θρησκευτικά συστήματα, αλλά ο Μιθραϊσμός – ένα αποκρουστικό, πολυθεϊστικό βδέλυγμα. Δεν επεκτείνομαι σε πολλές άλλες θρησκείες τις οποίες παρήγαγε το Ιράν – η κατ’εξοχήν γεννήτρια θρησκειών της Παγκόσμιας Ιστορίας, διότι θα είμαι εκτός θέματος.

Έτσι η Ελλάδα, αν θεωρηθεί διάδοχο σχήμα της Ρωμανίας, έχει μεν συγκρατήσει ένα απειροελάχιστο κι ασήμαντο τμήμα της έκτασης της Ρωμανίας του 630, αλλά έχει διατηρήσει και την γλώσσα και την θρησκεία της, δεδομένου ότι τα νέα ελληνικά, αν και ολότελα φτειαχτή γλώσσα (παρασκευασμένη από τον Κοραή, τους Φαναριώτες, τους αρχαΐζοντες, τον Μιστριώτη, την καθαρεύουσα, τον Ψυχάρη και τους δημοτικιστές) προέρχονται από τα ρωμαίικα.

Έτσι καταμετρημένες, οι απώλειες του Ιράν ήταν πολύ χειρότερες ή μεγαλύτερες από εκείνες της Ρωμανίας.

Γ. Συγκρίνοντας την διατήρηση και διάδοση των δύο επισήμων γλωσσών

Αν αναφερθούμε στον τομέα ‘γλώσσα’ αποκλειστικά, τα ρωμαίικα ομιλούντο από ένα πολύ μεγαλύτερο πληθυσμό από τα μέσα περσικά το 630 τεμ ακριβώς λόγω της Ιουστινιάνειας Reconquista. Ενώ η αλεξανδρινή κοινή και αργότερα τα ρωμαίικα ήταν διεθνείς γλώσσες σε όλα τα παράλια της Μεσογείου, τα μέσα περσικά δεν ήταν ποτέ μια διεθνής γλώσσα στην Ασία.

Αντίθετα, τα αραμαϊκά ήταν η διεθνής γλώσσα από την Αίγυπτο μέχρι την Κίνα, καθότι στα χέρια των Αραμαίων ευρισκόταν το μείζον τμήμα του εμπορίου μετάξης, μπαχαρικών και λιβανωτών (αρωμάτων) μεταξύ Μεσογείου και Κίνας κατά ξηράν, θάλασσαν και έρημον. Γι’ αυτό και τόσες γραφές επινοήθηκαν με βάση τα αραμαϊκά ή απλά προέκυψαν από αυτά και τόσες θρησκείες αποδεκτές από Αραμαίους διαδόθηκαν τόσο μακριά όσο ο Ατλαντικός και ο Ειρηνικός (μανιχεϊσμός, νεστοριανικός χριστιανισμός).

3.gif

33.jpg

Έτσι, το γεγονός ότι σήμερα τα φαρσί ομιλούνται ως μητρική ή δεύτερη γλώσσα από πάνω από 100 εκ. ανθρώπους δείχνει ότι τα ρωμαίικα ως επίσημη γλώσσα της Ρωμανίας ζημιώθηκαν από την έκρηξη του Ισλάμ και τις ισλαμικές κατακτήσεις πολύ περισσότερο από τα μέσα περσικά, επίσημη γλώσσα του Ιράν.

Δ. Συγκρίνοντας την διατήρηση και διάδοση των δύο επισήμων θρησκειών

Και αν αναφερθούμε στον τομέα ‘θρησκεία’ αποκλειστικά, με δεδομένα τα όσα προανέφερα, ο μαζδεϊσμός ως επίσημη θρησκεία του Ιράν ζημιώθηκε από την έκρηξη του Ισλάμ και τις ισλαμικές κατακτήσεις πολύ περισσότερο από την Ορθόδοξη Χριστιανωσύνη. Αυτό έχει έτσι, επειδή ο παρσισμός, ως μεταγενέστερο στάδιο του μαζδεϊσμού, έχει συγκρατήσει ως πιστούς ένα πολύ μικρό τμήμα Ιρανών στο Ιράν και στην Ινδία.

Ασφαλώς και η Ορθοδοξία της Ρωμανίας υποχώρησε δραστικά αλλά όχι τόσο πολύ. Και εν πάση περιπτώσει, ενώ σήμερα η Ορθοδοξία αποτελεί την επίσημη θρησκεία του διαδόχου κρατικού σχήματος της Ρωμανίας (δηλαδή της Ελλάδας), ο Παρσισμός δεν αποτελεί την επίσημη θρησκεία κανενός απολύτως κράτους.

4.png

44.png

Ακόμη περισσότερο και από τον μαζδεϊσμό ζημιώθηκε ο μιθραϊσμός των σασανιδικών χρόνων, ο οποίος ήταν η πιο μαζική λαϊκή θρησκεία του Ιράν. Ενώ ο μαζδεϊσμός διασώθηκε στο μεταγενέστερο στάδιο θρησκείας, το οποίο είναι ο παρσισμός των ισλαμικών και νεωτέρων χρόνων, ο μιθραϊσμός εξαφανίσθηκε ολότελα, και μάλιστα χάθηκε και από εκτάσεις της Κεντρικής Ασίας και του Ανατολικού Τουρκεστάν (σημερινής βορειοδυτικής Κίνας) όπου είχε από πολύ παλιά διαδοθεί πέραν των ανατολικών ορίων του αχαιμενιδικού, αρσακιδικού και σασανιδικού κράτους. Άλλωστε η πιθανώτερη κοιτίδα του μιθραϊσμού είναι η Κεντρική Ασία και το Ανατολικό Τουρκεστάν και φαίνεται ότι από εκεί διαδόθηκε σε πολλά έθνη προς τα δυτικά μέχρι την Βρεταννία και προς τα νότια μέχρι την Ινδία.

5.jpg

Ο Ναός της Ανάχιτα, κύριας θεάς του ιρανικού μιθραϊκού πανθέου, στο Μπισαπούρ, κοντά στο Καζερούν του Νότιου Ζάγρου. Ιερός τόπος για τους Ιρανούς μιθραϊστές των προϊσλαμικών χρόνων αλλά αδιάφορος τόπος για τους Παρσιστές των ισλαμικών και νεωτέρων χρόνων. Αντίθετα από τον Παρσισμό, ο Μιθραϊσμός είναι μία νεκρή θρησκεία.

55.jpg

Μπορούμε μάλιστα με σαφήνεια να τονίσουμε ότι οι πρώιμοι μουσουλμάνοι, οι οποίοι επιτέθηκαν στο Ιράν και, από την μάχη της Καντισίγια έως την μάχη του Τάλας στην Κεντρική Ασία, κατέκτησαν ολόκληρη την έκταση του σασανιδικού κράτους, έτσι φθάνοντας στα σύνορα της Κίνας, αντιλαμβάνονταν πολύ καλά ποιος τόπος, ποιο ιερό κέντρο, ποια πόλη και ποια πανεπιστημιούπολη του Ιράν ελεγχόταν από μονοθεϊστές μαζδεϊστές και ποιοι χώροι ευρίσκονταν υπό την κυριαρχία των πολυθεϊστών μιθραϊστών, και έτσι σεβάσθηκαν τους πρώτους και κατέστρεψαν τους δεύτερους.

Αυτό είναι και το περιεχόμενο της εκτενούς πραγματείας την οποία εδημοσίευσα στο επιστημονικό περιοδικό Βυζαντινός Δόμος (τ. 4, 1989, σ. 13 – 52) υπό τον τίτλο ‘Μιθραϊσμός και Ζωροαστρισμός στην Βορειοδυτική Σασανιδική Περσία’ (στα ελληνικά με γερμανική περίληψη).

ΙΙΙ. Ρωμανία, Ιράν, Πρώιμο Ισλάμ & Σύγχρονος Ξεπεσμένος Κόσμος

Αλλά στο σημερινό πλαίσιο κατάπτωσης και κατεξευτελισμού της Ανθρωπότητας, με την διάδοση της ανωμαλίας της αθεΐας, του υλισμού, του καταναλωτισμού, του κομφορμισμού, των σεξουαλικών διαστροφών, και των εν χρήσει γενοκτονικών τεχνολογιών, και με την αποκοπή των ανθρώπων από την φύση και από την καθημερινότητα στην φύση (δηλαδή καταστάσεων οι οποίες είναι όλες εγγενώς αλληλένδετες ως ανωμαλίες και διαστροφές, και έτσι επιφέρουν η μία την άλλη), ένας οικτρός και θανάσιμος οδοστρωτήρας περνάει πάνω από το ερώτημά σου.

Η νομιμοποίηση των ‘γάμων’ κιναίδων, η αποδοχή της αθεΐας, οι αμβλώσεις, η διάβρωση, διάλυση και αλλοίωση της Χριστιανωσύνης εξαιτίας του μοντερνισμού, και η εν γένει υλιστική καθημερινότητα των ανθρώπων στις μεγαλουπόλεις, έτσι όπως έγιναν αποδεκτά από το σημερινό σιωνιστικό καθεστώς Αθηνών, καθιστούν την Ελλάδα μια ευθέως αντιχριστιανική χώρα. Συνεπώς, όλα αυτά σβύννουν κάθε υπόλοιπο Χριστιανωσύνης, δηλαδή ντε φάκτο η Ελλάδα δεν είναι πλέον μία χριστιανική αλλά μία δυναμικώς αντι-χριστιανική χώρα και κράτος.

Ουσιαστικά, κρίνοντας πολιτισμικά και πνευματικά και εξετάζοντας την ταυτότητα και την ακεραιότητά τους, οι σημερινοί κάτοικοι της Ελλάδας ούτε Ρωμιοί είναι, ούτε Χριστιανοί είναι, ούτε Έλληνες (αν αναφερθούμε στην Αρχαιότητα) είναι. Δηλαδή, για να είμαστε ακριβείς, δεν είναι τίποτα.

Αυτό ήταν άλλωστε και το εναντίον των Ρωμιών και Χριστιανών σχέδιο των απανθρώπων εγκληματιών, οι οποίοι έστησαν το επάρατο και θνησιγενές ψευδοκράτος ‘Ισραήλ’ της Χαζαρίας. Υπό αυτή την έποψη, οι καταμετρημένες απώλειες του Ιράν είναι σήμερα ασυγκρίτως λιγώτερες, επειδή οι Ιρανοί διατηρούν την ανθρωπιά τους σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό από τους αλλοιωμένους, αλλοτριωμένους, και μεταλλαγμένους Ρωμιούς της Ελλάδας, οι οποίοι ολότελα έχασαν την ταυτότητά τους.

Βεβαίως θα ισχυρισθείς ότι η βαθμιαία κατάπτωση και ο σταδιακός κατεξευτελισμός της Ανθρωπότητας των τελευταίων πέντε αιώνων δεν σχετίζεται με το τι με ερωτάς, δηλαδή την πρώιμη έκρηξη του Ισλάμ και τις επιπτώσεις του συμβάντος σε Ρωμανία και Ιράν. Ίσως από την οπτική γωνία της ομφαλοσκόπησης να έχεις δίκαιο….

Αλλά έχεις λάθος, διότι, αν χάνοντας ή αποβάλλοντας την Χριστιανωσύνη της (όπως και το Ιράν έχασε και απέβαλλε τον μαζδεϊσμό και τον μιθραϊσμό), η Ρωμανία το 630 εισερχόταν σε διαδικασίες παράλληλες με αυτές του Ιράν και έτσι σήμερα οι Ρωμιοί διατηρούσαν την ανθρωπιά τους, όπως οι Ιρανοί, και την Ρωμιοσύνη τους, όπως οι πρόγονοί μας πριν από 100 ή 200 χρόνια, τότε οι Ρωμιοί σήμερα θα ήσαν μεν μουσουλμάνοι (κάτι που εσύ λογικά ως χριστιανός δεν επιθυμείς) αλλά δεν θα ήσαν υπανδρευόμενοι κίναιδοι, αντίθεοι άθεοι, κοινοί εγκληματίες και δολοφόνοι εμβρύων (κάτι που εσύ λογικά ως χριστιανός οφείλεις να θεωρείς πολύ χειρότερο ενδεχόμενο για τον οποιονδήποτε άνθρωπο από το να έχει μία θρησκεία ή μία αλήθεια άλλη από την δική σου).

—————————————

Καλλίτερα με τσαντόρ στο Τζαμί Τζαμκαράν του Κομ στο Ιράν, παρά

6.jpg

μισόγυμνη πόρνη και

66.jpg

τραβεστί στους δρόμους της

666.jpg

Γιάφα (Ιόππης, δηλαδή της παράνομης πόλης Τελ Αβίβ στο ψευτο-Ισραήλ)

——————————————

Στην περίπτωση αυτή, η παρατήρηση είναι απρόσβλητη και το συμπέρασμα είναι αμετάκλητο ότι η Χριστιανωσύνη υπήρξε – κατά τους τελευταίους πέντε αιώνες στην Δυτική Ευρώπη και κατά τους τελευταίους δυόμιση αιώνες για την Ρωμιοσύνη – το όχημα αλλοτρίωσης και μετάλλαξης των Ευρωπαίων και των Ρωμιών (και πολλών άλλων) από την σιωνιστική – σατανική ψευδοστοά και παρασυναγωγή, αλλά το Ισλάμ στο Ιράν απέτρεψε αυτή την αποτρόπαια κατακρήμνιση στον Καιάδα της Ανθρωπότητας. Οπότε έχει σχέση ο σταδιακός κατεξευτελισμός της Ανθρωπότητας των τελευταίων πέντε αιώνων με το τι με ερωτάς, αν και εκ πρώτης όψεως αυτό δεν φαίνεται.

Και έχεις και άδικο, αν θελήσουμε να δούμε τα πράγματα σφαιρικά, ολιστικά και έξω από κάθε χρονικό πλαίσιο. Πρόσεξε:

IV. Ο Ρόλος του Μεγάλου Αλεξάνδρου, Προφήτη του Ισλάμ, σε μια Ισλαμική Ρωμανία – Ή πόσο Διαφορετική θα ήταν η Παγκόσμια Ιστορία, αν ο Ηράκλειος αποδεχόταν την Επιστολή του Προφήτη Μωάμεθ

Συζητάμε τις υπαρκτές επιπτώσεις του συμβάντος, αλλά πρέπει για μία στιγμή να σταθούμε και στις δυνητικές επιπτώσεις του.

Αν ο Ηράκλειος είχε αποδεχθεί την Επιστολή του Προφήτη Μωάμεθ και τον είχε προσκαλέσει στην Κωνσταντινούπολη, ούτε το Ισλάμ, το οποίο ξέρεις, θα υπήρχε σήμερα, ούτε ο διαβρωμένος και άνομος κόσμος των ημερών μας θα είχε αφεθεί να συσταθεί και να επιβληθεί.

1. Άμεσες Επιπτώσεις σε Στρατιωτικό Επίπεδο

Ως ισλαμικό κράτος η Ρωμανία αυτονόητα θα επιχειρούσε μία δεύτερη Reconquista, αυτή την φορά πολύ πιο επιτυχημένη από την Ιουστινιάνειο. Οι Πάπες της Ρώμης θα εξέλιπαν. Η Φραγκιά των Μεροβίγγειων θα έσβυνε ολότελα και διά παντός, διότι δεν θα δεχόταν επίθεση μόνον από την Ιβηρική αλλά και από τις Άλπεις. Στην συνέχεια, η Βρεταννία θα καταλαμβανόταν εύκολα. Όπως είναι συνεπαγόμενο, η Γερμανία και όλη πλέον η Ανατολική Ευρώπη προσαρτούντο στην Ισλαμική Ρωμανία. Έως εδώ ανέφερα μόνον το έλασσον.

Έχω όμως κάθε λόγο να πιστεύω ότι, αν οι παραδόσεις περί τον Μεγάλο Αλέξανδρο του Ψευδο-Καλλισθένους και περί τον Δου ‘λ Καρνέυν του Κορανίου είχαν μια κάποια στιγμή συγκεραστεί εντός των πλαισίων μιας Ισλαμικής Ρωμανίας, το παράγωγο θα ήταν ασύγκριτα ανώτερο, εντονώτερο και ισχυρώτερο εκείνου του Ιρανού Φερντοουσί και των αναφορών του στο συγκεκριμένο πρόσωπο μέσα στο συγκλονιστικό έπος Σαχναμέ.

7.jpg

77.jpg

777.jpg

2. Οι Ακρίτες της Ρωμιοσύνης Σύμμαχοι των Αληθινών Μουσουλμάνων κατά των Χαλίφηδων

Δεν κάνω λόγο μόνον για μία πολύ διαφορετική λογοτεχνική παραγωγή ενός επικού ακριτισμού της Ρωμανίας. Άλλωστε, ο Διγενής Ακρίτας και οι Ακρίτες της Ρωμανίας Εικονομάχοι και Παυλικιανοί ήταν. Απείχαν μία ανάσα από το αρχικό Ισλάμ των χρόνων του Προφήτη και αντιμάχονταν – πολύ σωστά – ένα έντονα παραμορφωμένο Ισλάμ των χαλιφατικών εξουσιών.

8.jpg

Μία πραγματικότητα ελάχιστα εξετασμένη και μελετημένη διεθνώς είναι ότι οι Ακρίτες της Ρωμανίας ήταν οι καλύτεροι σύμμαχοι των αυθεντικών μουσουλμάνων, οι οποίοι από το 661 και το 680 εμάχονταν αδιάλλακτα ενάντια στις χαλιφατικές εξουσίες της Δαμασκού και της Βαγδάτης. Άλλωστε Ακρίτες βασικά υπάρχουν μέχρι το τέλος της Μικρής Γάυμπα του Δωδεκάτου Ιμάμη (941 τεμ). Σχετικά (μόνον ως προς τα ιστορικά στοιχεία και όχι ως προς τις ερμηνείες που εμπεριέχονται): https://en.wikipedia.org/wiki/Muhammad_al-Mahdi https://en.wikipedia.org/wiki/Minor_Occultation https://en.wikipedia.org/wiki/Major_Occultation https://en.wikipedia.org/wiki/Occultation_(Islam)

Μπορείς να εντπίσεις ιστορικές αναφορές σε ‘σύγχρονους’ Ακρίτες σε έτη όπως το 1000 και το 1050; Υπήρχαν Ακρίτες το 1071; Όχι! Είχαν γίνει θρύλος. Και φυσικά δεν υπήρχαν Ακρίτες το 1200 ή το 1450, επειδή από πολύ πιο πριν οι απόγονοί τους είχαν εκουσίως προσχωρήσει στο σελτζουκικό Ισλάμ και στην μεγάλη θεωρητική ιστορικο-θεολογική σύνθεση του Τζελάλ αντ Ντιν αλ Ρούμι (Μεβλάνα).

Αλλά ας επανέλθω στο κυρίως θέμα, δηλαδή τον συγκερασμό των παραδόσεων περί τον Μεγάλο Αλέξανδρο του Ψευδο-Καλλισθένους και περί τον Δου ‘λ Καρνέυν του Κορανίου εντός των πλαισίων μιας Ισλαμικής Ρωμανίας.

Υπολογίζω την διαύγεια, η οποία θα ήταν ισχυρώτερη, την πνευματική φώτιση της εξουσίας της αυτοκρατορίας, και την αντίληψη του διαχρονικού ρόλου των Ρωμιών ως απογόνων του Μεγάλου Αλεξάνδρου και συνεχιστών του Έργου εκείνου τον οποίο το Κοράνιο παρουσιάζει ως Προφήτη και αποκαλεί Δου ‘λ Καρνέυν (Δικέρατο).

7777.jpg

3. Φερντοουσί, Ιράν, Τουράν, Ανιράν και Οριενταλιστικές Αλλοιώσεις των Αποικιοκρατών

Οι Ιρανοί της δεύτερης χιλιετίας απέτυχαν να αντιληφθούν το απώτατο νόημα της αντιπαράθεσης Ιράν και Τουράν, η οποία τόσο εκτενώς διαλαμβάνεται στο Σαχναμέ του Φερντοουσί και η οποία δεν αφορά τους Πέρσες και τα τουρκόφωνα έθνη (τα οποία από την παραπληροφόρηση των νεωτέρων οριενταλιστών παρουσιάζονται ως διαφορετικά και αντίπαλα ενώ κατ’ ουσίαν είναι συγγενικά – αδελφικά), αλλά αυτούς όλους (Πέρσες και τα τουρκόφωνα έθνη) από την μία και το βδέλυγμα της Χαζαρίας από την άλλη.

Δηλαδή ο όρος Τουράν στον Φερντοουσί δεν αφορά τους Τούρκους και γενικώτερα τα τουρκόφωνα (Turkic) έθνη αλλά τα ρυπαρά έθνη μόνον, ήτοι τους Χαζάρους Ασκενάζι ψευδο-ανθρώπους και ψευδο-Ιουδαίους. Στο έπος του Φερντοουσί άλλωστε η Καϋανική δυναστεία εμφανίζει ιρανικές και τουρανικές επιμειξίες, ενώ ο Αφρασιάμπ έχει κοινή προς Φερεϋντούν καταγωγή με τον Κεϋκομπάντ, και μεταγενέστερα η μητέρα του Κεϋχοσρόη, η Φαρανγκίς, είναι κόρη του Αφρασιάμπ και συνεπώς Τουρανή.

——————————————————

Slide2.JPG

Ο Κεϋχοσρόης στη μάχη με τον βασιλιά του Μακράν (Γεδρωσία).

Slide3.JPG

Ο Κεϋχοσρόης γίνεται δεκτός από τον παππού του, Κεϋκαούς.

99.jpg

Η αναχώρηση της μητέρας και της γιαγιάς του Κεϋχοσρόη στη σύγχρονη φαντασία καλλιτεχνών

9z.jpg

Η Ανάληψη του Κεϋκομπάντ στους Ουρανούς

—————————————————————-

Ολόκληρη η απόπειρα ταύτισης του κόσμου του Τουράν με τον κόσμο του Ανιράν είναι μία βαθύτατη οριενταλιστική διαστρέβλωση γεωπολιτικών σκοπιμοτήτων, η οποία επέρασε από τις βιβλιοθήκες ιρανολογίας στα υπουργεία Εξωτερικών των αποικιοκρατικών χωρών του 19ου αιώνα, και στην συνέχεια διαδόθηκε στο Ιράν χάρη στους Πέρσες (από το Φαρς) στρατιώτες, τους οποίους Άγγλοι αποικιοκράτες επέβαλαν στο Ιράν, ανατρέποντας την τουρανική δυναστεία Κατζάρ. Οι αμόρφωτοι εκείνοι στρατιώτες, ο τελευταίος σάχης και ο πατέρας του, ήταν απολίτιστοι, αναλφάβητοι και ανίδεοι από Ιστορία του Ιράν.

Έτσι, Άγγλοι ιρανολόγοι σύμβουλοί τους πρότειναν και εκείνοι εδέχθηκαν να αποκαλέσουν την ψευδο-δυναστεία τους ως Παχλεβί (αρσακιδικός όρος ξεχασμένος στο μεταγενέστερο προϊσλαμικό και ισλαμικό Ιράν) και να επιμείνουν – μέσα στα πλαίσια παιδείας, εκπαίδευσης και πολιτικής του Ιράν – στο ψεύδος της τάχα διαχρονικής αντιπαράθεσης Ιράν – Τουράν. Με αυτόν τον τρόπο, οι αποικιοκράτες της ψευδοστοάς των αποστατών και της παρασυναγωγής των σιωνιστών απέτρεψαν την απαραίτητη και απαιτητή αντισιωνιστική και αντι-ισραηλινή στάση που λογικά θα έπρεπε να λάβει ο κάθε πραγματικός Ιρανός μονάρχης εναντίον του κράτους των Χαζάρων (ψευδο-Ισραήλ), στηρίζοντας την τοποθέτησή του πάνω στην αληθινή διάκριση και διαφοροποίηση Ιράν – Ανιράν.

Οπότε, τα στοιχεία και οι αναφορές σε αρχαία κείμενα στα παρακάτω λήμματα της Wikipedia είναι σωστές, αλλά όλη η ερμηνεία και σύνθεση ολότελα διαστρεβλωμένη: https://en.wikipedia.org/wiki/Ferdowsi https://en.wikipedia.org/wiki/Shahnameh https://en.wikipedia.org/wiki/Turan https://en.wikipedia.org/wiki/Aniran https://en.wikipedia.org/wiki/Kayanian_dynasty https://en.wikipedia.org/wiki/Kay_Kaw%C4%81d https://en.wikipedia.org/wiki/Kay_K%C4%81vus https://en.wikipedia.org/wiki/Siy%C3%A2vash https://en.wikipedia.org/wiki/Kay_Khosrow https://en.wikipedia.org/wiki/Afrasiab https://en.wikipedia.org/wiki/Farangis https://en.wikipedia.org/wiki/Fereydun

4. Τι θα έγραφε για τον Μεγάλο Αλέξανδρο ένας Μουσουλμάνος Ρωμιός Φερντοουσί

Τερματίζω εδώ την αναφορά μου στο θέμα αυτό και επιστρέφω στην Ρωμανία. Αν λοιπόν είχε αποδεχθεί ο Ηράκλειος την Επιστολή του Προφήτη Μωάμεθ, τότε εκτός από την συνένωση όλης της Ευρώπης, της Μεσογείου και της Ανατολής υπό το σκήπτρο του βασιλέως, σε εύθετο χρονικό διάστημα, όπως και στο Ιράν, δηλαδή στον 9ο ή στον 10ο αιώνα, θα είχε εμφανισθεί και ένας Ρωμιός Φερντοουσί, ο οποίος – αντίστοιχα με τον Πέρση Φερντοουσί – θα είχε συνθέσει μία Βασιλική Εποποιΐα από τους Δαναούς και τους Μακεδόνες, από τους Σελευκίδες, τους Πτολεμαίους και τους βασιλείς της Κομμαγηνής, μέχρι τον Κωνσταντίνο, τον Ιουστινιανό, και τους Μουσουλμάνους Ρωμιούς βασιλείς των μετά τον Ηράκλειο χρόνων.

Αυτή η εποποιΐα, ασυγκρίτως ανώτερη της του Ομήρου, θα εξηγούσε διά μακρών την θεόδοτη αποστολή των Ρωμιών και θα παρακινούσε όλες τις δυνάμεις της Ρωμανίας εναντίον του Γωγ και του Μαγώγ, κατά των οποίων στράφηκε το σημαντικώτερο τμήμα του Έργου του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Αυτό δεν ήταν οι στρατιωτικές κατακτήσεις του βασιλιά, όπως αμόρφωτοι και ανίδεοι υλιστές άχρηστα θαυμάζουν (δεδομένου ότι υπήρξαν και μεγαλύτερες κατακτήσεις στην Παγκόσμια Ιστορία) αλλά ο πραγματικός λόγος για τον οποίο έγιναν. Το μεγάλο μυστικό Έργο, το οποίο δεν αναφέρουν οι συμβατικοί και φλύαροι ιστορικοί αλλά διαλαμβάνει ο Ψευδο-Καλλισθένης, ήταν το Θαυμαστό Τείχος το οποίο ο μέγας στρατηλάτης είχε ανεγείρει και το οποίο απέκοπτε ολοσχερώς τα ρυπαρά έθνη Γωγ και Μαγώγ (το καθαυτό Ανιράν του Φερντοουσί) από τον λαό του Αλεξάνδρου.

———————————————————-

7z.jpg

7zzz.jpg

Διαφορετικές αναπαραστάσεις της ανέγερσης από τον στρατό του Αλεξάνδρου του τείχους αποκλεισμού των Γωγ και Μαγώγ

————————————————

Οπότε, σε μια μεγάλη κατακτητική εξόρμηση προς τα βόρεια του Καυκάσου, την Σιβηρία και πέραν της Κεντρικής Ασίας, οι μουσουλμάνοι Ρωμιοί, ταυτίζοντας τα ρυπαρά έθνη Γωγ και Μαγώγ με τους Χαζάρους, θα τους εξαφάνιζαν στον κατάλληλο χρόνο, και έτσι διά παντός θα απέτρεπαν το ενδεχόμενο της καταβαράθρωσης της Ανθρωπότητας στην διάρκεια των τελευταίων αιώνων, το οποίο άδικα όλη η Ανθρωπότητα εβίωσε.

Η κατάπτωση και ο κατεξευτελισμός της Ανθρωπότητας, τον οποίο βιώνουμε σήμερα, θα ήταν αδύνατο να συμβούν, διότι θα είχαν διά παντός εκλείψει οι σατανικοί μοχλοί, οι οποίοι διέσπειραν την διαστροφή και προξένησαν την δίνη, η οποία κινδυνεύει σήμερα να εξαφανίσει την Ανθρωπότητα. Αυτοί οι μοχλοί, δηλαδή τα σύμμαχα τέρατα της Φραγκιάς, της Αγγλίας και της Χαζαρίας, θα εξοντώνονταν από τους μουσουλμάνους Ρωμιούς, τους οποίους θα είχε συνεπάρει μία σύνθεση ανάλογη του Σαχναμέ στα ρωμαίικα, και η Ανθρωπότητα θα απαλλασσόταν από την κτηνωδία και τον σατανισμό των ρυπαρών εθνών.

Είναι και αυτό μία διάσταση παραλληλισμών Ρωμανίας και Ιράν ως προς το Ισλάμ και την πρώιμη έκρηξη της πίστης την οποία εκήρυξε ο Προφήτης Μωάμεθ. Με άλλα λόγια, η δυναμική την οποία θα έδινε το Ισλάμ στην Ρωμιοσύνη θα ήταν απείρως ισχυρώτερη εκείνης την οποία το Ιράν επήρε από το Ισλάμ. Και θέτω τα ρήματα της προηγούμενης πρότασής μου σε ενεργητική το ένα και σε παθητική το άλλο φωνή, επειδή θα υπήρχε διαφορά: το Ιράν κατακτήθηκε και υστερογενώς εκμεταλλεύθηκε την δύναμη την οποία του προσέδωσε το Ισλάμ του 8ου-9ου αιώνα. Αντίθετα, στην υποθετική περίπτωση αποδοχής του Ισλάμ από τον Ηράκλειο, η Ρωμανία δεν θα είχε κατακτηθεί αλλά προσχωρήσει, ενσωματώσει και ταυτισθεί με το αρχικό Ισλάμ. Πολύ διαφορετικές καταστάσεις….

V. Ρωμανία & Ιράν: ποιος ζημιώθηκε περισσότερο από το Πρώιμο Ισλάμ; Ποιοτική Εκτίμηση

Εδώ θα επιχειρήσω μία ευρύτερη, σύνθετη, ποιοτική και πολιτισμική-ιστορική αποτίμηση.

Μία τέτοια προσέγγιση είναι πάντοτε η πιο σωστή, επειδή δίνει τις σωστές διαστάσεις των ιστορικών γεγονότων και εξελίξεων, των πολιτιστικών δημιουργιών και επιδράσεων, και γενικώτερα του διαχρονικού ρόλου ενός έθνους στην Παγκόσμια Ιστορία.

Στην ερώτησή σου αναφέρεσαι σε κράτος, χώρα, και έθνος. Μία από τις τρεις λέξεις είναι περιττή: η χώρα. Καταλαβαίνω να συγκρίνει κάποιος έθνη (δηλαδή ‘λαούς’ σε μία συγκεκριμένη στιγμή και ‘έθνη’ διαχρονικά). Κατανοώ να συγκρίνει κάποιος κράτη, δηλαδή θεσμούς κυριαρχίας και συστήματα διακυβέρνησης οργανωμένα κατά έθνη. Αλλά να συγκρίνει κάποιος ‘χώρες’; Τι άλλο είναι μία χώρα παρά η γη, η επικράτεια ενός κράτους; Υπό αυτή την άποψη, η χώρα είναι μόνον μία διάσταση του κράτους (η επικράτειά του) ή της ακρατικής κοινωνίας ενός πρώιμου έθνους (ο τόπος όπου ζουν). Οπότε συγκρατώ τις δύο λέξεις, ήτοι κράτος και έθνος.

Υπάρχει μία ακόμη λέξη, η οποία δεν σου διέφυγε, αλλά ευρίσκεται σχεδόν κρυμμένη στην λέξη έθνος: πολιτισμός. Ή αν θέλεις, παιδεία και πολιτισμός. Αυτή είναι η πιο σωστή εκτίμηση και αξιολόγηση της πορείας ενός έθνους σε μία περίοδο ή διαχρονικά. Θέματα, στα οποία ήδη αναφέρθηκα και δεν θα τα επαναλάβω (και τις κατά θέμα συγκρίσεις), όπως γλώσσα και θρησκεία, είναι μόνον υποτομείς του πολιτισμού ενός εκάστου έθνους.

Στην περίπτωση αυτή, όπως μία ποσοτική αποτίμηση ασχολείται με μεγέθη έκτασης και πληθυσμού, μία ποιοτική εκτίμηση και αξιολόγηση εξετάζει το περιεχόμενο του κράτους και του πολιτισμού. Τι σημασία έχει αν μία γλώσσα ομιλείται από περισσότερα εκατομμύριων ανθρώπων αν οι παραδόσεις τους είναι υποτυπώδεις και η λογοτεχνία τους ασήμαντη;

Και τι εννοούμε επίδραση ενός πολιτισμού σε άλλους;

Και πόσο διαφορετική είναι η ‘επίδραση’ από την μεταγενέστερη ‘αναζήτηση’ πολιτιστικών στοιχείων σε ένα άλλο πρότερο έθνος εκ μέρους άλλων, υστεροχρόνων εθνών;

1. Τι είναι και τι δεν είναι πολιτισμική επίδραση

Αυτά είναι καθοριστικά σημεία, τα οποία πρέπει να έχουμε πολύ καθαρά στο μυαλό μας, όταν εξετάζουμε πολιτιστικές ανταλλαγές μέσα στην Ιστορία.

Επίδραση (ενός πολιτισμού πάνω σε άλλο) είναι η διάδοση, αποδοχή, υιοθέτηση και προσαρμογή ενός στοιχείου ενός πολιτισμού σε ένα άλλο. Αυτό το στοιχείο μπορεί να ανήκει σε διαφορετικούς τομείς του πολιτιστικού βίου. Εδώ αναφέρω τους βασικούς: κοσμολογία, κοσμογονία, κοσμοθεώρηση, ψυχικές επιστήμες (divina studia), μύηση, ιερουργία, εσωτερισμός – μυστικισμός, μυθολογία, κρατική – διοικητική δομή, προορισμός του υλικού βίου και βασικές αξίες, αρχές και αρετές, διαχρονική αποστολή του έθνους (αυτό ελάχιστα έθνη συνέλαβαν, επίστευσαν και διετύπωσαν), λατρεία, θρησκεία, ηθική, σοφία, δίκαιο, συμπεριφορικό φιλοσοφικό σύστημα, επιστήμες και μελέτη του υλικού κόσμου, λογοτεχνία, παραδόσεις και δοξασίες, τέχνες και αρχιτεκτονική, κοινωνική οργάνωση, στρατιωτική οργάνωση, φιλοσοφία και θεολογία, γλώσσα και λεξιλόγιο.

Η πολιτισμική επίδραση είναι ταυτόχρονη και όχι ετερόχρονη. ‘Ενας νεκρός πολιτισμός δεν επηρεάζει. Μόνον όσον υπάρχει ως ενιαίο πολιτισμικό σύνολο, ένα έθνος επηρεάζει ένα άλλο. Οι Σουμέριοι επέδρασαν στους Ακκάδες – Ασσυροβαβυλώνιους στα μέσα της 3ης προχριστιανικής χιλιετίας. Όταν οι Σουμέριοι είχαν πλέον αφομοιωθεί μέσα στους Ασσυροβαβυλώνιους (τέλη 3ης προχριστιανικής χιλιετίας) και τα σουμεριακά ήταν ήδη μία νεκρή γλώσσα, οι Ασσύριοι και οι Βαβυλώνιοι συνέχιζαν να τα γράφουν, να τα διαβάζουν και να τα μελετούν (όπως και εμείς τα λατινικά), αλλά τότε (μετά το τέλος της 3ης χιλιετίας πτεμ) δεν υπήρχε πλέον καμμία σουμεριακή επίδραση πάνω στους Ασσυρίους και στους Βαβυλωνίους.

Δεν είναι σουμεριακή επίδραση επί των Ασσυρίων και των Βαβυλωνίων της 1ης προχριστιανικής χιλιετίας τα σουμερογράμματα, τα οποία οι Ασσύριοι και οι Βαβυλώνιοι συνέχιζαν να χρησιμοποιούν για να γράψουν την γλώσσα τους. Η επίδραση ανάγεται στα μισά της 3ης χιλιετίας πτεμ, όταν για να γράψουν την γλώσσα τους οι Ακκάδιοι (πρόγονοι των Ασσυροβαβυλωνίων) χρησιμοποίησαν σφηνοειδή σουμερογράμματα. Στην συνέχεια, οι Ακκάδες και Ασσυροβαβυλώνιοι γραφείς διαμόρφωσαν πολλά άλλα ακκαδικά – ασσυροβαβυλωνιακά σφηνοειδή σημεία για να γράψουν ολοκληρωμένα την πολύ διαφορετική από τα σουμεριακά γλώσσα τους. Αλλά η επίδραση είχε παρέλθει. Πολιτισμική επίδραση δεν είναι υπόθεση αυτοματισμού και μιας στιγμής, και όντως απαιτεί ένα κάποιο μικρό χρονικό διάστημα, αλλά δεν είναι φαινόμενο διαρκείας.

Αντίστοιχα, όταν Γάλλοι και Άγγλοι γραμματικοί και επιστήμονες του 14ου, του 15ου και του 16ου αιώνα (και μεταγενέστερα) ανέτρεξαν σε αρχαία ελληνικά και σε λατινικά κείμενα και λεξιλόγια για να ορίσουν και ονοματίσουν στοιχεία των ερευνών και των μελετών τους και εδημιούργησαν όρους, όπως ornithology, ethnicity, secular, republic, κοκ, αυτό δεν αποτελεί καμμία επίδραση αρχαίου ελληνικού ή ρωμαϊκού πολιτισμού, αρχαίων ελληνικών ή λατινικών επί της νεώτερης Ευρώπης. Το να νομίσει κανείς κάτι τέτοιο είναι μία τεράστια αυταπάτη και μία καταστροφική πλάνη.

Και αυτό έχει έτσι, επειδή μία μεταγενέστερη ‘αναζήτηση’ πολιτιστικών στοιχείων σε ένα πρότερο έθνος εκ μέρους άλλων, υστεροχρόνων, εθνών αποτελεί ενέργεια, δράση και δραστηριότητα των άλλων, των μεταγενεστέρων, εθνών. Όχι του πρότερου έθνους!

Για να το καταλάβεις κάπως παραστατικά, θα σου πω το εξής: εάν κάποιος εντυπωσιασθεί σήμερα από τον μανιχεϊσμό (που είναι μία νεκρή θρησκεία την οποία εκήρυξε ο Πέρσης Μάνης αλλά περισσότερον Αραμαίοι, Αιγύπτιοι, Σογδιανοί, Τουρκόφωνοι της Κεντρικής Ασίας, και Κινέζοι, και λιγώτερον Πέρσες την αποδέχθηκαν και την ασπάσθηκαν – πρώτα εντός και σύντομα και εκτός του Ιράν – πριν αυτή διαδοθεί από τον Ατλαντικό μέχρι τον Ειρηνικό), και στην συνέχεια μελετήσει αυτήν την νεκρή θρησκεία, την αποδεχθεί και την κηρύξει, οργανώνοντας μάλιστα μία ολόκληρη κοινότητα πιστών, αυτό αποτελεί περσική ή αραμαϊκή επίδραση επάνω του; Ασφαλώς και όχι! Είναι μία ενέργεια ενός συγχρόνου ατόμου. Το πολιτισμικό απόθεμα, η πολιτισμική κληρονομιά, είναι μία αξία αλλά δεν έχει την ικανότητα να ‘επιδράσει’ – μόνον να αποτελέσει έναυσμα για μελέτη ή έμπνευση (αλλά αυτό και πάλι δεν αποτελεί καθαυτό επίδραση).

Επίδραση υπάρχει μόνον ταυτόχρονα. Δηλαδή όταν Αραμαίοι Μανιχαίοι έμποροι πορεύονταν πάνω στον χερσαίο δρόμο εμπορίου και έφθαναν στην Κίνα (π.χ. στο Ξιάν), αφού διέσχιζαν την Σογδιανή, την Υπερωξειανή, την Γιαρκάντ, το Χοτάν, και το Τουρφάν, και επικοινωνώντας με τα πολλά και διάφορα κατά τόπους έθνη τους μιλούσαν για το κήρυγμα του Μάνη και τότε οι Σόγδιοι, οι Εφθαλίτες, οι Μογγόλοι, και οι Κινέζοι αποδέχονταν το κήρυγμα και μαθήτευαν στους Αραμαίους Μανιχαίους εμπόρους ζητώντας τους μάλιστα να τους στείλουν Μανιχαίους ιερείς από την Μεσοποταμία, αυτό ήταν επίδραση.

———————————————-

z.jpg

zz.jpg

Σογδιανικό κείμενο Μανιχαίων της Κεντρικής Ασίας

——————————————–

Επίσης επίδραση δεν είναι, αν σε περίπτωση στρατιωτικής κατάκτησης ενός έθνους από ένα άλλο, οι κατακτητές φέρουν μαζί τους πίστεις, παραδόσεις και τον τρόπο ζωής τους, τον οποίο αυτοί διατηρήσουν στον ξένο τόπο, αλλά το ντόπιο έθνος δεν τον υιοθετήσει. Οι Μακεδόνες και οι Έλληνες οι οποίοι εγκαταστάθηκαν στην Ανατολή μετά τις κατακτήσεις ανήγειραν θέατρα. Αλλά αυτό δεν αποτελεί επίδραση πάνω σε άλλα έθνη, επειδή τα διάφορα κατά τόπους ντόπια έθνη (Φοίνικες, Αραμαίοι, Βαβυλώνιοι, Πέρσες, Βακτριανοί, Σόγδιοι κα) δεν αξιολόγησαν το αρχαίο ελληνικό θέατρο ως σημαντικό και δεν επηρεάστηκαν από αυτό διότι δεν το υιοθέτησαν.

Αντίθετα, αν είχαμε ανακαλύψει σογδιανικά ή παρθικά ή μέσα περσικά ή κουσανικά, ή άλλα χειρόγραφα με κείμενα θεατρικών παραστάσεων κατά τα αρχαία ελληνικά πρότυπα, τότε ασφαλώς και θα εκάναμε λόγο για ‘επίδραση’. Αντίθετα, Έλληνες της Βακτριανής αποδέχθηκαν τον Βουδδισμό. Αυτό δεν αποτελεί ινδική αλλά βακτριανή επίδραση πάνω στους Έλληνες, επειδή ο βακτριανός Βουδδισμός διαφέρει αρκετά από τον πρώιμο, ινδικό Βουδδισμό. Και όπως αντιλαμβάνεσαι αποτελεί σύγχρονο φαινόμενο.

Δεν υπάρχει επίδραση του Πλάτωνα στην Ρώμη. Αν πολλοί Ρωμαίοι των χρόνων του Καίσαρα, του Κικέρωνα και του Οκταβιανού, αισθάνονταν μία μεγάλη έλξη προς την πλατωνική φιλοσοφία, αυτό ήταν περίπου το ίδιο με το αν σήμερα πολλοί Έλληνες ή Κινέζοι αρέσκονται να βλέπουν σεξπηρικό θέατρο: δεν αποτελεί επίδραση.

Επίδραση θα ήταν, αν κάποιος μαθητής του Πλάτωνα πήγαινε μια κάποια στιγμή στην διάρκεια του 5ου προχριστιανικού αιώνα στην Ποσειδωνία, στην Νεάπολη και στην Ρώμη και εκεί δημιουργούσε τότε μία πλατωνική σχολή φιλοσοφίας, η οποία γινόταν ολόθερμα αποδεκτή και Ρωμαίοι μαθήτευαν εκεί. Βέβαια η πλατωνική σχολή είχε μία κάποια συνέχεια τρόπον τινά, όπως και άλλες αρχαιοελληνικές φιλοσοφικές σχολές. Υπήρξε μάλιστα και η λεγόμενη νεοπλατωνική σχολή. Αλλά αυτό δεν αποτελεί επίδραση του Πλάτωνα στην Ρώμη, και κυριώτερον τέτοιες σχηματοποιήσεις αποτελούν έργο παραχαρακτών της Ιστορίας, δηλαδή συγχρόνων ιστορικών της φιλοσοφίας. Με άλλα λόγια, ο Πλωτίνος, ο Ιάμβλιχος και ο Πρόκλος μπορεί να έχουν πολλά κοινά αλλά δεν μπορούν να καταταγούν σε μία κατηγορία. Αλλά αυτό είναι μία άλλη υπόθεση και σταματώ εδώ.

2. Σύγκριση κρατών και ποιοτική εκτίμηση: Ρωμανία, Ιράν & Πρώιμο Ισλάμ

Αν κρίνουμε το γεγονός των ισλαμικών κατακτήσεων σε αυστηρά περιορισμένα χρονικά πλαίσια, δηλαδή στην περίοδο 632 – 651, τότε διαπιστώνουμε ότι η Ρωμανία έχασε τουλάχιστον την μισή έκτασή της ως κράτος με τις απώλειες της Συροπαλαιστίνης, Άνω Μεσοποταμίας, Αιγύπτου και Βόρειας Αφρικής.

Συνεπώς περισσότερη ζημιά έπαθε το Ιράν, το οποίο καταλύθηκε ολότελα ως κράτος.

Α. Σασανιδικοί ιρανικοί θεσμοί επιβιώνουν στο αρχικό χαλιφάτο: Τζοντ-ε Σαπούρ & Ταχτ-ε Σουλεϋμάν

Αλλά αν δούμε το θέμα σε ευρύτερα χρονικά πλαίσια, μέσα στην Ιστορία των Ισλαμικών Εθνών και Κρατών, τότε βλέπουμε ότι τα πράγματα είναι πολύ διαφορετικά. Αρχικά, το σασανιδικό Ιράν καταλύθηκε, αλλά σημαντικοί πυλώνες του κράτους, όπως η απέραντη σασανιδική πανεπιστημιούπολη, βιβλιοθήκη και ερευνητικό κέντρο Τζοντ-ε Σαπούρ (συμβατικά και λάθος γραμμένο ως Gondishapur) δεν καταστράφηκαν καθόλου!

Αντίθετα, η Τζοντ-ε Σαπούρ (Κήπος του Σαπούρ), στην Νότια Υπερτιγριανή – όχι μακριά από τα Σούσα, απετέλεσε την βάση για την μεταγενέστερη μεταφορά όλης της περσικής, αραμαϊκής και βαβυλωνιακής επιστήμης στην Βαγδάτη. Αν η πρωτεύουσα του αβασιδικού χαλιφάτου έγινε το κορυφαίο ακαδημαϊκό, επιστημονικό, μορφωτικό κέντρο όλου του κόσμου στο δεύτερο μισό του 8ου αιώνα, αυτό οφείλεται αποκλειστικά στο Τζοντ-ε Σαπούρ και στους Ιρανούς (Πέρσες, Αραμαίους, Αζέρους, Βακτριανούς, Σόγδιους, κα) επιστήμονες, μύστες, ιεροφάντες, αρχιτέκτονες, καλλιτέχνες, φιλοσόφους και πολυμαθείς ερευνητές του. Η πανεπιστημιούπολη αυτή ήταν πολύ καλά γνωστή στην Ρωμανία διότι, όταν ο Ιουστινιανός έκλεισε την φιλοσοφική σχολή της Αθήνας, οι τελευταίοι επτά φιλόσοφοι κατέφυγαν για αρκετό χρονικό διάστημα στην Τζοντ-ε Σαπούρ. Σχετικά: https://en.wikipedia.org/wiki/Gundeshapur https://en.wikipedia.org/wiki/Academy_of_Gondishapur

————————————————–

xx.jpg

Η τοποθεσία του Τζοντ-ε Σαπούρ

xxx.jpg

Ταχτ-ε Σουλεϋμάν

——————————————————–

Επίσης δεν καταστράφηκε αλλά έγινε αντικείμενο σεβασμού και τιμής από τους πρώιμους μουσουλμάνους το Ταχτ-ε Σουλεϋμάν, ιερό κέντρο του αυθεντικού ζωροαστρικού μονοθεϊσμού, το οποίο τιμούσαν όλοι οι Σασανίδες σάχηδες: αμέσως μετά την στέψη τους, επορεύονταν πεζή από την Κτησιφώντα μέχρις εκεί, δηλαδή για μία απόσταση άνω των 600 χιλιομέτρων βαθειά μέσα στην οροσειρά του Ζάγρου στον χώρο της Ατροπατηνής, δηλαδή του Αρχαίου Αζερμπαϊτζάν. Στην Αδάρ Γουσνάπ, όπως ονομαζόταν τότε το Ταχτ-ε Σουλεϋμάν διετηρείτο το αρχικό κείμενο της Αβέστα. Ο χώρος καταστράφηκε πολύ αργότερα, στις μογγολικές επιδρομές, αλλά χρησιμεύει ως αποδεικτικό στοιχείο κατά την απόρριψη πολλών εσφαλμένων συνθέσεων των οριενταλιστών ιστοριογράφων των αποικιοκρατικών χρόνων. Σχετικά: https://www.academia.edu/33037272/Azerbaijan_South_Azerbaijan_Iran_Persia_Turkey_Orientalism_and_Freemasonic_Historiography Γενικώτερα: https://en.wikipedia.org/wiki/Takht-e_Soleym%C4%81n

Αντίστοιχα, κατά τις πρώιμες ισλαμικές κατακτήσεις, πολλά σημαντικά θρησκευτικά κέντρα της Ρωμανίας έμειναν επίσης άθικτα: τα Βόστρα, τα Ιεροσόλυμα, το Σινά, η Αντιόχεια, η Έδεσσα Οσροηνής, η Νίσιβις, η Αλεξάνδρεια, κοκ.

Όμως η Ιστορία δεν έληξε το 651. Οπότε, αν παρακολουθήσουμε την συνέχεια, εξετάζοντας συγκριτικά τους κρατικούς θεσμούς των Ρωμιών και των Ιρανών, θα διαπιστώσουμε παράξενες τροχιές και διαφορετικές εξελίξεις οι οποίες δίνουν ολότελα διαφορετική διάσταση στο θέμα.

Γύρω στο 700 τεμ, 70 χρόνια σχεδόν μετά τις πρώτες επιθέσεις των ισλαμικών στρατιών, η Ρωμανία είχε αποδείξει ότι μπορούσε να κρατηθεί απέναντι στο ομεϋαδικό χαλιφάτο, το οποίο για πολλές δεκαετίες διατηρούσε τα ελληνικά ως επίσημη γλώσσα της διοίκησης της χώρας στην Δαμασκό. Η οροσειρά του Αντιταύρου, η οποία φθάνει στον άνω ρου του Ευφράτη και χρησιμεύει για πρώτη γραμμή αμύνης της Καππαδοκίας και του Πόντου ενάντια σε όσους έρχονται από την Μεσοποταμία, είχε προστατεύσει την Ρωμανία. Εκεί στήθηκε ήδη στα πρώιμα εκείνα χρόνια των χαλιφατο-ρωμανικών συγκρούσεων ο ρωμαίικος ακριτισμός. Αντίθετα, όλες οι δομές του ιρανικού κράτους είχαν εξαρθρωθεί και τεράστιος όγκος χειρογράφων και ενεπίγραφων μνημείων, όπως και εκατοντάδες ναοί, ανάκτορα και διοικητικά κτήρια είχαν καταστραφεί.

vvv.jpg

Β. Η άνοδος του Οίκου των Μπαρμακιδών: η ‘επιστροφή’ των Σασανιδών στο Χαλιφάτο

Όμως γύρω στο 750 τεμ, η ομεϋαδική δυναστεία κατέρρευσε μετά από 90 χρόνια δυναμικής αντιπολίτευσης και απόρριψής της εκ μέρους της συντριπτικής πλειοψηφίας των μουσουλμάνων. Η χαλιφατική εξουσία υπό τους Αβασίδες μεταφέρθηκε από την Δαμασκό στην νεόδμητη Βαγδάτη, λίγο βορειώτερα από την παλαιά σασανιδική πρωτεύουσα Κτησιφώντα (Τεσιφούν) της οποίας τα μεγαλοπρεπή ερείπια τα οποία σώζονται ακόμη σήμερα στο Μαχουζέ (όπως λέγεται στα αραμαϊκά) ή Αλ Μανταΐν (‘οι πόλεις’ όπως λέγεται στα αραβικά). Την ασύγκριτη υπεροχή της σασανιδικής αρχιτεκτονικής δείχνει από μόνο του το τεράστιο σωζόμενο μνημείο Τακ-ι Κασρά, το οποίο αποτελεί αρχιτεκτονικό τμήμα των σασανιδικών ανακτόρων της Κτησιφώντος, πιθανώτατα της Αίθουσας του Θρόνου, με αψίδα ύψους άνω των 30 μ και πιθανές διαστάσεις 24Χ48 μ. Οι τοίχοι είχαν στην βάση τους πλάτος 7 μ και στην κορυφή της αψίδας 1 μ. Σχετικά: https://en.wikipedia.org/wiki/Al-Mada%27in https://en.wikipedia.org/wiki/Taq_Kasra https://en.wikipedia.org/wiki/Taq_Kasra:_Wonder_of_Architecture https://en.wikipedia.org/wiki/Salman_Pak

—————————————————————

y Balami Tarikhnama Abu'l-'Abbas al-Saffah.jpg

Αλ Σαφάχ, ο πρώτος Αβασίδης Χαλίφης σε σμικρογραφία του Ταρίχ Ναμέ του Μπαλααμί (10ος αιών)

—————————————————

Η αβασιδική άνοδος χαρακτηρίστηκε από ένα ξεχωριστό γεγονός το οποίο έμελλε να έχει τεράστιες επιπτώσεις. Ένας Ιρανός τουρκόφωνης (Turkic) καταγωγής και προέλευσης από το Μπαλχ (Βάκτρα) της Βακτριανής (Αφγανιστάν), ο Χάλεντ Ιμπν Μπαρμάκ, του οποίου οι πρόγονοι είχαν αποδεχθεί το Ισλάμ λίγα χρόνια μετά την ολοκλήρωση της κατάληψης του Ιράν και είχαν μεταναστεύσει στην Βασόρα της Νότιας Μεσοποταμίας και στρατολογηθεί (όπως τόσοι τουρκόφωνοι της Κεντρικής Ασίας στην διάρκεια της ισλαμικής ιστορίας) στον πρώιμο χαλιφατικό στρατό, κατάφερε κάτι το εξαιρετικό. Χρησίμευσε ιδιαίτερα στον πρώτο Αβασίδη Χαλίφη Αλ Σαφάχ (السفّاح) να νικήσει τον τελευταίο Ομεϋάδη Χαλίφη της Δαμασκού Μαρουάν Β’ σε μια από τις πιο αποφασιστικές μάχες της Ιστορίας (Φεβρουάριος του 750 στο βόρειο Ιράκ και κοντά στον ρού του Μεγάλου Ζαμπ), να τον εκδιώξει από την Δαμασκό, και να θέσει τέρμα στην μισητή ομεϋαδική δυναστεία.

Εις αντάλλαγμα των υπηρεσιών του, έγινε ο βεζύρης (ουαζίρ / ‘πρωθυπουργός’) του πρώτου Αβασίδη Χαλίφη. Αυτό συνέβη σε μια καθοριστική ιστορική στιγμή. Ο ισλαμικός κόσμος απαιτούσε κάτι το καινούργιο, μία σημαντική αλλαγή, μία νέα εκκίνηση και αποδοχή στον κύκλο εξουσίας και των μη μουσουλμάνων (οι οποίοι αντιπροσώπευαν ακόμη την πλειοψηφία του πληθυσμού στο απέραντο χαλιφάτο που εκτεινόταν από την Αλγερία στη Σομαλία κι από την Βόρεια Κασπία μέχρι την Ινδία και τις πύλες της Κίνας). Ακριβώς γι’ αυτό αποφασίσθηκε η ανέγερση μιας νέας πρωτεύουσας και η μεταφορά του κέντρου βάρους του χαλιφάτου πιο ανατολικά. Οπότε, ο ρόλος του Χάλεντ Ιμπν Μπαρμάκ ήταν εξαιρετικά αναβαθμισμένος σε σχέση με τον ρόλο άλλων, προτέρων βεζύρηδων (‘πρωθυπουργών’).

Υπήρχαν και Αραμαίοι και Ρωμιοί Χριστιανοί σε υψηλές θέσεις στο ομεϋαδικό χαλιφάτο της Δαμασκού. Αλλά η επιρροή τους επί των Ομεϋαδών ήταν απείρως μικρότερη αυτής του Χάλεντ Ιμπν Μπαρμάκ επί των πρώτων Αβασιδών. Και – ακόμη κρισιμώτερα – οι Αραμαίοι και Ρωμιοί Χριστιανοί σε υψηλές θέσεις στην Δαμασκό δεν ήταν Μουσουλμάνοι, οπότε υπήρχε ένα όριο στην εμπιστοσύνη και την αξιοπιστία τους στα μάτια των Ομεϋαδών χαλίφηδων. Αλλά ο Αλ Σαφάχ είχε τυφλή εμπιστοσύνη στον Χάλεντ Ιμπν Μπαρμάκ, ο οποίος συνεδύαζε προσόντα ικανώτατου στρατιωτικού, ευρύτατα μορφωμένου και με υψηλή παιδεία συμβούλου, οργανωτικού διοικητή, και πιστού μουσουλμάνου.

——————————————————-

y.jpg

Τα χρόνια του Χαρούν αλ Ρασίντ

yyyyyy.jpg

Σχεδιάγραμμα της Βαγδάτης των χρόνων του Χαρούν αλ Ρασίντ

yyyyy.jpg

Το ανακτορικό λουτρό του Χαρούν αλ Ρασίντ

yyy.jpg

Ο Χαρούν αλ Ρασίντ διάδοχος του θρόνου και γενναίος έφηβος πολεμιστής

———————————————–

Ο Χάλεντ Ιμπν Μπαρμάκ δεν είχε ωστόσο ξεχάσει ότι, 120 χρόνια πριν θεμελιωθεί η Βαγδάτη, εκεί κοντά βρισκόταν η ιρανική σασανιδική πρωτεύουσα του Χοσρόη Β’ Παρβέζ, ο οποίος, αφού είχε αποσπάσει την Συροπαλαιστίνη και την Αίγυπτο από την Ρωμανία, είχε τελικά ηττηθεί από τον Ηράκλειο. Έτσι, όταν το 782 έφθασε μαζί με τον νεαρό, 16χρονο, διάδοχο του θρόνου Χαρούν αλ Ρασίντ στα παράλια του Βοσπόρου απέναντι από την Κωνσταντινούπολη, όπου βασίλευε η Ειρήνη η Αθηναία, ο Χάλεντ Ιμπν Μπαρμάκ σαφέστατα και αισθάνθηκε ότι έπαιρνε εκδίκηση για την προ 150 ετών νίκη του Ηρακλείου επί του Χοσρόη Β’. Αυτό σημαίνει κάτι το καθοριστικό: ο Χάλεντ Ιμπν Μπαρμάκ έβλεπε ήδη το αβασιδικό χαλιφάτο ως διάδοχο σχήμα του σασανιδικού Ιράν.

Αυτή η ερμηνεία δικαιώνεται απολύτως από το ίδιο το τεράστιο διοικητικό και μεταρρυθμιστικό έργο του Χάλεντ Ιμπν Μπαρμάκ, το οποίο προσέδωσε εξ ολοκλήρου το περιεχόμενο, την μορφή, τον χαρακτήρα και την κατεύθυνση του αβασιδικού χαλιφάτου. Ακόμη περισσότερο εφόσον αυτό το έργο συνεχίστηκε από ολόκληρη την οικογένεια των Μπαρμακιδών, οι οποίοι έγιναν ένα κράτος εν κράτει στην Βαγδάτη και για πολλούς αιώνες. Σχετικά: https://en.wikipedia.org/wiki/Abbasid_Caliphate https://en.wikipedia.org/wiki/Barmakids https://en.wikipedia.org/wiki/Abbasid_Caliphate#Abbasid_Golden_Age_(775%E2%80%93861) https://en.wikipedia.org/wiki/Abbasid_Caliphate#Power_(752%E2%80%93775) https://en.wikipedia.org/wiki/Abbasid_Caliphate#Buyid_and_Seljuq_military_control_(945%E2%80%931118) https://en.wikipedia.org/wiki/Caliphate

Γ. Το μεγαλύτερο μορφωτικό και επιστημονικό κέντρο του κόσμου, Μπέιτ αλ Χέκμα, και ο εξιρανισμός του ισλαμικού χαλιφάτου

Η θεμελίωση του Οίκου της Σοφίας (Μπέιτ αλ Χέκμα / بيت الحكمة) στην Βαγδάτη του δεύτερου μισού του 8ου αιώνα ήταν απόλυτα μία μπαρμακική (μπαρμακιδική) επιλογή και έδωσε τις βάσεις του μεταγενέστερου ισλαμικού πολιτισμού ως ιρανικής επινόησης σύνθεσης του ιρανικού, του αραμαϊκού, του βαβυλωνιακού, του αιγυπτιακού, του τουρκόφωνου και του ινδικού πολιτισμού σε ένα ενιαίο, πανανθρώπινο, οικουμενικό πολιτισμό υπό τον καθοδηγητικό φάρο του ισλαμικού μονοθεϊσμού.

———————————————–

ww.jpg

wwwww.jpg

w Al-jazari_water_device.jpg

w Al-Jazari_Automata_1205.jpg

w Al-Jazari w.jpg

w Al-Jazari The_Basin.jpg

w Al-Jazari Table_Device.jpg

w Al-Jazari Musical Robot.jpg

w Al-Jazari Candle Clock.jpg

w Al-Djazari.jpg

Εικόνες από το πραγματικό, ιστορικό Ισλάμ το οποίο εκπορεύθηκε από τον Οίκο της Σοφίας της Βαγδάτης των Αβασιδών Χαλίφηδων και των Ιρανών Μπαρμακιδών ‘πρωθυπουργών’ τους

————————————————————————

Το θέμα είναι τεράστιο και από μόνο του μπορεί εύκολα να γίνει τίτλος εγκυκλοπαίδειας, διότι χωρίς τον Βαγδάτειο Οίκο της Σοφίας δεν θα είχε υπάρξει ούτε ισλαμικός πολιτισμός, ούτε νεώτερη ιστορία. Αλλά το αρχικό γεγονός είναι ένα: ο Οίκος της Σοφίας ήταν ο γενικευμένος, συστηματικός και ολοσχερής εξιρανισμός του ισλαμικού χαλιφάτου. Το εγγύτερο παράλληλο με το οποίο θα μπορούσε να συγκριθεί το κράτος του Χαρούν αλ Ρασίντ ήταν πλέον το σασανιδικό ιρανικό κράτος του Χοσρόη Α’, αντιπάλου του Ιουστινιανού.

Ο Βαγδάτειος Οίκος της Σοφίας ήταν κάτι πολύ περισσότερο από την Βιβλιοθήκη, το Μουσείον και το Σαραπείον της Αλεξάνδρειας όλα μαζί. Ήταν η παρακαταθήκη όλων των αρχαίων πολιτισμών, η συστηματική επιλογή, χρήση και ερμηνεία των στοιχείων τους, και η μεθοδική σύνθεση ενός νέου, ισλαμικού, πολιτισμού πάνω στην διαδοχή όλων των μονοθεϊσμών και των μονοθεϊστικών όψεων πολιτισμών έως το Ισλάμ.

Κανένας στην πτολεμαϊκή Αλεξάνδρεια ή στην σελευκιδική Αντιόχεια δεν είχε σκεφθεί ή επινοήσει κάτι τέτοιο. Συγκέντρωση γνώσης και σοφίας μόνον ήταν το έργο των εκεί σοφών. Και κανένας στην Ρώμη ή στην Νέα Ρώμη (Κωνσταντινούπολη) δεν επρόκειτο ποτέ να ασχοληθεί με την συλλογή γνώσης και σοφίας, δεδομένου ότι αυτά τα κέντρα εξουσίας στηρίζονταν μόνον στην στρατιωτική και δογματική επιβολή μιας πίστης.

Αλλά με την θεαματική παρέμβαση των Μπαρμακιδών στην Βαγδάτη, η πίστη μόνη της έπαυε να έχει σημασία. Αποκτούσε σημασία από την συνεχή επικύρωσή της από την έρευνα, την επιστήμη, την σύνθεση παλαιοτέρων πολιτισμών, την μελέτη όλων των θρησκειών, και την διαμόρφωση (και όχι απλά μιας ασήμαντης επινόησης / φιλοσοφίας του όποιου τυχόντα) μίας πανανθρώπινης αληθινής σοφίας ταυτόχρονα συνδεδεμένης ενεργά με τις ψυχικές επιστήμες και συνδέουσας τις υλικές με τις ψυχικές επιστήμες.

Δ. Οι Μπαρμακίδες και η καταλυτική τους επίδραση στον ισλαμικό πολιτισμό

Με το μεγαλουργηματικό έργο των Μπαρμακιδών στήθηκε ολόκληρος ο ισλαμικός πολιτισμός ως χαρακτηριστικά διαφορετικός από όλους τους προηγούμενους, επειδή ήταν ο πρώτος πραγματικά πανανθρώπινος, ο πρώτος πραγματικά οικουμενικός, ο πρώτος ο οποίος σχηματίστηκε από μία αληθινή θέληση να συγκερασθούν όλοι οι πρότεροι πολιτισμοί σε ένα, και να χρησιμοποιηθούν όλα τα σημαντικά επιτεύγματα, γνώσεις, επιστήμες, πίστεις, ανακαλύψεις, τέχνες, ερμηνευτικές συνθέσεις, κοσμογονίες, συμπεριφορικά φιλοσοφικά συστήματα, τρόποι ζωής, και παραδόσεις σε μία προσπάθεια αφομοίωσης και αναδημιουργίας. Σχετικά: https://en.wikipedia.org/wiki/Khalid_ibn_Barmak https://en.wikipedia.org/wiki/As-Saffah https://en.wikipedia.org/wiki/Harun_al-Rashid https://en.wikipedia.org/wiki/Barmakids https://en.wikipedia.org/wiki/House_of_Wisdom https://en.wikipedia.org/wiki/Translation_Movement

Υπάρχει ένας βαθύτερος θρησκευτικός λόγος πίσω από την προσέγγιση αυτή των Μπαρμακιδών στο φαινόμενο του ανθρώπινου πολιτισμού και πίσω από την συγκρητική τους διάθεση να συγκεντρώσουν και ανασυνθέσουν την παγκόσμια γνώση, επιστήμη και σοφία.

Αυτός ο λόγος έχει να κάνει με την βασική αρχή του Ισλάμ, κατά την οποία η ίδια η θρησκεία του Προφήτη Μωάμεθ δεν αποτελεί δικό του κήρυγμα ή απλώς μία ιδιαίτερη αποκάλυψη του Θεού μόνον σε κείνον αλλά ήταν ανέκαθεν η θρησκεία όλων των ανθρώπων που παρέμειναν προσηλωμένοι στον Θεό, αρχής γενομένης από τον Αδάμ. Γι’ αυτό και κορυφαία, θεόσταλτα άτομα, όπως ο Ενώχ, ο Νώε, ο Μωϋσής, ο Ηλίας, ο Ιωνάς, ο Ζωροάστρης, ο Βούδδας, ο Κομφούκιος, ο Μέγας Αλέξανδρος, ο Ιησούς και πολλοί άλλοι, γνωστοί και άγνωστοι (ανώνυμοι), θεωρούνται από το Ισλάμ ως προφήτες. Έτσι, με δεδομένη την διαδοχή θεϊκών παρεμβάσεων και αποκαλύψεων κατά τον ρου της Ιστορίας, Ισλάμ ήταν η θρησκεία όλων των μονοθεϊστών όλων των εποχών.

Οπότε η κορυφαία έμπνευση και το κολοσσιαίο έργο των Μπαρμακιδών, αντικατοπτρίζοντας την προαναφερμένη ισλαμική αρχή, αποτελεί μία ψυχική, θρησκευτική, γνωσιολογική, επιστημονική και πολιτισμική ανασύνταξη όλων των μονοθεϊστικών όψεων πολιτισμών – κάτι το οποίο αποτελούσε τεκμήριο για την μελέτη ενός πολιτισμού και την χρήση επιτευγμάτων του στον Οίκο της Σοφίας της Βαγδάτης. Πολυθεϊστικά, ειδωλολατρικά και αρνητικά σύνολα, όπως η βαβυλωνιακή ειδωλολατρία, ο Μιθραϊσμός, οι μεταγενέστερες φάσεις του Ινδουϊσμού ή ο Μανιχεϊσμός, αφέθηκαν εκτός.

Ο συγκρητισμός του προϊσλαμικού Ιράν με το κήρυγμα του Μωάμεθ εντοπίζεται σε πολλούς από τους πιο καθοριστικούς συγγραφείς, σοφούς, ιστορικούς και επιστήμονες των ισλαμικών χρόνων. Ενδεικτικά, ο Ταμπαρί, ο μεγαλύτερος ιστορικός του ισλαμικού κόσμου, Πέρσης ο οποίος έγραψε στα αραβικά την Ιστορία των Προφητών και των Βασιλέων (Ταρίχ αλ Ρουσούλ ου’ αλ Μουλούκ), πριν αρχίσει την εξιστόρηση γεγονότων, περιστάσεων, μαχών και θρησκειών, πολιτισμών και βασιλειών, πριν καν αναφερθεί στην Δημιουργία του Κόσμου (Κοσμογονία – Γένεση), προτάσσει στο τεράστιο έργο του (40 τόμοι αποτελούν την αγγλική μετάφραση του SUNY Press) ένα πρώτο κεφάλαιο στο οποίο αναπτύσσει πολύ διεξοδικά τι είναι ο Χρόνος. Αυτό αποτελεί εκπληκτική πρωτυτυπία σε παγκόσμιο επίπεδο. Οι Ρωμιοί χρονικογράφοι και όσες χρονογραφίες έχουν σωθεί, ήδη από τα προϊσλαμικά χρόνια αλλά και μεταγενέστεροι του Ταμπαρί, άρχιζαν με την Δημιουργία του Κόσμου.

—————————————–

q.jpg

Εξώφυλλο της περσικής έκδοσης του Ταμπαρί

qq.jpg

Ο ‘Δίσκος’ του Ταμπαρί – διάγραμμα παραδόσεων του Προφήτη Μωάμεθ και Ισλαμικού Δικαίου

—————————————————————

Έτσι, ο μεγαλύτερος ιστορικός του Ισλάμ μπορεί να γίνει κατανοητός μόνον ως μία τρόπον τινά θεωρητική επαναφορά του Ζερβανισμού, μιας αρχαίας ιρανικής θρησκείας και παραφυάδας του Μιθραϊσμού, εφόσον αρχικά ο Ζερβάν είχε αποτελέσει ένα συμπληρωματικό στοιχείο του μιθραϊκού πανθέου. Όμως, αυτονομούμενος ο Ζερβανισμός των σασανιδικών χρόνων προσέλαβε σχεδόν αμειγώς μονοθεϊστικά χαρακτηριστικά και περιστρεφόταν γύρω από τον Ζερβάν – ένα και μόνο Θεό, υπόσταση του Άχουρα Μαζντά του Ζωροαστρισμού και κυρίαρχο του Χρόνου. Ο μιθραϊκός Ζερβάν είχε ακολουθήσει τον Μίθρα στην διάδοσή του στα δυτικά ανάμεσα στους Έλληνες, τους Ρωμαίους και τους λοιπούς λαούς της Ευρώπης των αυτοκρατορικών χρόνων και εκεί σύρει τον Κρόνο και τον Saturnus από την λήθη στην επιφάνεια των θρησκευτικών λατρειών. Ως θεότητες του ελληνορωμαϊκού και ευρωπαϊκού μιθραϊσμού, οι Κρόνος και Saturnus παραγκώνισαν απόλυτα τους Δία και Jupiter, έτσι παίρνοντας μία αμετάκλητη εκδίκηση εις βάρος τους και προαναγγέλλοντας το τέλος μιας ολόκληρης εποχής. Αλλά ο σασανιδικός Ζερβάν ως ένας και μόνος Θεός κυρίαρχος του Χρόνου μπορούσε να θεωρηθεί ως προϊσλαμική μονοθεϊστική σύλληψη και γι’ αυτό επανέκαμψε θεαματικά μέσα στο Ισλάμ, 300 χρόνια μετά το Κήρυγμα του Προφήτη Μωάμεθ.

————————————-

p.jpg

pp.gif

Ζερβάν – Ακαράνα / Κρόνος – Χρόνος 

—————————-

Στην Βαγδάτη των Αβασιδών χαλίφηδων και των Μπαρμακιδών συμβούλων και ‘πρωθυπουργών’ τους συνέρρεαν σοφοί, επιστήμονες, καλλιτέχνες και μύστες από μακρινές χώρες και ποικίλους πολιτισμούς της Ασίας και της Αφρικής. Και το πιο σημαντικό εν προκειμένω είναι ότι όχι μόνον μετέφεραν την γνώση, την σοφία και την πίστη του τόπου τους αλλά και δημιούργησαν ένα προηγούμενο. Όταν αργότερα, επιστήμονες, μύστες και φιλόσοφοι όπως ο ο Αλ Φαράμπι, ο Ιμπν Χάζεμ Αλ Μπιρούνι, ο Μοχυιεντίν Ιμπν Άραμπι, μετεκινούντο από την Ανδαλουσία στη Συρία, στη Σαχάρα, στο Κάιρο, στην Υεμένη και στην Ινδία, για να μην αναφέρω τον Ιμπν Μπατούτα ο οποίος ταξίδευσε περισσότερο από σχεδόν οποιονδήποτε άλλο άνθρωπο του προ-αναγεννησιακού κόσμου από την Ισπανία έως την Μοζαμβίκη, την Κεντρική Ασία, την Ινδονησία και την Κίνα, όλοι τους επαναλάμβαναν μία συμπεριφορά, μία τακτική, μία νοοτροπία και ένα τρόπο ζωής οικουμενικό, ο οποίος είχε διακηρυχθεί στην Βαγδάτη του δεύτερου μισού του 8ου αιώνα.

Όταν τον 15ο αιώνα στην Μαραγέ του ΒΔ Ιράν και στην Σαμαρκάνδη του Ουζμπεκιστάν, τα οποία ήταν τα τότε παγκοσμίως κορυφαία κέντρα αστρονομίας, αστρολογίας (: ολότελα διαφορετικής από την διαστροφή των νεωτέρων χρόνων), μαθηματικών και ψυχικών επιστημών, Κινέζοι, Μογγόλοι ή Ρωμιοί αστρονόμοι και μαθηματικοί εργάζονταν στα εκεί αστεροσκοπεία (το της Σαμαρκάνδης ήταν τόσο υψηλό όσο η Αγία Σοφία), απλά συνέχιζαν μία παράδοση η οποία είχε αρχίσει πριν από 700 χρόνια στην αβασιδική Βαγδάτη και η οποία ήταν παγκοσμίως άφθαστη.

Σχετικά:

https://en.wikipedia.org/wiki/Ulugh_Beg_Observatory (ο εξάντας του αστεροσκοπείου είχε ακτίνα 36 μ!)

https://en.wikipedia.org/wiki/Ulugh_Beg (Ο Ουλούγ Μπεκ ήταν μία εκπληκτική μορφή σουλτάνου, μύστη, επιστήμονα, και φιλοσόφου μοναδική παγκοσμίως στην δεύτερη χιλιετία και πρέπει κανείς να πάει τόσο πίσω όσο ο Ασσουρμαπνιπάλ στον 7ο προχριστιανικό αιώνα για να βρει κάτι το αντίστοιχο. Χάρη στους Ζιτζ-ε Σουλτάνι, δηλαδή τους αστρονομικούς πίνακες που ετοίμασε, υπολόγισε την διάρκεια του τροπικού έτους με μεγαλύτερη ακρίβεια από τον σατανιστή απατεώνα Κοπέρνικο και αυτό χωρίς να αρνηθεί την επί χιλιετές γνωστή και αποδεκτή αλήθεια ότι η Γη είναι επίπεδη επιφάνεια και όχι πλανήτης)

https://www.historytoday.com/hilda-hookham/ulugh-beg-star-gazer-samarkand

https://en.wikipedia.org/wiki/Zij-i_Sultani ttps://en.wikipedia.org/wiki/Qāḍī_Zāda_al-Rūmī (Ρωμιός μουσουλμάνος από την Προύσα ο οποίος εγκαταστάθηκε στην Σαμαρκάνδη και συνεργάστηκε με τον Ουλούγ Μπεκ)

https://en.wikipedia.org/wiki/Maragheh_observatory

http://www.iranreview.org/content/Documents/Maragheh_Observatory.

htm https://en.wikipedia.org/wiki/Nasir_al-Din_al-Tusi

Υπάρχει μια καθοριστική διαφορά ανάμεσα σε όλα τα μεγάλα συστήματα γνώσης, σοφίας, και επιστημών της Αρχαιότητας και των Ισλαμικών Χρόνων (μεσοποταμιακό – ασσυροβαβυλωνιακό, αιγυπτιακό, χιττιτικό, περσικό, αραμαϊκό, υεμενικό, ινδικό, κινεζικό και ισλαμικό) και την νεώτερη δυτική επιστήμη, η οποία είναι μία απατηλή και κίβδηλη απομίμηση χωρίς τεκμήρια.

Τα αρχαία συστήματα γνώσης και επιστήμης δεν διεχώριζαν το υλικό από το ψυχικό σύμπαν, τα οποία οι αρχαίοι και μουσουλμάνοι μύστες, σοφοί και επιστήμονες τα αντιμετώπιζαν όπως είναι, δηλαδή ως μία ενότητα πλήρη αλληλεξαρτήσεων, αλληλεπιδράσεων, αντικατοπτρισμών και αναλογιών. Η νεώτερη δυτική ψευδο-επιστήμη ξεκίνησε από αφορισμούς, χωρίς να αποδείξει τίποτα διεχώρισε τους δύο ενεργώς άρρηκτους κόσμους αυτούς, απέρριψε χωρίς την παραμικρή κριτική ή επιχειρηματολογία όλα τα σημεία σύνδεσης του υλικού με τον ψυχικό κόσμο (παράδειγμα από την Ιστορία: την παραμονή του Ιωνά επί τρεις ημέρες και τρεις νύκτες εις την κοιλίαν του κήτους), και με υποθέσεις επί υποθέσεων ή αφαιρέσεις επί αφαιρέσεων συνέστησε ένα ψεύδος το οποίο επέβαλε τυραννικώς, θεατρικώς και σκοπίμως.

Ε. Συστηματική διαστρέβλωση του ισλαμικού πολιτισμού από δυτικούς οριενταλιστές

Ακριβώς γι’ αυτό οι νεώτερες δυτικές ανατολιστικές επιστήμες (Orientalism) δεν θα μπορούσαν παρά να αποτελούν ενεργό απόπειρα διαστροφής της αλήθειας ως τμήματα των ‘ανθρωπιστικών επιστημών’. Οι disciplines orientales / Oriental studies συνετέθησαν με σκοπό όχι να αναπαραστήσουν την κατά τομέα και θέμα ιστορική αλήθεια αλλά για να παρουσιάσουν τα δεδομένα και τα στοιχεία, τα οποία οι πρωτοπόροι ερευνητές θα έφερναν στο φως, μέσα στο ήδη προχαραγμένο, αυθαίρετα διακηρυγμένο, επιμελώς διά ψευδών προετοιμασμένο, και ουσιωδώς ανύπαρκτο πλαίσιο διάκρισης μεταξύ Ανατολής και Δύσης και εις τρόπον συμφέροντα με τις προτιμήσεις των εγωπαθών παραχαρακτών.

Οπότε, για να επιτευχθεί αυτό, δημοσιεύθηκαν ποικίλες ιστορικές συνθέσεις, οι οποίες είτε οφείλονται σε τρομερή άγνοια, είτε αποτελούν απόλυτη παραχάραξη της ιστορικής αλήθειας, ενώ επίσης μεθοδικά και εσκεμμένα αποσιωπήθηκε από το ευρύτερο κοινό διεθνώς το μέγιστο τμήμα της ανακαλυφθείσης γνώσης και σχεδόν το σύνολο των ιστορικών πηγών – ακόμη και σε επίπεδο καταλόγων μνημείων και ιστορικών. Τα παραπάνω δεν αφορούν μόνον την ισλαμολογία αλλά το σύνολο των ανατολιστικών επιστημών.

Ουσιαστικά οι ιστορικές πηγές – αν μελετηθούν προσεκτικά και κριτικά από ένα μη ειδικό – γίνεται αντιληπτό ότι από μόνες τους ανατρέπουν το πλαίσιο, το οποίο οριενταλιστές, κλασικιστές, βιβλιστές, θεολόγοι, ιστορικοί, αρχαιόλογοι και άλλοι υποστηρίζουν και προβάλλουν στον δημόσιο λόγο τους και στις δημοσιεύσεις τους. Γι’ αυτό, και χάρη σε μία πλειάδα αλλοιώς αχρήστων πλην όμως καλοπληρωμένων ‘επιστημόνων’ και ‘ειδικών’, ‘καθηγητών’ και ‘ακαδημαϊκών’, επιτυγχάνεται να παρεκτρέπεται ο μέσος ενδιαφερόμενος από την ανάγνωση των πρωτογενών ιστορικών πηγών, οι οποίες είναι οι μόνες άξιες λόγου, και να στρέφεται στην άχρηστη ανάγνωση ψευδεστάτων επινοήσεων, ερμηνειών και συνθέσεων εκ μέρους των όλως ανηθίκων νεωτέρων ιστορικών – παραχαρακτών. Αυτών το κακούργημα αποτελεί έγκλημα κατά της Ανθρωπότητας. Έτσι, η συσσώρευση ψευδογνώσης εκ μέρους ενός μη ειδικού αναγνώστη αποτελεί μόνον πιστοποιητικό πνευματικού και ψυχικού θανάτου, καθώς και ληξιαρχική πράξη παράνοιας, βαρβαρισμού και σήψης.

Πιο συγκεκριμένα και αναφορικά με τα τελευταία 250 χρόνια, οι νεώτερες διαστρεβλώσεις του ισλαμικού πολιτισμού (καθώς και όλων των αρχαίων ανατολικών πολιτισμών) εκ μέρους των δυτικών οριενταλιστών και αποικιοκρατών ακολούθησαν δυο διαστάσεις.

Πρώτη διάσταση: εκτός του ισλαμικού χώρου

Η πρώτη διάσταση αφορά την μεροληπτική, μη αντιπροσωπευτική, νοθευμένη, παραπλανητική και παραχαρακτική της αλήθειας διάδοση γνώσεων, ερευνών, στοιχείων, ανακαλύψεων και συνθέσεων σχετικά με τους ανατολικούς πολιτισμούς

i – στην επικράτειά τους, δηλαδή την Δυτική Ευρώπη και την Βόρεια Αμερική, Αυστραλία, κοκ

ii – στις μεγάλες χώρες οι οποίες ακαδημαϊκώς συμπαρασύρθηκαν νωρίτερα ή αργότερα από τον δυτικοευρωπαϊκό οριενταλισμό (Γερμανία, Αυστρουγγαρία, Πολωνία, Ρωσσία – ΕΣΣΔ, Ιαπωνία)

iii – στις μεγάλες και μικρές χώρες τις οποίες οι αποικιοκρατικές μητροπόλεις τεχνηέντως εκράτησαν μακράν των οριενταλιστικών επιστημών (Μεξικό, Βραζιλία, Αργεντινή)

iv – στις χώρες οι οποίες εξηρτώντο από τις αποικιοκρατικές μητροπόλεις πριν και μετά την εικονική ανεξαρτοποίησή τους, και τις οποίες οι αποικιοκρατικές μητροπόλεις εκράτησαν σε πολιτισμική, ακαδημαϊκή, επιστημονική, μορφωτική και εκπαιδευτική απομόνωση την μία από την άλλη, ούτως ώστε να μην υπάρχουν (αναφέρω μόνον μερικά παραδείγματα) Ινδοί αιγυπτιολόγοι, Νιγηριανοί ασσυριολόγοι, Πακιστανοί αφρικανιστές, Μαροκινοί τουρκολόγοι, Ουζμπέκοι χιττιτολόγοι, Σομαλοί βιβλιστές, Ιρακινοί σινολόγοι, Σουδανοί ινδολόγοι, κοκ.

ΣΤ. Βίαιη, προμελετημένη και ύπουλη απόσπαση των συγχρόνων μουσουλμάνων από τον πολιτισμό και το ιστορικό τους παρελθόν εκ μέρους των αποικιοκρατών

Αυτή η τρομερά απάνθρωπη, κακουργηματική και σατανική επινόηση και ενέργεια οδήγησε – μέσα από πολλά επάλληλα στάδια – στο πρόσφατο φαινόμενο της λεγόμενης ‘ισλαμικής τρομοκρατίας’, το οποίο όμως επιτελείται από αντι-ισλαμιστές ψευδο-μουσουλμάνους, οι οποίοι δεν έχουν ιστορική ταυτότητα, πολιτισμική ακεραιότητα, ή πνευματική υπόσταση, όντας αποσπασμένα από το παρελθόν τους παρασκευάσματα των αποικιοκρατών στα οποία οι τελευταίοι έδωσαν μία ψευδο-κορανική και ψευδο-ισλαμική φιλολογία, η οποία είχε ήδη απορριφθεί κατά τα χρόνια του ισλαμικού πολιτισμού.

Ως εκ τούτου, κάθε αναφορά στο Κοράνιο και στις Χαντίθ εκ μέρους είτε δυτικών ισλαμολόγων είτε συγχρόνων ψευδο-μουσουλμάνων είναι ολότελα ψευδής και άκυρη. Ως προς τίποτα μία τέτοια αναφορά δεν εκφράζει το αυθεντικό, ιστορικό Ισλάμ. Η ενέργεια αυτή αποτελεί την δεύτερη διάσταση του παραχαρακτικού έργου των δυτικών οριενταλιστών και αποικιοκρατών.

Δεύτερη διάσταση: εντός του ισλαμικού χώρου

Η δεύτερη διάσταση αφορά την προληπτική απόπειρα των δυτικών οριενταλιστών και αποικιοκρατών να παρεμποδίσουν και να αποκλείσουν κάθε δυνατότητα επιστροφής των μουσουλμάνων στον ισλαμικό πολιτισμό. Γνωρίζοντας ότι η παρακμή του ισλαμικού πολιτισμού κατά τον 16ο αιώνα αποτελούσε τον βασικό λόγο της αποδυνάμωσης των τριών τεραστίων ισλαμικών αυτοκρατοριών, δηλαδή της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, του Σαφεβιδικού (κυριολεκτικά: σουφικού) Ιράν, και της Μογγολικής Αυτοκρατορίας των Γκουρκανιάν (η οποία ψευδώς σήμερα αποκαλείται στις δυτικές γλώσσες ‘Mughal India’), οι δυτικοί οριενταλιστές και αποικιοκράτες καταλάβαιναν πολύ καλά ότι, για να συνεχιστεί η παρακμή και να επιτευχθεί η διάλυση των αλλοιώς απροσμάχητων ισλαμικών αυτοκρατοριών, επιβαλλόταν να ενδυναμωθούν όλοι οι παράγοντες οι οποίοι είχαν συμβάλει στην παρακμή.

Οι παράγοντες, οι οποίοι είχαν συμβάλει στην παρακμή του ισλαμικού πολιτισμού και στην αποδυνάμωση των τριών τεραστίων ισλαμικών αυτοκρατοριών, ήταν ορισμένα αρχικώς πολύ περιθωριακά, αιρετικά και βαρβαρικά, θεολογικά συστήματα, τα οποία για διάφορους ιστορικούς λόγους σε διαφορετικές ιστορικές εποχές είχαν – κακώς – αφεθεί να επιβιώσουν. Πιο συγκεκριμένα, αυτά τα συστήματα έρχονταν ως αλληλοδιαδοχή αιρέσεων και διαστροφής του αληθινού Ισλάμ, το οποίο τεκμηριώνουν οι ιστορικές πηγές και σε μικρό βαθμό περιέγραψα ήδη.

Αυτά τα συστήματα ήταν βασικά η βαρβαρική, νομαδική, αραβική και ως εκ τούτου αντι-ισλαμική θεολογία του Άχμεντ Ίμπν Χάνμπαλ (9ος αιών), η χριστιανοποίηση του Ισλάμ εκ μέρους του Άχμεντ Ιμπν Ταϊμίγια (13ος – 14ος αιών), και η σατανική λύσσα και τύφλωση του Μουχάμαντ Ίμπν Αμντέλ Ουαχάμπ (18ος αιών). Είναι οικτρό και ανυπόστατο ψεύδος ότι ο Άχμεντ Ιμπν Χάνμπαλ ‘αποτελεί μία από τις τέσσερις σχολές νομοδιδασκαλίας του ισλαμικού κόσμου’. Αυτό δεν επικυρώνεται από κανένα κείμενο προ των αποικιοκρατικών χρόνων. Η αίρεση του Ιμπν Χάνμπαλ δεν αποτελούσε δεκτό σύστημα, ούτε ο ίδιος εκλήφθηκε ποτέ ως νομομαθής, είτε για το οθωμανικό κράτος της Σταμπούλ, είτε για το σαβεφιδικό κράτος του Εσφαχάν, είτε για το μογγολικό κράτος των Γκουρκανιάν στο Δελχί. Ήταν για όλους τους πραγματικούς ιστορικούς μουσουλμάνους ένα περιθωριακό σκουπίδι ή – για να είμαι ακριβέστερος – μία απάνθρωπη επιστροφή της Τζαχιλίγια.

Το ίδιο ισχύει και για το διαβλητό και ασυνάρτητο ψευδο-θεολογικό σύστημα πολυθεϊσμού, το οποίο ο αιρετικός Ιμπν Ταϊμίγια κήρυξε παρασύροντας αρχικά λίγους αμορφώτους και χρησιμοποιώντας τους εναντίον των αντιπάλων του, οι οποίοι ήταν όλοι οι κορυφαίοι μουσουλμάνοι μύστες, σοφοί, ιεροφάντες, φιλόσοφοι, επιστήμονες και συγγραφείς της εποχής του. Η ψευδοϊσλαμική θεολογία του Ιμπν Ταϊμίγια αποτελεί βαρβαρικό εκχριστιανισμό και τυφλό εξειδωλολατρισμό του Ισλάμ.

Όλα αυτά πρέπει να γίνουν νοητά μέσα στα σωστά ιστορικά τους πλαίσια. Δυστυχώς ή ευτυχώς, οι χώρες των ισλαμικών εξουσιών ήσαν τόποι με τεράστια ανοχή, φιλοσοφική, καλλιτεχνική, θρησκευτική ή θεολογική, σε σχέση με την χριστιανική Ρωμανία ή την μεσαιωνική Ευρώπη. Δεν είχαν ποτέ εκτοπισθεί μεγάλοι πληθυσμοί του χαλιφάτου σε άλλη ήπειρο, όπως το εικονολατρικό κωνσταντινουπολιτικό πατριαρχείο είχε αποφασίσει και η στρατιωτική εξουσία είχε επιτελέσει εις βάρος όσων Παυλικιανών είχαν επιβιώσει από τους πολέμους τους οποίους το ίδιο τους το κράτος, η ούτως αυτοκτονούσα Ρωμανία, τους είχε κηρύξει. Αντίθετα με την απάνθρωπη και βαρβαρική Ευρώπη των δεκάδων εκατομμυρίων αλύπητα σφαγμένων ως τάχα αιρετικών, στο ισλαμικό χαλιφάτο δεν είχε ποτέ καεί ζωντανός κάποιος μουσουλμάνος θεολόγος για τις ασυναρτησίες τις οποίες έλεγε ή αφηνόταν να διδάσκει. Οι επικίνδυνοι όπως ο Ιμπν Ταϊμίγια ή ο Ιμπν Χάνμπαλ απλώς φυλακίζονταν.

Άλλωστε, ακριβώς λόγω του υψηλού μορφωτικού, εκπαιδευτικού και επιστημονικού επιπέδου, καθώς και του οικονομικού πλούτου και του υψηλού βιωτικού επιπέδου (συγκριτικά με την Ευρώπη), τα οποία χαρακτήριζαν τον ισλαμικό κόσμο από το Μαρόκο μέχρι την Ινδονησία και την Κίνα, οι όποιοι διαπρύσιοι κήρυκες βαρβαρισμού, άγνοιας ή ειδωλολατρίας είχαν πάντοτε θεωρηθεί ως αδιόρατοι τερμίτες στα θεμέλια της πυραμίδας του Χέοπα. Και για τις δύο περιπτώσεις των αμορφώτων, αξέστων, κρετίνων, βαρβάρων σατανιστών Άχμεντ Ιμπν Χάνμπαλ και Άχμεντ Ιμπν Ταϊμίγια, ο οιοσδήποτε σύγχρονός τους θα είχε γελάσει στο άκουσμα της υπόθεσης ότι τα συστήματά τους θα επικρατούσαν στο μέλλον.

Τέλος, ο αιρετικός σατανιστής ψευδομουσουλμάνος Μουχάμαντ Ιμπν Αμπντέλ Ουαχάμπ είχε συνεχώς καταπολεμηθεί από την οθωμανική εξουσία ως αντι-ισλαμικό έκτρωμα αλλά παράλληλα και συστηματικά υποβοηθηθεί από τους Άγγλους των αποικιών (της Ίνδίας’) και στην συνέχεια οι απόγονοί του και οι οπαδοί του είχαν μεθοδικά προβληθεί από την διεστραμμένη, αποικιοκρατική Δύση (Αγγλία, Γαλλία και ΗΠΑ) ώστε να γίνουν ένα διεθνώς αποδεκτό κέντρο βαρβαρισμού, αιμομειξίας και ψευδοϊσλαμικής τρομοκρατίας το οποίο κωμικώς αποκαλείται ‘Σαουδική Αραβία’.

Αμερικανοί, Άγγλοι και Γάλλοι διπλωμάτες επί πολλές μακρές δεκαετίες πίεζαν τα κατά τόπους νεοαποικιοκρατικά πιόνια και τοποτηρητές τους – στη Νιγηρία, στην Κένυα, στο Μαρόκο, στην Αλγερία, στο Μάλι, στη Σενεγάλη, στην Γκάνα, στο Τσαντ, στο Σουδάν, στην Λιβύη, στο Καμερούν, στην Τανζανία, στην Σομαλία, στην Αβησσυνία, στην Υεμένη, στην Συρία, στον Λίβανο, στην Παλαιστίνη, στην Ιορδανία, στο Ιράκ, στην Ελλάδα, στην Γιουγκοσλαβία (και πιο πρόσφατα στην Βοσνία, την Σερβία, την Μακεδονία, το Μαυροβούνιο και το Κόσοβο), στην Βουλγαρία, στο Πακιστάν, στην Ινδία, στο Μπάνγκλα Ντες, στην Μαλαισία, στην Ινδονησία, στις Φιλιππίνες και αλλού – να στέλνουν τους νεαρούς σπουδαστές τους στη Σαουδική Αραβία και στην Αίγυπτο να σπουδάσουν “για να μην μένουν προσκολλημένοι σε τοπικές παραδόσεις οι οποίες ήταν όλες δικαιωματικά και επαινετικά αντι-αποικιοκρατικές”. Οι μετά το 1992 αμερικανο-αλβανικές σχέσεις έχουν μόνον μία προοπτική: την σταδιακή ανάδειξη της Ισλαμικής Δημοκρατίας της Αλβανίας.

Είναι μάλιστα ενδεικτικό της σιωνιστικής διαστροφής των δυτικών διπλωματών των αποικιοκρατικών κρατών το γεγονός ότι τα ίδια επανάλαμβαναν και μετά το 1991 στις ανεξαρτοποιημένες μουσουλμανικές χώρες – πρώην σοβιετικές δημοκρατίες: Αζερμπαϊτζάν, Γεωργία, Τουρκμενιστάν, Ουζμπεκιστάν, Τατζικιστάν, Κιργιζία και Καζακστάν. Το ίδιο έκαναν οι κακούργοι εγκληματίες των πρεσβειών των ΗΠΑ, Καναδά, Αγγλίας, Αυστραλίας, Νέας Ζηλανδίας, Γαλλίας, Ολλανδίας και Βελγίου στην Ρωσσία και με τους εκ πολλών εθνών αποτελούμενους μουσουλμανικούς πληθυσμούς του Καυκάσου και της Σιβηρίας, όπως επίσης και στην Κίνα με τα τουρκόφωνα έθνη του Ανατολικού Τουρκεστάν (Σινκιάν – ΒΔ Κίνα). Έτσι οι δυτικοί αποικιοκράτες έσπρωξαν την Ανθρωπότητα στον γκρεμό επειδή είχαν επιμελώς, συστηματικώς και επί μακρόν προετοιμάσει την απανθρωπιά, τον βαρβαρισμό και τον σατανισμό των ψευδοπανεπιστημίων και ψευδοϊσλαμικών σχολών της Αιγύπτου και της Σαουδικής Αραβίας.

Η δεύτερη διάσταση προωθήθηκε και εντάθηκε ιδιαίτερα με την γαλλική κατάκτηση και απόσπαση της Αιγύπτου από την Οθωμανική Αυτοκρατορία το 1798. Τότε, προσλαμβάνοντας για δούλο και ορκίζοντας ως μασώνο ένα ανίδεο Οθωμανό στρατιώτη αλβανικής καταγωγής ονόματι Μουχάμαντ Άλι, ο οποίος εύκολα ‘πείσθηκε’ με τις υποσχέσεις εξουσίας, πλούτου, προβολής, φήμης και γενικής υποστήριξης των εχθρών της χώρας του, οι Γάλλοι κατακτητές στράφηκαν εναντίον όλων των νομοταγών πολιτών και αρχών της χώρας, επειδή αυτοί απέρριπταν ασυζητητί την απόσχιση από το Χαλιφάτο. Στη συνέχεια, εξοντώθηκαν μέσα σε τρομερή αιματοχυσία οι περισσότεροι σεΐχηδες του τζαμιού Αλ Άζχαρ, το οποίο αποτελούσε τον ανώτατο θρησκευτικό θεσμό στην Αίγυπτο και φυσικά υποστήριζε την εξέγερση εναντίον των βαρβάρων κατακτητών, τον εκδιωγμό τους, και την παραμονή της επαρχίας εκείνης εντός της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Έπειτα, προσλήφθηκαν στο (έκτοτε πλέον και έως σήμερα) ψευτο-Αλ Άζχαρ τζαμί άξεστοι και αμόρφωτοι πράκτορες του Μουχάμαντ Άλι, οι οποίοι ως δήθεν ‘σεΐχηδες’ και ‘ιμάμηδες’ δικαιολογούσαν κάθε πολιτική επιλογή υποτέλειας στους Γάλλους, κάθε αντι-οθωμανική πολιτική του (η οποία οφειλόταν σε γαλλικές διαταγές), και κάθε άλλη αντι-ισλαμική μέθοδο προσαρμόζοντας τα κηρύγματά τους στα συμφέροντα του τοποτηρητή των ξένων.

Παράλληλα, οι Γάλλοι πρώτα και οι Άγγλοι αργότερα, εφάρμοσαν μία ιδιαίτερη τακτική ψυχολογικής χειραγώγησης, η οποία διά πράξεων είτε φαινομενικά είτε αληθινά εχθρικών προς το τι πίστευαν ως Ισλάμ οι τότε Αιγύπτιοι δημιουργούσε ανάμεσα στον τοπικό πληθυσμό οργισμένα συναισθήματα εναντίον των αποικιοκρατών. Τα εναντίον τους μίση και βίαια πάθη των Αιγυπτίων διακαώς επιθυμούσαν οι Γάλλοι και Άγγλοι αποικιοκράτες, επειδή εγνώριζαν ότι μόνον συμφορά στους Αιγύπτιους θα μπορούσαν τέτοια συναισθήματα να επιφέρουν.

Αυτά τα συναισθήματα των μαζών και των ψευδοσεΐχηδων ο Μουχάμαντ Άλι κατάφερνε να τα συγκρατεί πάντοτε με την καθοδήγηση των Γάλλων συμβούλων του και χωρίς ποτέ να καταλαβαίνει περί τίνος επρόκειτο. Αλλά και ποτέ δεν άφησαν οι αποικιοκράτες τον Μουχάμαντ Άλι και τους διαδόχους του – όργανά τους να καταπνίξουν ολοσχερώς αυτές τις υστερικές και παθιασμένες αντιδράσεις ή – πολύ περισσότερο – να δημιουργήσουν μέσα στην αιγυπτιακή κοινωνία του 19ου αιώνα ένα ιδεολογικό – πολιτικό αντίβαρο εναντίον των παθιασμένων αντι-αποικιοκρατών. Η αντι-αποικιοκρατική λύσσα των φανατισμένων μαζών ήταν ο ποθητός στόχος των Γάλλων και των Άγγλων ως μέσον όχι μόνον τροχοπέδης και εμπλοκής αλλά και εξόντωσης των μαζών αυτών.

Το τι συνέβη κατόπιν γαλλικού – αγγλικού αποικιοκρατικού σχεδίου σε εκατοντάδες περιστάσεις κατά την διάρκεια του 19ου αιώνα στην Αίγυπτο είναι απλό να καταλάβουμε.

Έχοντας από 200 και πλέον χρόνια (πριν το 1800) παρακμάσει ως τμήμα του ισλαμικού πολιτισμού και βυθισθεί στον βαρβαρισμό του θεολογικού συστήματος του χανμπαλιστή Ιμπν Ταϊμίγια, έχοντας μείνει χωρίς σωστή πνευματική, θρησκευτική, πολιτική και κοινωνική καθοδήγηση εκ μέρους του Χαλιφάτου, έχοντας ως πολιτική, θρησκευτική και εκπαιδευτική εξουσία αμόρφωτους ηλίθιους, οι οποίοι εύκολα χειραγωγούντο από τους εγκληματίες κατακτητές χωρίς καν να το καταλαβαίνουν, οι Αιγύπτιοι – ντε φάκτο ανίκανοι να κρίνουν τι ήταν ισλαμικά ή χριστιανικά σωστό – έπεσαν θύματα τακτικών

Ι) συστηματικής παραπληροφόρησης,

ΙΙ) διαίρεσης σε επίπεδο θρησκευτικό (μεταξύ Κοπτών χριστιανών και μουσουλμάνων), και

ΙΙΙ) μεθοδευμένης ψυχολογικής χειραγώγησης η οποία τους εβύθισε

1) σε ένα αυτοκαταστροφικό μίσος,

2) σε μία υστερική τύφλωση,

3) σε μία πολιτιστική, επιστημονική, και κοινωνική αυτοαπομόνωση, και

4) σε μία ψευδοθρησκεία, η οποία χαρακτηριζόταν

α) από τα τυπικά εξωτερικά γνωρίσματα της ισλαμικής λατρείας,

β) από παντελή απουσία πενυματικότητας, κριτικής, ανάλυσης, σύνθεσης, σκέψης λογικής και – κυρίως – Ηθικής (δεδομένου ότι Ηθική σημαίνει αρχές, αξίες και αρετές και όχι τυφλά και ανεγκέφαλα εκτελεσμένες διαταγές) και

γ) από τυπική διαδικασία μετατροπής των πιστών από ανθρώπους σε ζώα. Ήταν δηλαδή μία συνειδητή διαδικασία αποκτήνωσης των πληθυσμών τους οποίους οι Γάλλοι και στην συνέχεια οι Άγγλοι είχαν κατακτήσει.

Εκείνο το οποίο προκύπτει από τα παραπάνω είναι ότι τέτοια άτομα, κοινωνίες, και δούλοι ξένων ως τοποτηρητές και ντόπιοι ηγέτες ολοσχερώς αδυνατούν να λάβουν μία έστω σωστή – πόσο μάλλον ισλαμική – απόφαση και από ένα είδος αυτοματισμού οδηγούνται από αποτυχία σε αποτυχία όντας άβουλες μαριονέτες στα χέρια των αποικιοκρατών. Η σύγχρονη ψευδο-Αίγυπτος δεν είναι μία χώρα, η οποία μπορεί να επιζήσει μόνη της ούτε μία εβδομάδα. Την ευθύνη της φαινομενικής διατήρησης εν ζωή του πτώματος ‘Αίγυπτος’ ανέλαβαν κατά τα συμφέροντά τους διαδοχικά οι Γαλλία, Αγγλία, ΗΠΑ, ΕΣΣΔ, ΗΠΑ και Ευρωπαϊκή Ένωση. Όταν τραβήξουν την μπρίζα, όλοι θα καταλάβουν ότι το πτώμα απλώς ήταν άταφο.

Πάνω σε αυτή την βάση στήθηκε το επόμενο στρώμα – στάδιο, το οποίο περιλάμβανε την μασωνική – σιωνιστική διαμόρφωση ‘πνευματικών’ και ‘πολιτικών’ ηγετών, όπως οι κρετίνοι ισλαμιστές στυλ Τζαμαλεντίν αλ Αφγάνι (: ένας ψευδομασώνος του οποίου ο ψευδο-πανισλαμισμός ήταν ανυπόστατος ως άρνηση του Οθωμανικού Χαλιφάτου) και Μουχάμαντ Άμπντου (: ένας αμόρφωτος ψευδομουταζιλιστής), και οι ηλίθιοι εθνικιστές Σαάντ Ζαγλούλ, Ταλαάτ Χαρμπ, και Μουστάφα Αν-Ναχάς. Με την εμφάνιση των διαφόρων αποχρώσεων ισλαμισμών, εθνικισμών και παν-αραβισμών, η ολοσχερής απομάκρυνση από το Χαλιφάτο και απεμπόληση του ισλαμικού πολιτισμού είχε ολοκληρωθεί. Δεν απέμενε πλέον παρά να εμφανισθεί η ισλαμική τρομοκρατία, ως το ανώτατο στάδιο της αποικιοκρατίας.

Δεν είναι τυχαίο ότι όλοι οι ψευδομουσουλμάνοι σήμερα, είτε ‘μετριοπαθείς’ είτε ‘εξτρεμιστές’ (το σιωνιστικό αυτό παρασκεύασμα και ψευδοδίλημμα είναι ολότελα άκυρο), μισούν τον ισλαμικό πολιτισμό, επίμονα θέλουν να τον αγνοούν, εκφράζονται βάναυσα και υβριστικά εναντίον του, και δεν διαβάζουν ποτέ τίποτα σχετικό – ούτε κατά την δημόσια εκπαίδευση, ούτε σε βιβλία – εκδόσεις – εγκυκλοπαίδειες, ούτε στα ΜΜΕ. Το σύνολο των φερομένων ως μουσουλμάνων σήμερα είναι μία άμορφη μάζα χωρίς ταυτότητα, χωρίς ακεραιότητα, χωρίς προέλευση, και χωρίς υπόσταση – πόσον μάλλον συσχέτιση με τον ισλαμικό πολιτισμό.

Ζ. Διαστρεβλώσεις της ταυτότητας και του ιστορικού ρόλου των Μπαρμακιδών από δυτικούς οριενταλιστές Όσον αφορά τους ίδιους τους Μπαρμακίδες είναι αυτονόητο ότι, συνεπεία των προαναφερμένων καταστάσεων, σήμερα οι συντριπτικά περισσότεροι μουσουλμάνοι τους αγνοούν έστω και ως όνομα. Οι δυτικοί ιστοριογράφοι και ισλαμολόγοι συστηματικά παραχαράσσντας και την παραμικρή λεπτομέρεια αποπειρώνται να παρουσιάσουν τους Μπαρμακίδες ως ινδικής προέλευσης βουδιστές από το βόρειο Αφγανιστάν! Αλλά δεν υπήρχαν Ινδοί στο βόρειο Αφγανιστάν του 7ου και του 8ου αιώνα: αντίθετα, υπήρχαν τουρκόφωνα (Turkic) φύλα.

Ελεεινοί παραχαράκτες της ισλαμικής και της ιρανικής ιστορίας, οι δυτικοί οριενταλιστές προσπαθούν να ανεύρουν σανσκριτικές λέξεις κάπως παρεμφερείς του ονόματος της μεγάλης ιρανικής οικογένειας και να ‘αποδείξουν’ έτσι την ινδική καταγωγή της! Ωστόσο το όνομα Μπαρμάκ είναι άσχετο με την λέξη ‘πραμούχα’ (όπως ισχυρίζονται ορισμένοι διαστρεβλωτές οριενταλιστές), η οποία άλλωστε δεν θα εξαραβιζόταν σε ‘Μπαρμάκ’ αλλά σε ‘Μπαρμούχ’.

Το όνομα Μπαρμάκ είναι αραβική φωνητική παραφθορά της τουρκικής λέξης ‘παρμάκ’, επειδή στα αραβικά δεν υπάρχει -π. Η λέξη σημαίνει βασικά ‘δάκτυλος’ και το νόημά της ισχύει σε κυριολεκτικό και σε μυητικό – μυστικιστικό επίπεδο. Ως επώνυμο, υπάρχει μέχρι και σήμερα στα τουρκικά (Parmakoğlu & Barmakoğlu), στα περσικά (Barmak Zadeh), στα αρμενικά (Barmakian) και στα ρωσσικά, ουζμπεκικά και καζακικά (Бармаков – Barmakov).

Άλλωστε, αν η καταγωγή των Μπαρμακιδών ήταν όντως ινδική και βουδιστική, ο χαρακτήρας της παρέμβασής τους στα πράγματα του Χαλιφάτου θα ήταν συνυφασμένος με διάδοση ινδικών και βουδιστικών πολιτισμικών στοιχείων. Αντίθετα, χάρη τους Μπαρμακίδες, ένας κατακλυσμός ιρανικών και τουρανικών πολιτισμικών χαρακτήρων και στοιχείων κατέκλυσε το αβασιδικό χαλιφάτο. Ακόμη χειρότερα και με δεδομένη την πρώιμη στρατιωτική θητεία του Χάλεντ Ιμπν Μπαρμάκ στο χαλιφάτο, δεν γνωρίζουμε ούτε ένα Ινδό, ο οποίος να στρατολογήθηκε στο πρώιμο χαλιφάτο. Αντίθετα, όταν τουρκόφωνοι (Turkic) πληθυσμοί του Ιράν και της Κεντρικής Ασίας ήλθαν σε επαφή με τις πρώιμες ισλαμικές στρατιές του 7ου αιώνα, αμέσως προσχώρησαν, στρατολογήθηκαν, και έγιναν οι πιο φημσμένοι στρατιωτικοί των ισλαμικών χαλιφάτων.

Ένα παρεμφερές στοιχείο αλλοίωσης της ιστορίας των Μπαρμακιδών από τους δυτικούς οριενταλιστές είναι η εισαγωγή του όρου Persianate αναφορικά με τον κατακλυσμό ιρανικών και τουρανικών πολιτισμικών στοιχείων και χαρακτήρων μέσα στο αβασιδικό χαλιφάτο. Ο όρος ‘Περσία’ δεν σημαίνει ‘Ιράν’ αλλά σχετίζεται με το Φαρς (την ευρύτερη περιοχή της Περσέπολης και των Πασαργάδων). Οι Πέρσες (που κατοικούν στο Φαρς και μιλούν τα φαρσί – περσικά) είναι ένας μόνον από τους λαούς ή τα έθνη του Ιράν. Εξάλλου, πολλά τουρκόφωνα (Turkic) έθνη, όπως ιδιαίτερα οι Αζέροι (Ατροπατηνοί), έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στην ανάπτυξη του ιρανικού πολιτσμού τόσο στα προϊσλαμικά όσο και στα ισλαμικά χρόνια. Πολλές ισλαμικών χρόνων δυναστείες του Ιράν είχαν συσταθεί τουρκόφωνα (Turkic) φύλα.

Οπότε, θα ήταν λογικώτερο να περιγράψουμε την επιβολή ιρανικών πολιτισμικών στοιχείων στο αβασιδικό χαλιφάτο ως Iranate ή Turanate και όχι ως Persianate. Όπως και αν έχει το θέμα, η ισλαμική κατάκτηση του Ιράν οδήγησε στην εκ των ένδον ιρανική κατάκτηση του ισλαμικού χαλιφάτου.

——————————-

Ενδεικτικά: Ιρανική πολιτισμική θεματολογία η οποία πέρασε στο Ισλάμ

hh.jpg

Ο Αφρασιάμπ, επικός βασιλιάς του Τουράν, σκοτώνει τον Ναουντάρ.

hhhhhhhhhh.jpg

Ο Σασανίδης Σάχης Μπαχράμ Γκουρ σε κυνήγι σκοτώνει ένα λύκο. 

hhhh.jpg

Ο Σάχης Χοσρόης Α’ (Χουσράου Ανουσιρβάν / σύγχρονος του Ιουστινιανού) παραθέτει δείπνο στον υπουργό του Μποζόργκ Μεχρ.

hhhhhh.jpg

Ο Σάχης Σεκαντέρ (: Μέγας Αλέξανδρος) συνομιλεί με το Ομιλούν Δένδρον το οποίο του προαναγέλλει τον επερχόμενο θάνατό του.

Όλα αυτά και σχεδόν άλλες 200 παρεμφερείς σμικρογραφίες έχουν φιλοτεχνηθεί για την διακόσμηση του ‘μογγολικού’ (ιλχανιδικού) χειρογράφου του Σαχναμέ του Φερντοουσί το οποίο χρονολογείται στον 14ο αιώνα. Έτσι, το Ισλάμ διέδωσε τον προϊσλαμικό ιρανικό πολιτισμό και τις ιρανικές παραδόσεις από την Κεντρική Ευρώπη μέχρι την Μογγολία και την Κίνα.     

————————————–

Φαίνεται ότι ο Οράτιος (Horatius, Epistulae 2.1.156), ο οποίος έγραψε το κλασικό Graecia capta ferum victorem cepit et artes intulit agresti Latio (η κατακτημένη Ελλάδα κατέκτησε τπν άγριο κατακτητή και εισήγαγε τις τέχνες στο αγροτικό Λάτιο) θα έπρεπε να ζήσει αρκετούς αιώνες αργότερα, ώστε να σχηματίσει την ίδια πρόταση, αντικαθιστώς το Graecia με το Ιράν και το Latio με το Ισλαμικό Χαλιφάτο. Σχετικά: https://en.wikipedia.org/wiki/Persianate_society https://en.wikipedia.org/wiki/Persianate_society#Shahnameh’s_impact_and_affirmation_of_Persianate_culture https://en.wikipedia.org/wiki/Turco-Persian_tradition https://en.wikipedia.org/wiki/List_of_Caliphs https://en.wikipedia.org/wiki/History_of_Iran#Islamic_golden_age,_Shu’ubiyya_movement_and_Persianization_process https://en.wikipedia.org/wiki/Shu%27ubiyya https://en.wikipedia.org/wiki/History_of_Iran#Persianate_states_and_dynasties_(977%E2%80%931219) https://en.wikipedia.org/wiki/Iranian_Intermezzo https://en.wikipedia.org/wiki/Buyid_dynasty https://en.wikipedia.org/wiki/Ghaznavids https://en.wikipedia.org/wiki/Seljuk_Empire https://en.wikipedia.org/wiki/Khwarazmian_dynasty https://en.wikipedia.org/wiki/History_of_Iran

Πιστεύω ότι τα παραπάνω είναι αρκετά και συνεπώς δεν χρειάζεται να επεκταθώ στην ιστορία των Μπουαϊχί (Μπουγιδών) και των λοιπών ιρανικών ισλαμικών δυναστειών, βασιλείων και αυτοκρατοριών οι οποίες εμφανίσθηκαν μετά το τέλος της ακμής του αβασιδικού χαλιφάτου και αλληλοδιαδέχθηκαν η μία την άλλη μέχρι τα τέλη του 19ου αιώνα (πριν φθάσει και στο Ιράν η αποικιοκρατία). Το συμπέρασμα είναι ότι σαφώς και ιστορικά – πολιτισμικά η Ρωμανία ζημιώθηκε πολύ περισσότερο από το Ιράν από τις ισλαμικές κατακτήσεις του 7ου αιώνα.

Και ακόμη χειρότερα, το προϊσλαμικό παρελθόν του Ιράν ως ενιαίο σύνολο άφησε τα ίχνη του έντονα και διαχρονικά παρά τον εξισλαμισμό του Ιράν. Ο Χακανί είχε γράψει τον 12ο αιώνα ένα ποίημα για τα ανάκτορα της Κτησιφώντος (Αλ Μανταΐν) και σ’ αυτό περιέγραψε την θλίψη και τις εντυπώσεις του, τις αναπολήσεις και τις νοσταλγίες του δίπλα στα ερείπια των μεγαλόπρεπων σασανιδικών ανακτόρων (https://en.wikipedia.org/wiki/Khaqani). Αλλά κανένας Ρωμιός ποιητής του 7ου ή του 10ου αιώνα δεν αισθανθηκε κάτι τέτοιο σε ένα χώρο ερειπίων αρχαιοελληνικής πρωτεύουσας από την Αλεξάνδρεια στην Αντιόχεια ή από την Πέργαμο στην Κυρήνη.

——————————-

Κατεβάστε το άρθρο εικονογραφημένο:

Χριστιανική Ρωμανία σε Παρακμή & η Ιρανική Αναγέννηση του Ισλάμ Εικονογράφηση

Κατεβάστε το άρθρο (κείμενο μόνον):

Χριστιανική Ρωμανία σε Παρακμή & η Ιρανική Αναγέννηση του Ισλάμ

Απόρριψη Καιρίων Σημείων του Ελληνικού Κρατικού Δόγματος Ψευδοϊστορίας

Αναδημοσιεύω κάτωθι την απάντησή μου σε ερωτήσεις συνομιλητή στο ΥΤ. Επειδή αυτή καλύπτει πολλά θέματα, ο καλός φίλος κ. Νίκος Μπαϋρακτάρης, ο οποίος ήδη την δημοσίευσε, προσέθεσε σωστά και με μεγάλη ακρίβεια τίτλους ενοτήτων για χρηστικούς λόγους. Τους αναπαράγω και εδώ ως έχουν, επιπλέον προτάσσοντάς τους όμως όλους εν είδει περιεχομένων.

Και επειδή τελικά η απάντησή μου αυτή έγινε τελικά ένα touche-à-tout κριτικής νεοελληνικής ιστοριογραφίας, επέλεξα τον παραπάνω γενικό τίτλο. Εννοείται ότι δεν τον είχα κατά νουν όταν έγραφα την απάντηση αυτή, η οποία στο ΥΤ χρειάστηκε τέσσερα σχόλια για να καταχωρηθεί, δεδομένων των περιορισμών software του εν λόγω πόρταλ. Τα ‘σημεία’ αντιστοιχούν στις ενότητες των περιεχομένων.

Περιεχόμενα

 

1. Εξισλαμισμός και Ρωμαίικη Γλώσσα

2. Φαινόμενα Πολυγλωσσίας των Ισλαμικών Χρόνων

3. Τι θα γινόταν, αν ο Ηράκλειος αποδεχόταν την Επιστολή του Μωάμεθ κι οι Ρωμιοί δέχονταν το Ισλάμ

4. Χριστιανική Θρσκεία, Μιθραϊσμός κι η Διάδοση Αιγυπτιακών, Περσικών κι Άλλων Ανατολικών Λατρειών στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία

5. Φυλετικές Διαφορές & Νοοτροπίες: δεν επηρεάζουν Θρησκεία, Κοσμοθεωρία & Πνευματικότητα

6. Ιουδαιο-Χριστιανικός Πολιτισμός: Ένας Ανιστόρητος Ψεύτικος όρος

11111111111111111111.jpg

Ex Oriente Lux

Η πρώτη δημοσίευση περιλαμβάνει επιπλέον σχόλια και κείμενα του κ. Μπαϋρακτάρη και ευρίσκεται εδώ:

Ηράκλειος και Μωάμεθ – Τι θα συνέβαινε διεθνώς, αν το 628 μ.Χ. η Ρωμανία εκουσίως γινόταν Ισλαμική Αυτοκρατορία

https://greeksoftheorient.wordpress.com/2018/09/17/ηράκλειος-και-μωάμεθ-τι-θα-συνέβαινε-δ/

Ο διάλογος έλαβε χώρα αρχικά εδώ:

Δημήτρης Κιτσίκης: η Υπέρβαση στα Ελληνοτουρκικά θα γίνει έτσι!

https://www.youtube.com/watch?v=tD5XsQ2ou5o

11.jpg

Ex Oriente Lux

Καταλαβαίνω ότι η προσοχή πρέπει να εστιασθεί στα επί μέρους σημεία και ότι η κάθε λεπτομέρεια παίζει ένα βαρύνοντα ρόλο. Αλλά όσοι μένουν εκεί χάνουν τον γενικώτερο ορίζοντα και συνεπώς δεν καταλαβαίνουν τι συμβαίνει. Και η πραγματική σημασία της λεπτομέρειας δεν είναι αυτή καθ’ εαυτή αλλά εκείνη την οποίαν το γενικώτερο πλαίσιο κι ο ορίζοντας της δίνουν. Η σωστή πρόσληψη του μακρόκοσμου και του μικρόκοσμου δίνει την ισορροπημένη εκτίμηση. Και στην Ελλάδα, αναφορικά με τα ελληνοτουρκικά, μόνον ο κ. Κιτσίκης διαθέτει αυτή την ικανότητα. Όλων των άλλων οι γνώμες είναι κατ’ ουσίαν άγονες εθνοκτονικές φαντασιώσεις.

Εξαιρετική ανάρτηση, Νίκο! Και να σου πω και δημόσια ό,τι σου έχω πει πολλές φορές κατ’ ιδίαν: αν ο κ. Κιτσίκης ήταν με σύμφωνη γνώμη και πάγια θέση όλων των κομμάτων ένας εξωκοινοβουλευτικός, υπερκομματικός, μόνιμος υπιουργός εξωτερικών με πλήρη ελευθερία κινήσεων από το 1980 και μετά, ο κόσμος τον οποίο ξέρεις μεταξύ Ιταλίας και Ινδίας θα ήταν πολύ διαφορετικός.

 

111.jpg

Aristeidis Lykas

Καλησπέρα από την Κύπρο. Επιτρέψτε μου να διαφωνήσω με την άποψη σας πως αν οι Ελληνες είχαν εξισλαμιστεί τότε τα ελληνικά θα είχαν γίνει η κύρια γλώσσα διδαχής της μουσουλμανικής θρησκείας. Πέρα από το γεγονός πως η Καινή Διαθήκη γράφτηκε στα ελληνικά, η χριστιανική θρησκεία είναι ένα κράμα της ιουδαικής και της ελληνικής mentalität. Σημείωση ο όρος “judeo-christian civilization” είναι χωρίς νόημα. Ο όρος “judeo-greek civilization” όμως, αν υπάρχει ακόμα κάτι τέτοιο εκτός Ρωσσίας, έχει νόημα βαθύ.

 

11.jpg

 Ex Oriente Lux

Καλημέρα από Κουργκάν, Δυτική Σιβηρία. Ευχαριστώ για την ερώτηση και με συγχωρείτε αλλά ήμουν σχεδόν σε όλο το μεσοδιάστημα χωρίς σύνδεση με το ιντερνέτ στην Αφρική. Με ειδοποίησε ο φίλος Νίκος για το σχόλιο. Και επρόσεξα ήδη την απάντησή του στο σχόλιό σας αυτό όπου μάλιστα αναφέρεται σε παλαιότερες δημοσιεύσεις μου στην Ελλάδα και σε πιο πρόσφατες συζητήσεις μου με εκείνον. Στα όσα λέει με καλύπτει.

Το τι με ερωτάτε είναι ολότελα άσχετο με το δικό μου σχόλιο αναφορικά με το βίντεο το οποίο αναφέρεται στα ελληνοτουρκικά.

zzz.jpg

1. ΕΞΙΣΛΑΜΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΡΩΜΑΙΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ

Μου αποδίδετε λόγια, τα οποία ουδέποτε έχω πει, ότι δηλαδή “αν οι Ελληνες είχαν εξισλαμιστεί τότε τα ελληνικά θα είχαν γίνει η κύρια γλώσσα διδαχής της μουσουλμανικής θρησκείας”.

Αυτό μπορεί να διορθωθεί ωστόσο εύκολα και η πρόταση μπορεί να γίνει σωστή με μια μικρή προσθήκη:

“αν οι Ελληνες είχαν εξισλαμιστεί, τότε τα ελληνικά θα είχαν γίνει η κύρια γλώσσα διδαχής της μουσουλμανικής θρησκείας για τους Έλληνες”.

zz.jpg

Αυτό θα ήταν σωστό, αν και σε καμμιά περίπτωση Έλληνες δεν θα μπορούσαν να εξισλαμιστούν, πολύ απλά επειδή Έλληνες δεν υπήρχαν, όταν κηρύχθηκε το Ισλάμ στις αρχές του 7ου αιώνα. Εννοείτε στο σχόλιό σας κατοίκους της Ρωμανίας, όπως απεκαλείτο ήδη από τα χρόνια του Ηρακλείου η Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Αυτοί ήταν Ρωμαίοι, Ρωμιοί αν θέλετε, αλλά σε καμμιά περίπτωση Έλληνες. Την ονομασία αυτή, αν τους μιλούσατε προσωπικά, θα καταλαβαίνατε ότι την εθεωρούσαν ως αίσχιστη προσβολή. Οπότε, δεν μπορείτε να τους αποκαλείτε με τους όρους της δικής σας συνωμοσίας, λάθους ή άγνοιας, αν θέλετε να αναζητείτε την Αλήθεια. Αποκαλέστε τους όπως εκείνοι ονόμαζαν εαυτούς.

Ωστόσο, η πρότασή σας, όπως διατυπώθηκε (χωρίς την δική μου προσθήκη), δίνει την εντύπωση ότι, αν οι Ρωμιοί είχαν εξισλαμισθεί, τα ρωμαίικα (αυτά που αποκαλείτε “ελληνικά”) θα είχαν γίνει “η κύρια γλώσσα διδαχής της μουσουλμανικής θρησκείας” μέσα στον ισλαμικό κόσμο! Αυτό έχουμε κάθε λόγο να πιστεύουμε ότι δεν θα γινόταν. Είναι μια υποθετική περίπτωση, αλλά έχουμε παραδείγματα, όπως τις διάφορες τουρκικές (Turkic) γλώσσες (σελτζουκικά, οθωμανικά, αζερικά, ουζμπεκικά, κα), τα ταταρικά, ή ακόμη τα ουρντού, τα βερβερικά, τα σομαλικά, τα χάουσα.

z.jpg

2. ΦΑΙΝΟΜΕΝΑ ΠΟΛΥΓΛΩΣΣΙΑΣ ΤΩΝ ΙΣΛΑΜΙΚΩΝ ΧΡΟΝΩΝ

Οι καίριες γλώσσες διδαχής της μουσουλμανικής θρησκείας ήταν πάντοτε τα αραβικά (ως διάδοχο γλωσσολογικό σχήμα των αραμαϊκών και όχι των προϊσλαμικών αραβικών) και τα περσικά.

Αν και η έκφραση “γλώσσες διδαχής της μουσουλμανικής θρησκείας” είναι αδόκιμη και περιορίζει την μελέτη του φαινομένου της επιλογής γλωσσών ανά τομέα έκφρασης μέσα στον ισλαμικό κόσμο. Βασικά ήταν τα αραβικά και τα περσικά αλλά η διάκριση είναι σε γενικές γραμμές ως εξής:

Αραβικά (με πολλούς αραμαϊσμούς): γλώσσα των επιστημών (μαθηματικά, φυσική, χημεία, αστρονομία-αστρολογία, γεωγραφία, φυσικές επιστήμες, ιατρική), της θεολογίας, του δικαίου, και δευτερευόντως της ιστορίας και της φιλοσοφίας

Περσικά (μέσα περσικά με πολλούς αραβισμούς): γλώσσα της λογοτεχνίας, της παιδείας (κουλτούρας), της τέχνης, της αρχιτεκτονικής, της ιστορίας και της φιλοσοφίας

zzzz.png

Η οθωμανική αυλή ήταν ένας τόπος γενικευμένης τριγλωσσίας (τουρκικά ως γλώσσα του στρατού και της διοίκησης, περσικά ως γλώσσα της παιδείας και της λογοτεχνίας, αραβικά ως γλώσσα θεολογίας κι επιστημών). Δεν υπάρχουν Σελτζούκοι ή Οθωμανοί χωρίς τον Φερντοουσί και τον Νεζαμί. Δεν υπάρχουν τουρκικά επικά κείμενα για τον Κεϋκομπάντ, τον Κεϋκαούς, και τον Κεϋχοσρόη. https://en.wikipedia.org/wiki/Kay_Kaw%C4%81d https://en.wikipedia.org/wiki/Kay_K%C4%81vus https://en.wikipedia.org/wiki/Kay_Khosrow

Αλλά χωρίς επικά κείμενα γι’ αυτούς πως θα υπήρχαν Σελτζούκοι σουλτάνοι ονομασμένοι κατά τα μυθικά πρότυπά τους; https://en.wikipedia.org/wiki/Kaykhusraw_I https://en.wikipedia.org/wiki/Kayqubad_I https://en.wikipedia.org/wiki/Kaykaus_I

x.jpg

xx.jpg

xxx.jpg

Τα αναφέρω όλα αυτά για να σας δώσω το πλαίσιο μέσα στο οποίο θα βρίσκονταν τα ρωμαίικα (η γεμάτη λατινισμούς γλώσσα της Ρωμανίας), αν οι Ρωμιοί είχαν δεχθεί οργανωμένα και συστηματικά το Ισλάμ σε εποχές όπως 11ος – 14ος αιών.

3. ΤΙ ΘΑ ΓΙΝΟΤΑΝ ΑΝ Ο ΗΡΑΚΛΕΙΟΣ ΑΠΟΔΕΧΟΤΑΝ ΤΗΝ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΟΥ ΜΩΑΜΕΘ ΚΙ ΟΙ ΡΩΜΙΟΙ ΔΕΧΟΝΤΑΝ ΤΟ ΙΣΛΑΜ

Εκεί που θα άλλαζαν πολλά σε παγκόσμιο επίπεδο, θα ήταν αν η Ρωμανία και ο Ηράκλειος προσωπικά αποδέχονταν τον Μωάμεθ ως Προφήτη, και αν απαντούσε ο Ηράκλειος θετικά στην επιστολή, την οποία έστειλε στην Κωνσταντινούπολη από την Μεδίνα το 628 (δεν είχε ακόμη επιστρέψει στην Μέκκα) ο Προφήτης με τον απεσταλμένο του, Ντάχια Ουάχι αλ Κάλμπι. Αν θέλετε περισσότερα εδώ: https://en.wikipedia.org/wiki/Muhammad%27s_letters_to_the_heads_of_state

https://en.wikipedia.org/wiki/Dihyah_Kalbi

Αυτό το τονίζω, επειδή τα ρωμαίικα ήταν ήδη η επίσημη γλώσσα της διοίκησης του ομεϋαδικού χαλιφάτου μέχρι σχεδόν το 700. Οπότε, αν ο Ηράκλειος είχε αποδεχθεί το Ισλάμ, μπορούμε να υποθέσουμε ότι η Ρωμανία εξισλαμισμένη θα διέδιδε την γλώσσα της όπου στην Ασία, στην Αφρική και στην Ευρώπη έφθαναν οι μαχητές του Ισλάμ.

Για παράδειγμα, αντί να έχουμε μία ‘ισλαμική κατάκτηση της Ανδαλουσίας’, θα είχαμε μία πιο επιτυχημένη Reconquista της Ιβηρικής Χερσονήσου σε σχέση με την προηγηθείσα επί Ιουστινιανού (χάρτης: http://soldiers40mm.forumbook.ru/t187-topic). Και η ‘ισλαμική κατάκτηση του Ιράν’ θα ήταν η τελική ρωμαϊκή επιβολή επί του μόνου μακραίωνου αντιπάλου της Ρώμης και της Νέας Ρώμης – κάτι το οποίο ούτε ο Τραϊανός δεν είχε καταφέρει, αν και ήταν ο μόνος Ρωμαίος αυτοκράτορας ο οποίος περπάτησε στα παράλια της Κασπίας (δυτικές ακτές).

Ξαφνικά, ο Ηράκλειος κατέχοντας δυτικά της Βαλκανικής τεράστιες εκτάσεις, τις οποίες ουδέποτε ο Αλέξανδρος της Μακεδονίας δεν διανοήθηκε ούτε στο πιο τρελλό του όνειρο να κατακτήσει, θα έλεγχε ανατολικά του Αιγαίου πολύ μεγαλύτερη έκταση από εκείνην που είχε κατακτήσει προ σχεδόν χιλίων ετών ο βασιλιάς της Μακεδονίας.

Η επιστολή του Μωάμεθ προς τον Ηράκλειο ήταν η μεγαλύτερη ευκαιρία, η οποία ποτέ κτύπησε θύρα ανακτόρων στην Παγκόσμια Ιστορία!

Στη συνέχεια, τα όσα αναφέρετε για την επίσημη χριστιανική θρησκεία και οι γενικές πολιτισμικές θεωρήσεις σας είναι – όλα – λάθος ως επαναλήψεις χιλιο-ειπωμένων αντι-ιστορικών ψευδολογιών δυτικών επιστημόνων.

ccc.jpg

4. ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΘΡΗΣΚΕΙΑ, ΜΙΘΡΑΪΣΜΟΣ ΚΙ Η ΔΙΑΔΟΣΗ ΑΙΓΥΠΤΙΑΚΩΝ, ΠΕΡΣΙΚΩΝ ΚΙ ΑΛΛΩΝ ΑΝΑΤΟΛΙΚΩΝ ΛΑΤΡΕΙΩΝ ΣΤΗ ΡΩΜΑΪΚΗ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑ

Η χριστιανική θρησκεία ευρίσκεται στους αντίποδες και της αρχαίας εβραϊκής θρησκείας (έως το 722 πριν την εποχή μας / πτεμ) και της ιουδαϊκής θρησκείας των χρόνων της Ύστερης Αρχαιότητας και των διαφορετικών θρησκειών των αρχαίων ελληνικών φύλων.

Η χριστιανική θρησκεία είναι μια περσομιθραϊκή και αιγυπτο-μεμφιτική σύνθεση, η οποία προεροιμάστηκε επί μακρόν και αρχικά είχε προβλεφθεί να εκπεμφθεί από άλλο σημείο (όχι την Ρώμη). Στην σύνθεση αυτή προβλήθηκαν και συντονίσθηκαν περιστατικά της ζωής του Ιησού αρκετά τροποιποιημένα πολλές φορές. Ο ιστορικός αληθινός Ιησούς μέσα στην επίσημη χριστιανική θρησκεία είναι είτε ανύπαρκτος είτε ασήμαντος.

Αυτή η κατάσταση πλήρως αντιστοιχεί στα θρησκευτικά δεδομένα των ευρωπαϊκών επαρχιών της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Οι αρχαίες θρησκείες είχαν σβύσει και η διάδοση αρχαίων ανατολικών θρησκειών, λατρειών, κοσμοθεωριών, μυστικισμών – εσωτερισμών, και κυρίως τρόπων ζωής και σκέψης είχε κατακλύσει όλη την δυτική χερσόνησο της Ασίας την οποία ακόμη αποκαλούν Ευρώπη. Από την Ελλάδα μέχρι την Ιβηρική Χερσόνησο και από τη Ουκρανία έως την Βρεταννία, σύγχρονοι αρχαιολόγοι έχουν ανασκάψει εκατοντάδες Μιθραία, εκατοντάδες Ισεία, και εκατοντάδες άλλους ναούς αφιερωμένους σε άλλους αρχαίους ανατολικούς θεούς και θεές.

Αν δεν θέλετε να σπουδάσετε για μια δεκαετία έως επιπέδου δικτατορικού μαθαίνοντας 2-3 νεκρές γλώσσες σε αιγυπτολογία και ιρανολογία, περάστε μερικές μέρες σε μια ιστορική-αρχαιολογική βιβλιοθήκη, όπως αυτή του Γερμανικού Αρχαιολογικού Ιστιτούτου, για να ξεφυλλίσετε τους άνω των 130 τόμους της σειράς ÉTUDES PRÉLIMINAIRES AUX RELIGIONS ORIENTALES DANS L’EMPIRE ROMAIN που τώρα συνεχίζεται με άλλο όνομα. Επειδή είναι μελέτες préliminaires, καταλαβαίνετε ότι αποτελούν περισσότερο απαρίθμηση πηγών (τις οποίες ο μέσος αφελής και άσχετος άνθρωπος αγνοεί, επειδή έτσι τον έχουν υποχρέωσει όσοι τον θέλουν αμόρφωτο κι ηλίθιο αρκετά, ώστε να πέσει μέσα στον λάκκο τον οποίο του έχουν ετοιμάσει) παρά ερμηνευτικές συνθέσεις του κατακλυσμικού ιστορικού φαινομένου του πολιτισμικού εξανατολισμού των εκτάσεων της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.

vvv.jpg

vv.jpg

Θα χρειαστείτε τέσσερις σύγχρονες γλώσσες και μεγάλη επιμονή, επειδή οι τόμοι είναι πολύ εξειδικευμένοι, αλλά αυτό από μόνο του δείχνει την κατακλυσμική ανατολική επίδραση επί της Ευρώπης των ρωμαϊκών αυτοκρατορικών χρόνων. Εάν είχε έως τότε υπάρξει κάποιος αυτοφυής ευρωπαϊκός πολιτισμός, αυτός καλύφθηκε από ένα ωκεανό ανατολικών – ασιατικών και αφρικανικών – επιρροών, επιδράσεων και επικαλύψεων. Ακολουθούν ορισμένα παραδείγματα αυτοτελών τόμων:

1. Günther Hölbl, Beziehungen der ägyptischen Kultur zu Altitalien

2. Zoltán Kádár, Die kleinasiatisch-syrischen Kulte zur Römerzeit in Ungarn

3. Vilmos Wessetzky, Die ägyptischen Kulte zur Römerzeit in Ungarn

4. V. Tran Tam Tinh, Isis lactans Corpus des monuments gréco-romains d’Isis allaitant Harpocrate {δηλαδή μόνο για ένα κατάλογο μνημείων του ελληνικού και ρωμαϊκού χώρου, εκτός της Αιγύπτου, με αναπαραστάσεις μόνον της Ίσιδας γαλακτίζουσας τον Ώρο – Παιδίον Νέον (Χορ πα Χέρεντ στα αρχαία αιγυπτιακά, εξελληνισμένο σε Αρποκράτη) χρειάστηκε ένας τόμος!}

5. Marie-Christine Budischovsky, La diffusion des cultes isiaques autour de la Mer Adriatique I. Inscriptions et monuments

6. Inventaire bibliographique des Isiaca (IBIS), Volume 4 R-Z (Αυτό το τετράτομο inventory το ετοίμασε επιτελείο αιγυπτιολόγων υπό τον παλαιό μου καθηγητή Jean Leclant, ισόβιο γραμματέα της Γαλλικής Ακαδημίας, για ισιακά μνημεία στην Ευρώπη)

vvvvvvvvvv.jpg

vvvvvvvvvvv.jpg

vvvvv.jpg

vvvvvv.jpg

Όσο δε για τον μεσσιανισμό, την εσχατολογία και την σωτηριολογία των ανατολικών θρησκειών, οι οποίες διαδόθηκαν στην Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, υπήρξε διεθνές συνέδριο και δημοσιεύθηκαν τα πρακτικά του στην ίδια σειρά: La soteriologia dei culti orientali nell’Impero Romano Atti del Colloquio Internazionale su La soteriologia dei culti orientali nell’Impero Romano. Roma 24-28 settembre 1979. Pubblicati a cura di U. Bianchi e M.J. Vermaseren

Υπάρχει κάτι πιο απλό: διαγράψτε ό,τι ξέρετε για την αρχαία ιστορία και την ιστορία των θρησκειών! Θα είστε πιο κοντά στην αλήθεια σε σχέση με αυτά που πιστεύετε μέχρι σήμερα!

Τα πρώτα ευαγγέλια γράφηκαν σε αραμαϊκά και από τα σωζόμενα το αρχαιότερο είναι του Ματθαίου. Τα μη σωζόμενα ήταν τα αυθεντικά.

5. ΦΥΛΕΤΙΚΕΣ ΔΙΑΦΟΡΕΣ & ΝΟΟΤΡΟΠΙΕΣ: ΔΕΝ ΕΠΗΡΕΑΖΟΥΝ ΘΡΗΣΚΕΙΑ, ΚΟΣΜΟΘΕΩΡΙΑ & ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ

Επιπλέον, καμμιά θρησκεία δεν υπήρξε ποτέ συνάρτηση μιας οποιασδήποτε Mentalität ενός κάποιου λαού. Ξέρω τι θα μου πείτε! Ότι τέτοια έγραφε ο Dumézil (για διαφορές σημιτικών κυρίως κι ινδοευρωπαϊκών θρησκειών), αλλά αυτό οφειλόταν στο ότι επιχειρούσε υστερογενώς να δικαιολογήσει τις a priori διαμορφωμένες θέσεις του περί διακρίσεων των μεγάλων γλωσσικών οικογενειών σε σύνολα – κάτι το πολύ λαθεμένο. Αλλά ο Dumézil, τον οποίο σε βαθύ γήρας συνάντησα μια φορά στο σπίτι του κατόπιν συστάσεων δύο καθηγητών μου, μπορεί να έζησε μέχρι τα μέσα του 80 αλλά εκφράζει παρωχημένες θέσεις της δεκαετίας του 1930, όταν είχε ανασκαφεί – ανευρεθεί ένα μικρό μόνον μέρος των ιστορικών πηγών και μνημείων τα οποία έχουμε σήμερα στην διάθεσή μας.

Μπορείτε να μου πείτε ότι και εγώ κάποτε έγραψα σε τέτοιο μήκος κύματος. Ναι, έγραψα αλλά δεν επιχειρηματολόγησα, και ήταν παλιά στα τέλη του 80 και στις αρχές του 90. Αλλά είναι λάθος. Είναι προσεγγίσεις πολύ τραβηγμένες από τα μαλλιά και χωρίς ουσία. Τέτοιες διαφορές εντοπίζονται από θρησκεία σε θρησκεία ή και μέσα στην ίδια θρησκεία του ιδίου εθνοφυλετικού – γλωσσικού συνόλου. Δεν παίζει ρόλο η ενδεχομένως διαφορετική φυλετική καταγωγή των πιστών της θρησκείας.

Δείτε το και με άλλο τρόπο:

Α. Μιθραίο στην αραμαϊκή (σημιτική) Δούρα Ευρωπό της ανατολικής Συρίας, Μιθραίο στο (ινδοευρωπαϊκό / περσικό & μακεδονικό) Νέμρουτ Νταγ της Κομμαγηνής, και Μιθραίο στην (ινδοευρωπαϊκή) Ostia της Καμπανίας. Καμμιά διαφορά σημιτικής – ινδοευρωπαϊκής Mentalität.

Β. Ισείο στην (ινδοευρωπαϊκή) Δήλο και ο κεντρικός ναός της Ίσιδας στις (χαμιτικές) Φιλές της Αιγύπτου (νοτίως του Ασουάν). Καμμιά διαφορά χαμιτικής – ινδοευρωπαϊκής Mentalität. Πιστοί της Ίσιδας από την Ελλάδα ταξίδευαν στην Αλεξάνδρεια, έφθαναν στο Ασουάν, και διέσχιζαν τα ταραγμένα νερά του πρώτου καταρράκτη για να προσκυνήσουν το κεντρικό ιερό της θεάς τους. Και ανέγραφαν πρόχειρες επιγραφές στον πυλώνα όπως “Χαίρετε πολλά Φιλαί”! Ένα νησί του Νείλου πάνω από 1100 χμ νότια της Αλεξάνδρειας ήταν το κέντρο των Ισιδιστών Ελλήνων των αυτοκρατορικών ρωμαϊκών χρόνων – όχι ο Όλυμπος, όχι οι Δελφοί, όχι η Ολυμπία και φυσικά όχι η Αθήνα.

Άλλωστε δεν θα μπορούσε να αποτελεί παράμετρο ή συνάρτηση μιας θρησκείας η Mentalität ενός λαού. Αυτή είναι ήδη τμήμα ή μάλλον συνέπεια και παραλειπόμενο της όλης Weltanschauung / κοσμοαντίληψης του λαού. Αλλά η κοσμοαντίληψη του κάθε λαού καθορίζεται από την θρησκεία του και δη το κεντρικό της τμήμα την Spiritualität.

6. ΙΟΥΔΑΙΟ-ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ: ΕΝΑΣ ΑΝΙΣΤΟΡΗΤΟΣ ΨΕΥΤΙΚΟΣ ΟΡΟΣ

Τέλος, ο όρος Judeo-Christian civilization είναι ένας ψευδέστατος όρος των νεωτέρων χρόνων, ο οποίος αν είχε χρησιμοποιηθεί σε εποχές όπως 700 ή 100 ή 1300 χρόνια πριν από εμάς, θα είχε σωστά θεωρηθεί ως βδέλυγμα. Μερικοί αμόρφωτοι μουσουλμάνοι (από την πτέρυγα των μετριοπαθών – ανύπαρκτη η διαίρεση αλλά οι ίδιοι αρέσκονται να αυτο-προσδιορίζονται έτσι) προσπαθούν μάλιστα να παραγάγουν κάτι ακόμη πιο ανόητο: “Judeo-Christian and Islamic civilization”. Ο σωστός όρος που περιλαμβάνει τα πάντα (συνεπώς και αντιφατικά μεταξύ τους σύνολα) είναι Afro-Eurasiatic Civilization.

000000.JPG

00.png

000.jpg

00000000.jpg

0000.jpg

Η Ευρώπη ξεκίνησε στην Μεσοποταμία (Ασία) και στην Αίγυπτο (Αφρική) και ποτέ δεν ξεπέρασε το αρχικό εκείνο στάδιο ψυχικής ιερουργίας, πνευματικότητας, ηθικής, σοφίας, αρετής, οικουμενισμού και πολιτισμού. Όλα τα μεταγενέστερα ήταν κατώτερα και η διαστρέβλωση της Ανθρώπινης Ιστορίας οφείλεται σε έμμεση επίδραση δαρβινισμού και σε ψευδοϊδεολογίες τύπου εξελικτισμού.

==================================

Οπότε, δύο υποσύνολα ενός μεγάλου συνόλου, τα οποία δεν υπήρξαν αυτοφυή κι αυτόφωτα αλλά κατάγονται από άλλα, πιο καθοριστικά υποσύνολα, δεν μπορούν ποτέ αυθαίρετα να λογιστούν ως ένα, πολύ περισσότερο αν είναι αντιφατικά. Γι’ αυτό, και τον όρο Judeo-Greek civilization, τον χρησιμοποιείτε μόνον εσείς από την μια και 2-3 άλλοι παραχαράκτες της αλήθειας από την άλλη. Ο αρχαίος εβραϊκός κόσμος ήταν ήδη ένα παράρτημα μεσοποταμιακού και χαναανικού πολιτισμού.

Όσο δε για τον αρχαίο ελληνικό κόσμο, θα πρέπει να σκεφθούμε πρώτα αν όντως υπήρξε ή αποτελεί απλώς μια παρασκευή νεωτέρων χρόνων. Ήταν ο Στράβων Έλληνας; Σαφώς και όχι! Ήταν ένας φιλορωμαίος Καππαδόκης που απλώς έγραψε στα ελληνικά. Και εγώ γράφω στα αγγλικά; Είμαι μέλος του αγγλοσαξωνικού πολιτισμού και κόσμου αξιών; Σαφώς και όχι!

Αλλά και αν ακόμη δεχθούμε τον όρο ‘ελληνικός κόσμος’ συμβατικά ως περιγραφικό και γεωγραφικό (όπως πχ. ‘κεντρασιατικοί λαοί και πολιτισμοί’), τότε αυτός ο ‘κόσμος’ αποτελεί ένα παράγωγο του μεσοποταμιακού, του ανατολιακού, του χαναανικού και του αιγυπτιακού πολιτισμού. Περίπου 20 διαφορετικών εθνών και πολιτισμών επιδράσεις διαμόρφωσαν τα στοιχεία τα οποία αποκαλούμε αρχαίο ελληνικό κόσμο (Αχαιοί, Δαναοί, Ίωνες, Αιολείς, Δωριείς).

Αυτό το είχα πει από πολύ παλιά και το θυμάται ακόμη ο καλός μου φίλος Erol Manisalı, κορυφαίος κεμαλιστής και πολυγραφώτατος καθηγητής – οικονομολόγος, και ακαδημαϊκός, και το αναφέρει δημόσια όπως εδώ: Atatürk’te zeybek, tango ve ‘yön’ (Στον Ατατούρκ υπάρχουν ζεϋμπέκικο, τανγκό και ‘κατεύθυνση’) http://www.cumhuriyet.com.tr/koseyazisi/1035324/Ataturk_te_zeybek__tango_ve__yon_.html

==============

Κατεβάστε το άρθρο:

Απόρριψη Καιρίων Σημείων του Ελληνικού Κρατικού Δόγματος Ψευδοϊστορίας

Η Κόκκινη Μηλιά: Δέντρο Μυστικό του Παραδείσου

Εκτενέστατη απάντηση σε ερωτήσεις φίλου σχετικά με την τοποθεσία, την φύση, την υπόσταση και τον προορισμό του Ιερού Δένδρου της Ρωμιοσύνης: της Κόκκινης Μηλιάς

================ Ερωτήσεις (26/11/2017) ===================

Φίλε Σαμσαντίν,

Η Μαρία και γω σε φχαριστούμε που βρήκες δικαιολογημένο το παράπονό μας ότι σε άλλους, αγνώστους, απαντάς διά μακρών και εμάς, αν και γνωστοί, συνέχεια μας παραπέμπεις στην επόμενη φορά που θα συναντηθούμε.

Οι ερωτήσεις μας όλες αφορούν το παλιό άρθρο σου για την Μελιτηνή στο Ανεξήγητο, στο οποίο προσθέτεις – και μάλιστα στον τίτλο – ότι σχετίζεται με την Κόκκινη Μηλιά. Επίσης, στο άλλο άρθρο σου στην ίδια σειρά, σχετικά με τη Θεοδοσιόπολη (Ερζερούμ), όπου ορίζεις εκείνη την πόλη σαν την πόλη του ορίου. Τέλος, σε μια παλιότερη συζήτηση, μας είχες επιστήσει την προσοχή στο ότι “το Μόνον Δένδρον είναι μια διάσταση ορίου της Ανθρωπότητας”.

Προς το παρόν, όλα αυτά μας φαίνονται ακόμη ιδιαίτερα συγκεχυμένα και σχετικώς αντιφατικά. Γι’ αυτό θα θέλαμε να μας αποσαφηνίσεις τη σχέση αυτών των τοποθεσιών με τους Ρωμιούς και των Ρωμιών με την Κόκκινη Μηλιά.

Επιπλέον:
1. Είναι και η Κόκκινη Μηλιά, όπως κι ο Δικέφαλος Αετός, ένα Ιερό Στοιχείο για τους Τούρκους;
2. Είναι η Κόκκινη Μηλιά ένας συμβολισμός ή ένα φυσικό δένδρο το οποίο βρίσκεται σε μια συγκεκριμένη τοποθεσία; Σε τι έγκειται η ιερότητά του;
3. Αν ισχύει το δεύτερο, που ακριβώς βρίσκεται η Κόκκινη Μηλιά;
4. Ποιο είναι το χρονικό διάστημα της ζωής αυτού του Δένδρου;
5. Ποια είναι η σχέση του με άλλα Ιερά Δένδρα, τα οποία μας έχεις αναφέρει ως εκτεταμένα τεκμηριωμένα στα πλαίσια της αρχαίας ασσυροβαβυλωνιακής και της αρχαίας αιγυπτιακής θρησκείας, μυθολογίας, έπους και αποκαλυπτικής εσχατολογίας;
6. Ποια είναι η σχέση αυτού του Δένδρου με τον Ευγενή Άνθρωπο του Ιησού – Άρχοντα των Ελλήνων του Δανιήλ – χρυσοστεφανωμένο Βασιλέα Βασιλέων της Αποκάλυψης;
7. Τι σημαίνει να φτάσουν οι Ρωμιοί στην Κόκκινη Μηλιά και τι σημαίνει η παράδοση ‘να διώξουμε τους Τούρκους μέχρι την Κόκκινη Μηλιά’;
8. Αν κάποιος βρεθεί σήμερα στην τοποθεσία όπου βρίσκεται η Κόκκινη Μηλιά, θα δει το δέντρο αυτό; Θα μπορεί να το ακουμπήσει; Να κόψει ένα μήλο και να το φάει;
9. Τι σήμαινε για τους αρχαίους λαούς το να φάει κάποιος τον Καρπό του Ιερού Δένδρου;
10. Ποια είναι, αν υπάρχει, η σχέση της Κόκκινης Μηλιάς με τον ναό της του Θεού Σοφίας και τον Μαρμαρωμένο Βασιλιά;
11. Είναι πάντοτε στο σημείο εκείνο στο οποίο βρίσκεται σήμερα η Κόκκινη Μηλιά – ή το Ιερό Δένδρο αυτό έχει επίσης ιερές ιδιαιτερότητες και μπορεί να βρίσκεται σε διαφορετικά σημεία ανά εποχή ή ακόμη και ταυτόχρονα;
12. Γιατί δεν μίλησε ο Ιησούς στους Μαθητές του για το Ιερό Δένδρο;
13. Υπάρχουν παλαιοδιαθηκικές αναφορές στο Ιερό Δένδρο;
14. Αν και ξέρω πόσο αποστρέφεσαι προσωπικές ερωτήσεις, εσύ φίλε μου, περιπλανήθηκες ερευνώντας όλα εκείνα τα μέρη. Τα περπάτησες πολλές φορές και σπιθαμή προς σπιθαμή. Πέρασες από την τοποθεσία εκείνη; Είδες την Κόκκινη Μηλιά;

Επειδή γνωρίζουμε τον όγκο των υποχρεώσεών σου, θα σου ήμασταν ευγνώμονες αν μας απαντούσες όποτε μπορείς – ακόμη και με τη νέα χρονιά.

Θα σε δούμε στο Κάϊρο στα μισά του Δεκέμβρη; Θα έρθεις σε Μόσχα, Αστάνα, Πεκίνο; Θα χαιρόμασταν πολύ να σε δούμε κι αν θα μιλήσεις να σε ακούσουμε!

Με όλες μας τις ευχές και τους θερμότερους χαιρετισμούς από όλους μας – Ρωμιούς, Σομαλούς, λοιπούς Αφρικανούς, Ρώσσους, Καζάκους και Κινέζους!

Νίκος

================= Απάντηση (27/1/2018) =================

Φίλε Νίκο,

Ευχαριστώ για το ενδιαφέρον σου για το θέμα αυτό το οποίο ευρίσκεται στο απόλυτο βάθος όλων των υποθέσεων οι οποίες αφορούν και καθορίζουν την υπόσταση όλων των Ρωμιών σήμερα είτε αυτοί έχουν αντίληψη της ταυτότητάς τους είτε όχι.

Και με συγχωρείς για την καθυστέρηση με την οποία σου απαντώ αλλά απρόβλεπτες υποχρεώσεις, πολλά ταξίδια και πολλές ομιλίες και ξεναγήσεις με απέσπασαν για αρκετό χρονικό διάστημα. Και το ξέρεις αυτό πολύ καλά και προσωπικά. Εκείνο το οποίο δεν ξέρεις είναι ότι, όταν σου υποσχέθηκα να σου απαντήσω πριν από τις γιορτές, δεν μου είχε ζητηθεί να δώσω τις ομιλίες που έδωσα σε Μόσχα, Αστάνα και Πεκίνο, και να προετοιμασθώ για την ξενάγηση όλης της ομάδας στο Μπεζεκλίκ, στο Κότσο και στην Αστάνα του Τουρφάν.

Πριν από τις δεκατέσσερις (!) ερωτήσεις σου για την Κόκκινη Μηλιά, θέτεις επίσης μερικά ερωτήματα στην παράγραφο που προηγείται, οπότε θα ξεκινήσω από αυτά.

Έχεις δίκιο να σημειώνεις ότι όλα όσα αναφέρεις στην παράγραφο εκείνη φαίνονται αντιφατικά. Αλλά στην ουσία δεν είναι.

Μελιτηνή, Κόκκινη Μηλιά, και Διγενής Ακρίτας

 

Ναι, η Κόκκινη Μηλιά βρίσκεται στην ευρύτερη περιοχή της αρχαίας ασσυριακής Μελιντού, της σημερινής τουρκικής Μαλάτυα, η οποία δεν είναι άλλη από την ρωμαϊκή, ή ρωμέϊκη αν προτιμάς, Μελιτηνή.

Η Μελιτηνή, η οποία έπεφτε και ανακαταλαμβανόταν, ήταν μια περιοχή ορίου της ρωμέϊκης αυτοκρατορίας. Αυτό δεν φάνηκε ιδιαίτερα στα πρώϊμα ρωμαιοχριστιανικά αυτοκρατορικά χρόνια αλλά έγινε έντονα φανερό στα μέσα αυτοκρατορικά χρόνια όταν η Ρωμανία ήρθε σε σύγκρουση με το ισλαμικό χαλιφάτο μέσα στην αντιζηλία αναζήτησης της αυθεντικότητας του Κηρύγματος Ιησού.

Αν κυττάξεις ένα σημερινό διοικητικό χάρτη της Τουρκίας, ο κατ’ εξοχήν χώρος των μαχών των Ακριτών υπό τον θρυλικό επικό Ήρωα Διγενή Ακρίτα λάμβαναν χώρα επί ολόκληρους αιώνες σε μια γραμμή η οποία περνάει από περιοχές των Αδάνων (Adana), του Καχραμάν Μαράς (Γερμανίκειας / Kahramanmaraş), του Αντίγιαμαν (Adıyaman – κοντά στα Σαμόσατα), της Μελιτηνής (Malatya), του Ελαζίγ (Elâzığ – στο κέντρο της Αρχαίας Σωφηνής), και ακόμη πιο πέρα στα ανατολικά του Τούντζελι (Tunceli – κοντά στο Χαρπούτ), του Μπινγκέλ (Ρωμανόπολης ανακατειλημμένης από τον Ρωμανό Λεκαπηνό το 942 / Bingöl) και του Ερζερούμ (Θεοδοσιόπολης / Erzurum).

2.gif

Αυτή η γραμμή είναι μια φυσική γραμμή, δηλαδή μία οροσειρά, αυτή του Αντιταύρου, της οποίας το βασικό χαρακτηριστικό είναι ότι ορίζει από τα δυτικά τον άνω (βόρειο) ρου του Ευφράτη, ο οποίος μάλιστα πηγάζει από τα βορειοανατολικά άκρα του Αντιταύρου. Ο Αντίταυρος κλείνει λοιπόν από τα ανατολικά το τεράστιο οροπέδιο της Καππαδοκίας (που περιλαμβάνει πολλά βουνά) και στις βορειοανατολικές εσχατιές του συμπλέκεται με τις ανατολικές εσχατιές της οροσειράς του Πόντου (Τα Ποντιακά τα Παρχάραι / https://pnt.wikipedia.org/wiki/Ποντιακά_Παρχάραι) και φτάνει μέχρι τα δύο Αραράτ (το Μικρό και το Μεγάλο). Ουσιαστικά, ο Αντίταυρος ονομάστηκε έτσι επειδή είναι η ανατολική συνέχεια της οροσειράς του Ταύρου, η οποία κλείνει το οροπέδιο της Καππαδοκίας από τα νότια.

1.jpg

Η οροσειρά του Αντιταύρου λοιπόν έγινε ο χώρος των ατερμόνων μαχών των Ακριτών ενάντια στους στρατιώτες του Χαλιφάτου και γι’ αυτό, με εξαίρεση τις γερά οχυρωμένες πόλεις και τα κάστρα, είχε ειπωθεί ότι στην περιοχή εκείνη συν δυο δεν περπατούν, συντρείς δεν κουβεντιάζουν, παρά πενήντα κι εκατό και πάλι φόβον έχουν. Όμως για την εκεί δράση του ο Διγενής Ακρίτας είχε καυχηθεί ως εξής:

εγώ μονάχος πέρασα, πεζός κι αρματωμένος,

με τετραπίθαμο σπαθί, με τρείς οργιές κοντάρι.

Βουνά καί κάμπους έδειρα, βουνά και καταράχια,

νυχτιές χωρίς αστροφεγγιά, νυχτιές χωρίς φεγγάρι.

Και τόσα χρόνια πούζησα δω στον απάνω κόσμο,

κανέναν δεν φοβήθηκα από τους αντρειωμένους.

digenis_kai_fidi.jpg

Τώρα, γιατί έγιναν στην περιοχή του Αντιταύρου ανατολικά της Μελιτηνής (κι όχι στην κατεύθυνση της Θεοδοσιόπολης/Ερζερούμ) οι μεγαλύτερες συγκρούσεις των μυθικών κι αρχετυπικών ηρώων της Ρωμιοσύνης είναι μεν φαινομενικά εύκολο να αντιληφθεί κανείς αλλά και ταυτόχρονα είναι δύσκολο να εντοπίσει τους βαθύτερους λόγους.

3.jpg

Σε ένα πολύ απλό ιστορικό επίπεδο, θα έλεγα ότι οι επικές μάχες συνέβηκαν επί πολλούς αιώνες εκεί, επειδή από εκεί περνούσε ο δρόμος για την Κωνσταντινούπολη. Αν έπεφτε ο κεντρικός Αντίταυρος, θα κατέρρεαν διαδοχικά η Μελιτηνή και η Καισάρεια, και στη συνέχεια  ο δρόμος μέχρι την Πόλη θα ήταν ανοικτός. Αντίθετα, το μόνο που θα κατάφερναν οι στρατιώτες του χαλιφάτου, αν επετίθεντο κατά της Θεοδοσιόπολης, θα ήταν να ανοίξουν δρόμο για την Τραπεζούντα και τη Μαύρη Θάλασσα ή να έχουν την ευκαιρία να κτυπήσουν την Αρμενία από τα δυτικά. Με άλλα λόγια, εκεί δεν διακυβεύονταν και πολλά. Ασφαλώς και όλα τα σημεία του Αντιταύρου ήταν χώροι μαχών, επελάσεων, υποχωρήσεων, αντικρούσεων και ανακαταλήψεων. Αλλά συχνότερα από οπουδήποτε αλλού συνέβαιναν οι επιθέσεις και οι αντεπιθέσεις στην περιοχή μεταξύ της Μελιτηνής, του Αντίγιαμαν, της Κιάχτα (Kâhta), και της Γερμανίκειας, δηλαδή αμέσως δυτικά του Ευφράτη, στα έσχατα βορειοδυτικά της απέραντης πεδιάδας της Μεσοποταμίας.

eis_xilious_ekatevika_0.jpg

Ευφράτης: ο Ιερός Ποταμός της Ρωμιοσύνης

 

Αυτή η κατάσταση προβιβάζει τον Ευφράτη σε επίπεδο ιερού ποταμού για όσους μάχονταν να διατηρήσουν την κυριαρχία τους στα βουνά αμέσως δυτικά του μεγάλου ποταμού. Και αν και αυτό το ρεύμα του Παραδείσου ήταν ιερό ως Μπουράνουμ για τους Σουμέριους και ως Πουράτου για τους Ασσυροβαβυλώνιους ήδη πριν τον Κατακλυσμό και συνεπώς, χιλιάδες χρόνια πριν από τους αυτοκρατορικούς Ακρίτες της Ρωμανίας, η σημασία του για τους Ρωμιούς ήταν τεράστια και όχι μόνον επειδή τα ιερά βιβλία της Χριστιανωσύνης ορίζουν έτσι. Το ασσυριακό όνομα του ποταμού παραφθάρηκε σε Περάτ στα αραμαϊκά και σε Ουφράτου στα αρχαία (αχαιμενιδικά / σφηνοειδή) περσικά. Αλλά η ονομασία Ευφράτης η οποία αντήχησε από τα στόματα των στρατιωτών του Αλεξάνδρου και των Σελευκιδών δεν ήταν μια προσέτι γλωσσική παραφθορά αλλά μια πρόσδοση νέας έννοιας στο όνομα του ιερού ρεύματος.

Έτσι για τους Ρωμιούς το ποτάμι αυτό είναι εκείνο το οποίο …. εὖ φράζει, δηλαδή αναγγέλλει κάτι το καλό. Αν είναι για να παραβάλλεις κάτι με τον Ευφράτη, είναι τα Ευ-αγγέλια, ή μάλλον εκείνο το οποίο είπε ο ίδιος ο Ιησούς:

κα κηρυχθήσεται τοτο τ εαγγέλιον τς βασιλείας ν λ τ οκουμέν ες μαρτύριον πσι τος θνεσι, κα τότε ξει τ τέλος. (Κατά Ματθαίον, ΚΔ’ 14)

{Μην συγχέεις “τοτο τ εαγγέλιον τς βασιλείας” με την Χριστιανωσύνη! Αυτό περί του οποίου ομιλεί ο Ιησούς θα κηρυχθεί στο Τέλος, συνεπώς δεν θα έχει κηρυχθεί έως τότε. Καθοριστικό σημείο στην πρόταση του Ιησού είναι η λέξη η οποία συγκεκριμενοποιεί το ευαγγέλιον της βασιλείας: “τούτο”. Σαφέστατα ο Ιησούς αναφέρεται στο δικό του, τότε, κήρυγμα το οποίο – εννοείται – θα χαθεί, δεν θα γίνει πιστευτό κι αποδεκτό από την εποχή του Ιησού μέχρι το Τέλος, και θα κηρυχθεί εκνέου τότε κι από το κήρυγμα αυτό θα προξενηθεί το Τέλος. Είναι αυτονόητο ότι τίποτα δεν κηρύσσεται σε μια συγκεκριμένη στιγμή (ή εποχή) αν είναι ήδη αποδεκτό από τους τότε ανθρώπους. Βέβαια η πρόταση αυτή επιδέχεται και άλλες ερμηνείες, ότι δηλαδή το ευαγγέλιο της Βασιλείας των Ουρανών έγινε δεκτό και πιστευτό στα χριστιανικά χρόνια και στη συνέχεια απεμπολήθηκε ή εσκεμμένα αλλοιώθηκε, αλλά αυτό είναι ένα άλλο θέμα.}

Συνεπώς, ο Ευφράτης και το Ευαγγέλιο της Βασιλείας (των Ουρανών) έχουν κάτι το κοινό: τον λαό, ή αν θέλεις το γένος εκείνο το οποίο θα φέρει εις πέρας το έργο του κηρύγματος στο οποίο αναφέρεται ο Ιησούς. Αυτό το γένος είναι αυτονόητα εκείνο το οποίο έδειξε περισσότερο ενδιαφέρον από οποιοδήποτε άλλο γένος, ή από οποιοδήποτε έθνος, να κρατήσει το όριό του δίπλα στο ρεύμα της καλής αγγελίας, κι αυτό η Ιστορία δείχνει ότι ήταν οι Ρωμιοί με το μυθικό – αρχετυπικό πρότυπο ήρωα, τον Διγενή Ακρίτα, δηλαδή Εκείνον ο οποίος συγκρούστηκε με τον Χάροντα.

Βέβαια οι περιορισμοί μιας μυθικής σύνθεσης και ενός έπους που απευθύνονται σε Χριστιανούς είναι εμφανείς: ακόμη κι ο μεγαλύτερος ήρωας δεν μπορεί να μείνει αθάνατος. Αλλά σε πολλές παραλλαγές, η έκβαση της μάχης του Διγενή Ακρίτα δεν αναφέρεται πουθενά. Αυτό είναι ορθότερο. Αυτό το δεδομένο και πολλά ακόμη έπη και ακριτικά τραγούδια, όπως το Άσμα του Αρμούρη, τα οποία αποφεύγουν να αναφέρουν τέλος ζωής για τον αρχετυπικό ακριτικό ήρωα, δείχνουν ότι οι ποιητές εκείνων των επικών συνθέσεων έβλεπαν τον κάθε Ακρίτα σαν ένα αποκαλυπτικό μυθικό πρότυπο για το έργο το οποίο θα αναληφθεί στο τέλος και για τον λαμπρό βασιλέα ο οποίος θα το επιχειρήσει.

digenis_kai_xaros.jpg

Και ο Ευφράτης είναι συχνά παρών σε όλα αυτά και μέσα στις υπερβατικές συνθήκες μέσα στις οποίες θα δράσουν Εκείνος ο Βασιλιάς και Εκείνοι οι Στρατιώτες των οποίων οι Ακρίτες προτύπωσαν τις μάχες και των οποίων ο Ιησούς καθώρισε το τιτανιαίο έργο με την ως άνω αναφορά του. Ο Αρμούρης περνάει τον Ευφράτη ένεκα των εκτάκτων αρωγών τας οποίας μόνη η αγγελική φωνή του εξασφαλίζει. Και να πως ο αποκαλυπτικός και εσχατολογικός μύθος προτυπώνει το έργο των Ρωμιών στην συγκεκριμένη περιοχή κατά τις μέρες του Τέλους:

ταν φράτης δυνατός, τον κα βουρκωμένος,

εχεν κα κύματα βαθέα, τον κα ποχυμένος,

πτερνιστηρέαν τν μαρον του κρούει τον κα πάγει,

στριγγιν φωνν νέσυρεν, σην κα ν δυνέτον:

«Εχαριστ σε, Θε καλέ, κα μυριοευχαριστ σε,

σ μ δκες τν νδρείαν κα μ τν παίρνεις τώρα».

Το λθε φων γγελικ ξ ορανο πάνω:

«Κα μπξε τ κοντάρι σου ες τν φοινικέαν τν ρίζαν,

κα μπξε κα τ ροχα σου μπρς ες τ μπροστοκούρβιν,

κέντεσε κα τν μαρον σου κα ν περάσς πέρα».

Πτερνιστηρέαν τν μαρον του κ᾿ πέρασέ τον πέρα.

Ν᾿ φήσ καν τ ροχα του νέος ν στεγνώσουν,

 πτερνιστηρέαν τν μαρον του, ες τν Σαρακηνν πάγει,

κα σφόνδυλον τν δωσε κα ξεσαγόνιασέ τον:

«Επέ, μωρ Σαρακηνέ, πο ναι τ φουσστα;»

armouris.jpg

Είναι αρκετά ενδιαφέρον ότι, αν και δεν έγινε εσκεμμένα και με συγκεκριμένη προδιάθεση, το όνομα του ποταμού παρεφθάρη σε Αφράτη στα χρόνια των ακριτικών μαχών και της παρουσίας μυσαρών εχθρών στην περιοχή. Είναι σαν το α- στερητικό να μετατρέπει τον Ευφράτη, από ποταμό που αναγγέλλει κάτι το καλό σε ποταμό που δεν αναγγέλλει τίποτα. Σαν από ρεύμα ζωής να έχει μετατραπεί σε νεκρό ρεύμα. Κανονικό αρνητικό είδωλο του εαυτού του! Κι αυτό το νεκρικό πλαίσιο, σαν ένας Κάτω Κόσμος επί της επιφάνειας της Γης, περιγράφεται ως το αληθινό πλαίσιο της αναμέτρησης του Διγενή Ακρίτα με τον Χάρο: τα μαρμαρένια αλώνια. Αιώνες αργότερα, η ίδια έννοια θα περιβάλλει τον βασιλιά που πιστεύεται ότι θα μπει πρώτος στην Αγιά Σοφιά: αυτός θα είναι ένας μαρμαρωμένος βασιλιάς. Άλλος από τον Άρχοντα των Ελλήνων, αλλά οι δύο μαζί συμβολίζουν τον Δικέφαλο Αετό.

Και έτσι στα έρημα μέρη εκείνα, από τα οποία κυλάει ο Νεκρικός Αφράτης των χρόνων των επικών μαχών, μόνο σημείο ζωής απέμεινε η Κόκκινη Μηλιά.

Κομμαγηνή: η Γη της Κόκκινης Μηλιάς

 

Και όχι τυχαία! Το σημείο εκείνο, η περιοχή εκείνη, αιώνες πρωτύτερα, είχε γνωρίσει μια ασύγκριτη ακμή που θα μπορούσαν να ζηλέψουν όχι μόνον η Αντιόχεια, η Αλεξάνδρεια, η Περσέπολη ή η Κτησιφών, η Ρώμη ή η Νέα Ρώμη – Κωνσταντινούπολη, αλλά ακόμη και ίδια η Βαβυλώνα. Ήταν τα σύντομα χρόνια του μικρού αλλά ακτινοβόλου και εκλάμπρου βασιλείου της Κομμαγηνής το οποίο εκτεινόταν στα μέρη αυτά που αντί να είναι θλιβερά και ολόμαυρα ήταν απαστράπτοντα και ολοζώντανα. Ανάμεσα στην Γερμανίκεια, τα Σαμόσατα και την Αρσάμεια του Νυμφαίου, το μικρό βασίλειο αυτό έγινε ο ιερός τόπος του Ιεροθεσίου Κορυφής (σήμερα Νέμρουτ Νταγ / Nemrut Dağı / Mount Nemrut), από όπου οι αρχιερείς ενός από τους μεγαλύτερους οικουμενισμούς όλων των εποχών εξέπεμψαν ένα συγκρητικό μείγμα ελληνοπερσικών δοξασιών, λατρειών και υπερβατικών επινοήσεων οι οποίες θα μπορούσαν να ενοποιήσουν όλο τον κόσμο.

nd11.jpg

ND1.jpg

nd111.jpg

nd2.jpg

nd3.jpg

nd3.gif

nd4.jpg

Το Ιεροθέσιο Κορυφής, το οποίο εγκαινιάσθηκε στις 7 Ιουλίου 62 πτεμ, δεν είναι μόνον ο τόπος όπου κολοσσιαία μνημεία δίνουν για πρώτη φορά με τόση ένταση την διάσταση του οικουμενισμού στον ελληνόφωνο κόσμο, αλλά και η πηγή εκπόρευσης της μεγαλύτερης κοσμοθεώρησης και αυτοκρατορικής ιδεολογίας που καταγράφηκε ποτέ σε ελληνικά. Ολόκληρη η υπόλοιπη ελληνική γραμματεία από τον Ησίοδο μέχρι τον Αρριανό, από τον Όμηρο μέχρι τον Πλάτωνα, από τον Πυθαγόρα μέχρι τον Δίωνα Κάσσιο, και από τον Πίνδαρο μέχρι τον Ηλιόδωρο, φαίνεται χλωμή και ασήμαντη συγκρινόμενη με την ενορατική σύνθεση που απαυγάζουν τα κείμενα του Ιεροθεσίου Κορυφής της Κομμαγηνής.

50 CE Commagene.png

Πολύ μικρή σημασία έχει το γεγονός ότι η όλη θεωρητική σύλληψη ήταν ένα αρνητικό είδωλο του τέλειου, ιδεατού κόσμου: της Οικουμένης. Τα απόλυτα αντίθετα, το απόλυτο θετικό και το απόλυτο αρνητικό, είναι τα εγγύτερα δυνατά σημεία του Κόσμου. Εκείνο το οποίο έχει σημασία είναι η διάσταση αυτής της ψυχικής-θεωρητικής σύλληψης και η πληρότητα της παρουσίασής της.

Για τα 240 χρόνια που περίπου διάρκεσε το βασίλειο της Κομμαγηνής και για την μικρή του έκταση με τους λίγους σχετικά πόρους, η ανέγερση ενός τέτοιου μεγαλιθικού μνημείου σε μια τόσο απρόσιτη κορυφή σε 2150 μ υψόμετρο είναι ένας εκπληκτικός άθλος. Αλλά η όλη θεωρητική σύλληψη ήταν ακόμη μεγαλύτερο επίτευγμα και εδραζόνταν στην κοινή προς Δαρείο και Αλέξανδρο καταγωγή του Αντιόχου Α’ Κομμαγηνής, του βασιλέα του οποίου οι αρχιιερείς, μύστες και μάγοι είχαν την ικανότητα να φέρουν την Αναγέννηση 14-15 αιώνες νωρίτερα. Η μητέρα του, Λαοδίκη ἡ Θεά καὶ Φιλάδελφος, ήταν κόρη του Σελευκίδη Αντιόχου Η’ και εγγονή του Πτολεμαίου Η’ Φύσκωνα. Ο πατέρας του, Μιθριδάτης ὀ Кαλλίνικος, ήταν ένας Οροντίδης Αρμένιος, ο οποίος καταγόταν από τον Δαρείο Α’. Έτσι, ο ηλιοκεντρικός Αντίοχος Α’ Κομμαγηνής έτυχε της υψίστης τιμής να τον δεξιωθεί ο Απόλλων – Μίθρας – Ερμής – Ήλιος, ένας πρωτοφανής συγκρητικός θεός ο οποίος φορώντας φρυγικό σκούφο και φωτοστέφανο ακτίνων εξήλθε νικών και ίνα νικήση, στην ακόμη και σήμερα μη ολοκληρωμένη κατάκτηση των εθνών.

Mithra&Antiochus.jpg

Ἀντίοχος ὁ Θεὸς Δίκαιος Ἐπιφανὴς Φιλορωμαῖος Φιλέλλην & Απόλλων – Μίθρας – Ερμής – Ήλιος

Ο παράξενος συνδυασμός ή μάλλον το ιστορικό παράλογο είναι ότι ούτε ο Αλέξανδρος κι οι Επίγονοι, ούτε και παλαιότερα ο Κύρος, ο Καμβύσης κι ο Δαρείος Α’ είχαν διαθέσιμη μια πίστη, λατρεία, θεωρία, λατρεία και μύηση ικανή να τους οδηγήσει στην άμεση εγκαθίδρυση μιας οικουμενιστικής αυτοκρατορίας σε όλη την γη, αν και είχαν σχεδόν όλα τα στρατιωτικά μέσα που απαιτούντο για να το καταφέρουν. Από την άλλη, λίγους αιώνες αργότερα, ο Αντίοχος Α’ Κομμαγηνής, πιο δυτικός από τους Αχαιμενιδείς και πιο ανατολικός από τον Αλέξανδρο, διέθετε επιτέλους την απαιτούμενη πίστη, λατρεία, θεωρία, λατρεία και μύηση, χωρίς ωστόσο να έχει τα απαραίτητα στρατιωτικά μέσα. Ειρωνεία των αναστρόφων ειδώλων …

antiochus artagnes.jpg

Ἀντίοχος ὁ Θεὸς Δίκαιος Ἐπιφανὴς Φιλορωμαῖος Φιλέλλην & Ηρακλής – Αρτάγνης

Το μυστήριον αυτού του περίεργου Κομμαγηνού προοιωνισμού λύνεται με το ανάγλυφο της εξωχρονικής δεξίωσης του Αντιόχου Α’ Κομμαγηνής από τον Ηρακλή – Αρτάγνη (Βεραθράγνα) ο οποίος κραδαίνει το μπαρσόμ. Μορφές εκτυπωμένες κάτω από την επίδραση του ασσυροβαβυλωνιακού Γκιλγκαμές (ο οποίος ταυτίζεται με τον βιβλικό – κορανικό Νιμρούντ), τόσο ο ιρανικός Βεραθράγνα όσο κι ο ελληνικός Ηρακλής ήταν φυσιογνωμίες αρκετά αποτυχημενες στην προσπάθειά τους να προσεγγίσουν το Ξύλον της Ζωής. Κανένας τους δεν έγινε θεός παρά την επιμονή των σκοτεινών ιερέων που κρύφτηκαν πίσω από τη μυθολόγησή τους. Και η ζήλεια είναι κακός σύμβουλος για όσους απέδωσαν ένα μπαρσόμ στον Ηρακλή – Αρτάγνη.

Τι άλλο είναι το μπαρσόμ παρά μια ύστερη, σχηματοποιημένη μορφή του Ξύλου της Ζωής; Το ίδιο το ιρανικό όνομα (μπαρεσμάν στα μέσα περσικά) αυτού του συμβόλου (και σήμερα ιερατικού σκεύους των Παρσιστών) σημαίνει “αυτό που φούντωσε / μεγάλωσε / θέριεψε” και εμφανέστατα αφορά ένα φυτό, ένα δένδρο που έχει μεγαλώσει. Η κεντρική του θέση σε πολλές ιρανογενείς θρησκείες (είτε μονοθεϊστικής είτε πολυθεϊστικής χροιάς) κάνει βέβαιο τον συσχετισμό του με το Ξύλον της Ζωής. Οι απόπειρες ταύτισης του δένδρου, από το οποίο απετελείτο ένα μπαρσόμ ως δέσμη κλάδων, ήταν πολλές: τόσες όσες ορίζονται από την φαντασία ενός εκάστου. Και η προσπάθεια να ανευρεθεί ποιο ήταν το Δένδρο Μυστικό του Παραδείσου δεν έχει τελειωμό: ταμαρίς, ροδιά, μυρτιά, …

Όλα αυτά ως λαθεμένος αντικατοπτρισμός δεν μπορούν παρά να μας οδηγήσουν σε συνεκδοχικά ανάστροφα συμπεράσματα, αν θέλουμε να προσεγγίσουμε την Αλήθεια. Οι αρχιερείς και οι μύστες του Αντιόχου Α’ Κομμαγηνής είχαν φθάσει με καθυστέρηση αιώνων αλλά συνέλαβαν το όραμα της Οικουμένης με μεγάλη ακρίβεια. Και εκατοντάδες χρόνια αργότερα, οι Χριστιανοί Ακρίτες μάχονταν για πολλούς αιώνες για να διατηρήσουν το όριο του Ευφράτη για την αυτοκρατορία που με βάση τους Πατέρες της Εκκλησίας είχε συλληφθεί ως πρότυπο της Οικουμένης. Έτσι προτύπωσαν με διαφορετικό τρόπο Εκείνον ο οποίος θα ξεκινήσει από ένα σημείο για να φθάσει στο όριο και να το μετατρέψει σε σημείο εκκίνησης για την κατάκτηση της Οικουμένης.

Έτσι, αυτό που θεωρήθηκε από τους Ρωμιούς ως απώτατο άκρο είναι στην ουσία η νέα αρχή. Θα είναι ένα άκρο μιας πρώτης προσπάθειας και ταυτόχρονα η αρχή του Μεγάλου Έργου: εκείνου το οποίο ανέφερε ο Ιησούς.

 

Και παρά το γεγονός ότι παρορμητικά ταύτισαν οι Ρωμιοί το άκρο με την Κόκκινη Μηλιά, δεν προχώρησαν στον αμέσως επόμενο συλλογισμό.

Κανένας δεν σκέφθηκε ότι η Κόκκινη Μηλιά δεν είναι τίποτ’ άλλο παρά το Ξύλον της Ζωής, αυτό το οποίο τόσο τεράστια έκταση και ύψιστη σημασία κατέχει στην ασσυροβαβυλωνιακή και στην αιγυπτιακή κοσμογονία και κοσμολογία, θρησκεία, μυθολογία και εσχατολογία, αυτό για το οποίο έχει γραφεί:

κα ξανέτειλεν Θες τι κ τς γς πν ξύλον ραον ες ρασιν κα καλν ες βρσιν κα τ ξύλον τς ζως ν μέσ το παραδείσου κα τ ξύλον το εδέναι γνωστν καλο κα πονηρο. (Γένεση, Β’ 9)

Αυτό αν και υπαρκτό, παραμένει σήμερα ακόμη απροσέγγιστο για όλους, λόγω του τραγικού και καταδικαστικού λάθους του Αδάμ να προτιμήσει το απαγορευμένο δένδρο αντί του δένδρου της ζωής το οποίο μάλιστα βρίσκεται στο κέντρο του Παραδείσου. Γι’ αυτό, όχι μόνον μια πολυχιλιετής τιμωρία έπεσε στα κεφάλια των απογόνων των πρωτοπλάστων αλλά και τρομεροί φρουροί διορίστηκαν για να εμποδίσουν του οποιοδήποτε το θράσος να απλώσει το χέρι στο Ξύλον της Ζωής:

κα ξέβαλε τν δμ κα κατκισεν ατν πέναντι το παραδείσου τς τρυφς κα ταξε τ Χερουβμ κα τν φλογίνην ομφαίαν τν στρεφομένην φυλάσσειν τν δν το ξύλου τς ζως. (Γένεση, Γ’ 24)

Οπότε, είναι απολύτως λογικό ο Άρχων των Ελλήνων, ο οποίος δεν έχει ακόμη εμφανιστεί και ο οποίος ταυτίζεται με τον Βασιλέα Βασιλέων, να οδηγήσει τα στρατεύματά του στην Κόκκινη Μηλιά πρώτα, για ν’ αρχίσει το μείζον τμήμα του έργου του στη συνέχεια. Στην ουσία το έργο του, όπως περιγράφεται σε τόσες εσχατολογικές προσεγγίσεις, θα είναι η αναστροφή και η ακύρωση των εσφαλμένων επιλογών και των συνεπαγομένων πτώσεων της Ανθρωπότητας. Ως τέτοιο, θα αποτελεί επίσης την ακύρωση της κακής επιλογής του Αδάμ ανάμεσα στα δύο δένδρα. Αυτόματα θα απορριφθεί η Γνώση σε όλες της τις μορφές και διαστάσεις. Η Γνώση είναι ο Θάνατος και ο Άρχων των Ελλήνων δεν είναι προσηλωμένος παρά μόνον στην Ζωή. Ο Θάνατος θα εκμηδενιστεί στην ανυπαρξία μετά την σύγκρουση του Τέλους, την οποία περιγράφουν όλες οι αποκαλύψεις, και γι’ αυτό τόσο επίμονα η ακριτική λογοτεχνία διελάμβανε τα της σύγκρουσης του Διγενή Ακρίτα με τον Χάροντα: ήταν ένα Θέατρο, μία Λευκή Μαγεία, και μια αμετάκλητη προτύπωση.

Νομίζω ότι με τα παραπάνω απάντησα πολύ περιληπτικά στα ερωτήματα τα οποία έθεσες στην μεγάλη παράγραφο του γράμματός σου. Το θέμα θα μπορούσε να έχει πολύ μεγαλύτερη συζήτηση δεδομένου ότι υπάρχει τεράστιο υλικό και αναρίθμητα στοιχεία σε κείμενα πολλών λογοτεχνιών, καθώς και σε αναπαραστάσεις, ανάγλυφα, και γενικώτερα στην τέχνη πολλών λαών. Τώρα θα επεκταθώ στις συγκεκριμένες ερωτήσεις σου. Οι απαντήσεις μου παρεμβάλλονται. Εννοείται ότι σε πολλές από αυτές έχω ήδη μερικώς ή ουσιαστικώς απαντήσει.

Ερωτήσεις – Απαντήσεις

 

1. Είναι και η Κόκκινη Μηλιά, όπως κι ο Δικέφαλος Αετός, ένα Ιερό Στοιχείο για τους Τούρκους;

Ναι, ασφαλώς και είναι. Και μάλιστα από τα πρώϊμα σελτζουκικά χρόνια στην Ανατολία ανεγέρθηκαν μεγαλοπρεπή ιστορικά τεμένη και θρησκευτικές σχολές στους τοίχους των οποίων αναπαρίστανται αμφότερα τα ιερά σύμβολα των δυο τμημάτων των Ρωμιών, των Χριστιανών και των Μουσουλμάνων. Το σελτζουκικό κράτος άλλωστε ονομαζόταν επίσης Ρωμανία (Ρουμ) και η συντριπτική πλειοψηφία των κατοίκων του ήταν Χριστιανοί, οι οποίοι προτιμούσαν να ζουν στην σελτζουκική επικράτεια παρά να ανέχονται την ψευτο-χριστιανική (κατ’ εκείνους – αλλά αυτό είναι το μόνο που έχει σημασία) εξουσία και την βαρύτατη φορολογία του Βασιλέως και του Πατριάρχη. Ακριβώς γι’ αυτό οι Σουλτάνοι της Νίκαιας (πρώτα) και του Ικονίου (έπειτα) ονομάζονταν Σελτζουκιάν-ε Ρουμ, δηλαδή κυριολεκτικά “Σελτζουκίδες Ρωμανοί”. Στην Μουσουλμανική Ρωμανία, οι ευγενείς, οι γαιοκτήμονες, η διοίκηση, οι αρχιτέκτονες, οι επιστήμονες, οι γραμματικοί, οι καλλιτέχνες, και φυσικά οι θεολόγοι ήταν σε συντριπτική πλειοψηφία Χριστιανοί. Οπότε, όλη η πίστη, η παράδοση και η θεματολογία τους πέρασε στην σελτζουκική ρωμέϊκη παιδεία,τέχνη και πολιτισμό.

Το Πατριαρχείο της Κωνσταντινούπολης πλήρωσε έτσι όπως έπρεπε την καταστροφική και αντιχριστιανική πολιτική της εικονολατρείας και η λεγόμενη Κυριακή της Ορθοδοξίας (842) δεν ήταν μία νίκη επί των Εικονομάχων αλλά η αρχή του τέλους της Χριστιανωσύνης στην Ανατολία. Μια σειρά επαναστατικών κινημάτων διαμόρφωσαν παράλληλα και μετά την Εικονομαχία την καθ’ αυτό Ιστορία της Ρωμανίας, και από αυτά το επιφανέστερο ήταν αυτών των Παυλικιανών. Οι Παυλικιανοί ήταν η αληθινή ψυχή της Ακριτικής Ρωμιοσύνης και η Ιστορία των μαχών των Παυλικιανών εναντίον της ψευδεπίγραφης κωνσταντινουπολίτικης Χριστιανωσύνης και εναντίον του χαλιφατικού βαγδάτειου Ισλάμ είναι η πεμπτουσία του επικού και μακραίωνου διμέτωπου αγώνα της Ρωμιοσύνης. Όταν ο Τσιμισκής μετέφερε Παυλικιανούς από την Σεβαστεία και την Τεφρική (Divriği) στην Φιλιππούπολη της Ανατολικής Ρωμυλίας απλά βοήθησε στη μεταλαμπάδευση των παυλικιανών χριστιανικών πίστεων, μυστικισμών και υπερβατικών φιλοσοφιών στην Ευρώπη. Οι εναπομένοντες Παυλικιανοί στην Ανατολία συμμετείχαν σε πολλά μεταγενέστερα κινήματα εναντίον της βασιλικής εξουσίας, επάνδρωσαν την Σελτζουκική Ρωμανία, και απέκρουσαν με σφοδρότητα τους Σταυροφόρους.

Τεφρική.jpg

Τεφρική (Divriği)

Σε πολλά ιστορικά μνημεία των σελτζουκικών χρόνων απεικονίζονται δίπλα-δίπλα το Μονοδενδρίον, η Κόκκινη Μηλιά, και ο Δικέφαλος Αετός. Η Μεντρεσά Γιακουτίγιε (Yakutiye Medresesi) στο Ερζερούμ (ανεγερμένη το 1310) είναι ένα από αυτά. Οι διάφοροι Κεϋχοσρόηδες, Κεϋκουμπάδηδες και Ρούκουνες (Ρουκναντίν) των Σελτζουκιδών είχαν σαφέστατη αντίληψη ότι εκπροσωπούσαν και προστάτευαν ρωμέϊκο πληθυσμό, και έτσι το κύριο σύμβολο της σημαίας τους ήταν ο Δικέφαλος Αετός, ένας συμβολισμός των δύο θρησκειών και των δύο γλωσσών του ίδιου πανάρχαιου γένους: των Ρωμιών. Και η συμφυής ταυτότητα της αυθεντικής Χριστιανωσύνης και του αυθεντικού Ισλάμ καταδεικνύεται από το γεγονός ότι, όταν Ρωμιοί χρονικογράφοι και ιστορικοί αναφέρθηκαν στα πρώτα ακούσματα περί το Κήρυγμα Μωάμεθ στην Αραβία, εμφανώς και ρητώς το εξέλαβαν ως μία νέα χριστολογική έριδα, ένα νέο παρακλάδι ακραίου νεστοριανισμού: και αυτό είναι στην ουσία το αληθινό, και σήμερα ανύπαρκτο, Ισλάμ. Οπότε, είτε στους Ιλχανίδες της Σολτανίγιε (στη ΒΔ Περσία) ανήκε η Θεοδοσιόπολη-Ερζερούμ, είτε στην αυτοκρατορία της Τραπεζούντος, είτε στους Καρακογιουνλού (‘Μαύρο Πρόβατο’) της Ταυρίδας (Ταμπρίζ), ο ίδιος ρωμέϊκος πληθυσμός είχε την ίδια παράδοση, τα ίδια ιερά σύμβολα, και το ίδιο κοινό μέλλον, παρά (ή μάλλον χάρη σ)τις δύο θρησκείες και τις δύο γλώσσες του.

yakutiye4.jpg

Yakutiye1.jpg

Η Μεντρεσά Γιακουτίγιε (Yakutiye Medresesi): το Μονοδενδρίον και ο Δικέφαλος Αετός

Η Ιστορία των Σελτζουκιδών Ρωμανών έχει για την Ρωμιοσύνη σήμερα πολύ μεγαλύτερη αξία και προοπτική ακόμη και από την Ιστορία των Σελευκιδών, οι οποίοι ήσαν οι σημαντικώτεροι των Επιγόνων. Για να το εννοήσει κάποιος αυτό, χρειάζεται απλώς να υπερβεί την καταδικαστική και νεκρική άγνοια η οποία κυριαρχεί ανάμεσα στους σημερινούς πληθυσμούς του πλασματικού κρατιδίου της Ελλάδας και του αποπροσανατολισμένου κράτους της Τουρκίας. Αλλά η εμβληματική μορφή και το κολοσσιαίο έργο του ιδρυτή του Τάγματος των Δερβίσηδων Τζελαλεντίν Ρουμί, δηλαδή του Τζελαλεντίν του Ρωμιού, ο οποίος έγραψε σε περσικά, τουρκικά, ελληνικά και αραβικά, σχηματίζουν μια μακρύτατη παράδοση η οποία αποσπάει την ουσία του Πλάτωνα και των Νεοπλατωνικών, την αναμειγνύει με το αληθινό Ισλάμ, και οδηγεί στον Παπαδιαμάντη και σε μας σήμερα: αυτή η ψυχική γραμμή είναι η μεγαλύτερη δυνατή προσέγγιση στην Μαρτυρία Ιησού και στα σημεία – μεταίχμια της Αποκάλυψης.

romania flags.jpg

Οι Σελτζουκιάν-ε Ρουμ Σουλτάνοι της Νίκαιας (πρώτα) και του Ικονίου (έπειτα) και οι Βασιλείς της Κωνσταντινούπολης είχαν ουσιαστικά την ίδια σημαία: τον Δικέφαλο Αετό. Αυτή είναι η μόνη αλήθεια για τις δύο Ρωμανίες: την Χριστιανική Ρωμανία και την Μουσουλμανική Ρωμανία του 11ου – 13ου αι.

Έτσι, σήμερα ακόμη, και τα δύο τμήματα του ίδιου λαού διατηρούν παραδόσεις και τραγούδια αναφορικά με την Κόκκινη Μηλιά. Στα ελληνικά, το πιο γνωστό τραγούδι, αυτό των Πυθαγόρα και Απόστολου Καλδάρα, σχετίζεται με το Μαρμαρωμένο Βασιλιά, αλλά αυτό είναι μία μόνον ερμηνεία και εφαρμογή. Με βάση τους στίχους, σήμερα έχουν απομείνει:

– ένα όνειρο

– το παραμύθι της γιαγιάς, και

– δύο πετροχελιδόνια που στάλθηκαν από τους Ρωμιούς και που έχουν μείνει στην Κόκκινη Μηλιά.

” Έστειλα δυο πουλιά στην Κόκκινη Μηλιά,

δυο πετροχελιδόνια,

μα κει εμμείνανε ……”.

Εμφανέστατη περιγραφή του ξεπεσμού, της αλλοίωσης, της μεταλλαγής και της αλλοτρίωσης των Ρωμιών μέσα στο ξένο κράτος-τάφο “Ελλάς”, εφόσον τα πετροχελιδόνια δεν καταδέχονται να επιστρέψουν. Για να επιστρέψουν τα πετροχελιδόνια, πρέπει οι Ρωμιοί να βγουν έξω από το κενοτάφιο “Ελλάς”. Ο λόγος είναι απλός:

Τα πετροχελιδόνια που “εμμείνανε” (!) στην Κόκκινη Μηλιά εκπροσωπούν ό,τι πιο αυθεντικό υπάρχει πάνω στην Γη ως ζωή. Δεν είναι λοιπόν δυνατόν να ‘αποδεχθεί’ η ζωή τον θάνατο. Μόνον όταν οι Ρωμιοί υπερβούν το νεκρικό ψεύδος “Ελλάς” και “Ελληνισμός”, θα βγουν από τον τάφο ο οποίος τους κάνει ανάξιους για τα δυο πετροχελιδόνια.

Αυτό λέει ο στίχος, είτε το κατάλαβε έτσι ο στιχουργός είτε όχι.

Υπάρχουν κι άλλες ερμηνείες, προσεγγίσεις και εφαρμογές του θέματος στα ελληνικά. Στα τουρκικά σχετίζεται με την έννοια του ορίου και της άφιξης στο όριο, δηλαδή το επίτευγμα και την υπέρβαση. Και ακριβώς αυτό είναι και η πεμπτουσία της θεματολογίας του Μαρμαρωμένου Βασιλιά, ενός συνειδητού και πιστού ανθρώπου αιχμαλωτισμένου όμως στο πένθιμο, νεκρικό περίγυρο των ψευδεπιγράφως ζώντων υπηκόων του οι οποίοι αγνοούν την ζωή και των οποίων η όποια γνώση είναι ο παρών ψευδώνυμος τάφος “Ελλάς”, ο έσχατος των κεκονιαμένων. Ο Μαρμαρωμένος Βασιλιάς είναι εγγενώς ανίκανος να εξέλθει του μαρμάρου εις το οποίον τον εγκλώβισε το ψεύδος, δηλαδή όλα όσα πιστεύουν οι υπήκοοί του και τα οποία είναι όλα ένα ανάστροφο είδωλο της Αλήθειας. Από αυτό τον σύρει έξω ο Βασιλεύς Βασιλέων της Αποκάλυψης, ο οποίος έχει ἐν τ χειρ ατο δρέπανον ξύ – ένδειξη του άνευ προηγουμένου φονικού το οποίο θα επιφέρει η Έκθεσις Αληθείας σε ένα κόσμο ψευδέστατο.

Ενδεικτικά αναφέρω λοιπόν την γνωστή επιτυχία Kızıl Elmam του Mustafa Yıldızdoğan (https://www.youtube.com/watch?v=YMEYyC3rWkw), καθώς και το γνωστό παραδοσιακό Kızılelma şarkısı (τραγούδι της Κόκκινης Μηλιάς: https://www.youtube.com/watch?v=FnkOnPgwuqs). Έχει πολύ ενδιαφέρον να προσέξεις το εποπτικό υλικό με το οποίο παρουσιάζουν τα τραγούδια αυτά εκείνοι που έκαναν τις εν λόγω αναρτήσεις. Δείχνουν σαφή αντίληψη οικουμενισμού, ορίου, επικών μαχών και ηρωϊκών επιτευγμάτων.

Πολύ μικρή σημασία έχει το ενδεχόμενο δυο άνθρωποι του ιδίου λαού και του ιδίου γένους να συγκεκριμενοποιούν διαφορετικά ή ακόμη και αντίθετα το ίδιο μυθικό και εσχατολογικό θέμα στο οποίο προσβλέπουν αναφορικά  με την ταυτήτητα και την παράδοσή τους. Αυτό οφείλεται σε μία επιφανειακή κρούστα η οποία έχει προκληθεί α) από την είσοδο κατά τον τελευταίο αιώνα αλλοτρίων και ξένων στοιχείων παιδείας στους πληθυσμούς του διαιρεμένου (σε Τουρκία και Ελλάδα) γένους των Ρωμιών και β) από την απόπειρα μεταλλαγής και καταστροφής του συγκεκριμένου γένους την οποία έχουν επί δύο και πλέον αιώνες επιχειρήσει μυσαρά έθνη και εχθρικές κυβερνήσεις οι οποίες παρουσιάζονται ως φιλικές και προξενούν διχόνοια και έριδα για να επιτύχουν τους καταστροφικούς σκοπούς τους. Αυτή η επιφανειακή κρούστα είναι τόσο ασήμαντη όσο και η ξενική πολιτική, η οποία θα πρέπει να εξαλειφθεί ολοσχερώς για να σωθεί, ανασυσταθεί και λάμψει το διηρημένο γένος του Δικεφάλου Αετού και της Κόκκινης Μηλιάς.

Αλλά παρεκκλίνω. Το θέμα του ορίου και του επιτεύγματος αναφύεται και στο παραδοσιακό ποντιακό τραγούδι που τραγουδούν ακόμη και σήμερα στα ελληνικά πολλοί Τούρκοι, όντας περισσότερο Ρωμιοί από τους Έλληνες. Το ετραγούδησε και ο Μάνος Κατράκης στο Ταξίδι στα Κύθηρα: Kırk Kırmızı Elma – Σεράντα μήλα κόκκινα. Το Ταξίδι αυτό είναι ουσιαστικά μία Επιστροφή, και συνεπώς προσέγγιση ενός ορίου. Οι στίχοι μέσα στους αιώνες έλαβαν μια διάσταση ερωτικού ή επινύμφιου τραγουδιού αλλά ασφαλώς η κατάκτηση μιας κοπέλλας από ένα παλληκάρι είναι και αυτή ένα οριακό επίτευγμα ζωής. Αλλά τι μπορεί κανείς να υποθέσει για …

Σεράντα μήλα κόκκινα, γιάβρι μ’, σ’ έναν μαντίλ’ δεμένα;

Στην περίπτωση αυτή, το παλληκάρι και η κοπέλλα είναι σύμβολα του Βασιλέως και του Γένους: ένας λαός, στο σύνολό του, ιδιαίτερα ένας Εκλεκτός Λαός, είναι πάντα μία γυναίκα ως προς τον Αυτοκράτορα.

Οι στίχοι σε δύο σάϊτς, τουρκικό και ελληνικό:

https://eksisozluk.com/kirk-kirmizi-elma–2405260

http://www.stixoi.info/stixoi.php?info=Lyrics&act=details&song_id=14690

Έχει τραγουδηθεί από πολλούς, αλλά μια ξεχωριστή, πρόσφατη ερμηνεία είναι αυτή του Adem Ekiz (που είναι περισσότερο γνωστός ως Beşköylü Adem: https://www.youtube.com/watch?v=vZxeYMzPQz0). Και εδώ είναι μία ερμηνεία από τον Γιάννη Χαραλαμπίδη και την Αθηνά Κορσαβίδου: https://music.yandex.ua/album/1634570/track/14939669 Επίσης: https://www.youtube.com/watch?v=ZmbigzjhEyw

Ως κεντρικό σημείο παιδείας ήταν φυσικό να γίνει και θέμα παιδικού θεάτρου, όπως μπορείς να παρακολουθήσεις εδώ: Kırmızı Elma – Çocuk Tiyatrosu (https://www.youtube.com/watch?v=yV8ZD9kCN_g)

kokkinh-mhlia-1.jpg

Τα παραπάνω είναι μόνον λίγες ενδεικτικές αναφορές. Πλήρης απάντηση στην ερώτηση αυτή είναι θέμα διατριβής επί υφηγεσία.

2. Είναι η Κόκκινη Μηλιά ένας συμβολισμός ή ένα φυσικό δένδρο το οποίο βρίσκεται σε μια συγκεκριμένη τοποθεσία; Σε τι έγκειται η ιερότητά του;

Δεν υπάρχει κανένας συμβολισμός αφαιρετικού χαρακτήρα. Όλοι οι συμβολισμοί εκκινούν από υπαρκτά σημεία, όντα, καταστάσεις και υποστάσεις του υλικού και του ψυχικού σύμπαντος.

Οπότε, ναι, είναι ένας συμβολισμός του ορίου, του επιτεύγματος και της υπέρβασης αλλά και ναι, είναι ένα υπαρκτό, υλικό, φυσικό δένδρο και ως εκ τούτου, όντως και υπάρχει σε ένα συγκεκριμένο τόπο.

Στην ερώτηση αυτή έχω ουσιαστικά απαντήσει στο πρώτο τμήμα της επιστολής μου αυτής. Η Κόκκινη Μηλιά είναι το Ξύλον της Ζωής: εκείνο το ιερό δένδρο το οποίο είδαν ο Αδάμ και η Εύα. Εκείνο το ιερό δένδρο το οποίο είδαν τα γένη εκείνα τα οποία στο παρελθόν ανακηρύχθηκαν ως Εκλεκτός Λαός του Θεού και επετέλεσαν ένα καθοριστικό έργο στην Παγκόσμια Ιστορία: οι Αρχαίοι Ασσύριοι και οι Αρχαίοι Ισραηλίτες. Εκείνο το ιερό δένδρο το οποίο θα δουν ο Βασιλεύς και οι στρατιώτες του τρίτου και τελευταίου γένους το οποίο στο προσεχές μέλλον θα ανακηρυχθεί ως Εκλεκτός Λαός του Θεού και στη συνέχεια θα επετελέσει ένα καθοριστικό έργο στην Παγκόσμια Ιστορία: οι Ρωμιοί. Εκείνο το ιερό δένδρο το οποίο αποτελεί κομβικό σημείο του Σύμπαντος, εφόσον κατά τις σουμεριακές – ασσυροβαβυλωνιακές περιγραφές υπάρχει ταυτόχρονα και στα τρία επίπεδα: στο Ουράνιο Σύμπαν, στο Γήϊνο Σύμπαν, και στο Χθόνιο Σύμπαν.

Η ιερότητα της Κόκκινης Μηλιάς είναι η ταυτότητα του Ξύλου της Ζωής: Δένδρο Μυστικό του Παραδείσου. Το κεντρικό σημείο του Κήπου του Θεού.

3. Αν ισχύει το δεύτερο, που ακριβώς βρίσκεται η Κόκκινη Μηλιά;

Όπως έχω ήδη αναφέρει συγκεκριμένα, η Κόκκινη Μηλιά βρίσκεται στις προς Ευφράτην υπώρειες των ανατολικών ορέων της Κομμαγηνής. Ο Ευφράτης είναι ένα από τα τέσσερα ρεύματα στα οποία διακλαδίζεται ο κεντρικός ποταμός της Εδέμ. Αναφέρεται τέταρτος: προηγούνται οι Φισών (Ινδός), Γεών (Νείλος) και Τίγρις. Αντίθετα με τα τρία πρώτα ρεύματα, για τα οποία το κείμενο της Γένεσης δίνει αναφορές και περιγραφές, για τον Ευφράτη το βιβλικό κείμενο είναι απόλυτα λακωνικό: “ δ ποταμς τέταρτος Εφράτης“. (Γένεση Β’ 14). Μυστικός ποταμός λοιπόν!

4. Ποιο είναι το χρονικό διάστημα της ζωής αυτού του Δένδρου;

Είναι σαν να θέλεις να με ερωτήσεις πόσο διαρκεί εκείνο το υλικό δημιούργημα το οποίο βρίσκεται στο κέντρο του Παραδείσου! Υπερβολή!

Το αρχετυπικό όνομά του είναι προς απάντησίν σου: το Ξύλον της Ζωής.

Το δένδρο αυτό δεν έχει ζωή: είναι η Ζωή.

Οπότε, δεν θα το αναζητήσει ο Βασιλεύς Βασιλέων μόνο και μόνο από περιέργεια ή για προσωπική του ευχαρίστηση. Θα υπάρχει ένας πολύ κρίσιμος λόγος.

Αυτό το δένδρο θα κρατήσει στην ζωή τις ελάχιστες εκατοντάδες χιλιάδων ανθρώπων οι οποίοι θα συγκεντρωθούν και σωθούν ως δίκαιοι και αληθείς από τον Βασιλέα Βασιλέων στον μεγάλο πυρηνικό όλεθρο του Τέλους. Στην κρίσιμη περίοδο, κατά την οποία – με την εξαίρεση των παραπάνω – θα εξαφανιστεί όλη η ανθρωπότητα που θα έχει μείνει εν ζωή μετά από μια σειρά εξοντωτικών πολέμων και φυσικών καταστροφών, το δένδρο αυτό θα είναι το μόνο φωτισμένο σημείο πάνω στην κατασκότεινη και κατεστραμμένη επιφάνεια της Γης. Αυτό είχε κατά νουν ο Ιησούς ο οποίος προφήτευσε ότι, σε εκείνη την τραγική περίσταση τρομερών δοκιμασιών για τους επιζώντες, “κα ε μ κολοβώθησαν α μέραι κεναι, οκ ν σώθη πσα σάρξ· δι δ τος κλεκτος κολοβωθήσονται α μέραι κεναι” (Κατά Ματθαίον ΚΔ’ 22).

5. Ποια είναι η σχέση του με άλλα Ιερά Δένδρα, τα οποία μας έχεις αναφέρει ως εκτεταμένα τεκμηριωμένα στα πλαίσια της αρχαίας ασσυροβαβυλωνιακής και της αρχαίας αιγυπτιακής θρησκείας, μυθολογίας, έπους και αποκαλυπτικής εσχατολογίας;

Μα, δεν υπάρχουν άλλα ιερά δένδρα – εκτός και αν εννοείς ως ιερό το ξύλον τοῦ εἰδέναι γνωστὸν καλοῦ καὶ πονηροῦ, δηλαδή το δένδρο της γνώσης. Είναι τα δύο ξεχωριστά δένδρα. Αναφέρονται πριν από τα τέσσερα ρεύματα και αμέσως μετά την αναφορά της υπό του Θεού τοποθέτησης του Αδάμ στον παράδεισο. Είναι από τα πιο ανεξιχνιάστα σημεία του βιβλικού κειμένου και ελάχιστοι υποψιάζονται τι μπορεί να κρύβεται πίσω από την φαινομενικά απλή και καθαρή πρόταση:

κα ξανέτειλεν Θες τι κ τς γς πν ξύλον ραον ες ρασιν κα καλν ες βρσιν κα τ ξύλον τς ζως ν μέσ το παραδείσου κα τ ξύλον το εδέναι γνωστν καλο κα πονηρο” (Γένεση Β’ 9)

Φαίνονται τόσο ισοβαρή αυτά τα δύο δένδρα, τόσο αλληλοσυμπληρούμενα και αλληλοαναιρούμενα, τόσο ανάστροφα αναμεταξύ τους, και – αποδεδειγμένα – τόσο αντιφατικά που είναι πιθανόν να τα θεωρήσει κάποιος ως δύο οντότητες ή ακόμη και ως μία. Οπότε, αν δούμε αυτή την αναφορά ως περιγραφή ενός μόνον δένδρου, καθώς και του αρνητικού ειδώλου του (το οποίο δεν αποτελεί διαφορετική ύπαρξη), τότε όλα αλλάζουν και όλα γίνονται πολύ πιο δύσκολα για τον άνθρωπο – από τον Αδάμ μέχρι σήμερα.

Αλλά αυτό είναι ένα άλλο, πολύ μεγάλο, θέμα.

Οπότε, αν δεν αναφέρεσαι στο προαναφερμένο ζήτημα, δεν πρέπει να νομίζεις ότι υπάρχουν πολλά δένδρα. Υπάρχουν μόνον πολλές προσλήψεις, πολλές θεωρήσεις, πολλές περιγραφές, πολλές μυθολογήσεις, πολλές επεξηγήσεις, πολλές εφαρμογές του ενός και μόνου ιερού δένδρου. Αλλά για την κάθε μία υπάρχει και ένας άλλος λόγος για την διαφοροποίηση, ή διάκριση, ή παρανόηση, ή αλλοίωση η οποία την χαρακτηρίζει.

Οπότε, φερ’ ειπείν, αν προσέξεις τον ναό της Ίσιδος στην Μουχαρράκα, το νοτιώτατο άκρο της Δωδεκασχοίνου στην νοτίως του Ασουάν Αίγυπτο (σημείο το οποίο ορίστηκε ως όριο μεταξύ της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και της Αιθιοπίας, δηλαδή του αρχαίου σουδανικού κράτους Κους του οποίου πρωτεύουσα ήταν η Μερόη), θα καταλάβεις γιατί ο τόπος αποδόθηκε στα ελληνικά ως Ιερά Συκάμινος. Το ιερό δένδρο της Ίσιδος ήταν κατά τις αφηγήσεις του εκεί ιερατείου μία συκάμινος. Δεν σώζεται λοιπόν κατά τύχην η ιησουϊκή αναφορά: “ε χετε πίστιν ς κόκκον σινάπεως, λέγετε ν τ συκαμίν ταύτ, κριζώθητι κα φυτεύθητι ν τ θαλάσσ, κα πήκουσεν ν μν” (Κατά Λουκάν ΙΣΤ’ 6). Ούτε και ήταν τυχαίο ότι ο Ζακχαίος “προδραμν μπροσθεν νέβη π συκομορέαν, να δ ατόν, τι κείνης μελλε διέρχεσθαι” (Κατά Λουκάν ΙΘ’ 4) ο Ιησούς, ο οποίος και από κει πέρασε, και στον Ζακχαίο μίλησε, και να μείνει προτίμησε στο σπίτι του αρχιτελώνη. Και στον Ζακχαίο εμίλησε ο Ιησούς για τον Ευγενή Άνθρωπο, ο οποίος “πορεύθη ες χώραν μακρν λαβεν αυτ βασιλείαν κα ποστρέψαι“. Μήπως λοιπόν ο Ευγενής Άνθρωπος βρίσκεται στην Ιερά Συκάμινο;

sycomore.jpg

Αναπαράσταση της Ιεράς Συκαμίνου με εσχατολογικό συμβολισμό από τον τάφο του Ινχερχάου, Ντέϊρ αλ Μαντίνα, Δυτικές Θήβες

Αλλά όλα αυτά – για όποια ενδεχομένως σωστή ή όχι χρήση έχουν προκύψει – είναι, όπως προανέφερα, πολλές και ποικίλες από τόπο σε τόπο, από πολιτισμό σε πολιτισμό, από παράδοση σε παράδοση, προσλήψεις, θεωρήσεις, περιγραφές, μυθολογήσεις, επεξηγήσεις, εφαρμογές – αν δεν είναι αλλοιώσεις ή παρανοήσεις. Όμως το ιερό δένδρο είναι μόνον ένα, και αυτό διασώζεται στην χαρακτηριστική λέξη ‘μονοδενδρίον’.

6. Ποια είναι η σχέση αυτού του Δένδρου με τον Ευγενή Άνθρωπο του Ιησού – Άρχοντα των Ελλήνων του Δανιήλ – χρυσοστεφανωμένο Βασιλέα Βασιλέων της Αποκάλυψης;

 

Ο Άνθρωπος αυτός θα το αναζητήσει, θα το βρει, θα οδηγήσει τους στρατιώτες του εκεί, και αυτοί θα είναι κατάλληλα προετοιμασμένοι για να φάνε τους καρπούς του. Πίσω από τους στρατιώτες του θα ακολουθούν και υπήκοοι του κράτους του, δηλαδή τα ήδη επανενωμένα, ελληνόφωνα και τουρκόφωνα, τμήματα των Ρωμαίων. Τότε δεν θα υπάρχουν ούτε Ελλάδα, ούτε Τουρκία, ούτε Ελληνισμός, ούτε Τουρανισμός, ούτε Έλληνες, ούτε Τούρκοι πια. Θα υπάρχουν Ρωμανία, Αυτοκρατορία, Αυτοκράτορας, αυτοκρατορικός στρατός απροσμάχητος σε παγκόσμιο επίπεδο, τουρκόφωνοι και ελληνόφωνοι Ρωμιοί, Θεϊκή Παρουσία, Συνείδηση και Ταυτότητα Εκλεκτού Λαού, και Αποστολή.

Ο όρος του Δανιήλ είναι πολύ συμβατικός: πριν από όλα το όνομα ‘Έλληνες’ είναι μια διαστροφή ήδη στην Αρχαιότητα. Οι Αχαιοί, Ίωνες, Αιολείς και Δωριείς δεν απετέλεσαν ένα σύνολο ποτέ. Αυτό φάνηκε καλλίτερα στην πρόταση η οποία κατέδειξε τους Δωριείς ως αλλότριο φύλο και τερατώδες: “Αλέξανδρος Φιλίππου και οι Έλληνες πλην Λακεδαιμονίων”. Η πρόταση αυτή ορίζει την συμμαχία Μακεδόνων (υπό βασιλέα) και Ελλήνων (χωρίς βασιλέα) και δείχνει ότι οι επάρατοι Λακεδαιμόνιοι ήταν ένα αλλότριο και μυσαρό γένος. Όλα τα άλλα ιστορικά γεγονότα είναι αδιάφορες συνέπειες περιστασιακών συμβιβασμών και ασήμαντες μικροπολιτικές τις οποίες, αν κάποιος λάβει υπόψει, πέφτει σε παγίδες και λάθος. Η ουσία είναι ότι, όταν Μακεδόνες και Έλληνες από κοινού ανέλαβαν ένα ιερό έργο υπό ένα ιερό βασιλέα και επέτυχαν κάτι το οποίο αποτελεί μικρή μόνον προτύπωση (αλλά την μόνη) του ιερού έργου του Βασιλέως Βασιλέων στο Πλήρωμα του Χρόνου, οι μυσαροί Δωριείς δεν μπορούσαν να είναι και δεν ήταν παρόντες. Η ιερότητα του έργου του Αλεξάνδρου θα έλυωνε και εξαΰλωνε τους όποιους Λακεδαιμόνιους θα έστελνε η Σπάρτη: θα έσβυναν μέσα στην εκστρατεία όπως το σκοτάδι διαλύεται από το φως.

Πέραν του θέματος αυτού σχετικά με τους Δωριείς υπάρχει ακόμη σοβαρώτερο πρόβλημα με το ψευδεπίγραφο συγκεφαλαιωτικό όνομα ‘Έλληνες’. Υπήρχε μία μεγάλη αντιπαλότητα στην Αρχαιότητα ανάμεσα σε όσους ήταν Έλληνες και σε όσους δεν ήταν αλλά ήθελαν να παρουσιάζονται ως Έλληνες. Αυτό δεν είναι μία μεμονωμένη περίπτωση και παρουσιάζεται σε αρκετούς λαούς και πολιτισμούς.

Το θέμα είναι όμως πολύ κρισιμώτερο και αρχαιότερο, διότι και αυτοί τους οποίους συμβατικά αποκάλεσα παραπάνω ‘Ελληνες’ δεν λέγονται στην πραγματικότητα έτσι και το όνομα αυτό, εμφορούμενο ιδεολογικής μυσαρότητας και βαρβαρισμού, χρησιμοποιήθηκε με καταστροφικούς σκοπούς και εις βάρος του γένους αυτού, ούτως ώστε να αποκρυφθεί το μόνο αληθινό όνομα με το οποίο συγκεφαλαιωτικά μπορούν να αποκαλούνται Αχαιοί, Ίωνες και Αιολείς. Ο μόνος, ο οποίος έχει δικαιωματικά την αρμόζουσα θέση να ορίζει ποιο είναι το σωστό συγκεφαλαιωτικό όνομα αυτών είναι ο μεγάλος ποιητής τον οποίο όλοι, από τον Πλάτωνα μέχρι τους ιστορικούς, διαχρονικά αναγνώριζαν ως τον πατριάρχη του γένους: ο Όμηρος. Εξαιτίας της ισοπεδωτικής και ψευδεπίγραφής ιστορίας την οποία οι πλείστοι σήμερα θεωρούν ως πραγματική, λίγοι αντιλαμβάνονται ότι, χωρίς την Ιλιάδα και την Οδύσσεια, Αχαιοί, Ίωνες και Αιολείς δεν θα είχαν επιβιώσει μέσα στην μυσαρή και βάρβαρη πελασγική λαίλαπα η οποία επικράτησε αμέσως μετά την πυρπόληση των μυκηναϊκών ακροπόλεων. Και το συγκεφαλαιωτικό όνομα το οποίο χρησιμοποιεί ο Όμηρος είναι το εξής: Δαναοί.

Η Ιστορία θα είχε πολύ διαφορετικό ρου, αν Ίωνες, Αχαιοί και Αιολείς είχαν καταφέρει να διατηρήσουν την αυθεντική ταυτότητά τους και να μην επηρεασθούν από εσκεμμένες παραποιήσεις, αλλοιώσεις και αναμείξεις τις οποίες οι εχθροί τους επρόβαλαν ανάμεσά τους. Αν οι Δαναοί δεν είχαν απεμπολήσει την καταγωγή τους και δεν είχαν αποδεχθεί ξενόφερτα και αλλότρια θεωρήματα και ιδέες, η προ του Αλεξάνδρου Αρχαιότητα θα ήταν πολύ διαφορετική.

Έτσι, κανένας λαός, κανένα ιερατείο, κανένας ιστορικός και κανένας χρονικογράφος σε Μεσοποταμία, Αίγυπτο και Ιράν δεν χρησιμοποίησε την αισχρή και μυσαρή λέξη “Έλληνες”. Η ταυτότητα των τριών φύλων, των Αχαιών, των Αιολέων και των Ιώνων, ως Δαναών ήταν γνωστή αλλά σε ασσυροβαβυλωνιακά, αιγυπτιακά, χιττιτικά και φοινικικά κάθε φορά που αναφέρονταν σε ένα από τα τρία φύλα το αποκαλούσαν με την ονομασία του.

Οπότε, ο Δανιήλ δεν μιλάει για κανένα Άρχοντα των ‘Ελλήνων’ (και αυτό είναι ένα από τα πολλά λάθη της ιστορικής μετάφρασης των Ο’) αλλά για τον Άρχοντα των Ιώνων και πολύ σωστά μάλιστα, διότι αναφέρεται στην Ιωνία της Μικράς Ασίας από όπου αυτός ο Άνθρωπος προέρχεται. Η εβραϊκή λέξη Γιαβανίμ προέρχεται από τις αντίστοιχες φοινικικές, χαναανικές, αιγυπτιακές και ασσυροβαβυλωνιακές ονομασίες των Ιώνων (Γιαντνάνου, Γιαβάνου, Γιουνάνου), και είναι πρώτον γνωστή σε αιγυπτιακά κείμενα της 2ης προχριστιανικής χιλιετίας.

Ο Άρχων των Ιώνων λοιπόν θα ανεύρει το Μονοδενδρίον της Ζωής και θα το μεταφέρει στην πρωτεύουσά του. Η μεταφορά δένδρων και γης (χώματος) στην ασσυροβαβυλωνιακή και αιγυπτιακή Αρχαιότητα αποτελούσε κορυφαία ιεροτελεστία, την οποία σαφώς και μπορεί να επιτελέσει ο Άρχων των Ιώνων ως Βασιλεύς και Αρχιερεύς. Μόνον έτσι θα διατηρήσει την Ζωή στην Νέα Πόλη την οποία θα ανεγείρει ως Κιβωτό για την επερχόμενη καταστροφή του κόσμου. Είναι λοιπόν μια επείγουσα και κρίσιμη υπόθεση. Από αυτό κρίνεται η επιβίωση του ανθρωπίνου γένους. Αλλά τίποτα δεν θα είναι δυνατόν χωρίς την απαιτούμενη προετοιμασία των στρατιωτών και των υπηκόων του. Αυτοί δεν θα έχουν τίποτα το κοινό με τον σημερινό κόσμο. Θα είναι όλοι τους σαν τον Ιησού, ο οποίος αναφορικά με τον σημερινό κόσμο είπε: “ρχεται γρ το κόσμου ρχων, κα ν μο οκ χει οδέν” (Κατά Ιωάννην ΙΔ’ 30).

7. Τι σημαίνει να φτάσουν οι Ρωμιοί στην Κόκκινη Μηλιά και τι σημαίνει η παράδοση ‘να διώξουμε τους Τούρκους μέχρι την Κόκκινη Μηλιά’;

Σημαίνει ότι οι Ρωμιοί απέρριψαν το σημερινό νεκρικό πλαίσιο στο οποίο οι εχθροί του Θεού και του Εκλεκτού Γένους των Ρωμιών (ή Δαναών) τους έχουν περικλείσει με σκοπό να τους αποτρέψουν από το έργο το οποίο έχουν να επιτελέσουν και το οποίο είναι το σημαντικώτερο από όσα έχουν αυτοί ποτέ διεκπεραιώσει, και – γενικώτερα – από όσα έχουν διεκπεραιωθεί στην ανθρώπινη ιστορία.

Σημαίνει ότι οι Ρωμιοί απέρριψαν το ψεύδος του σημερινού κόσμου, της γενεάς ταύτης, και απέκτησαν την πραγματική συνείδησή και ταυτότητά τους την οποία έχουν σήμερα απεμπολήσει.

Σημαίνει ότι οι Ρωμιοί έχουν εφαρμόσει τις εντολές του Ιησού “γαπήσεις τν πλησίον σου ς σεαυτόν” (Κατά Ματθαίον ΚΒ’ 37-39) και “γαπτε τος χθρος μν, ελογετε τος καταρωμένους μς, καλς ποιετε τος μισοσιν μς κα προσεύχεσθε πρ τν πηρεαζόντων μς κα διωκόντων μς“. (Κατά Ματθαίον Ε’ 44) στις σχέσεις, την στάση και την συμπεριφορά τους προς τους αδελφούς τους στην Τουρκία και προς τα γειτονικά έθνη. Αυτό συνεπάγεται ότι δεν πρόκειται ποτέ να φθάσουν στην Κόκκινη Μηλιά Έλληνες σε αντιπαλότητα, σύγκρουση, ή πόλεμο με τους Τούρκους, επειδή ό,τιδήποτε τέτοιο είναι αυτοκαταστροφικό, αυτοκτονικό και νεκρικό. Είναι επίσης αντιθεϊκό επειδή αποτελεί έμπρακτη απόρριψη του έργου το οποίο ο Θεός έχει αποφασίσει να δώσει σε όλους τους Ρωμιούς των οποίων δεν ανέχεται καμμία εμφύλια έριδα. Αυτό συνεκδοχικά παραπέμπει σε ενεργό, ιερή (και όχι ‘πολιτική’) ένωση των ελληνοφώνων και τουρκοφώνων Ρωμιών, κάτι που αυτόματα μεταβάλλει την έννοια της λέξης “Ρωμιός” στην ερώτησή σου. Δηλαδή, ναι, οι Ρωμιοί θα φθάσουν στην Κόκκινη Μηλιά αλλά θα είναι όλοι οι Ρωμιοί, συνεπώς όχι μόνον οι ελληνόφωνοι αλλά και οι τουρκόφωνοι.

Σημαίνει ότι οι Ρωμιοί έχουν διδαχθεί και απολύτως αφομοιώσει την κομβικής σημασίας για την Δημιουργία του Σύμπαντος ηθική αρχή στην οποία αναφέρθηκε ο Ιησούς λέγοντας “πς ψν αυτν ταπεινωθήσεται κα ταπεινν αυτν ψωθήσεται” (Κατά Λουκάν ΙΔ’ 11). Κανένας δεν μπορεί να περπατήσει πάνω στα νερά της λίμνης ή στον αέρα και στα σύννεφα χωρίς να έχει ταπεινώσει εαυτόν. Κανένας βασιλιάς, κανένας μεγιστάνας, κανένας στρατιώτης. Και ο Βασιλεύς Βασιλέων οδηγεί το στράτευμά του πάνω σε σύννεφα: “κα δο νεφέλη λευκή, κα π τν νεφέλην καθήμενος μοιος υἱῷ νθρώπου, χων π τς κεφαλς ατο στέφανον χρυσον κα ν τ χειρ ατο δρέπανον ξύ” (Αποκάλυψη ΙΔ’ 14)

Σημαίνει ότι οι Ρωμιοί, έχοντας αντιληφθεί την ματαιότητα των ανά την Ιστορία πολεμικών αναμετρήσεων, όπου οι στρατιώτες σκοτώνουν για να σκοτωθούν, κατενόησαν πλήρως την πρόταση του Ιησού “πάντες γρ ο λαβόντες μάχαιραν ν μαχαίρ ποθανονται” (Κατά Ματθαίον ΚΣΤ’ 52). Δηλαδή θα έχουν μάθει από τον Άρχοντα των Ιώνων να είναι οι Στρατιώτες της Αγάπης. Μόνον έτσι θα αποτελέσουν την δύναμή του, θα τον ακολουθούν επί την νεφέλην,  και θα επελαύνουν με τα υλικά σώματά τους αμειγώς αιθερικά, και συνεπώς απρόσβλητα και απροσμάχητα.

Κανένας δεν φθάνει στην Κόκκινη Μηλιά χωρίς να έχει αποβάλει ολόκληρο τον σημερινό εαυτό του, απορρίψει τις θεωρίες, ιδέες, σκέψεις, επιθυμίες και συναισθήματά του, εγκαταλείψει την περιουσία του, και παρατήσει τους συγγενείς και φίλους. Γιατί απλά αν φθάσει έτσι, θα είναι ανάξιος, και δεν θα δει την Κόκκινη Μηλιά, ούτε και θα καταλάβει που ευρίσκεται. Και αυτό ακριβώς θα συμβεί σε όλο το στράτευμα του Βασιλέως Βασιλέων και σε όλους τους Ρωμιούς οι οποίοι θα έχουν επιζήσει έως τότε. Θα έχουν φύγει από τα σπίτια τους, θα έχουν χαρεί βλέποντας τις περιουσίες τους να καίγονται, θα έχουν αποστρέψει τα βλέμματά τους από το σύνολο των σημερινών υλικών ενδιαφερόντων τους, και θα έχουν επανεύρει τον ενδότερό εαυτό τους γενόμενοι ένας λαός στρατοπέδων.

Κανένας δεν φθάνει στη