Χριστιανική Ρωμανία σε Παρακμή & η Ιρανική Αναγέννηση του Ισλάμ (8ος αιών)

Άγνωστη στην Ελλάδα η Ιστορία των Ισλαμικών Χαλιφάτων & του Ισλαμικού Πολιτισμού 

 

– Ρωμιοί ή Ιρανοί; Ποιοι ζημιώθηκαν πιο πολύ από τις Ισλαμικές Κατακτήσεις;

– Πόσο Διαφορετική θα ήταν η Παγκόσμια Ιστορία, αν ο Ηράκλειος αποδεχόταν την Επιστολή του Προφήτη Μωάμεθ;

Δημοσιεύω εδώ την διεξοδική απάντηση, την οποία έδωσα σε ερώτηση ενός φίλου σχετικά με μία αποτίμηση των ιστορικών συνεπειών της έκρηξης του πρώιμου Ισλάμ και των ισλαμικών κατακτήσεων γενικώτερα, και ειδικώτερα των επιπτώσεων συγκριτικά σε Ρωμανία (Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία) και Ιράν.

Στην απάντησή μου παρεμβάλλω θεματικούς τίτλους ενοτήτων και υπο-ενοτήτων για την λυσιτελέστερη κατανόηση των λόγων μου. Σε μία ενότητα εξετάζω το θέμα όχι μόνον ιστορικά αλλά και δυνητικά: τι θα γινόταν αν ο Ηράκλειος αποδεχόταν την Επιστολή την οποία του έστειλε ο Προφήτης Μωάμεθ. Και σε δυο άλλες ενότητες εξετάζω θέματα αμειγώς μεθοδολογικά, δηλαδή αν η βυζαντινολογία είναι μια σωστά καταταγμένη, ονομασμένη και διαρθρωμένη επιστήμη και τι ακριβώς αποτελεί πολιτισμική επίδραση ενός έθνους πάνω σε ένα άλλο και τι όχι.

Για χρηστικούς λόγους παραθέτω πρώτα τον πίνακα περιεχομένων.

Περιεχόμενα

Ι. Οι στρεβλές βάσεις, ο εσφαλμένος προσανατολισμός, και το ψευδεπίγραφο όνομα της Βυζαντινολογίας

ΙΙ. Ρωμανία & Ιράν: ποιος ζημιώθηκε περισσότερο από το Πρώιμο Ισλάμ; Ποσοτική Αποτίμηση

1. Τουρκία και Ιράν ως διάδοχα σχήματα της Ρωμανίας και του Ιράν του 630

2. Ελλάδα και Ιράν ως διάδοχα σχήματα της Ρωμανίας και του Ιράν του 630

Α. Ως προς την Έκταση του Κράτους

Β. Ως προς την Θρησκεία και την Γλώσσα του Κράτους

Γ. Συγκρίνοντας την διατήρηση και διάδοση των δύο επισήμων γλωσσών

Δ. Συγκρίνοντας την διατήρηση και διάδοση των δύο επισήμων θρησκειών

ΙΙΙ. Ρωμανία, Ιράν, Πρώιμο Ισλάμ & Σύγχρονος Ξεπεσμένος Κόσμος

IV. Ο Ρόλος του Μεγάλου Αλεξάνδρου, Προφήτη του Ισλάμ, σε μια Ισλαμική Ρωμανία – Ή πόσο Διαφορετική θα ήταν η Παγκόσμια Ιστορία, αν ο Ηράκλειος αποδεχόταν την Επιστολή του Προφήτη Μωάμεθ

1. Άμεσες Επιπτώσεις σε Στρατιωτικό Επίπεδο

2. Οι Ακρίτες της Ρωμιοσύνης Σύμμαχοι των Αληθινών Μουσουλμάνων κατά των Χαλίφηδων

3. Φερντοουσί, Ιράν, Τουράν, Ανιράν και Οριενταλιστικές Αλλοιώσεις των Αποικιοκρατών

4. Τι θα έγραφε για τον Μεγάλο Αλέξανδρο ένας Μουσουλμάνος Ρωμιός Φερντοουσί

V. Ρωμανία & Ιράν: ποιος ζημιώθηκε περισσότερο από το Πρώιμο Ισλάμ; Ποιοτική Εκτίμηση

1. Τι είναι και τι δεν είναι πολιτισμική επίδραση

2. Σύγκριση κρατών και ποιοτική εκτίμηση: Ρωμανία, Ιράν & Πρώιμο Ισλάμ

Α. Σασανιδικοί ιρανικοί θεσμοί επιβιώνουν στο αρχικό χαλιφάτο: Τζοντ-ε Σαπούρ & Ταχτ-ε Σουλεϋμάν

Β. Η άνοδος του Οίκου των Μπαρμακιδών: η ‘επιστροφή’ των Σασανιδών στο Χαλιφάτο

Γ. Το μεγαλύτερο μορφωτικό και επιστημονικό κέντρο του κόσμου, Μπέιτ αλ Χέκμα, και ο εξιρανισμός του ισλαμικού χαλιφάτου

Δ. Οι Μπαρμακίδες και η καταλυτική τους επίδραση στον ισλαμικό πολιτισμό

Ε. Συστηματική διαστρέβλωση του ισλαμικού πολιτισμού από δυτικούς οριενταλιστές

– Πρώτη διάσταση: εκτός του ισλαμικού χώρου

ΣΤ. Βίαιη, προμελετημένη και ύπουλη απόσπαση των συγχρόνων μουσουλμάνων από τον πολιτισμό και το ιστορικό τους παρελθόν εκ μέρους των αποικιοκρατών

– Δεύτερη διάσταση: εντός του ισλαμικού χώρου

Ζ. Διαστρεβλώσεις της ταυτότητας και του ιστορικού ρόλου των Μπαρμακιδών από δυτικούς οριενταλιστές

Αλληλογραφία σχετικά με την πρώιμη έκρηξη του Ισλάμ και τις επιπτώσεις της

=============== ΕΡΩΤΗΣΗ ===============

Αγαπητέ Σαμσαντίν,

Με βάση το επόμενο σχόλιο το οποίο φυσικά δεν σηκώνει και πολλή συζήτηση, μου δημιουργήθηκε ένα άλλο ερώτημα.

Κάτι που δεν το είχα σκεφθεί και δεν το είχαμε συζητήσει.

———————– ΣΧΟΛΙΟ —————————————

https://www.youtube.com/watch?v=tD5XsQ2ou5o

Aristeidis Lykas

Ισως ο Μωάμεθ ήταν όργανο μιας καλοστημένης psyop, βυζαντινής προέλευσης, με σκοπό να δημιουργηθεί ένας γεωστρατηγικός πονοκέφαλος για την Περσία.

—————————————————————————-

Το ερώτημά μου είναι:

– Από την πρώιμη έκρηξη του Ισλάμ έτσι όπως αυτή συνέβη, ποιο κράτος, ποια χώρα, και ποιο έθνος από τα δύο – επί μακρόν αντίπαλα – ζημιώθηκε περισσότερο; Η Ρωμανία ή το Ιράν;

Όποτε έχεις λίγο καιρό, δώσε μου τα φώτα σου!

Εκ των προτέρων πολλά ευχαριστήρια,

Νίκος

 

 

================== ΑΠΑΝΤΗΣΗ ========================

Φίλε Νίκο,

Ευχαριστώ για το ενδιαφέρον ερώτημα, το οποίο δεν είναι καθόλου υποθετικό αυτήν την φορά (‘τι θα γινόταν αν κάτι που δεν συνέβη είχε λάβει χώραν’) αλλά απόλυτα ρεαλιστικό – πραγματικό. Μου δίνεις μάλιστα την ευκαιρία να οικτίρω όσους σημερινούς ψευδεπίγραφους ιστορικούς αυτο-αποκαλούνται ‘βυζαντινολόγοι’!

Ι. Οι στρεβλές βάσεις, ο εσφαλμένος προσανατολισμός, και το ψευδεπίγραφο όνομα της Βυζαντινολογίας

Αν οι ίδιοι ήταν συνεπείς προς το αντικέιμενο της έρευνας και της μελέτης τους, θα ονομάτιζαν την επιστήμη τους ‘ρωμανολογία’ ή ακόμη και ‘ρωμιολογία’ και εαυτούς ‘ρωμανολόγους’. Αλλά, όπως καλά γνωρίζεις, δεν επέλεξαν σωστά και ως εκ τούτου, με την στρεβλή προσέγγιση προς το αντικείμενό τους, πολλά χάνονται και πολλά δεν γίνονται. Έτσι και δεν έγινε ποτέ από κανένα τους το σωστό ερώτημα αυτό.

Αυτό είναι συνέπεια των σαθρών θεμελίων και του εσφαλμένου προσανατολισμού της επιστήμης (discipline) αυτής (δηλαδή όχι μόνον του ψευδέστατου ονόματός της), δεδομένου ότι αυτή εθεωρήθη ως ασήμαντη θεραπαινίς των Κλασσικών Σπουδών (Classics / Hellenism), ενώ στην πραγματικότητα αποτελεί σημαντικό και αναπόσπαστο τμήμα των Ανατολιστικών Σπουδών (Oriental Studies / Orientalism).

Η αλήθεια είναι πολύ απλή και μόνον ανίδεοι ή πληρωμένοι εγκληματίες και προπαγανδιστές του ψεύδους δεν την βλέπουν. Ορίστε και σε διαλογική μορφή:

– Ποιες ήταν οι βασικές γλώσσες, οι οποίες ομιλούντο εις το Εώον Κράτος, την Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, η οποία από το 600 της εποχής μας (τεμ) ονομάσθηκε στα ρωμαίικα Ρωμανία;

(Χρησιμοποιώ τον όρο ‘ρωμαίικα’ κατ’ αντιδιαστολή προς την ‘αλεξανδρινή κοινή’ της Καινής Διαθήκης, επειδή η γλώσσα της Ρωμανίας ήταν πολύ διαφορετική και γεμάτη λατινισμούς. Αυτό το παρατηρεί ο οποιοσδήποτε έχει αποκτήσει καλή εξοικείωση με τον Μαλάλα, τον Προκόπιο, το Πασχάλιο Χρονικό, τον Θεοφάνη, τον Πορφυρογέννητο, τον Μιχαήλ Ψελλό, κοκ. Σε ένα κράτος με Ιουστινιάνειο νομοθεσία, οι λατινισμοί ήταν κάτι το φυσιολογικό. Ο όρος ‘μεσαιωνικά ελληνικά’ είναι τόσο παράτυπος όσο και τυχόν όροι ‘προϊστορικά ελληνικά’ ή ‘προϊστορικά σουμεριακά’)

Η απάντηση στο παραπάνω ερώτημα έχει ως ακολούθως:

– Ρωμαίικα, λατινικά, συριακά αραμαϊκά, κοπτικά, βερβερικά, αρμενικά, γεωργιανά και σλαβονικά – αν κάνουμε λόγο για γλώσσες των οποίων γραπτά μνημεία διασώθηκαν μέχρι σήμερα.

Τώρα θα προχωρήσω και σ’ ένα δεύτερο ερώτημα – εξίσου σημαντικό:

– Ποιες ήταν οι βασικές γλώσσες, οι οποίες ομιλούντο αμέσως πέραν των συνόρων της Ρωμανίας;

(Αυτή η ερώτηση έχει το νόημα ότι οι ειδικοί ενός πολιτισμού και ενός ιστορικού κράτους είναι φυσικό να εξετάζουν τις σχέσεις και τις ανταλλαγές του με τα γειτονικά έθνη και κράτη.)

– Λατινικά, μακουρικά (στην Χριστιανική Μακουρία του Σουδάν), γκεζ (στην Χριστιανική Αξώμη της Αβησσυνίας), μέσα περσικά, αραβικά, προϊσλαμικά υεμενικά (σαβαϊκά, χιμυαριτικά, χαντραμικά), τουρκικά, και σλαβονικά.

Τα παραπάνω δεδομένα αυτόματα κατατάσσουν την Ρωμανία στην ‘Ανατολή’, αν αναφερθούμε στον αυθαίρετο και ιστορικά λαθεμένο χωρισμό, τον οποίο έχουν επιβάλλει οι δυτικοί ιστορικοί για δικά τους συμφέροντα και μυστικά σχέδια (τα οποία εκτείνονται από την συστηματική παραχάραξη της Ιστορίας έως την αποικιοκρατία και την ισλαμική τρομοκρατία).

Αλλά αν κάποιος τοποθετήσει τα πράγματα στις σωστές τους διαστάσεις, αποκαλέσει τους ‘βυζαντινολόγους’ ως ρωμανολόγους και την ρωμανολογία ως τμήμα των Ανατολιστικών Σπουδών, τότε καταλαβαίνει ότι μία σωστή εξειδίκευση στο θέμα επιβάλλει την εκμάθηση τουλάχιστον τριών ή τεσσάρων γλωσσών από τις παραπάνω, ώστε ο κάθε ειδικός να αποκτήσει σωστή και ισορροπημένη γνώση του αντικειμένου του.

====================

Ο Ιουστινιανός

1 Justinian.jpg

ήταν πολύ πιο κοντά στον

1 Assurnasirpal II.jpg

Ασσουρνατσιρπάλ Β’ της Ασσυρίας παρά στον

1 Pericles.jpg

Περικλή. 

=======================

Γιατί ένας καλός ασσυριολόγος γνωρίζει σουμεριακά, ασσυροβαβυλωνιακά, ελαμικά και χουριτικά – τα οποία απέχουν μεταξύ τους τόσο όσο τα λατινικά από τα κοπτικά, τα ταμιλικά και τα κινεζικά;

Οπότε ένας σωστός ρωμανολόγος θα έπρεπε κανονικά να διαβάζει ένα συνδυασμό τριών ή τεσσάρων γλωσσών από τις παραπάνω. Κάνοντας αυτό, πολλοί ρωμανολόγοι θα είχαν ήδη διατυπώσει, και διαφορετικά ο καθένας απαντήσει στο ερώτημα, το οποίο μου έθεσες. Αλλά επειδή ήδη οι βάσεις της επιστήμης είναι στρεβλές, είναι και οι προσεγγίσεις και τα συμπεράσματα μυωπικά, εσφαλμένα και μη αντιπροσωπευτικά της πραγματικής Ιστορίας.

Έρχομαι τώρα στο καθαυτό ερώτημά σου:

– Από την πρώιμη έκρηξη του Ισλάμ έτσι όπως αυτή συνέβη, ποιο κράτος, ποια χώρα, και ποιο έθνος από τα δύο – επί μακρόν αντίπαλα – ζημιώθηκε περισσότερο; Η Ρωμανία ή το Ιράν;

Υπάρχουν πολλές διαστάσεις μέσα από τις οποίες κάποιος μπορεί να ερευνήσει το θέμα πριν βγάλει τα σωστά συμπεράσματα.

 

ΙΙ. Ρωμανία & Ιράν: ποιος ζημιώθηκε περισσότερο από το Πρώιμο Ισλάμ; Ποσοτική Αποτίμηση

 

Εδώ θα επιχειρήσω μία πρώτη, απλοϊκή, ποσοτική και ωστόσο αληθινή αποτίμηση.

Αυτό είναι απλό. Ποια είναι σήμερα τα διάδοχα σχήματα της Χριστιανικής Ρωμανίας και του Σασανιδικού Ιράν του 630 τεμ;

1. Τουρκία και Ιράν ως διάδοχα σχήματα της Ρωμανίας και του Ιράν του 630 Θα μπορούσαμε να πούμε εκ πρώτης όψεως η Τουρκία και το Ιράν, αν εκρίναμε με βάση την δομή και την οργάνωση, τα σύνορα και την ισχύ των διαδόχων κρατών (της Ρωμανίας και του Ιράν του 630 τεμ).

Στην περίπτωση αυτή οι απώλειες και των δύο είναι ισοβαρείς.

2.png

Η Τουρκία (ως διάδοχος της Ρωμανίας) έχει χάσει τις περισσότερες βαλκανικές κτήσεις της, την Συροπαλαιστίνη, την Αίγυπτο και την Καρχηδόνα – Βόρεια Αφρική.

Και το Ιράν έχει χάσει το Ιράκ, το Ομάν, την Υεμένη και όλες τις ανατολικές και κεντρασιατικές του επαρχίες, οι οποίες αντιστοιχούν στα σημερινά κράτη Πακιστάν, Αφγανιστάν, Τουρκμενιστάν, Ουζμπεκιστάν, Τατζικιστάν, Κιργιζία και τα νότια τμήματα του Καζακστάν.

22.jpg

Αν κρίνουμε από την θέση των δύο χωρών στην διεθνή πολιτική και οικονομία, θα δώσουμε ένα μικρό προβάδισμα στην Τουρκία, μία νίκη στα σημεία αν θέλεις, αλλά σε μέσες άκρες το συμπέρασμα είναι το ίδιο: οι απώλειες είναι ισοβαρείς και είναι σημαντικές, δεδομένου ότι τα δύο ισχυρώτερα κράτη του κόσμου το 630 είναι μόνον μέσες – μεγάλες δυνάμεις σήμερα, και καμμιά τους δεν περιλαμβάνεται ούτε καν στις 10 μεγαλύτερες χώρες του κόσμου από πολιτική, οικονομική, στρατιωτική ή επιστημονική – πολιτιστική άποψη.

2. Ελλάδα και Ιράν ως διάδοχα σχήματα της Ρωμανίας και του Ιράν του 630

Θα εκλαμβάναμε αυτή την εκδοχή, αν δεν αναφερόμασταν στην δομή και την οργάνωση, τα σύνορα και την ισχύ των διαδόχων κρατών έως σήμερα, αλλά στο περιεχόμενο των κρατών της Ρωμανίας και του Ιράν την χρονική στιγμή εκείνη (630 τεμ), δηλαδή την παιδεία, την θρησκεία και την γλώσσα.

Εδώ, προκαταβολικά σημειώνω, σύντομα θα καταλάβουμε το ουσιαστικό αδιέξοδο της απλοϊκής, ποσοτικής αποτίμησης.

Α. Ως προς την Έκταση του Κράτους

Από την μια, θα δούμε το Ιράν να έχει καταγράψει σημαντικές εδαφικές απώλειες αλλά να διατηρεί τουλάχιστον τον πυρήνα του, τους κεντρικούς χώρους οι οποίοι δημιούργησαν το πολυθενικό, πολυπολιτισμικό, διαχρονικό Ιράν, δηλαδή την Ατροπατηνή Μηδία (το μείζον Αζερμπαϊτζάν) και το Φαρς (Περσία). Επίσης, για ένα χρονικό διάστημα περίπου δύο αιώνων, στην αρχική περίοδο των ισλαμικών χαλιφάτων, η κρατική συνέχεια (η συνέχεια της κρατικής υπόστασης) διεκόπη ολότελα.

Και παράλληλα, κρίνοντας με τα ίδια κριτήρια, θα δούμε την Ελλάδα να έχει σήμερα κατασυνθλιβεί, παραμερισθεί κι εξοβελιστεί εκτός των κεντρικών εδαφών της Ρωμανίας που ήταν η Κωνσταντινούπολη, η Ανατολική Θράκη, η Ιωνία και η Καππαδοκία. Αντίθετα με το Ιράν, ούτε καν την πρωτεύουσα της Ρωμανίας δεν περιλαμβάνει η σημερινή Ελλάδα στα σύνορά της. Ακόμη χειρότερα, αν δεχθούμε την Ελλάδα διάδοχο κράτος της Ρωμανίας του 630, η συνέχεια διεκόπη το 1453 και για 375 χρόνια.

Έτσι καταμετρημένες, οι απώλειες της Ρωμανίας ήταν πολύ χειρότερες ή μεγαλύτερες από εκείνες του Ιράν.

Β. Ως προς την Θρησκεία και την Γλώσσα του Κράτους

Από την άλλη, θα δούμε το Ιράν να έχει χάσει την τότε θρησκεία του στο μείζον τμήμα του πληθυσμού του (ούτε ένα εκατομμύριο Παρσιστές δεν ζουν στο Ιράν, ενώ σε λίγα εκατομμύρια μόνον ανέρχονται οι Παρσιστές που έχουν καταφύγει στην Ινδία). Ωστόσο, το Ιράν διατήρησε την γλώσσα του σε σημαντικό βαθμό, δεδομένου ότι τα φαρσί των νεωτέρων χρόνων είναι η διάδοχη μορφή γλώσσας των μέσων περσικών.

Ο Παρσισμός των ισλαμικών και νεωτέρων χρόνων είναι μία νεώτερη μορφή, ένα ύστερο στάδιο του Μαζδεϊσμού, ο οποίος ήταν η επίσημη θρησκεία του Σασανιδικού Ιράν (224-651 τεμ). Είναι λάθος να αποκαλείται η θρησκεία αυτή ως Ζωροαστρισμός, δεδομένου ότι στην πραγματικότητα, ο Ζωροαστρισμός ήταν η επίσημη θρησκεία του πρώιμου Αχαιμενιδικού Ιράν (550-330 πτεμ / πριν την εποχή μας). Ενδιάμεσο στάδιο ιρανικής θρησκείας μεταξύ του Ζωροαστρισμού και του Μαζδεϊσμού ήταν ο Ζενδισμός των χρόνων του Αρσακιδικού Ιράν (250 πτεμ – 224 τεμ). Ωστόσο, η κύρια λαϊκή θρησκεία του μεγαλύτερου τμήματος των ιρανικών πληθυσμών στα προϊσλαμικά χρόνια δεν ήταν κάποιο από τα προαναφερμένα θρησκευτικά συστήματα, αλλά ο Μιθραϊσμός – ένα αποκρουστικό, πολυθεϊστικό βδέλυγμα. Δεν επεκτείνομαι σε πολλές άλλες θρησκείες τις οποίες παρήγαγε το Ιράν – η κατ’εξοχήν γεννήτρια θρησκειών της Παγκόσμιας Ιστορίας, διότι θα είμαι εκτός θέματος.

Έτσι η Ελλάδα, αν θεωρηθεί διάδοχο σχήμα της Ρωμανίας, έχει μεν συγκρατήσει ένα απειροελάχιστο κι ασήμαντο τμήμα της έκτασης της Ρωμανίας του 630, αλλά έχει διατηρήσει και την γλώσσα και την θρησκεία της, δεδομένου ότι τα νέα ελληνικά, αν και ολότελα φτειαχτή γλώσσα (παρασκευασμένη από τον Κοραή, τους Φαναριώτες, τους αρχαΐζοντες, τον Μιστριώτη, την καθαρεύουσα, τον Ψυχάρη και τους δημοτικιστές) προέρχονται από τα ρωμαίικα.

Έτσι καταμετρημένες, οι απώλειες του Ιράν ήταν πολύ χειρότερες ή μεγαλύτερες από εκείνες της Ρωμανίας.

Γ. Συγκρίνοντας την διατήρηση και διάδοση των δύο επισήμων γλωσσών

Αν αναφερθούμε στον τομέα ‘γλώσσα’ αποκλειστικά, τα ρωμαίικα ομιλούντο από ένα πολύ μεγαλύτερο πληθυσμό από τα μέσα περσικά το 630 τεμ ακριβώς λόγω της Ιουστινιάνειας Reconquista. Ενώ η αλεξανδρινή κοινή και αργότερα τα ρωμαίικα ήταν διεθνείς γλώσσες σε όλα τα παράλια της Μεσογείου, τα μέσα περσικά δεν ήταν ποτέ μια διεθνής γλώσσα στην Ασία.

Αντίθετα, τα αραμαϊκά ήταν η διεθνής γλώσσα από την Αίγυπτο μέχρι την Κίνα, καθότι στα χέρια των Αραμαίων ευρισκόταν το μείζον τμήμα του εμπορίου μετάξης, μπαχαρικών και λιβανωτών (αρωμάτων) μεταξύ Μεσογείου και Κίνας κατά ξηράν, θάλασσαν και έρημον. Γι’ αυτό και τόσες γραφές επινοήθηκαν με βάση τα αραμαϊκά ή απλά προέκυψαν από αυτά και τόσες θρησκείες αποδεκτές από Αραμαίους διαδόθηκαν τόσο μακριά όσο ο Ατλαντικός και ο Ειρηνικός (μανιχεϊσμός, νεστοριανικός χριστιανισμός).

3.gif

33.jpg

Έτσι, το γεγονός ότι σήμερα τα φαρσί ομιλούνται ως μητρική ή δεύτερη γλώσσα από πάνω από 100 εκ. ανθρώπους δείχνει ότι τα ρωμαίικα ως επίσημη γλώσσα της Ρωμανίας ζημιώθηκαν από την έκρηξη του Ισλάμ και τις ισλαμικές κατακτήσεις πολύ περισσότερο από τα μέσα περσικά, επίσημη γλώσσα του Ιράν.

Δ. Συγκρίνοντας την διατήρηση και διάδοση των δύο επισήμων θρησκειών

Και αν αναφερθούμε στον τομέα ‘θρησκεία’ αποκλειστικά, με δεδομένα τα όσα προανέφερα, ο μαζδεϊσμός ως επίσημη θρησκεία του Ιράν ζημιώθηκε από την έκρηξη του Ισλάμ και τις ισλαμικές κατακτήσεις πολύ περισσότερο από την Ορθόδοξη Χριστιανωσύνη. Αυτό έχει έτσι, επειδή ο παρσισμός, ως μεταγενέστερο στάδιο του μαζδεϊσμού, έχει συγκρατήσει ως πιστούς ένα πολύ μικρό τμήμα Ιρανών στο Ιράν και στην Ινδία.

Ασφαλώς και η Ορθοδοξία της Ρωμανίας υποχώρησε δραστικά αλλά όχι τόσο πολύ. Και εν πάση περιπτώσει, ενώ σήμερα η Ορθοδοξία αποτελεί την επίσημη θρησκεία του διαδόχου κρατικού σχήματος της Ρωμανίας (δηλαδή της Ελλάδας), ο Παρσισμός δεν αποτελεί την επίσημη θρησκεία κανενός απολύτως κράτους.

4.png

44.png

Ακόμη περισσότερο και από τον μαζδεϊσμό ζημιώθηκε ο μιθραϊσμός των σασανιδικών χρόνων, ο οποίος ήταν η πιο μαζική λαϊκή θρησκεία του Ιράν. Ενώ ο μαζδεϊσμός διασώθηκε στο μεταγενέστερο στάδιο θρησκείας, το οποίο είναι ο παρσισμός των ισλαμικών και νεωτέρων χρόνων, ο μιθραϊσμός εξαφανίσθηκε ολότελα, και μάλιστα χάθηκε και από εκτάσεις της Κεντρικής Ασίας και του Ανατολικού Τουρκεστάν (σημερινής βορειοδυτικής Κίνας) όπου είχε από πολύ παλιά διαδοθεί πέραν των ανατολικών ορίων του αχαιμενιδικού, αρσακιδικού και σασανιδικού κράτους. Άλλωστε η πιθανώτερη κοιτίδα του μιθραϊσμού είναι η Κεντρική Ασία και το Ανατολικό Τουρκεστάν και φαίνεται ότι από εκεί διαδόθηκε σε πολλά έθνη προς τα δυτικά μέχρι την Βρεταννία και προς τα νότια μέχρι την Ινδία.

5.jpg

Ο Ναός της Ανάχιτα, κύριας θεάς του ιρανικού μιθραϊκού πανθέου, στο Μπισαπούρ, κοντά στο Καζερούν του Νότιου Ζάγρου. Ιερός τόπος για τους Ιρανούς μιθραϊστές των προϊσλαμικών χρόνων αλλά αδιάφορος τόπος για τους Παρσιστές των ισλαμικών και νεωτέρων χρόνων. Αντίθετα από τον Παρσισμό, ο Μιθραϊσμός είναι μία νεκρή θρησκεία.

55.jpg

Μπορούμε μάλιστα με σαφήνεια να τονίσουμε ότι οι πρώιμοι μουσουλμάνοι, οι οποίοι επιτέθηκαν στο Ιράν και, από την μάχη της Καντισίγια έως την μάχη του Τάλας στην Κεντρική Ασία, κατέκτησαν ολόκληρη την έκταση του σασανιδικού κράτους, έτσι φθάνοντας στα σύνορα της Κίνας, αντιλαμβάνονταν πολύ καλά ποιος τόπος, ποιο ιερό κέντρο, ποια πόλη και ποια πανεπιστημιούπολη του Ιράν ελεγχόταν από μονοθεϊστές μαζδεϊστές και ποιοι χώροι ευρίσκονταν υπό την κυριαρχία των πολυθεϊστών μιθραϊστών, και έτσι σεβάσθηκαν τους πρώτους και κατέστρεψαν τους δεύτερους.

Αυτό είναι και το περιεχόμενο της εκτενούς πραγματείας την οποία εδημοσίευσα στο επιστημονικό περιοδικό Βυζαντινός Δόμος (τ. 4, 1989, σ. 13 – 52) υπό τον τίτλο ‘Μιθραϊσμός και Ζωροαστρισμός στην Βορειοδυτική Σασανιδική Περσία’ (στα ελληνικά με γερμανική περίληψη).

ΙΙΙ. Ρωμανία, Ιράν, Πρώιμο Ισλάμ & Σύγχρονος Ξεπεσμένος Κόσμος

Αλλά στο σημερινό πλαίσιο κατάπτωσης και κατεξευτελισμού της Ανθρωπότητας, με την διάδοση της ανωμαλίας της αθεΐας, του υλισμού, του καταναλωτισμού, του κομφορμισμού, των σεξουαλικών διαστροφών, και των εν χρήσει γενοκτονικών τεχνολογιών, και με την αποκοπή των ανθρώπων από την φύση και από την καθημερινότητα στην φύση (δηλαδή καταστάσεων οι οποίες είναι όλες εγγενώς αλληλένδετες ως ανωμαλίες και διαστροφές, και έτσι επιφέρουν η μία την άλλη), ένας οικτρός και θανάσιμος οδοστρωτήρας περνάει πάνω από το ερώτημά σου.

Η νομιμοποίηση των ‘γάμων’ κιναίδων, η αποδοχή της αθεΐας, οι αμβλώσεις, η διάβρωση, διάλυση και αλλοίωση της Χριστιανωσύνης εξαιτίας του μοντερνισμού, και η εν γένει υλιστική καθημερινότητα των ανθρώπων στις μεγαλουπόλεις, έτσι όπως έγιναν αποδεκτά από το σημερινό σιωνιστικό καθεστώς Αθηνών, καθιστούν την Ελλάδα μια ευθέως αντιχριστιανική χώρα. Συνεπώς, όλα αυτά σβύννουν κάθε υπόλοιπο Χριστιανωσύνης, δηλαδή ντε φάκτο η Ελλάδα δεν είναι πλέον μία χριστιανική αλλά μία δυναμικώς αντι-χριστιανική χώρα και κράτος.

Ουσιαστικά, κρίνοντας πολιτισμικά και πνευματικά και εξετάζοντας την ταυτότητα και την ακεραιότητά τους, οι σημερινοί κάτοικοι της Ελλάδας ούτε Ρωμιοί είναι, ούτε Χριστιανοί είναι, ούτε Έλληνες (αν αναφερθούμε στην Αρχαιότητα) είναι. Δηλαδή, για να είμαστε ακριβείς, δεν είναι τίποτα.

Αυτό ήταν άλλωστε και το εναντίον των Ρωμιών και Χριστιανών σχέδιο των απανθρώπων εγκληματιών, οι οποίοι έστησαν το επάρατο και θνησιγενές ψευδοκράτος ‘Ισραήλ’ της Χαζαρίας. Υπό αυτή την έποψη, οι καταμετρημένες απώλειες του Ιράν είναι σήμερα ασυγκρίτως λιγώτερες, επειδή οι Ιρανοί διατηρούν την ανθρωπιά τους σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό από τους αλλοιωμένους, αλλοτριωμένους, και μεταλλαγμένους Ρωμιούς της Ελλάδας, οι οποίοι ολότελα έχασαν την ταυτότητά τους.

Βεβαίως θα ισχυρισθείς ότι η βαθμιαία κατάπτωση και ο σταδιακός κατεξευτελισμός της Ανθρωπότητας των τελευταίων πέντε αιώνων δεν σχετίζεται με το τι με ερωτάς, δηλαδή την πρώιμη έκρηξη του Ισλάμ και τις επιπτώσεις του συμβάντος σε Ρωμανία και Ιράν. Ίσως από την οπτική γωνία της ομφαλοσκόπησης να έχεις δίκαιο….

Αλλά έχεις λάθος, διότι, αν χάνοντας ή αποβάλλοντας την Χριστιανωσύνη της (όπως και το Ιράν έχασε και απέβαλλε τον μαζδεϊσμό και τον μιθραϊσμό), η Ρωμανία το 630 εισερχόταν σε διαδικασίες παράλληλες με αυτές του Ιράν και έτσι σήμερα οι Ρωμιοί διατηρούσαν την ανθρωπιά τους, όπως οι Ιρανοί, και την Ρωμιοσύνη τους, όπως οι πρόγονοί μας πριν από 100 ή 200 χρόνια, τότε οι Ρωμιοί σήμερα θα ήσαν μεν μουσουλμάνοι (κάτι που εσύ λογικά ως χριστιανός δεν επιθυμείς) αλλά δεν θα ήσαν υπανδρευόμενοι κίναιδοι, αντίθεοι άθεοι, κοινοί εγκληματίες και δολοφόνοι εμβρύων (κάτι που εσύ λογικά ως χριστιανός οφείλεις να θεωρείς πολύ χειρότερο ενδεχόμενο για τον οποιονδήποτε άνθρωπο από το να έχει μία θρησκεία ή μία αλήθεια άλλη από την δική σου).

—————————————

Καλλίτερα με τσαντόρ στο Τζαμί Τζαμκαράν του Κομ στο Ιράν, παρά

6.jpg

μισόγυμνη πόρνη και

66.jpg

τραβεστί στους δρόμους της

666.jpg

Γιάφα (Ιόππης, δηλαδή της παράνομης πόλης Τελ Αβίβ στο ψευτο-Ισραήλ)

——————————————

Στην περίπτωση αυτή, η παρατήρηση είναι απρόσβλητη και το συμπέρασμα είναι αμετάκλητο ότι η Χριστιανωσύνη υπήρξε – κατά τους τελευταίους πέντε αιώνες στην Δυτική Ευρώπη και κατά τους τελευταίους δυόμιση αιώνες για την Ρωμιοσύνη – το όχημα αλλοτρίωσης και μετάλλαξης των Ευρωπαίων και των Ρωμιών (και πολλών άλλων) από την σιωνιστική – σατανική ψευδοστοά και παρασυναγωγή, αλλά το Ισλάμ στο Ιράν απέτρεψε αυτή την αποτρόπαια κατακρήμνιση στον Καιάδα της Ανθρωπότητας. Οπότε έχει σχέση ο σταδιακός κατεξευτελισμός της Ανθρωπότητας των τελευταίων πέντε αιώνων με το τι με ερωτάς, αν και εκ πρώτης όψεως αυτό δεν φαίνεται.

Και έχεις και άδικο, αν θελήσουμε να δούμε τα πράγματα σφαιρικά, ολιστικά και έξω από κάθε χρονικό πλαίσιο. Πρόσεξε:

IV. Ο Ρόλος του Μεγάλου Αλεξάνδρου, Προφήτη του Ισλάμ, σε μια Ισλαμική Ρωμανία – Ή πόσο Διαφορετική θα ήταν η Παγκόσμια Ιστορία, αν ο Ηράκλειος αποδεχόταν την Επιστολή του Προφήτη Μωάμεθ

Συζητάμε τις υπαρκτές επιπτώσεις του συμβάντος, αλλά πρέπει για μία στιγμή να σταθούμε και στις δυνητικές επιπτώσεις του.

Αν ο Ηράκλειος είχε αποδεχθεί την Επιστολή του Προφήτη Μωάμεθ και τον είχε προσκαλέσει στην Κωνσταντινούπολη, ούτε το Ισλάμ, το οποίο ξέρεις, θα υπήρχε σήμερα, ούτε ο διαβρωμένος και άνομος κόσμος των ημερών μας θα είχε αφεθεί να συσταθεί και να επιβληθεί.

1. Άμεσες Επιπτώσεις σε Στρατιωτικό Επίπεδο

Ως ισλαμικό κράτος η Ρωμανία αυτονόητα θα επιχειρούσε μία δεύτερη Reconquista, αυτή την φορά πολύ πιο επιτυχημένη από την Ιουστινιάνειο. Οι Πάπες της Ρώμης θα εξέλιπαν. Η Φραγκιά των Μεροβίγγειων θα έσβυνε ολότελα και διά παντός, διότι δεν θα δεχόταν επίθεση μόνον από την Ιβηρική αλλά και από τις Άλπεις. Στην συνέχεια, η Βρεταννία θα καταλαμβανόταν εύκολα. Όπως είναι συνεπαγόμενο, η Γερμανία και όλη πλέον η Ανατολική Ευρώπη προσαρτούντο στην Ισλαμική Ρωμανία. Έως εδώ ανέφερα μόνον το έλασσον.

Έχω όμως κάθε λόγο να πιστεύω ότι, αν οι παραδόσεις περί τον Μεγάλο Αλέξανδρο του Ψευδο-Καλλισθένους και περί τον Δου ‘λ Καρνέυν του Κορανίου είχαν μια κάποια στιγμή συγκεραστεί εντός των πλαισίων μιας Ισλαμικής Ρωμανίας, το παράγωγο θα ήταν ασύγκριτα ανώτερο, εντονώτερο και ισχυρώτερο εκείνου του Ιρανού Φερντοουσί και των αναφορών του στο συγκεκριμένο πρόσωπο μέσα στο συγκλονιστικό έπος Σαχναμέ.

7.jpg

77.jpg

777.jpg

2. Οι Ακρίτες της Ρωμιοσύνης Σύμμαχοι των Αληθινών Μουσουλμάνων κατά των Χαλίφηδων

Δεν κάνω λόγο μόνον για μία πολύ διαφορετική λογοτεχνική παραγωγή ενός επικού ακριτισμού της Ρωμανίας. Άλλωστε, ο Διγενής Ακρίτας και οι Ακρίτες της Ρωμανίας Εικονομάχοι και Παυλικιανοί ήταν. Απείχαν μία ανάσα από το αρχικό Ισλάμ των χρόνων του Προφήτη και αντιμάχονταν – πολύ σωστά – ένα έντονα παραμορφωμένο Ισλάμ των χαλιφατικών εξουσιών.

8.jpg

Μία πραγματικότητα ελάχιστα εξετασμένη και μελετημένη διεθνώς είναι ότι οι Ακρίτες της Ρωμανίας ήταν οι καλύτεροι σύμμαχοι των αυθεντικών μουσουλμάνων, οι οποίοι από το 661 και το 680 εμάχονταν αδιάλλακτα ενάντια στις χαλιφατικές εξουσίες της Δαμασκού και της Βαγδάτης. Άλλωστε Ακρίτες βασικά υπάρχουν μέχρι το τέλος της Μικρής Γάυμπα του Δωδεκάτου Ιμάμη (941 τεμ). Σχετικά (μόνον ως προς τα ιστορικά στοιχεία και όχι ως προς τις ερμηνείες που εμπεριέχονται): https://en.wikipedia.org/wiki/Muhammad_al-Mahdi https://en.wikipedia.org/wiki/Minor_Occultation https://en.wikipedia.org/wiki/Major_Occultation https://en.wikipedia.org/wiki/Occultation_(Islam)

Μπορείς να εντπίσεις ιστορικές αναφορές σε ‘σύγχρονους’ Ακρίτες σε έτη όπως το 1000 και το 1050; Υπήρχαν Ακρίτες το 1071; Όχι! Είχαν γίνει θρύλος. Και φυσικά δεν υπήρχαν Ακρίτες το 1200 ή το 1450, επειδή από πολύ πιο πριν οι απόγονοί τους είχαν εκουσίως προσχωρήσει στο σελτζουκικό Ισλάμ και στην μεγάλη θεωρητική ιστορικο-θεολογική σύνθεση του Τζελάλ αντ Ντιν αλ Ρούμι (Μεβλάνα).

Αλλά ας επανέλθω στο κυρίως θέμα, δηλαδή τον συγκερασμό των παραδόσεων περί τον Μεγάλο Αλέξανδρο του Ψευδο-Καλλισθένους και περί τον Δου ‘λ Καρνέυν του Κορανίου εντός των πλαισίων μιας Ισλαμικής Ρωμανίας.

Υπολογίζω την διαύγεια, η οποία θα ήταν ισχυρώτερη, την πνευματική φώτιση της εξουσίας της αυτοκρατορίας, και την αντίληψη του διαχρονικού ρόλου των Ρωμιών ως απογόνων του Μεγάλου Αλεξάνδρου και συνεχιστών του Έργου εκείνου τον οποίο το Κοράνιο παρουσιάζει ως Προφήτη και αποκαλεί Δου ‘λ Καρνέυν (Δικέρατο).

7777.jpg

3. Φερντοουσί, Ιράν, Τουράν, Ανιράν και Οριενταλιστικές Αλλοιώσεις των Αποικιοκρατών

Οι Ιρανοί της δεύτερης χιλιετίας απέτυχαν να αντιληφθούν το απώτατο νόημα της αντιπαράθεσης Ιράν και Τουράν, η οποία τόσο εκτενώς διαλαμβάνεται στο Σαχναμέ του Φερντοουσί και η οποία δεν αφορά τους Πέρσες και τα τουρκόφωνα έθνη (τα οποία από την παραπληροφόρηση των νεωτέρων οριενταλιστών παρουσιάζονται ως διαφορετικά και αντίπαλα ενώ κατ’ ουσίαν είναι συγγενικά – αδελφικά), αλλά αυτούς όλους (Πέρσες και τα τουρκόφωνα έθνη) από την μία και το βδέλυγμα της Χαζαρίας από την άλλη.

Δηλαδή ο όρος Τουράν στον Φερντοουσί δεν αφορά τους Τούρκους και γενικώτερα τα τουρκόφωνα (Turkic) έθνη αλλά τα ρυπαρά έθνη μόνον, ήτοι τους Χαζάρους Ασκενάζι ψευδο-ανθρώπους και ψευδο-Ιουδαίους. Στο έπος του Φερντοουσί άλλωστε η Καϋανική δυναστεία εμφανίζει ιρανικές και τουρανικές επιμειξίες, ενώ ο Αφρασιάμπ έχει κοινή προς Φερεϋντούν καταγωγή με τον Κεϋκομπάντ, και μεταγενέστερα η μητέρα του Κεϋχοσρόη, η Φαρανγκίς, είναι κόρη του Αφρασιάμπ και συνεπώς Τουρανή.

——————————————————

Slide2.JPG

Ο Κεϋχοσρόης στη μάχη με τον βασιλιά του Μακράν (Γεδρωσία).

Slide3.JPG

Ο Κεϋχοσρόης γίνεται δεκτός από τον παππού του, Κεϋκαούς.

99.jpg

Η αναχώρηση της μητέρας και της γιαγιάς του Κεϋχοσρόη στη σύγχρονη φαντασία καλλιτεχνών

9z.jpg

Η Ανάληψη του Κεϋκομπάντ στους Ουρανούς

—————————————————————-

Ολόκληρη η απόπειρα ταύτισης του κόσμου του Τουράν με τον κόσμο του Ανιράν είναι μία βαθύτατη οριενταλιστική διαστρέβλωση γεωπολιτικών σκοπιμοτήτων, η οποία επέρασε από τις βιβλιοθήκες ιρανολογίας στα υπουργεία Εξωτερικών των αποικιοκρατικών χωρών του 19ου αιώνα, και στην συνέχεια διαδόθηκε στο Ιράν χάρη στους Πέρσες (από το Φαρς) στρατιώτες, τους οποίους Άγγλοι αποικιοκράτες επέβαλαν στο Ιράν, ανατρέποντας την τουρανική δυναστεία Κατζάρ. Οι αμόρφωτοι εκείνοι στρατιώτες, ο τελευταίος σάχης και ο πατέρας του, ήταν απολίτιστοι, αναλφάβητοι και ανίδεοι από Ιστορία του Ιράν.

Έτσι, Άγγλοι ιρανολόγοι σύμβουλοί τους πρότειναν και εκείνοι εδέχθηκαν να αποκαλέσουν την ψευδο-δυναστεία τους ως Παχλεβί (αρσακιδικός όρος ξεχασμένος στο μεταγενέστερο προϊσλαμικό και ισλαμικό Ιράν) και να επιμείνουν – μέσα στα πλαίσια παιδείας, εκπαίδευσης και πολιτικής του Ιράν – στο ψεύδος της τάχα διαχρονικής αντιπαράθεσης Ιράν – Τουράν. Με αυτόν τον τρόπο, οι αποικιοκράτες της ψευδοστοάς των αποστατών και της παρασυναγωγής των σιωνιστών απέτρεψαν την απαραίτητη και απαιτητή αντισιωνιστική και αντι-ισραηλινή στάση που λογικά θα έπρεπε να λάβει ο κάθε πραγματικός Ιρανός μονάρχης εναντίον του κράτους των Χαζάρων (ψευδο-Ισραήλ), στηρίζοντας την τοποθέτησή του πάνω στην αληθινή διάκριση και διαφοροποίηση Ιράν – Ανιράν.

Οπότε, τα στοιχεία και οι αναφορές σε αρχαία κείμενα στα παρακάτω λήμματα της Wikipedia είναι σωστές, αλλά όλη η ερμηνεία και σύνθεση ολότελα διαστρεβλωμένη: https://en.wikipedia.org/wiki/Ferdowsi https://en.wikipedia.org/wiki/Shahnameh https://en.wikipedia.org/wiki/Turan https://en.wikipedia.org/wiki/Aniran https://en.wikipedia.org/wiki/Kayanian_dynasty https://en.wikipedia.org/wiki/Kay_Kaw%C4%81d https://en.wikipedia.org/wiki/Kay_K%C4%81vus https://en.wikipedia.org/wiki/Siy%C3%A2vash https://en.wikipedia.org/wiki/Kay_Khosrow https://en.wikipedia.org/wiki/Afrasiab https://en.wikipedia.org/wiki/Farangis https://en.wikipedia.org/wiki/Fereydun

4. Τι θα έγραφε για τον Μεγάλο Αλέξανδρο ένας Μουσουλμάνος Ρωμιός Φερντοουσί

Τερματίζω εδώ την αναφορά μου στο θέμα αυτό και επιστρέφω στην Ρωμανία. Αν λοιπόν είχε αποδεχθεί ο Ηράκλειος την Επιστολή του Προφήτη Μωάμεθ, τότε εκτός από την συνένωση όλης της Ευρώπης, της Μεσογείου και της Ανατολής υπό το σκήπτρο του βασιλέως, σε εύθετο χρονικό διάστημα, όπως και στο Ιράν, δηλαδή στον 9ο ή στον 10ο αιώνα, θα είχε εμφανισθεί και ένας Ρωμιός Φερντοουσί, ο οποίος – αντίστοιχα με τον Πέρση Φερντοουσί – θα είχε συνθέσει μία Βασιλική Εποποιΐα από τους Δαναούς και τους Μακεδόνες, από τους Σελευκίδες, τους Πτολεμαίους και τους βασιλείς της Κομμαγηνής, μέχρι τον Κωνσταντίνο, τον Ιουστινιανό, και τους Μουσουλμάνους Ρωμιούς βασιλείς των μετά τον Ηράκλειο χρόνων.

Αυτή η εποποιΐα, ασυγκρίτως ανώτερη της του Ομήρου, θα εξηγούσε διά μακρών την θεόδοτη αποστολή των Ρωμιών και θα παρακινούσε όλες τις δυνάμεις της Ρωμανίας εναντίον του Γωγ και του Μαγώγ, κατά των οποίων στράφηκε το σημαντικώτερο τμήμα του Έργου του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Αυτό δεν ήταν οι στρατιωτικές κατακτήσεις του βασιλιά, όπως αμόρφωτοι και ανίδεοι υλιστές άχρηστα θαυμάζουν (δεδομένου ότι υπήρξαν και μεγαλύτερες κατακτήσεις στην Παγκόσμια Ιστορία) αλλά ο πραγματικός λόγος για τον οποίο έγιναν. Το μεγάλο μυστικό Έργο, το οποίο δεν αναφέρουν οι συμβατικοί και φλύαροι ιστορικοί αλλά διαλαμβάνει ο Ψευδο-Καλλισθένης, ήταν το Θαυμαστό Τείχος το οποίο ο μέγας στρατηλάτης είχε ανεγείρει και το οποίο απέκοπτε ολοσχερώς τα ρυπαρά έθνη Γωγ και Μαγώγ (το καθαυτό Ανιράν του Φερντοουσί) από τον λαό του Αλεξάνδρου.

———————————————————-

7z.jpg

7zzz.jpg

Διαφορετικές αναπαραστάσεις της ανέγερσης από τον στρατό του Αλεξάνδρου του τείχους αποκλεισμού των Γωγ και Μαγώγ

————————————————

Οπότε, σε μια μεγάλη κατακτητική εξόρμηση προς τα βόρεια του Καυκάσου, την Σιβηρία και πέραν της Κεντρικής Ασίας, οι μουσουλμάνοι Ρωμιοί, ταυτίζοντας τα ρυπαρά έθνη Γωγ και Μαγώγ με τους Χαζάρους, θα τους εξαφάνιζαν στον κατάλληλο χρόνο, και έτσι διά παντός θα απέτρεπαν το ενδεχόμενο της καταβαράθρωσης της Ανθρωπότητας στην διάρκεια των τελευταίων αιώνων, το οποίο άδικα όλη η Ανθρωπότητα εβίωσε.

Η κατάπτωση και ο κατεξευτελισμός της Ανθρωπότητας, τον οποίο βιώνουμε σήμερα, θα ήταν αδύνατο να συμβούν, διότι θα είχαν διά παντός εκλείψει οι σατανικοί μοχλοί, οι οποίοι διέσπειραν την διαστροφή και προξένησαν την δίνη, η οποία κινδυνεύει σήμερα να εξαφανίσει την Ανθρωπότητα. Αυτοί οι μοχλοί, δηλαδή τα σύμμαχα τέρατα της Φραγκιάς, της Αγγλίας και της Χαζαρίας, θα εξοντώνονταν από τους μουσουλμάνους Ρωμιούς, τους οποίους θα είχε συνεπάρει μία σύνθεση ανάλογη του Σαχναμέ στα ρωμαίικα, και η Ανθρωπότητα θα απαλλασσόταν από την κτηνωδία και τον σατανισμό των ρυπαρών εθνών.

Είναι και αυτό μία διάσταση παραλληλισμών Ρωμανίας και Ιράν ως προς το Ισλάμ και την πρώιμη έκρηξη της πίστης την οποία εκήρυξε ο Προφήτης Μωάμεθ. Με άλλα λόγια, η δυναμική την οποία θα έδινε το Ισλάμ στην Ρωμιοσύνη θα ήταν απείρως ισχυρώτερη εκείνης την οποία το Ιράν επήρε από το Ισλάμ. Και θέτω τα ρήματα της προηγούμενης πρότασής μου σε ενεργητική το ένα και σε παθητική το άλλο φωνή, επειδή θα υπήρχε διαφορά: το Ιράν κατακτήθηκε και υστερογενώς εκμεταλλεύθηκε την δύναμη την οποία του προσέδωσε το Ισλάμ του 8ου-9ου αιώνα. Αντίθετα, στην υποθετική περίπτωση αποδοχής του Ισλάμ από τον Ηράκλειο, η Ρωμανία δεν θα είχε κατακτηθεί αλλά προσχωρήσει, ενσωματώσει και ταυτισθεί με το αρχικό Ισλάμ. Πολύ διαφορετικές καταστάσεις….

V. Ρωμανία & Ιράν: ποιος ζημιώθηκε περισσότερο από το Πρώιμο Ισλάμ; Ποιοτική Εκτίμηση

Εδώ θα επιχειρήσω μία ευρύτερη, σύνθετη, ποιοτική και πολιτισμική-ιστορική αποτίμηση.

Μία τέτοια προσέγγιση είναι πάντοτε η πιο σωστή, επειδή δίνει τις σωστές διαστάσεις των ιστορικών γεγονότων και εξελίξεων, των πολιτιστικών δημιουργιών και επιδράσεων, και γενικώτερα του διαχρονικού ρόλου ενός έθνους στην Παγκόσμια Ιστορία.

Στην ερώτησή σου αναφέρεσαι σε κράτος, χώρα, και έθνος. Μία από τις τρεις λέξεις είναι περιττή: η χώρα. Καταλαβαίνω να συγκρίνει κάποιος έθνη (δηλαδή ‘λαούς’ σε μία συγκεκριμένη στιγμή και ‘έθνη’ διαχρονικά). Κατανοώ να συγκρίνει κάποιος κράτη, δηλαδή θεσμούς κυριαρχίας και συστήματα διακυβέρνησης οργανωμένα κατά έθνη. Αλλά να συγκρίνει κάποιος ‘χώρες’; Τι άλλο είναι μία χώρα παρά η γη, η επικράτεια ενός κράτους; Υπό αυτή την άποψη, η χώρα είναι μόνον μία διάσταση του κράτους (η επικράτειά του) ή της ακρατικής κοινωνίας ενός πρώιμου έθνους (ο τόπος όπου ζουν). Οπότε συγκρατώ τις δύο λέξεις, ήτοι κράτος και έθνος.

Υπάρχει μία ακόμη λέξη, η οποία δεν σου διέφυγε, αλλά ευρίσκεται σχεδόν κρυμμένη στην λέξη έθνος: πολιτισμός. Ή αν θέλεις, παιδεία και πολιτισμός. Αυτή είναι η πιο σωστή εκτίμηση και αξιολόγηση της πορείας ενός έθνους σε μία περίοδο ή διαχρονικά. Θέματα, στα οποία ήδη αναφέρθηκα και δεν θα τα επαναλάβω (και τις κατά θέμα συγκρίσεις), όπως γλώσσα και θρησκεία, είναι μόνον υποτομείς του πολιτισμού ενός εκάστου έθνους.

Στην περίπτωση αυτή, όπως μία ποσοτική αποτίμηση ασχολείται με μεγέθη έκτασης και πληθυσμού, μία ποιοτική εκτίμηση και αξιολόγηση εξετάζει το περιεχόμενο του κράτους και του πολιτισμού. Τι σημασία έχει αν μία γλώσσα ομιλείται από περισσότερα εκατομμύριων ανθρώπων αν οι παραδόσεις τους είναι υποτυπώδεις και η λογοτεχνία τους ασήμαντη;

Και τι εννοούμε επίδραση ενός πολιτισμού σε άλλους;

Και πόσο διαφορετική είναι η ‘επίδραση’ από την μεταγενέστερη ‘αναζήτηση’ πολιτιστικών στοιχείων σε ένα άλλο πρότερο έθνος εκ μέρους άλλων, υστεροχρόνων εθνών;

1. Τι είναι και τι δεν είναι πολιτισμική επίδραση

Αυτά είναι καθοριστικά σημεία, τα οποία πρέπει να έχουμε πολύ καθαρά στο μυαλό μας, όταν εξετάζουμε πολιτιστικές ανταλλαγές μέσα στην Ιστορία.

Επίδραση (ενός πολιτισμού πάνω σε άλλο) είναι η διάδοση, αποδοχή, υιοθέτηση και προσαρμογή ενός στοιχείου ενός πολιτισμού σε ένα άλλο. Αυτό το στοιχείο μπορεί να ανήκει σε διαφορετικούς τομείς του πολιτιστικού βίου. Εδώ αναφέρω τους βασικούς: κοσμολογία, κοσμογονία, κοσμοθεώρηση, ψυχικές επιστήμες (divina studia), μύηση, ιερουργία, εσωτερισμός – μυστικισμός, μυθολογία, κρατική – διοικητική δομή, προορισμός του υλικού βίου και βασικές αξίες, αρχές και αρετές, διαχρονική αποστολή του έθνους (αυτό ελάχιστα έθνη συνέλαβαν, επίστευσαν και διετύπωσαν), λατρεία, θρησκεία, ηθική, σοφία, δίκαιο, συμπεριφορικό φιλοσοφικό σύστημα, επιστήμες και μελέτη του υλικού κόσμου, λογοτεχνία, παραδόσεις και δοξασίες, τέχνες και αρχιτεκτονική, κοινωνική οργάνωση, στρατιωτική οργάνωση, φιλοσοφία και θεολογία, γλώσσα και λεξιλόγιο.

Η πολιτισμική επίδραση είναι ταυτόχρονη και όχι ετερόχρονη. ‘Ενας νεκρός πολιτισμός δεν επηρεάζει. Μόνον όσον υπάρχει ως ενιαίο πολιτισμικό σύνολο, ένα έθνος επηρεάζει ένα άλλο. Οι Σουμέριοι επέδρασαν στους Ακκάδες – Ασσυροβαβυλώνιους στα μέσα της 3ης προχριστιανικής χιλιετίας. Όταν οι Σουμέριοι είχαν πλέον αφομοιωθεί μέσα στους Ασσυροβαβυλώνιους (τέλη 3ης προχριστιανικής χιλιετίας) και τα σουμεριακά ήταν ήδη μία νεκρή γλώσσα, οι Ασσύριοι και οι Βαβυλώνιοι συνέχιζαν να τα γράφουν, να τα διαβάζουν και να τα μελετούν (όπως και εμείς τα λατινικά), αλλά τότε (μετά το τέλος της 3ης χιλιετίας πτεμ) δεν υπήρχε πλέον καμμία σουμεριακή επίδραση πάνω στους Ασσυρίους και στους Βαβυλωνίους.

Δεν είναι σουμεριακή επίδραση επί των Ασσυρίων και των Βαβυλωνίων της 1ης προχριστιανικής χιλιετίας τα σουμερογράμματα, τα οποία οι Ασσύριοι και οι Βαβυλώνιοι συνέχιζαν να χρησιμοποιούν για να γράψουν την γλώσσα τους. Η επίδραση ανάγεται στα μισά της 3ης χιλιετίας πτεμ, όταν για να γράψουν την γλώσσα τους οι Ακκάδιοι (πρόγονοι των Ασσυροβαβυλωνίων) χρησιμοποίησαν σφηνοειδή σουμερογράμματα. Στην συνέχεια, οι Ακκάδες και Ασσυροβαβυλώνιοι γραφείς διαμόρφωσαν πολλά άλλα ακκαδικά – ασσυροβαβυλωνιακά σφηνοειδή σημεία για να γράψουν ολοκληρωμένα την πολύ διαφορετική από τα σουμεριακά γλώσσα τους. Αλλά η επίδραση είχε παρέλθει. Πολιτισμική επίδραση δεν είναι υπόθεση αυτοματισμού και μιας στιγμής, και όντως απαιτεί ένα κάποιο μικρό χρονικό διάστημα, αλλά δεν είναι φαινόμενο διαρκείας.

Αντίστοιχα, όταν Γάλλοι και Άγγλοι γραμματικοί και επιστήμονες του 14ου, του 15ου και του 16ου αιώνα (και μεταγενέστερα) ανέτρεξαν σε αρχαία ελληνικά και σε λατινικά κείμενα και λεξιλόγια για να ορίσουν και ονοματίσουν στοιχεία των ερευνών και των μελετών τους και εδημιούργησαν όρους, όπως ornithology, ethnicity, secular, republic, κοκ, αυτό δεν αποτελεί καμμία επίδραση αρχαίου ελληνικού ή ρωμαϊκού πολιτισμού, αρχαίων ελληνικών ή λατινικών επί της νεώτερης Ευρώπης. Το να νομίσει κανείς κάτι τέτοιο είναι μία τεράστια αυταπάτη και μία καταστροφική πλάνη.

Και αυτό έχει έτσι, επειδή μία μεταγενέστερη ‘αναζήτηση’ πολιτιστικών στοιχείων σε ένα πρότερο έθνος εκ μέρους άλλων, υστεροχρόνων, εθνών αποτελεί ενέργεια, δράση και δραστηριότητα των άλλων, των μεταγενεστέρων, εθνών. Όχι του πρότερου έθνους!

Για να το καταλάβεις κάπως παραστατικά, θα σου πω το εξής: εάν κάποιος εντυπωσιασθεί σήμερα από τον μανιχεϊσμό (που είναι μία νεκρή θρησκεία την οποία εκήρυξε ο Πέρσης Μάνης αλλά περισσότερον Αραμαίοι, Αιγύπτιοι, Σογδιανοί, Τουρκόφωνοι της Κεντρικής Ασίας, και Κινέζοι, και λιγώτερον Πέρσες την αποδέχθηκαν και την ασπάσθηκαν – πρώτα εντός και σύντομα και εκτός του Ιράν – πριν αυτή διαδοθεί από τον Ατλαντικό μέχρι τον Ειρηνικό), και στην συνέχεια μελετήσει αυτήν την νεκρή θρησκεία, την αποδεχθεί και την κηρύξει, οργανώνοντας μάλιστα μία ολόκληρη κοινότητα πιστών, αυτό αποτελεί περσική ή αραμαϊκή επίδραση επάνω του; Ασφαλώς και όχι! Είναι μία ενέργεια ενός συγχρόνου ατόμου. Το πολιτισμικό απόθεμα, η πολιτισμική κληρονομιά, είναι μία αξία αλλά δεν έχει την ικανότητα να ‘επιδράσει’ – μόνον να αποτελέσει έναυσμα για μελέτη ή έμπνευση (αλλά αυτό και πάλι δεν αποτελεί καθαυτό επίδραση).

Επίδραση υπάρχει μόνον ταυτόχρονα. Δηλαδή όταν Αραμαίοι Μανιχαίοι έμποροι πορεύονταν πάνω στον χερσαίο δρόμο εμπορίου και έφθαναν στην Κίνα (π.χ. στο Ξιάν), αφού διέσχιζαν την Σογδιανή, την Υπερωξειανή, την Γιαρκάντ, το Χοτάν, και το Τουρφάν, και επικοινωνώντας με τα πολλά και διάφορα κατά τόπους έθνη τους μιλούσαν για το κήρυγμα του Μάνη και τότε οι Σόγδιοι, οι Εφθαλίτες, οι Μογγόλοι, και οι Κινέζοι αποδέχονταν το κήρυγμα και μαθήτευαν στους Αραμαίους Μανιχαίους εμπόρους ζητώντας τους μάλιστα να τους στείλουν Μανιχαίους ιερείς από την Μεσοποταμία, αυτό ήταν επίδραση.

———————————————-

z.jpg

zz.jpg

Σογδιανικό κείμενο Μανιχαίων της Κεντρικής Ασίας

——————————————–

Επίσης επίδραση δεν είναι, αν σε περίπτωση στρατιωτικής κατάκτησης ενός έθνους από ένα άλλο, οι κατακτητές φέρουν μαζί τους πίστεις, παραδόσεις και τον τρόπο ζωής τους, τον οποίο αυτοί διατηρήσουν στον ξένο τόπο, αλλά το ντόπιο έθνος δεν τον υιοθετήσει. Οι Μακεδόνες και οι Έλληνες οι οποίοι εγκαταστάθηκαν στην Ανατολή μετά τις κατακτήσεις ανήγειραν θέατρα. Αλλά αυτό δεν αποτελεί επίδραση πάνω σε άλλα έθνη, επειδή τα διάφορα κατά τόπους ντόπια έθνη (Φοίνικες, Αραμαίοι, Βαβυλώνιοι, Πέρσες, Βακτριανοί, Σόγδιοι κα) δεν αξιολόγησαν το αρχαίο ελληνικό θέατρο ως σημαντικό και δεν επηρεάστηκαν από αυτό διότι δεν το υιοθέτησαν.

Αντίθετα, αν είχαμε ανακαλύψει σογδιανικά ή παρθικά ή μέσα περσικά ή κουσανικά, ή άλλα χειρόγραφα με κείμενα θεατρικών παραστάσεων κατά τα αρχαία ελληνικά πρότυπα, τότε ασφαλώς και θα εκάναμε λόγο για ‘επίδραση’. Αντίθετα, Έλληνες της Βακτριανής αποδέχθηκαν τον Βουδδισμό. Αυτό δεν αποτελεί ινδική αλλά βακτριανή επίδραση πάνω στους Έλληνες, επειδή ο βακτριανός Βουδδισμός διαφέρει αρκετά από τον πρώιμο, ινδικό Βουδδισμό. Και όπως αντιλαμβάνεσαι αποτελεί σύγχρονο φαινόμενο.

Δεν υπάρχει επίδραση του Πλάτωνα στην Ρώμη. Αν πολλοί Ρωμαίοι των χρόνων του Καίσαρα, του Κικέρωνα και του Οκταβιανού, αισθάνονταν μία μεγάλη έλξη προς την πλατωνική φιλοσοφία, αυτό ήταν περίπου το ίδιο με το αν σήμερα πολλοί Έλληνες ή Κινέζοι αρέσκονται να βλέπουν σεξπηρικό θέατρο: δεν αποτελεί επίδραση.

Επίδραση θα ήταν, αν κάποιος μαθητής του Πλάτωνα πήγαινε μια κάποια στιγμή στην διάρκεια του 5ου προχριστιανικού αιώνα στην Ποσειδωνία, στην Νεάπολη και στην Ρώμη και εκεί δημιουργούσε τότε μία πλατωνική σχολή φιλοσοφίας, η οποία γινόταν ολόθερμα αποδεκτή και Ρωμαίοι μαθήτευαν εκεί. Βέβαια η πλατωνική σχολή είχε μία κάποια συνέχεια τρόπον τινά, όπως και άλλες αρχαιοελληνικές φιλοσοφικές σχολές. Υπήρξε μάλιστα και η λεγόμενη νεοπλατωνική σχολή. Αλλά αυτό δεν αποτελεί επίδραση του Πλάτωνα στην Ρώμη, και κυριώτερον τέτοιες σχηματοποιήσεις αποτελούν έργο παραχαρακτών της Ιστορίας, δηλαδή συγχρόνων ιστορικών της φιλοσοφίας. Με άλλα λόγια, ο Πλωτίνος, ο Ιάμβλιχος και ο Πρόκλος μπορεί να έχουν πολλά κοινά αλλά δεν μπορούν να καταταγούν σε μία κατηγορία. Αλλά αυτό είναι μία άλλη υπόθεση και σταματώ εδώ.

2. Σύγκριση κρατών και ποιοτική εκτίμηση: Ρωμανία, Ιράν & Πρώιμο Ισλάμ

Αν κρίνουμε το γεγονός των ισλαμικών κατακτήσεων σε αυστηρά περιορισμένα χρονικά πλαίσια, δηλαδή στην περίοδο 632 – 651, τότε διαπιστώνουμε ότι η Ρωμανία έχασε τουλάχιστον την μισή έκτασή της ως κράτος με τις απώλειες της Συροπαλαιστίνης, Άνω Μεσοποταμίας, Αιγύπτου και Βόρειας Αφρικής.

Συνεπώς περισσότερη ζημιά έπαθε το Ιράν, το οποίο καταλύθηκε ολότελα ως κράτος.

Α. Σασανιδικοί ιρανικοί θεσμοί επιβιώνουν στο αρχικό χαλιφάτο: Τζοντ-ε Σαπούρ & Ταχτ-ε Σουλεϋμάν

Αλλά αν δούμε το θέμα σε ευρύτερα χρονικά πλαίσια, μέσα στην Ιστορία των Ισλαμικών Εθνών και Κρατών, τότε βλέπουμε ότι τα πράγματα είναι πολύ διαφορετικά. Αρχικά, το σασανιδικό Ιράν καταλύθηκε, αλλά σημαντικοί πυλώνες του κράτους, όπως η απέραντη σασανιδική πανεπιστημιούπολη, βιβλιοθήκη και ερευνητικό κέντρο Τζοντ-ε Σαπούρ (συμβατικά και λάθος γραμμένο ως Gondishapur) δεν καταστράφηκαν καθόλου!

Αντίθετα, η Τζοντ-ε Σαπούρ (Κήπος του Σαπούρ), στην Νότια Υπερτιγριανή – όχι μακριά από τα Σούσα, απετέλεσε την βάση για την μεταγενέστερη μεταφορά όλης της περσικής, αραμαϊκής και βαβυλωνιακής επιστήμης στην Βαγδάτη. Αν η πρωτεύουσα του αβασιδικού χαλιφάτου έγινε το κορυφαίο ακαδημαϊκό, επιστημονικό, μορφωτικό κέντρο όλου του κόσμου στο δεύτερο μισό του 8ου αιώνα, αυτό οφείλεται αποκλειστικά στο Τζοντ-ε Σαπούρ και στους Ιρανούς (Πέρσες, Αραμαίους, Αζέρους, Βακτριανούς, Σόγδιους, κα) επιστήμονες, μύστες, ιεροφάντες, αρχιτέκτονες, καλλιτέχνες, φιλοσόφους και πολυμαθείς ερευνητές του. Η πανεπιστημιούπολη αυτή ήταν πολύ καλά γνωστή στην Ρωμανία διότι, όταν ο Ιουστινιανός έκλεισε την φιλοσοφική σχολή της Αθήνας, οι τελευταίοι επτά φιλόσοφοι κατέφυγαν για αρκετό χρονικό διάστημα στην Τζοντ-ε Σαπούρ. Σχετικά: https://en.wikipedia.org/wiki/Gundeshapur https://en.wikipedia.org/wiki/Academy_of_Gondishapur

————————————————–

xx.jpg

Η τοποθεσία του Τζοντ-ε Σαπούρ

xxx.jpg

Ταχτ-ε Σουλεϋμάν

——————————————————–

Επίσης δεν καταστράφηκε αλλά έγινε αντικείμενο σεβασμού και τιμής από τους πρώιμους μουσουλμάνους το Ταχτ-ε Σουλεϋμάν, ιερό κέντρο του αυθεντικού ζωροαστρικού μονοθεϊσμού, το οποίο τιμούσαν όλοι οι Σασανίδες σάχηδες: αμέσως μετά την στέψη τους, επορεύονταν πεζή από την Κτησιφώντα μέχρις εκεί, δηλαδή για μία απόσταση άνω των 600 χιλιομέτρων βαθειά μέσα στην οροσειρά του Ζάγρου στον χώρο της Ατροπατηνής, δηλαδή του Αρχαίου Αζερμπαϊτζάν. Στην Αδάρ Γουσνάπ, όπως ονομαζόταν τότε το Ταχτ-ε Σουλεϋμάν διετηρείτο το αρχικό κείμενο της Αβέστα. Ο χώρος καταστράφηκε πολύ αργότερα, στις μογγολικές επιδρομές, αλλά χρησιμεύει ως αποδεικτικό στοιχείο κατά την απόρριψη πολλών εσφαλμένων συνθέσεων των οριενταλιστών ιστοριογράφων των αποικιοκρατικών χρόνων. Σχετικά: https://www.academia.edu/33037272/Azerbaijan_South_Azerbaijan_Iran_Persia_Turkey_Orientalism_and_Freemasonic_Historiography Γενικώτερα: https://en.wikipedia.org/wiki/Takht-e_Soleym%C4%81n

Αντίστοιχα, κατά τις πρώιμες ισλαμικές κατακτήσεις, πολλά σημαντικά θρησκευτικά κέντρα της Ρωμανίας έμειναν επίσης άθικτα: τα Βόστρα, τα Ιεροσόλυμα, το Σινά, η Αντιόχεια, η Έδεσσα Οσροηνής, η Νίσιβις, η Αλεξάνδρεια, κοκ.

Όμως η Ιστορία δεν έληξε το 651. Οπότε, αν παρακολουθήσουμε την συνέχεια, εξετάζοντας συγκριτικά τους κρατικούς θεσμούς των Ρωμιών και των Ιρανών, θα διαπιστώσουμε παράξενες τροχιές και διαφορετικές εξελίξεις οι οποίες δίνουν ολότελα διαφορετική διάσταση στο θέμα.

Γύρω στο 700 τεμ, 70 χρόνια σχεδόν μετά τις πρώτες επιθέσεις των ισλαμικών στρατιών, η Ρωμανία είχε αποδείξει ότι μπορούσε να κρατηθεί απέναντι στο ομεϋαδικό χαλιφάτο, το οποίο για πολλές δεκαετίες διατηρούσε τα ελληνικά ως επίσημη γλώσσα της διοίκησης της χώρας στην Δαμασκό. Η οροσειρά του Αντιταύρου, η οποία φθάνει στον άνω ρου του Ευφράτη και χρησιμεύει για πρώτη γραμμή αμύνης της Καππαδοκίας και του Πόντου ενάντια σε όσους έρχονται από την Μεσοποταμία, είχε προστατεύσει την Ρωμανία. Εκεί στήθηκε ήδη στα πρώιμα εκείνα χρόνια των χαλιφατο-ρωμανικών συγκρούσεων ο ρωμαίικος ακριτισμός. Αντίθετα, όλες οι δομές του ιρανικού κράτους είχαν εξαρθρωθεί και τεράστιος όγκος χειρογράφων και ενεπίγραφων μνημείων, όπως και εκατοντάδες ναοί, ανάκτορα και διοικητικά κτήρια είχαν καταστραφεί.

vvv.jpg

Β. Η άνοδος του Οίκου των Μπαρμακιδών: η ‘επιστροφή’ των Σασανιδών στο Χαλιφάτο

Όμως γύρω στο 750 τεμ, η ομεϋαδική δυναστεία κατέρρευσε μετά από 90 χρόνια δυναμικής αντιπολίτευσης και απόρριψής της εκ μέρους της συντριπτικής πλειοψηφίας των μουσουλμάνων. Η χαλιφατική εξουσία υπό τους Αβασίδες μεταφέρθηκε από την Δαμασκό στην νεόδμητη Βαγδάτη, λίγο βορειώτερα από την παλαιά σασανιδική πρωτεύουσα Κτησιφώντα (Τεσιφούν) της οποίας τα μεγαλοπρεπή ερείπια τα οποία σώζονται ακόμη σήμερα στο Μαχουζέ (όπως λέγεται στα αραμαϊκά) ή Αλ Μανταΐν (‘οι πόλεις’ όπως λέγεται στα αραβικά). Την ασύγκριτη υπεροχή της σασανιδικής αρχιτεκτονικής δείχνει από μόνο του το τεράστιο σωζόμενο μνημείο Τακ-ι Κασρά, το οποίο αποτελεί αρχιτεκτονικό τμήμα των σασανιδικών ανακτόρων της Κτησιφώντος, πιθανώτατα της Αίθουσας του Θρόνου, με αψίδα ύψους άνω των 30 μ και πιθανές διαστάσεις 24Χ48 μ. Οι τοίχοι είχαν στην βάση τους πλάτος 7 μ και στην κορυφή της αψίδας 1 μ. Σχετικά: https://en.wikipedia.org/wiki/Al-Mada%27in https://en.wikipedia.org/wiki/Taq_Kasra https://en.wikipedia.org/wiki/Taq_Kasra:_Wonder_of_Architecture https://en.wikipedia.org/wiki/Salman_Pak

—————————————————————

y Balami Tarikhnama Abu'l-'Abbas al-Saffah.jpg

Αλ Σαφάχ, ο πρώτος Αβασίδης Χαλίφης σε σμικρογραφία του Ταρίχ Ναμέ του Μπαλααμί (10ος αιών)

—————————————————

Η αβασιδική άνοδος χαρακτηρίστηκε από ένα ξεχωριστό γεγονός το οποίο έμελλε να έχει τεράστιες επιπτώσεις. Ένας Ιρανός τουρκόφωνης (Turkic) καταγωγής και προέλευσης από το Μπαλχ (Βάκτρα) της Βακτριανής (Αφγανιστάν), ο Χάλεντ Ιμπν Μπαρμάκ, του οποίου οι πρόγονοι είχαν αποδεχθεί το Ισλάμ λίγα χρόνια μετά την ολοκλήρωση της κατάληψης του Ιράν και είχαν μεταναστεύσει στην Βασόρα της Νότιας Μεσοποταμίας και στρατολογηθεί (όπως τόσοι τουρκόφωνοι της Κεντρικής Ασίας στην διάρκεια της ισλαμικής ιστορίας) στον πρώιμο χαλιφατικό στρατό, κατάφερε κάτι το εξαιρετικό. Χρησίμευσε ιδιαίτερα στον πρώτο Αβασίδη Χαλίφη Αλ Σαφάχ (السفّاح) να νικήσει τον τελευταίο Ομεϋάδη Χαλίφη της Δαμασκού Μαρουάν Β’ σε μια από τις πιο αποφασιστικές μάχες της Ιστορίας (Φεβρουάριος του 750 στο βόρειο Ιράκ και κοντά στον ρού του Μεγάλου Ζαμπ), να τον εκδιώξει από την Δαμασκό, και να θέσει τέρμα στην μισητή ομεϋαδική δυναστεία.

Εις αντάλλαγμα των υπηρεσιών του, έγινε ο βεζύρης (ουαζίρ / ‘πρωθυπουργός’) του πρώτου Αβασίδη Χαλίφη. Αυτό συνέβη σε μια καθοριστική ιστορική στιγμή. Ο ισλαμικός κόσμος απαιτούσε κάτι το καινούργιο, μία σημαντική αλλαγή, μία νέα εκκίνηση και αποδοχή στον κύκλο εξουσίας και των μη μουσουλμάνων (οι οποίοι αντιπροσώπευαν ακόμη την πλειοψηφία του πληθυσμού στο απέραντο χαλιφάτο που εκτεινόταν από την Αλγερία στη Σομαλία κι από την Βόρεια Κασπία μέχρι την Ινδία και τις πύλες της Κίνας). Ακριβώς γι’ αυτό αποφασίσθηκε η ανέγερση μιας νέας πρωτεύουσας και η μεταφορά του κέντρου βάρους του χαλιφάτου πιο ανατολικά. Οπότε, ο ρόλος του Χάλεντ Ιμπν Μπαρμάκ ήταν εξαιρετικά αναβαθμισμένος σε σχέση με τον ρόλο άλλων, προτέρων βεζύρηδων (‘πρωθυπουργών’).

Υπήρχαν και Αραμαίοι και Ρωμιοί Χριστιανοί σε υψηλές θέσεις στο ομεϋαδικό χαλιφάτο της Δαμασκού. Αλλά η επιρροή τους επί των Ομεϋαδών ήταν απείρως μικρότερη αυτής του Χάλεντ Ιμπν Μπαρμάκ επί των πρώτων Αβασιδών. Και – ακόμη κρισιμώτερα – οι Αραμαίοι και Ρωμιοί Χριστιανοί σε υψηλές θέσεις στην Δαμασκό δεν ήταν Μουσουλμάνοι, οπότε υπήρχε ένα όριο στην εμπιστοσύνη και την αξιοπιστία τους στα μάτια των Ομεϋαδών χαλίφηδων. Αλλά ο Αλ Σαφάχ είχε τυφλή εμπιστοσύνη στον Χάλεντ Ιμπν Μπαρμάκ, ο οποίος συνεδύαζε προσόντα ικανώτατου στρατιωτικού, ευρύτατα μορφωμένου και με υψηλή παιδεία συμβούλου, οργανωτικού διοικητή, και πιστού μουσουλμάνου.

——————————————————-

y.jpg

Τα χρόνια του Χαρούν αλ Ρασίντ

yyyyyy.jpg

Σχεδιάγραμμα της Βαγδάτης των χρόνων του Χαρούν αλ Ρασίντ

yyyyy.jpg

Το ανακτορικό λουτρό του Χαρούν αλ Ρασίντ

yyy.jpg

Ο Χαρούν αλ Ρασίντ διάδοχος του θρόνου και γενναίος έφηβος πολεμιστής

———————————————–

Ο Χάλεντ Ιμπν Μπαρμάκ δεν είχε ωστόσο ξεχάσει ότι, 120 χρόνια πριν θεμελιωθεί η Βαγδάτη, εκεί κοντά βρισκόταν η ιρανική σασανιδική πρωτεύουσα του Χοσρόη Β’ Παρβέζ, ο οποίος, αφού είχε αποσπάσει την Συροπαλαιστίνη και την Αίγυπτο από την Ρωμανία, είχε τελικά ηττηθεί από τον Ηράκλειο. Έτσι, όταν το 782 έφθασε μαζί με τον νεαρό, 16χρονο, διάδοχο του θρόνου Χαρούν αλ Ρασίντ στα παράλια του Βοσπόρου απέναντι από την Κωνσταντινούπολη, όπου βασίλευε η Ειρήνη η Αθηναία, ο Χάλεντ Ιμπν Μπαρμάκ σαφέστατα και αισθάνθηκε ότι έπαιρνε εκδίκηση για την προ 150 ετών νίκη του Ηρακλείου επί του Χοσρόη Β’. Αυτό σημαίνει κάτι το καθοριστικό: ο Χάλεντ Ιμπν Μπαρμάκ έβλεπε ήδη το αβασιδικό χαλιφάτο ως διάδοχο σχήμα του σασανιδικού Ιράν.

Αυτή η ερμηνεία δικαιώνεται απολύτως από το ίδιο το τεράστιο διοικητικό και μεταρρυθμιστικό έργο του Χάλεντ Ιμπν Μπαρμάκ, το οποίο προσέδωσε εξ ολοκλήρου το περιεχόμενο, την μορφή, τον χαρακτήρα και την κατεύθυνση του αβασιδικού χαλιφάτου. Ακόμη περισσότερο εφόσον αυτό το έργο συνεχίστηκε από ολόκληρη την οικογένεια των Μπαρμακιδών, οι οποίοι έγιναν ένα κράτος εν κράτει στην Βαγδάτη και για πολλούς αιώνες. Σχετικά: https://en.wikipedia.org/wiki/Abbasid_Caliphate https://en.wikipedia.org/wiki/Barmakids https://en.wikipedia.org/wiki/Abbasid_Caliphate#Abbasid_Golden_Age_(775%E2%80%93861) https://en.wikipedia.org/wiki/Abbasid_Caliphate#Power_(752%E2%80%93775) https://en.wikipedia.org/wiki/Abbasid_Caliphate#Buyid_and_Seljuq_military_control_(945%E2%80%931118) https://en.wikipedia.org/wiki/Caliphate

Γ. Το μεγαλύτερο μορφωτικό και επιστημονικό κέντρο του κόσμου, Μπέιτ αλ Χέκμα, και ο εξιρανισμός του ισλαμικού χαλιφάτου

Η θεμελίωση του Οίκου της Σοφίας (Μπέιτ αλ Χέκμα / بيت الحكمة) στην Βαγδάτη του δεύτερου μισού του 8ου αιώνα ήταν απόλυτα μία μπαρμακική (μπαρμακιδική) επιλογή και έδωσε τις βάσεις του μεταγενέστερου ισλαμικού πολιτισμού ως ιρανικής επινόησης σύνθεσης του ιρανικού, του αραμαϊκού, του βαβυλωνιακού, του αιγυπτιακού, του τουρκόφωνου και του ινδικού πολιτισμού σε ένα ενιαίο, πανανθρώπινο, οικουμενικό πολιτισμό υπό τον καθοδηγητικό φάρο του ισλαμικού μονοθεϊσμού.

———————————————–

ww.jpg

wwwww.jpg

w Al-jazari_water_device.jpg

w Al-Jazari_Automata_1205.jpg

w Al-Jazari w.jpg

w Al-Jazari The_Basin.jpg

w Al-Jazari Table_Device.jpg

w Al-Jazari Musical Robot.jpg

w Al-Jazari Candle Clock.jpg

w Al-Djazari.jpg

Εικόνες από το πραγματικό, ιστορικό Ισλάμ το οποίο εκπορεύθηκε από τον Οίκο της Σοφίας της Βαγδάτης των Αβασιδών Χαλίφηδων και των Ιρανών Μπαρμακιδών ‘πρωθυπουργών’ τους

————————————————————————

Το θέμα είναι τεράστιο και από μόνο του μπορεί εύκολα να γίνει τίτλος εγκυκλοπαίδειας, διότι χωρίς τον Βαγδάτειο Οίκο της Σοφίας δεν θα είχε υπάρξει ούτε ισλαμικός πολιτισμός, ούτε νεώτερη ιστορία. Αλλά το αρχικό γεγονός είναι ένα: ο Οίκος της Σοφίας ήταν ο γενικευμένος, συστηματικός και ολοσχερής εξιρανισμός του ισλαμικού χαλιφάτου. Το εγγύτερο παράλληλο με το οποίο θα μπορούσε να συγκριθεί το κράτος του Χαρούν αλ Ρασίντ ήταν πλέον το σασανιδικό ιρανικό κράτος του Χοσρόη Α’, αντιπάλου του Ιουστινιανού.

Ο Βαγδάτειος Οίκος της Σοφίας ήταν κάτι πολύ περισσότερο από την Βιβλιοθήκη, το Μουσείον και το Σαραπείον της Αλεξάνδρειας όλα μαζί. Ήταν η παρακαταθήκη όλων των αρχαίων πολιτισμών, η συστηματική επιλογή, χρήση και ερμηνεία των στοιχείων τους, και η μεθοδική σύνθεση ενός νέου, ισλαμικού, πολιτισμού πάνω στην διαδοχή όλων των μονοθεϊσμών και των μονοθεϊστικών όψεων πολιτισμών έως το Ισλάμ.

Κανένας στην πτολεμαϊκή Αλεξάνδρεια ή στην σελευκιδική Αντιόχεια δεν είχε σκεφθεί ή επινοήσει κάτι τέτοιο. Συγκέντρωση γνώσης και σοφίας μόνον ήταν το έργο των εκεί σοφών. Και κανένας στην Ρώμη ή στην Νέα Ρώμη (Κωνσταντινούπολη) δεν επρόκειτο ποτέ να ασχοληθεί με την συλλογή γνώσης και σοφίας, δεδομένου ότι αυτά τα κέντρα εξουσίας στηρίζονταν μόνον στην στρατιωτική και δογματική επιβολή μιας πίστης.

Αλλά με την θεαματική παρέμβαση των Μπαρμακιδών στην Βαγδάτη, η πίστη μόνη της έπαυε να έχει σημασία. Αποκτούσε σημασία από την συνεχή επικύρωσή της από την έρευνα, την επιστήμη, την σύνθεση παλαιοτέρων πολιτισμών, την μελέτη όλων των θρησκειών, και την διαμόρφωση (και όχι απλά μιας ασήμαντης επινόησης / φιλοσοφίας του όποιου τυχόντα) μίας πανανθρώπινης αληθινής σοφίας ταυτόχρονα συνδεδεμένης ενεργά με τις ψυχικές επιστήμες και συνδέουσας τις υλικές με τις ψυχικές επιστήμες.

Δ. Οι Μπαρμακίδες και η καταλυτική τους επίδραση στον ισλαμικό πολιτισμό

Με το μεγαλουργηματικό έργο των Μπαρμακιδών στήθηκε ολόκληρος ο ισλαμικός πολιτισμός ως χαρακτηριστικά διαφορετικός από όλους τους προηγούμενους, επειδή ήταν ο πρώτος πραγματικά πανανθρώπινος, ο πρώτος πραγματικά οικουμενικός, ο πρώτος ο οποίος σχηματίστηκε από μία αληθινή θέληση να συγκερασθούν όλοι οι πρότεροι πολιτισμοί σε ένα, και να χρησιμοποιηθούν όλα τα σημαντικά επιτεύγματα, γνώσεις, επιστήμες, πίστεις, ανακαλύψεις, τέχνες, ερμηνευτικές συνθέσεις, κοσμογονίες, συμπεριφορικά φιλοσοφικά συστήματα, τρόποι ζωής, και παραδόσεις σε μία προσπάθεια αφομοίωσης και αναδημιουργίας. Σχετικά: https://en.wikipedia.org/wiki/Khalid_ibn_Barmak https://en.wikipedia.org/wiki/As-Saffah https://en.wikipedia.org/wiki/Harun_al-Rashid https://en.wikipedia.org/wiki/Barmakids https://en.wikipedia.org/wiki/House_of_Wisdom https://en.wikipedia.org/wiki/Translation_Movement

Υπάρχει ένας βαθύτερος θρησκευτικός λόγος πίσω από την προσέγγιση αυτή των Μπαρμακιδών στο φαινόμενο του ανθρώπινου πολιτισμού και πίσω από την συγκρητική τους διάθεση να συγκεντρώσουν και ανασυνθέσουν την παγκόσμια γνώση, επιστήμη και σοφία.

Αυτός ο λόγος έχει να κάνει με την βασική αρχή του Ισλάμ, κατά την οποία η ίδια η θρησκεία του Προφήτη Μωάμεθ δεν αποτελεί δικό του κήρυγμα ή απλώς μία ιδιαίτερη αποκάλυψη του Θεού μόνον σε κείνον αλλά ήταν ανέκαθεν η θρησκεία όλων των ανθρώπων που παρέμειναν προσηλωμένοι στον Θεό, αρχής γενομένης από τον Αδάμ. Γι’ αυτό και κορυφαία, θεόσταλτα άτομα, όπως ο Ενώχ, ο Νώε, ο Μωϋσής, ο Ηλίας, ο Ιωνάς, ο Ζωροάστρης, ο Βούδδας, ο Κομφούκιος, ο Μέγας Αλέξανδρος, ο Ιησούς και πολλοί άλλοι, γνωστοί και άγνωστοι (ανώνυμοι), θεωρούνται από το Ισλάμ ως προφήτες. Έτσι, με δεδομένη την διαδοχή θεϊκών παρεμβάσεων και αποκαλύψεων κατά τον ρου της Ιστορίας, Ισλάμ ήταν η θρησκεία όλων των μονοθεϊστών όλων των εποχών.

Οπότε η κορυφαία έμπνευση και το κολοσσιαίο έργο των Μπαρμακιδών, αντικατοπτρίζοντας την προαναφερμένη ισλαμική αρχή, αποτελεί μία ψυχική, θρησκευτική, γνωσιολογική, επιστημονική και πολιτισμική ανασύνταξη όλων των μονοθεϊστικών όψεων πολιτισμών – κάτι το οποίο αποτελούσε τεκμήριο για την μελέτη ενός πολιτισμού και την χρήση επιτευγμάτων του στον Οίκο της Σοφίας της Βαγδάτης. Πολυθεϊστικά, ειδωλολατρικά και αρνητικά σύνολα, όπως η βαβυλωνιακή ειδωλολατρία, ο Μιθραϊσμός, οι μεταγενέστερες φάσεις του Ινδουϊσμού ή ο Μανιχεϊσμός, αφέθηκαν εκτός.

Ο συγκρητισμός του προϊσλαμικού Ιράν με το κήρυγμα του Μωάμεθ εντοπίζεται σε πολλούς από τους πιο καθοριστικούς συγγραφείς, σοφούς, ιστορικούς και επιστήμονες των ισλαμικών χρόνων. Ενδεικτικά, ο Ταμπαρί, ο μεγαλύτερος ιστορικός του ισλαμικού κόσμου, Πέρσης ο οποίος έγραψε στα αραβικά την Ιστορία των Προφητών και των Βασιλέων (Ταρίχ αλ Ρουσούλ ου’ αλ Μουλούκ), πριν αρχίσει την εξιστόρηση γεγονότων, περιστάσεων, μαχών και θρησκειών, πολιτισμών και βασιλειών, πριν καν αναφερθεί στην Δημιουργία του Κόσμου (Κοσμογονία – Γένεση), προτάσσει στο τεράστιο έργο του (40 τόμοι αποτελούν την αγγλική μετάφραση του SUNY Press) ένα πρώτο κεφάλαιο στο οποίο αναπτύσσει πολύ διεξοδικά τι είναι ο Χρόνος. Αυτό αποτελεί εκπληκτική πρωτυτυπία σε παγκόσμιο επίπεδο. Οι Ρωμιοί χρονικογράφοι και όσες χρονογραφίες έχουν σωθεί, ήδη από τα προϊσλαμικά χρόνια αλλά και μεταγενέστεροι του Ταμπαρί, άρχιζαν με την Δημιουργία του Κόσμου.

—————————————–

q.jpg

Εξώφυλλο της περσικής έκδοσης του Ταμπαρί

qq.jpg

Ο ‘Δίσκος’ του Ταμπαρί – διάγραμμα παραδόσεων του Προφήτη Μωάμεθ και Ισλαμικού Δικαίου

—————————————————————

Έτσι, ο μεγαλύτερος ιστορικός του Ισλάμ μπορεί να γίνει κατανοητός μόνον ως μία τρόπον τινά θεωρητική επαναφορά του Ζερβανισμού, μιας αρχαίας ιρανικής θρησκείας και παραφυάδας του Μιθραϊσμού, εφόσον αρχικά ο Ζερβάν είχε αποτελέσει ένα συμπληρωματικό στοιχείο του μιθραϊκού πανθέου. Όμως, αυτονομούμενος ο Ζερβανισμός των σασανιδικών χρόνων προσέλαβε σχεδόν αμειγώς μονοθεϊστικά χαρακτηριστικά και περιστρεφόταν γύρω από τον Ζερβάν – ένα και μόνο Θεό, υπόσταση του Άχουρα Μαζντά του Ζωροαστρισμού και κυρίαρχο του Χρόνου. Ο μιθραϊκός Ζερβάν είχε ακολουθήσει τον Μίθρα στην διάδοσή του στα δυτικά ανάμεσα στους Έλληνες, τους Ρωμαίους και τους λοιπούς λαούς της Ευρώπης των αυτοκρατορικών χρόνων και εκεί σύρει τον Κρόνο και τον Saturnus από την λήθη στην επιφάνεια των θρησκευτικών λατρειών. Ως θεότητες του ελληνορωμαϊκού και ευρωπαϊκού μιθραϊσμού, οι Κρόνος και Saturnus παραγκώνισαν απόλυτα τους Δία και Jupiter, έτσι παίρνοντας μία αμετάκλητη εκδίκηση εις βάρος τους και προαναγγέλλοντας το τέλος μιας ολόκληρης εποχής. Αλλά ο σασανιδικός Ζερβάν ως ένας και μόνος Θεός κυρίαρχος του Χρόνου μπορούσε να θεωρηθεί ως προϊσλαμική μονοθεϊστική σύλληψη και γι’ αυτό επανέκαμψε θεαματικά μέσα στο Ισλάμ, 300 χρόνια μετά το Κήρυγμα του Προφήτη Μωάμεθ.

————————————-

p.jpg

pp.gif

Ζερβάν – Ακαράνα / Κρόνος – Χρόνος 

—————————-

Στην Βαγδάτη των Αβασιδών χαλίφηδων και των Μπαρμακιδών συμβούλων και ‘πρωθυπουργών’ τους συνέρρεαν σοφοί, επιστήμονες, καλλιτέχνες και μύστες από μακρινές χώρες και ποικίλους πολιτισμούς της Ασίας και της Αφρικής. Και το πιο σημαντικό εν προκειμένω είναι ότι όχι μόνον μετέφεραν την γνώση, την σοφία και την πίστη του τόπου τους αλλά και δημιούργησαν ένα προηγούμενο. Όταν αργότερα, επιστήμονες, μύστες και φιλόσοφοι όπως ο ο Αλ Φαράμπι, ο Ιμπν Χάζεμ Αλ Μπιρούνι, ο Μοχυιεντίν Ιμπν Άραμπι, μετεκινούντο από την Ανδαλουσία στη Συρία, στη Σαχάρα, στο Κάιρο, στην Υεμένη και στην Ινδία, για να μην αναφέρω τον Ιμπν Μπατούτα ο οποίος ταξίδευσε περισσότερο από σχεδόν οποιονδήποτε άλλο άνθρωπο του προ-αναγεννησιακού κόσμου από την Ισπανία έως την Μοζαμβίκη, την Κεντρική Ασία, την Ινδονησία και την Κίνα, όλοι τους επαναλάμβαναν μία συμπεριφορά, μία τακτική, μία νοοτροπία και ένα τρόπο ζωής οικουμενικό, ο οποίος είχε διακηρυχθεί στην Βαγδάτη του δεύτερου μισού του 8ου αιώνα.

Όταν τον 15ο αιώνα στην Μαραγέ του ΒΔ Ιράν και στην Σαμαρκάνδη του Ουζμπεκιστάν, τα οποία ήταν τα τότε παγκοσμίως κορυφαία κέντρα αστρονομίας, αστρολογίας (: ολότελα διαφορετικής από την διαστροφή των νεωτέρων χρόνων), μαθηματικών και ψυχικών επιστημών, Κινέζοι, Μογγόλοι ή Ρωμιοί αστρονόμοι και μαθηματικοί εργάζονταν στα εκεί αστεροσκοπεία (το της Σαμαρκάνδης ήταν τόσο υψηλό όσο η Αγία Σοφία), απλά συνέχιζαν μία παράδοση η οποία είχε αρχίσει πριν από 700 χρόνια στην αβασιδική Βαγδάτη και η οποία ήταν παγκοσμίως άφθαστη.

Σχετικά:

https://en.wikipedia.org/wiki/Ulugh_Beg_Observatory (ο εξάντας του αστεροσκοπείου είχε ακτίνα 36 μ!)

https://en.wikipedia.org/wiki/Ulugh_Beg (Ο Ουλούγ Μπεκ ήταν μία εκπληκτική μορφή σουλτάνου, μύστη, επιστήμονα, και φιλοσόφου μοναδική παγκοσμίως στην δεύτερη χιλιετία και πρέπει κανείς να πάει τόσο πίσω όσο ο Ασσουρμαπνιπάλ στον 7ο προχριστιανικό αιώνα για να βρει κάτι το αντίστοιχο. Χάρη στους Ζιτζ-ε Σουλτάνι, δηλαδή τους αστρονομικούς πίνακες που ετοίμασε, υπολόγισε την διάρκεια του τροπικού έτους με μεγαλύτερη ακρίβεια από τον σατανιστή απατεώνα Κοπέρνικο και αυτό χωρίς να αρνηθεί την επί χιλιετές γνωστή και αποδεκτή αλήθεια ότι η Γη είναι επίπεδη επιφάνεια και όχι πλανήτης)

https://www.historytoday.com/hilda-hookham/ulugh-beg-star-gazer-samarkand

https://en.wikipedia.org/wiki/Zij-i_Sultani ttps://en.wikipedia.org/wiki/Qāḍī_Zāda_al-Rūmī (Ρωμιός μουσουλμάνος από την Προύσα ο οποίος εγκαταστάθηκε στην Σαμαρκάνδη και συνεργάστηκε με τον Ουλούγ Μπεκ)

https://en.wikipedia.org/wiki/Maragheh_observatory

http://www.iranreview.org/content/Documents/Maragheh_Observatory.

htm https://en.wikipedia.org/wiki/Nasir_al-Din_al-Tusi

Υπάρχει μια καθοριστική διαφορά ανάμεσα σε όλα τα μεγάλα συστήματα γνώσης, σοφίας, και επιστημών της Αρχαιότητας και των Ισλαμικών Χρόνων (μεσοποταμιακό – ασσυροβαβυλωνιακό, αιγυπτιακό, χιττιτικό, περσικό, αραμαϊκό, υεμενικό, ινδικό, κινεζικό και ισλαμικό) και την νεώτερη δυτική επιστήμη, η οποία είναι μία απατηλή και κίβδηλη απομίμηση χωρίς τεκμήρια.

Τα αρχαία συστήματα γνώσης και επιστήμης δεν διεχώριζαν το υλικό από το ψυχικό σύμπαν, τα οποία οι αρχαίοι και μουσουλμάνοι μύστες, σοφοί και επιστήμονες τα αντιμετώπιζαν όπως είναι, δηλαδή ως μία ενότητα πλήρη αλληλεξαρτήσεων, αλληλεπιδράσεων, αντικατοπτρισμών και αναλογιών. Η νεώτερη δυτική ψευδο-επιστήμη ξεκίνησε από αφορισμούς, χωρίς να αποδείξει τίποτα διεχώρισε τους δύο ενεργώς άρρηκτους κόσμους αυτούς, απέρριψε χωρίς την παραμικρή κριτική ή επιχειρηματολογία όλα τα σημεία σύνδεσης του υλικού με τον ψυχικό κόσμο (παράδειγμα από την Ιστορία: την παραμονή του Ιωνά επί τρεις ημέρες και τρεις νύκτες εις την κοιλίαν του κήτους), και με υποθέσεις επί υποθέσεων ή αφαιρέσεις επί αφαιρέσεων συνέστησε ένα ψεύδος το οποίο επέβαλε τυραννικώς, θεατρικώς και σκοπίμως.

Ε. Συστηματική διαστρέβλωση του ισλαμικού πολιτισμού από δυτικούς οριενταλιστές

Ακριβώς γι’ αυτό οι νεώτερες δυτικές ανατολιστικές επιστήμες (Orientalism) δεν θα μπορούσαν παρά να αποτελούν ενεργό απόπειρα διαστροφής της αλήθειας ως τμήματα των ‘ανθρωπιστικών επιστημών’. Οι disciplines orientales / Oriental studies συνετέθησαν με σκοπό όχι να αναπαραστήσουν την κατά τομέα και θέμα ιστορική αλήθεια αλλά για να παρουσιάσουν τα δεδομένα και τα στοιχεία, τα οποία οι πρωτοπόροι ερευνητές θα έφερναν στο φως, μέσα στο ήδη προχαραγμένο, αυθαίρετα διακηρυγμένο, επιμελώς διά ψευδών προετοιμασμένο, και ουσιωδώς ανύπαρκτο πλαίσιο διάκρισης μεταξύ Ανατολής και Δύσης και εις τρόπον συμφέροντα με τις προτιμήσεις των εγωπαθών παραχαρακτών.

Οπότε, για να επιτευχθεί αυτό, δημοσιεύθηκαν ποικίλες ιστορικές συνθέσεις, οι οποίες είτε οφείλονται σε τρομερή άγνοια, είτε αποτελούν απόλυτη παραχάραξη της ιστορικής αλήθειας, ενώ επίσης μεθοδικά και εσκεμμένα αποσιωπήθηκε από το ευρύτερο κοινό διεθνώς το μέγιστο τμήμα της ανακαλυφθείσης γνώσης και σχεδόν το σύνολο των ιστορικών πηγών – ακόμη και σε επίπεδο καταλόγων μνημείων και ιστορικών. Τα παραπάνω δεν αφορούν μόνον την ισλαμολογία αλλά το σύνολο των ανατολιστικών επιστημών.

Ουσιαστικά οι ιστορικές πηγές – αν μελετηθούν προσεκτικά και κριτικά από ένα μη ειδικό – γίνεται αντιληπτό ότι από μόνες τους ανατρέπουν το πλαίσιο, το οποίο οριενταλιστές, κλασικιστές, βιβλιστές, θεολόγοι, ιστορικοί, αρχαιόλογοι και άλλοι υποστηρίζουν και προβάλλουν στον δημόσιο λόγο τους και στις δημοσιεύσεις τους. Γι’ αυτό, και χάρη σε μία πλειάδα αλλοιώς αχρήστων πλην όμως καλοπληρωμένων ‘επιστημόνων’ και ‘ειδικών’, ‘καθηγητών’ και ‘ακαδημαϊκών’, επιτυγχάνεται να παρεκτρέπεται ο μέσος ενδιαφερόμενος από την ανάγνωση των πρωτογενών ιστορικών πηγών, οι οποίες είναι οι μόνες άξιες λόγου, και να στρέφεται στην άχρηστη ανάγνωση ψευδεστάτων επινοήσεων, ερμηνειών και συνθέσεων εκ μέρους των όλως ανηθίκων νεωτέρων ιστορικών – παραχαρακτών. Αυτών το κακούργημα αποτελεί έγκλημα κατά της Ανθρωπότητας. Έτσι, η συσσώρευση ψευδογνώσης εκ μέρους ενός μη ειδικού αναγνώστη αποτελεί μόνον πιστοποιητικό πνευματικού και ψυχικού θανάτου, καθώς και ληξιαρχική πράξη παράνοιας, βαρβαρισμού και σήψης.

Πιο συγκεκριμένα και αναφορικά με τα τελευταία 250 χρόνια, οι νεώτερες διαστρεβλώσεις του ισλαμικού πολιτισμού (καθώς και όλων των αρχαίων ανατολικών πολιτισμών) εκ μέρους των δυτικών οριενταλιστών και αποικιοκρατών ακολούθησαν δυο διαστάσεις.

Πρώτη διάσταση: εκτός του ισλαμικού χώρου

Η πρώτη διάσταση αφορά την μεροληπτική, μη αντιπροσωπευτική, νοθευμένη, παραπλανητική και παραχαρακτική της αλήθειας διάδοση γνώσεων, ερευνών, στοιχείων, ανακαλύψεων και συνθέσεων σχετικά με τους ανατολικούς πολιτισμούς

i – στην επικράτειά τους, δηλαδή την Δυτική Ευρώπη και την Βόρεια Αμερική, Αυστραλία, κοκ

ii – στις μεγάλες χώρες οι οποίες ακαδημαϊκώς συμπαρασύρθηκαν νωρίτερα ή αργότερα από τον δυτικοευρωπαϊκό οριενταλισμό (Γερμανία, Αυστρουγγαρία, Πολωνία, Ρωσσία – ΕΣΣΔ, Ιαπωνία)

iii – στις μεγάλες και μικρές χώρες τις οποίες οι αποικιοκρατικές μητροπόλεις τεχνηέντως εκράτησαν μακράν των οριενταλιστικών επιστημών (Μεξικό, Βραζιλία, Αργεντινή)

iv – στις χώρες οι οποίες εξηρτώντο από τις αποικιοκρατικές μητροπόλεις πριν και μετά την εικονική ανεξαρτοποίησή τους, και τις οποίες οι αποικιοκρατικές μητροπόλεις εκράτησαν σε πολιτισμική, ακαδημαϊκή, επιστημονική, μορφωτική και εκπαιδευτική απομόνωση την μία από την άλλη, ούτως ώστε να μην υπάρχουν (αναφέρω μόνον μερικά παραδείγματα) Ινδοί αιγυπτιολόγοι, Νιγηριανοί ασσυριολόγοι, Πακιστανοί αφρικανιστές, Μαροκινοί τουρκολόγοι, Ουζμπέκοι χιττιτολόγοι, Σομαλοί βιβλιστές, Ιρακινοί σινολόγοι, Σουδανοί ινδολόγοι, κοκ.

ΣΤ. Βίαιη, προμελετημένη και ύπουλη απόσπαση των συγχρόνων μουσουλμάνων από τον πολιτισμό και το ιστορικό τους παρελθόν εκ μέρους των αποικιοκρατών

Αυτή η τρομερά απάνθρωπη, κακουργηματική και σατανική επινόηση και ενέργεια οδήγησε – μέσα από πολλά επάλληλα στάδια – στο πρόσφατο φαινόμενο της λεγόμενης ‘ισλαμικής τρομοκρατίας’, το οποίο όμως επιτελείται από αντι-ισλαμιστές ψευδο-μουσουλμάνους, οι οποίοι δεν έχουν ιστορική ταυτότητα, πολιτισμική ακεραιότητα, ή πνευματική υπόσταση, όντας αποσπασμένα από το παρελθόν τους παρασκευάσματα των αποικιοκρατών στα οποία οι τελευταίοι έδωσαν μία ψευδο-κορανική και ψευδο-ισλαμική φιλολογία, η οποία είχε ήδη απορριφθεί κατά τα χρόνια του ισλαμικού πολιτισμού.

Ως εκ τούτου, κάθε αναφορά στο Κοράνιο και στις Χαντίθ εκ μέρους είτε δυτικών ισλαμολόγων είτε συγχρόνων ψευδο-μουσουλμάνων είναι ολότελα ψευδής και άκυρη. Ως προς τίποτα μία τέτοια αναφορά δεν εκφράζει το αυθεντικό, ιστορικό Ισλάμ. Η ενέργεια αυτή αποτελεί την δεύτερη διάσταση του παραχαρακτικού έργου των δυτικών οριενταλιστών και αποικιοκρατών.

Δεύτερη διάσταση: εντός του ισλαμικού χώρου

Η δεύτερη διάσταση αφορά την προληπτική απόπειρα των δυτικών οριενταλιστών και αποικιοκρατών να παρεμποδίσουν και να αποκλείσουν κάθε δυνατότητα επιστροφής των μουσουλμάνων στον ισλαμικό πολιτισμό. Γνωρίζοντας ότι η παρακμή του ισλαμικού πολιτισμού κατά τον 16ο αιώνα αποτελούσε τον βασικό λόγο της αποδυνάμωσης των τριών τεραστίων ισλαμικών αυτοκρατοριών, δηλαδή της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, του Σαφεβιδικού (κυριολεκτικά: σουφικού) Ιράν, και της Μογγολικής Αυτοκρατορίας των Γκουρκανιάν (η οποία ψευδώς σήμερα αποκαλείται στις δυτικές γλώσσες ‘Mughal India’), οι δυτικοί οριενταλιστές και αποικιοκράτες καταλάβαιναν πολύ καλά ότι, για να συνεχιστεί η παρακμή και να επιτευχθεί η διάλυση των αλλοιώς απροσμάχητων ισλαμικών αυτοκρατοριών, επιβαλλόταν να ενδυναμωθούν όλοι οι παράγοντες οι οποίοι είχαν συμβάλει στην παρακμή.

Οι παράγοντες, οι οποίοι είχαν συμβάλει στην παρακμή του ισλαμικού πολιτισμού και στην αποδυνάμωση των τριών τεραστίων ισλαμικών αυτοκρατοριών, ήταν ορισμένα αρχικώς πολύ περιθωριακά, αιρετικά και βαρβαρικά, θεολογικά συστήματα, τα οποία για διάφορους ιστορικούς λόγους σε διαφορετικές ιστορικές εποχές είχαν – κακώς – αφεθεί να επιβιώσουν. Πιο συγκεκριμένα, αυτά τα συστήματα έρχονταν ως αλληλοδιαδοχή αιρέσεων και διαστροφής του αληθινού Ισλάμ, το οποίο τεκμηριώνουν οι ιστορικές πηγές και σε μικρό βαθμό περιέγραψα ήδη.

Αυτά τα συστήματα ήταν βασικά η βαρβαρική, νομαδική, αραβική και ως εκ τούτου αντι-ισλαμική θεολογία του Άχμεντ Ίμπν Χάνμπαλ (9ος αιών), η χριστιανοποίηση του Ισλάμ εκ μέρους του Άχμεντ Ιμπν Ταϊμίγια (13ος – 14ος αιών), και η σατανική λύσσα και τύφλωση του Μουχάμαντ Ίμπν Αμντέλ Ουαχάμπ (18ος αιών). Είναι οικτρό και ανυπόστατο ψεύδος ότι ο Άχμεντ Ιμπν Χάνμπαλ ‘αποτελεί μία από τις τέσσερις σχολές νομοδιδασκαλίας του ισλαμικού κόσμου’. Αυτό δεν επικυρώνεται από κανένα κείμενο προ των αποικιοκρατικών χρόνων. Η αίρεση του Ιμπν Χάνμπαλ δεν αποτελούσε δεκτό σύστημα, ούτε ο ίδιος εκλήφθηκε ποτέ ως νομομαθής, είτε για το οθωμανικό κράτος της Σταμπούλ, είτε για το σαβεφιδικό κράτος του Εσφαχάν, είτε για το μογγολικό κράτος των Γκουρκανιάν στο Δελχί. Ήταν για όλους τους πραγματικούς ιστορικούς μουσουλμάνους ένα περιθωριακό σκουπίδι ή – για να είμαι ακριβέστερος – μία απάνθρωπη επιστροφή της Τζαχιλίγια.

Το ίδιο ισχύει και για το διαβλητό και ασυνάρτητο ψευδο-θεολογικό σύστημα πολυθεϊσμού, το οποίο ο αιρετικός Ιμπν Ταϊμίγια κήρυξε παρασύροντας αρχικά λίγους αμορφώτους και χρησιμοποιώντας τους εναντίον των αντιπάλων του, οι οποίοι ήταν όλοι οι κορυφαίοι μουσουλμάνοι μύστες, σοφοί, ιεροφάντες, φιλόσοφοι, επιστήμονες και συγγραφείς της εποχής του. Η ψευδοϊσλαμική θεολογία του Ιμπν Ταϊμίγια αποτελεί βαρβαρικό εκχριστιανισμό και τυφλό εξειδωλολατρισμό του Ισλάμ.

Όλα αυτά πρέπει να γίνουν νοητά μέσα στα σωστά ιστορικά τους πλαίσια. Δυστυχώς ή ευτυχώς, οι χώρες των ισλαμικών εξουσιών ήσαν τόποι με τεράστια ανοχή, φιλοσοφική, καλλιτεχνική, θρησκευτική ή θεολογική, σε σχέση με την χριστιανική Ρωμανία ή την μεσαιωνική Ευρώπη. Δεν είχαν ποτέ εκτοπισθεί μεγάλοι πληθυσμοί του χαλιφάτου σε άλλη ήπειρο, όπως το εικονολατρικό κωνσταντινουπολιτικό πατριαρχείο είχε αποφασίσει και η στρατιωτική εξουσία είχε επιτελέσει εις βάρος όσων Παυλικιανών είχαν επιβιώσει από τους πολέμους τους οποίους το ίδιο τους το κράτος, η ούτως αυτοκτονούσα Ρωμανία, τους είχε κηρύξει. Αντίθετα με την απάνθρωπη και βαρβαρική Ευρώπη των δεκάδων εκατομμυρίων αλύπητα σφαγμένων ως τάχα αιρετικών, στο ισλαμικό χαλιφάτο δεν είχε ποτέ καεί ζωντανός κάποιος μουσουλμάνος θεολόγος για τις ασυναρτησίες τις οποίες έλεγε ή αφηνόταν να διδάσκει. Οι επικίνδυνοι όπως ο Ιμπν Ταϊμίγια ή ο Ιμπν Χάνμπαλ απλώς φυλακίζονταν.

Άλλωστε, ακριβώς λόγω του υψηλού μορφωτικού, εκπαιδευτικού και επιστημονικού επιπέδου, καθώς και του οικονομικού πλούτου και του υψηλού βιωτικού επιπέδου (συγκριτικά με την Ευρώπη), τα οποία χαρακτήριζαν τον ισλαμικό κόσμο από το Μαρόκο μέχρι την Ινδονησία και την Κίνα, οι όποιοι διαπρύσιοι κήρυκες βαρβαρισμού, άγνοιας ή ειδωλολατρίας είχαν πάντοτε θεωρηθεί ως αδιόρατοι τερμίτες στα θεμέλια της πυραμίδας του Χέοπα. Και για τις δύο περιπτώσεις των αμορφώτων, αξέστων, κρετίνων, βαρβάρων σατανιστών Άχμεντ Ιμπν Χάνμπαλ και Άχμεντ Ιμπν Ταϊμίγια, ο οιοσδήποτε σύγχρονός τους θα είχε γελάσει στο άκουσμα της υπόθεσης ότι τα συστήματά τους θα επικρατούσαν στο μέλλον.

Τέλος, ο αιρετικός σατανιστής ψευδομουσουλμάνος Μουχάμαντ Ιμπν Αμπντέλ Ουαχάμπ είχε συνεχώς καταπολεμηθεί από την οθωμανική εξουσία ως αντι-ισλαμικό έκτρωμα αλλά παράλληλα και συστηματικά υποβοηθηθεί από τους Άγγλους των αποικιών (της Ίνδίας’) και στην συνέχεια οι απόγονοί του και οι οπαδοί του είχαν μεθοδικά προβληθεί από την διεστραμμένη, αποικιοκρατική Δύση (Αγγλία, Γαλλία και ΗΠΑ) ώστε να γίνουν ένα διεθνώς αποδεκτό κέντρο βαρβαρισμού, αιμομειξίας και ψευδοϊσλαμικής τρομοκρατίας το οποίο κωμικώς αποκαλείται ‘Σαουδική Αραβία’.

Αμερικανοί, Άγγλοι και Γάλλοι διπλωμάτες επί πολλές μακρές δεκαετίες πίεζαν τα κατά τόπους νεοαποικιοκρατικά πιόνια και τοποτηρητές τους – στη Νιγηρία, στην Κένυα, στο Μαρόκο, στην Αλγερία, στο Μάλι, στη Σενεγάλη, στην Γκάνα, στο Τσαντ, στο Σουδάν, στην Λιβύη, στο Καμερούν, στην Τανζανία, στην Σομαλία, στην Αβησσυνία, στην Υεμένη, στην Συρία, στον Λίβανο, στην Παλαιστίνη, στην Ιορδανία, στο Ιράκ, στην Ελλάδα, στην Γιουγκοσλαβία (και πιο πρόσφατα στην Βοσνία, την Σερβία, την Μακεδονία, το Μαυροβούνιο και το Κόσοβο), στην Βουλγαρία, στο Πακιστάν, στην Ινδία, στο Μπάνγκλα Ντες, στην Μαλαισία, στην Ινδονησία, στις Φιλιππίνες και αλλού – να στέλνουν τους νεαρούς σπουδαστές τους στη Σαουδική Αραβία και στην Αίγυπτο να σπουδάσουν “για να μην μένουν προσκολλημένοι σε τοπικές παραδόσεις οι οποίες ήταν όλες δικαιωματικά και επαινετικά αντι-αποικιοκρατικές”. Οι μετά το 1992 αμερικανο-αλβανικές σχέσεις έχουν μόνον μία προοπτική: την σταδιακή ανάδειξη της Ισλαμικής Δημοκρατίας της Αλβανίας.

Είναι μάλιστα ενδεικτικό της σιωνιστικής διαστροφής των δυτικών διπλωματών των αποικιοκρατικών κρατών το γεγονός ότι τα ίδια επανάλαμβαναν και μετά το 1991 στις ανεξαρτοποιημένες μουσουλμανικές χώρες – πρώην σοβιετικές δημοκρατίες: Αζερμπαϊτζάν, Γεωργία, Τουρκμενιστάν, Ουζμπεκιστάν, Τατζικιστάν, Κιργιζία και Καζακστάν. Το ίδιο έκαναν οι κακούργοι εγκληματίες των πρεσβειών των ΗΠΑ, Καναδά, Αγγλίας, Αυστραλίας, Νέας Ζηλανδίας, Γαλλίας, Ολλανδίας και Βελγίου στην Ρωσσία και με τους εκ πολλών εθνών αποτελούμενους μουσουλμανικούς πληθυσμούς του Καυκάσου και της Σιβηρίας, όπως επίσης και στην Κίνα με τα τουρκόφωνα έθνη του Ανατολικού Τουρκεστάν (Σινκιάν – ΒΔ Κίνα). Έτσι οι δυτικοί αποικιοκράτες έσπρωξαν την Ανθρωπότητα στον γκρεμό επειδή είχαν επιμελώς, συστηματικώς και επί μακρόν προετοιμάσει την απανθρωπιά, τον βαρβαρισμό και τον σατανισμό των ψευδοπανεπιστημίων και ψευδοϊσλαμικών σχολών της Αιγύπτου και της Σαουδικής Αραβίας.

Η δεύτερη διάσταση προωθήθηκε και εντάθηκε ιδιαίτερα με την γαλλική κατάκτηση και απόσπαση της Αιγύπτου από την Οθωμανική Αυτοκρατορία το 1798. Τότε, προσλαμβάνοντας για δούλο και ορκίζοντας ως μασώνο ένα ανίδεο Οθωμανό στρατιώτη αλβανικής καταγωγής ονόματι Μουχάμαντ Άλι, ο οποίος εύκολα ‘πείσθηκε’ με τις υποσχέσεις εξουσίας, πλούτου, προβολής, φήμης και γενικής υποστήριξης των εχθρών της χώρας του, οι Γάλλοι κατακτητές στράφηκαν εναντίον όλων των νομοταγών πολιτών και αρχών της χώρας, επειδή αυτοί απέρριπταν ασυζητητί την απόσχιση από το Χαλιφάτο. Στη συνέχεια, εξοντώθηκαν μέσα σε τρομερή αιματοχυσία οι περισσότεροι σεΐχηδες του τζαμιού Αλ Άζχαρ, το οποίο αποτελούσε τον ανώτατο θρησκευτικό θεσμό στην Αίγυπτο και φυσικά υποστήριζε την εξέγερση εναντίον των βαρβάρων κατακτητών, τον εκδιωγμό τους, και την παραμονή της επαρχίας εκείνης εντός της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Έπειτα, προσλήφθηκαν στο (έκτοτε πλέον και έως σήμερα) ψευτο-Αλ Άζχαρ τζαμί άξεστοι και αμόρφωτοι πράκτορες του Μουχάμαντ Άλι, οι οποίοι ως δήθεν ‘σεΐχηδες’ και ‘ιμάμηδες’ δικαιολογούσαν κάθε πολιτική επιλογή υποτέλειας στους Γάλλους, κάθε αντι-οθωμανική πολιτική του (η οποία οφειλόταν σε γαλλικές διαταγές), και κάθε άλλη αντι-ισλαμική μέθοδο προσαρμόζοντας τα κηρύγματά τους στα συμφέροντα του τοποτηρητή των ξένων.

Παράλληλα, οι Γάλλοι πρώτα και οι Άγγλοι αργότερα, εφάρμοσαν μία ιδιαίτερη τακτική ψυχολογικής χειραγώγησης, η οποία διά πράξεων είτε φαινομενικά είτε αληθινά εχθρικών προς το τι πίστευαν ως Ισλάμ οι τότε Αιγύπτιοι δημιουργούσε ανάμεσα στον τοπικό πληθυσμό οργισμένα συναισθήματα εναντίον των αποικιοκρατών. Τα εναντίον τους μίση και βίαια πάθη των Αιγυπτίων διακαώς επιθυμούσαν οι Γάλλοι και Άγγλοι αποικιοκράτες, επειδή εγνώριζαν ότι μόνον συμφορά στους Αιγύπτιους θα μπορούσαν τέτοια συναισθήματα να επιφέρουν.

Αυτά τα συναισθήματα των μαζών και των ψευδοσεΐχηδων ο Μουχάμαντ Άλι κατάφερνε να τα συγκρατεί πάντοτε με την καθοδήγηση των Γάλλων συμβούλων του και χωρίς ποτέ να καταλαβαίνει περί τίνος επρόκειτο. Αλλά και ποτέ δεν άφησαν οι αποικιοκράτες τον Μουχάμαντ Άλι και τους διαδόχους του – όργανά τους να καταπνίξουν ολοσχερώς αυτές τις υστερικές και παθιασμένες αντιδράσεις ή – πολύ περισσότερο – να δημιουργήσουν μέσα στην αιγυπτιακή κοινωνία του 19ου αιώνα ένα ιδεολογικό – πολιτικό αντίβαρο εναντίον των παθιασμένων αντι-αποικιοκρατών. Η αντι-αποικιοκρατική λύσσα των φανατισμένων μαζών ήταν ο ποθητός στόχος των Γάλλων και των Άγγλων ως μέσον όχι μόνον τροχοπέδης και εμπλοκής αλλά και εξόντωσης των μαζών αυτών.

Το τι συνέβη κατόπιν γαλλικού – αγγλικού αποικιοκρατικού σχεδίου σε εκατοντάδες περιστάσεις κατά την διάρκεια του 19ου αιώνα στην Αίγυπτο είναι απλό να καταλάβουμε.

Έχοντας από 200 και πλέον χρόνια (πριν το 1800) παρακμάσει ως τμήμα του ισλαμικού πολιτισμού και βυθισθεί στον βαρβαρισμό του θεολογικού συστήματος του χανμπαλιστή Ιμπν Ταϊμίγια, έχοντας μείνει χωρίς σωστή πνευματική, θρησκευτική, πολιτική και κοινωνική καθοδήγηση εκ μέρους του Χαλιφάτου, έχοντας ως πολιτική, θρησκευτική και εκπαιδευτική εξουσία αμόρφωτους ηλίθιους, οι οποίοι εύκολα χειραγωγούντο από τους εγκληματίες κατακτητές χωρίς καν να το καταλαβαίνουν, οι Αιγύπτιοι – ντε φάκτο ανίκανοι να κρίνουν τι ήταν ισλαμικά ή χριστιανικά σωστό – έπεσαν θύματα τακτικών

Ι) συστηματικής παραπληροφόρησης,

ΙΙ) διαίρεσης σε επίπεδο θρησκευτικό (μεταξύ Κοπτών χριστιανών και μουσουλμάνων), και

ΙΙΙ) μεθοδευμένης ψυχολογικής χειραγώγησης η οποία τους εβύθισε

1) σε ένα αυτοκαταστροφικό μίσος,

2) σε μία υστερική τύφλωση,

3) σε μία πολιτιστική, επιστημονική, και κοινωνική αυτοαπομόνωση, και

4) σε μία ψευδοθρησκεία, η οποία χαρακτηριζόταν

α) από τα τυπικά εξωτερικά γνωρίσματα της ισλαμικής λατρείας,

β) από παντελή απουσία πενυματικότητας, κριτικής, ανάλυσης, σύνθεσης, σκέψης λογικής και – κυρίως – Ηθικής (δεδομένου ότι Ηθική σημαίνει αρχές, αξίες και αρετές και όχι τυφλά και ανεγκέφαλα εκτελεσμένες διαταγές) και

γ) από τυπική διαδικασία μετατροπής των πιστών από ανθρώπους σε ζώα. Ήταν δηλαδή μία συνειδητή διαδικασία αποκτήνωσης των πληθυσμών τους οποίους οι Γάλλοι και στην συνέχεια οι Άγγλοι είχαν κατακτήσει.

Εκείνο το οποίο προκύπτει από τα παραπάνω είναι ότι τέτοια άτομα, κοινωνίες, και δούλοι ξένων ως τοποτηρητές και ντόπιοι ηγέτες ολοσχερώς αδυνατούν να λάβουν μία έστω σωστή – πόσο μάλλον ισλαμική – απόφαση και από ένα είδος αυτοματισμού οδηγούνται από αποτυχία σε αποτυχία όντας άβουλες μαριονέτες στα χέρια των αποικιοκρατών. Η σύγχρονη ψευδο-Αίγυπτος δεν είναι μία χώρα, η οποία μπορεί να επιζήσει μόνη της ούτε μία εβδομάδα. Την ευθύνη της φαινομενικής διατήρησης εν ζωή του πτώματος ‘Αίγυπτος’ ανέλαβαν κατά τα συμφέροντά τους διαδοχικά οι Γαλλία, Αγγλία, ΗΠΑ, ΕΣΣΔ, ΗΠΑ και Ευρωπαϊκή Ένωση. Όταν τραβήξουν την μπρίζα, όλοι θα καταλάβουν ότι το πτώμα απλώς ήταν άταφο.

Πάνω σε αυτή την βάση στήθηκε το επόμενο στρώμα – στάδιο, το οποίο περιλάμβανε την μασωνική – σιωνιστική διαμόρφωση ‘πνευματικών’ και ‘πολιτικών’ ηγετών, όπως οι κρετίνοι ισλαμιστές στυλ Τζαμαλεντίν αλ Αφγάνι (: ένας ψευδομασώνος του οποίου ο ψευδο-πανισλαμισμός ήταν ανυπόστατος ως άρνηση του Οθωμανικού Χαλιφάτου) και Μουχάμαντ Άμπντου (: ένας αμόρφωτος ψευδομουταζιλιστής), και οι ηλίθιοι εθνικιστές Σαάντ Ζαγλούλ, Ταλαάτ Χαρμπ, και Μουστάφα Αν-Ναχάς. Με την εμφάνιση των διαφόρων αποχρώσεων ισλαμισμών, εθνικισμών και παν-αραβισμών, η ολοσχερής απομάκρυνση από το Χαλιφάτο και απεμπόληση του ισλαμικού πολιτισμού είχε ολοκληρωθεί. Δεν απέμενε πλέον παρά να εμφανισθεί η ισλαμική τρομοκρατία, ως το ανώτατο στάδιο της αποικιοκρατίας.

Δεν είναι τυχαίο ότι όλοι οι ψευδομουσουλμάνοι σήμερα, είτε ‘μετριοπαθείς’ είτε ‘εξτρεμιστές’ (το σιωνιστικό αυτό παρασκεύασμα και ψευδοδίλημμα είναι ολότελα άκυρο), μισούν τον ισλαμικό πολιτισμό, επίμονα θέλουν να τον αγνοούν, εκφράζονται βάναυσα και υβριστικά εναντίον του, και δεν διαβάζουν ποτέ τίποτα σχετικό – ούτε κατά την δημόσια εκπαίδευση, ούτε σε βιβλία – εκδόσεις – εγκυκλοπαίδειες, ούτε στα ΜΜΕ. Το σύνολο των φερομένων ως μουσουλμάνων σήμερα είναι μία άμορφη μάζα χωρίς ταυτότητα, χωρίς ακεραιότητα, χωρίς προέλευση, και χωρίς υπόσταση – πόσον μάλλον συσχέτιση με τον ισλαμικό πολιτισμό.

Ζ. Διαστρεβλώσεις της ταυτότητας και του ιστορικού ρόλου των Μπαρμακιδών από δυτικούς οριενταλιστές Όσον αφορά τους ίδιους τους Μπαρμακίδες είναι αυτονόητο ότι, συνεπεία των προαναφερμένων καταστάσεων, σήμερα οι συντριπτικά περισσότεροι μουσουλμάνοι τους αγνοούν έστω και ως όνομα. Οι δυτικοί ιστοριογράφοι και ισλαμολόγοι συστηματικά παραχαράσσντας και την παραμικρή λεπτομέρεια αποπειρώνται να παρουσιάσουν τους Μπαρμακίδες ως ινδικής προέλευσης βουδιστές από το βόρειο Αφγανιστάν! Αλλά δεν υπήρχαν Ινδοί στο βόρειο Αφγανιστάν του 7ου και του 8ου αιώνα: αντίθετα, υπήρχαν τουρκόφωνα (Turkic) φύλα.

Ελεεινοί παραχαράκτες της ισλαμικής και της ιρανικής ιστορίας, οι δυτικοί οριενταλιστές προσπαθούν να ανεύρουν σανσκριτικές λέξεις κάπως παρεμφερείς του ονόματος της μεγάλης ιρανικής οικογένειας και να ‘αποδείξουν’ έτσι την ινδική καταγωγή της! Ωστόσο το όνομα Μπαρμάκ είναι άσχετο με την λέξη ‘πραμούχα’ (όπως ισχυρίζονται ορισμένοι διαστρεβλωτές οριενταλιστές), η οποία άλλωστε δεν θα εξαραβιζόταν σε ‘Μπαρμάκ’ αλλά σε ‘Μπαρμούχ’.

Το όνομα Μπαρμάκ είναι αραβική φωνητική παραφθορά της τουρκικής λέξης ‘παρμάκ’, επειδή στα αραβικά δεν υπάρχει -π. Η λέξη σημαίνει βασικά ‘δάκτυλος’ και το νόημά της ισχύει σε κυριολεκτικό και σε μυητικό – μυστικιστικό επίπεδο. Ως επώνυμο, υπάρχει μέχρι και σήμερα στα τουρκικά (Parmakoğlu & Barmakoğlu), στα περσικά (Barmak Zadeh), στα αρμενικά (Barmakian) και στα ρωσσικά, ουζμπεκικά και καζακικά (Бармаков – Barmakov).

Άλλωστε, αν η καταγωγή των Μπαρμακιδών ήταν όντως ινδική και βουδιστική, ο χαρακτήρας της παρέμβασής τους στα πράγματα του Χαλιφάτου θα ήταν συνυφασμένος με διάδοση ινδικών και βουδιστικών πολιτισμικών στοιχείων. Αντίθετα, χάρη τους Μπαρμακίδες, ένας κατακλυσμός ιρανικών και τουρανικών πολιτισμικών χαρακτήρων και στοιχείων κατέκλυσε το αβασιδικό χαλιφάτο. Ακόμη χειρότερα και με δεδομένη την πρώιμη στρατιωτική θητεία του Χάλεντ Ιμπν Μπαρμάκ στο χαλιφάτο, δεν γνωρίζουμε ούτε ένα Ινδό, ο οποίος να στρατολογήθηκε στο πρώιμο χαλιφάτο. Αντίθετα, όταν τουρκόφωνοι (Turkic) πληθυσμοί του Ιράν και της Κεντρικής Ασίας ήλθαν σε επαφή με τις πρώιμες ισλαμικές στρατιές του 7ου αιώνα, αμέσως προσχώρησαν, στρατολογήθηκαν, και έγιναν οι πιο φημσμένοι στρατιωτικοί των ισλαμικών χαλιφάτων.

Ένα παρεμφερές στοιχείο αλλοίωσης της ιστορίας των Μπαρμακιδών από τους δυτικούς οριενταλιστές είναι η εισαγωγή του όρου Persianate αναφορικά με τον κατακλυσμό ιρανικών και τουρανικών πολιτισμικών στοιχείων και χαρακτήρων μέσα στο αβασιδικό χαλιφάτο. Ο όρος ‘Περσία’ δεν σημαίνει ‘Ιράν’ αλλά σχετίζεται με το Φαρς (την ευρύτερη περιοχή της Περσέπολης και των Πασαργάδων). Οι Πέρσες (που κατοικούν στο Φαρς και μιλούν τα φαρσί – περσικά) είναι ένας μόνον από τους λαούς ή τα έθνη του Ιράν. Εξάλλου, πολλά τουρκόφωνα (Turkic) έθνη, όπως ιδιαίτερα οι Αζέροι (Ατροπατηνοί), έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στην ανάπτυξη του ιρανικού πολιτσμού τόσο στα προϊσλαμικά όσο και στα ισλαμικά χρόνια. Πολλές ισλαμικών χρόνων δυναστείες του Ιράν είχαν συσταθεί τουρκόφωνα (Turkic) φύλα.

Οπότε, θα ήταν λογικώτερο να περιγράψουμε την επιβολή ιρανικών πολιτισμικών στοιχείων στο αβασιδικό χαλιφάτο ως Iranate ή Turanate και όχι ως Persianate. Όπως και αν έχει το θέμα, η ισλαμική κατάκτηση του Ιράν οδήγησε στην εκ των ένδον ιρανική κατάκτηση του ισλαμικού χαλιφάτου.

——————————-

Ενδεικτικά: Ιρανική πολιτισμική θεματολογία η οποία πέρασε στο Ισλάμ

hh.jpg

Ο Αφρασιάμπ, επικός βασιλιάς του Τουράν, σκοτώνει τον Ναουντάρ.

hhhhhhhhhh.jpg

Ο Σασανίδης Σάχης Μπαχράμ Γκουρ σε κυνήγι σκοτώνει ένα λύκο. 

hhhh.jpg

Ο Σάχης Χοσρόης Α’ (Χουσράου Ανουσιρβάν / σύγχρονος του Ιουστινιανού) παραθέτει δείπνο στον υπουργό του Μποζόργκ Μεχρ.

hhhhhh.jpg

Ο Σάχης Σεκαντέρ (: Μέγας Αλέξανδρος) συνομιλεί με το Ομιλούν Δένδρον το οποίο του προαναγέλλει τον επερχόμενο θάνατό του.

Όλα αυτά και σχεδόν άλλες 200 παρεμφερείς σμικρογραφίες έχουν φιλοτεχνηθεί για την διακόσμηση του ‘μογγολικού’ (ιλχανιδικού) χειρογράφου του Σαχναμέ του Φερντοουσί το οποίο χρονολογείται στον 14ο αιώνα. Έτσι, το Ισλάμ διέδωσε τον προϊσλαμικό ιρανικό πολιτισμό και τις ιρανικές παραδόσεις από την Κεντρική Ευρώπη μέχρι την Μογγολία και την Κίνα.     

————————————–

Φαίνεται ότι ο Οράτιος (Horatius, Epistulae 2.1.156), ο οποίος έγραψε το κλασικό Graecia capta ferum victorem cepit et artes intulit agresti Latio (η κατακτημένη Ελλάδα κατέκτησε τπν άγριο κατακτητή και εισήγαγε τις τέχνες στο αγροτικό Λάτιο) θα έπρεπε να ζήσει αρκετούς αιώνες αργότερα, ώστε να σχηματίσει την ίδια πρόταση, αντικαθιστώς το Graecia με το Ιράν και το Latio με το Ισλαμικό Χαλιφάτο. Σχετικά: https://en.wikipedia.org/wiki/Persianate_society https://en.wikipedia.org/wiki/Persianate_society#Shahnameh’s_impact_and_affirmation_of_Persianate_culture https://en.wikipedia.org/wiki/Turco-Persian_tradition https://en.wikipedia.org/wiki/List_of_Caliphs https://en.wikipedia.org/wiki/History_of_Iran#Islamic_golden_age,_Shu’ubiyya_movement_and_Persianization_process https://en.wikipedia.org/wiki/Shu%27ubiyya https://en.wikipedia.org/wiki/History_of_Iran#Persianate_states_and_dynasties_(977%E2%80%931219) https://en.wikipedia.org/wiki/Iranian_Intermezzo https://en.wikipedia.org/wiki/Buyid_dynasty https://en.wikipedia.org/wiki/Ghaznavids https://en.wikipedia.org/wiki/Seljuk_Empire https://en.wikipedia.org/wiki/Khwarazmian_dynasty https://en.wikipedia.org/wiki/History_of_Iran

Πιστεύω ότι τα παραπάνω είναι αρκετά και συνεπώς δεν χρειάζεται να επεκταθώ στην ιστορία των Μπουαϊχί (Μπουγιδών) και των λοιπών ιρανικών ισλαμικών δυναστειών, βασιλείων και αυτοκρατοριών οι οποίες εμφανίσθηκαν μετά το τέλος της ακμής του αβασιδικού χαλιφάτου και αλληλοδιαδέχθηκαν η μία την άλλη μέχρι τα τέλη του 19ου αιώνα (πριν φθάσει και στο Ιράν η αποικιοκρατία). Το συμπέρασμα είναι ότι σαφώς και ιστορικά – πολιτισμικά η Ρωμανία ζημιώθηκε πολύ περισσότερο από το Ιράν από τις ισλαμικές κατακτήσεις του 7ου αιώνα.

Και ακόμη χειρότερα, το προϊσλαμικό παρελθόν του Ιράν ως ενιαίο σύνολο άφησε τα ίχνη του έντονα και διαχρονικά παρά τον εξισλαμισμό του Ιράν. Ο Χακανί είχε γράψει τον 12ο αιώνα ένα ποίημα για τα ανάκτορα της Κτησιφώντος (Αλ Μανταΐν) και σ’ αυτό περιέγραψε την θλίψη και τις εντυπώσεις του, τις αναπολήσεις και τις νοσταλγίες του δίπλα στα ερείπια των μεγαλόπρεπων σασανιδικών ανακτόρων (https://en.wikipedia.org/wiki/Khaqani). Αλλά κανένας Ρωμιός ποιητής του 7ου ή του 10ου αιώνα δεν αισθανθηκε κάτι τέτοιο σε ένα χώρο ερειπίων αρχαιοελληνικής πρωτεύουσας από την Αλεξάνδρεια στην Αντιόχεια ή από την Πέργαμο στην Κυρήνη.

——————————-

Κατεβάστε το άρθρο εικονογραφημένο:

Χριστιανική Ρωμανία σε Παρακμή & η Ιρανική Αναγέννηση του Ισλάμ Εικονογράφηση

Κατεβάστε το άρθρο (κείμενο μόνον):

Χριστιανική Ρωμανία σε Παρακμή & η Ιρανική Αναγέννηση του Ισλάμ

Advertisements

Απόρριψη Καιρίων Σημείων του Ελληνικού Κρατικού Δόγματος Ψευδοϊστορίας

Αναδημοσιεύω κάτωθι την απάντησή μου σε ερωτήσεις συνομιλητή στο ΥΤ. Επειδή αυτή καλύπτει πολλά θέματα, ο καλός φίλος κ. Νίκος Μπαϋρακτάρης, ο οποίος ήδη την δημοσίευσε, προσέθεσε σωστά και με μεγάλη ακρίβεια τίτλους ενοτήτων για χρηστικούς λόγους. Τους αναπαράγω και εδώ ως έχουν, επιπλέον προτάσσοντάς τους όμως όλους εν είδει περιεχομένων.

Και επειδή τελικά η απάντησή μου αυτή έγινε τελικά ένα touche-à-tout κριτικής νεοελληνικής ιστοριογραφίας, επέλεξα τον παραπάνω γενικό τίτλο. Εννοείται ότι δεν τον είχα κατά νουν όταν έγραφα την απάντηση αυτή, η οποία στο ΥΤ χρειάστηκε τέσσερα σχόλια για να καταχωρηθεί, δεδομένων των περιορισμών software του εν λόγω πόρταλ. Τα ‘σημεία’ αντιστοιχούν στις ενότητες των περιεχομένων.

Περιεχόμενα

 

1. Εξισλαμισμός και Ρωμαίικη Γλώσσα

2. Φαινόμενα Πολυγλωσσίας των Ισλαμικών Χρόνων

3. Τι θα γινόταν, αν ο Ηράκλειος αποδεχόταν την Επιστολή του Μωάμεθ κι οι Ρωμιοί δέχονταν το Ισλάμ

4. Χριστιανική Θρσκεία, Μιθραϊσμός κι η Διάδοση Αιγυπτιακών, Περσικών κι Άλλων Ανατολικών Λατρειών στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία

5. Φυλετικές Διαφορές & Νοοτροπίες: δεν επηρεάζουν Θρησκεία, Κοσμοθεωρία & Πνευματικότητα

6. Ιουδαιο-Χριστιανικός Πολιτισμός: Ένας Ανιστόρητος Ψεύτικος όρος

11111111111111111111.jpg

Ex Oriente Lux

Η πρώτη δημοσίευση περιλαμβάνει επιπλέον σχόλια και κείμενα του κ. Μπαϋρακτάρη και ευρίσκεται εδώ:

Ηράκλειος και Μωάμεθ – Τι θα συνέβαινε διεθνώς, αν το 628 μ.Χ. η Ρωμανία εκουσίως γινόταν Ισλαμική Αυτοκρατορία

https://greeksoftheorient.wordpress.com/2018/09/17/ηράκλειος-και-μωάμεθ-τι-θα-συνέβαινε-δ/

Ο διάλογος έλαβε χώρα αρχικά εδώ:

Δημήτρης Κιτσίκης: η Υπέρβαση στα Ελληνοτουρκικά θα γίνει έτσι!

https://www.youtube.com/watch?v=tD5XsQ2ou5o

11.jpg

Ex Oriente Lux

Καταλαβαίνω ότι η προσοχή πρέπει να εστιασθεί στα επί μέρους σημεία και ότι η κάθε λεπτομέρεια παίζει ένα βαρύνοντα ρόλο. Αλλά όσοι μένουν εκεί χάνουν τον γενικώτερο ορίζοντα και συνεπώς δεν καταλαβαίνουν τι συμβαίνει. Και η πραγματική σημασία της λεπτομέρειας δεν είναι αυτή καθ’ εαυτή αλλά εκείνη την οποίαν το γενικώτερο πλαίσιο κι ο ορίζοντας της δίνουν. Η σωστή πρόσληψη του μακρόκοσμου και του μικρόκοσμου δίνει την ισορροπημένη εκτίμηση. Και στην Ελλάδα, αναφορικά με τα ελληνοτουρκικά, μόνον ο κ. Κιτσίκης διαθέτει αυτή την ικανότητα. Όλων των άλλων οι γνώμες είναι κατ’ ουσίαν άγονες εθνοκτονικές φαντασιώσεις.

Εξαιρετική ανάρτηση, Νίκο! Και να σου πω και δημόσια ό,τι σου έχω πει πολλές φορές κατ’ ιδίαν: αν ο κ. Κιτσίκης ήταν με σύμφωνη γνώμη και πάγια θέση όλων των κομμάτων ένας εξωκοινοβουλευτικός, υπερκομματικός, μόνιμος υπιουργός εξωτερικών με πλήρη ελευθερία κινήσεων από το 1980 και μετά, ο κόσμος τον οποίο ξέρεις μεταξύ Ιταλίας και Ινδίας θα ήταν πολύ διαφορετικός.

 

111.jpg

Aristeidis Lykas

Καλησπέρα από την Κύπρο. Επιτρέψτε μου να διαφωνήσω με την άποψη σας πως αν οι Ελληνες είχαν εξισλαμιστεί τότε τα ελληνικά θα είχαν γίνει η κύρια γλώσσα διδαχής της μουσουλμανικής θρησκείας. Πέρα από το γεγονός πως η Καινή Διαθήκη γράφτηκε στα ελληνικά, η χριστιανική θρησκεία είναι ένα κράμα της ιουδαικής και της ελληνικής mentalität. Σημείωση ο όρος “judeo-christian civilization” είναι χωρίς νόημα. Ο όρος “judeo-greek civilization” όμως, αν υπάρχει ακόμα κάτι τέτοιο εκτός Ρωσσίας, έχει νόημα βαθύ.

 

11.jpg

 Ex Oriente Lux

Καλημέρα από Κουργκάν, Δυτική Σιβηρία. Ευχαριστώ για την ερώτηση και με συγχωρείτε αλλά ήμουν σχεδόν σε όλο το μεσοδιάστημα χωρίς σύνδεση με το ιντερνέτ στην Αφρική. Με ειδοποίησε ο φίλος Νίκος για το σχόλιο. Και επρόσεξα ήδη την απάντησή του στο σχόλιό σας αυτό όπου μάλιστα αναφέρεται σε παλαιότερες δημοσιεύσεις μου στην Ελλάδα και σε πιο πρόσφατες συζητήσεις μου με εκείνον. Στα όσα λέει με καλύπτει.

Το τι με ερωτάτε είναι ολότελα άσχετο με το δικό μου σχόλιο αναφορικά με το βίντεο το οποίο αναφέρεται στα ελληνοτουρκικά.

zzz.jpg

1. ΕΞΙΣΛΑΜΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΡΩΜΑΙΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ

Μου αποδίδετε λόγια, τα οποία ουδέποτε έχω πει, ότι δηλαδή “αν οι Ελληνες είχαν εξισλαμιστεί τότε τα ελληνικά θα είχαν γίνει η κύρια γλώσσα διδαχής της μουσουλμανικής θρησκείας”.

Αυτό μπορεί να διορθωθεί ωστόσο εύκολα και η πρόταση μπορεί να γίνει σωστή με μια μικρή προσθήκη:

“αν οι Ελληνες είχαν εξισλαμιστεί, τότε τα ελληνικά θα είχαν γίνει η κύρια γλώσσα διδαχής της μουσουλμανικής θρησκείας για τους Έλληνες”.

zz.jpg

Αυτό θα ήταν σωστό, αν και σε καμμιά περίπτωση Έλληνες δεν θα μπορούσαν να εξισλαμιστούν, πολύ απλά επειδή Έλληνες δεν υπήρχαν, όταν κηρύχθηκε το Ισλάμ στις αρχές του 7ου αιώνα. Εννοείτε στο σχόλιό σας κατοίκους της Ρωμανίας, όπως απεκαλείτο ήδη από τα χρόνια του Ηρακλείου η Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Αυτοί ήταν Ρωμαίοι, Ρωμιοί αν θέλετε, αλλά σε καμμιά περίπτωση Έλληνες. Την ονομασία αυτή, αν τους μιλούσατε προσωπικά, θα καταλαβαίνατε ότι την εθεωρούσαν ως αίσχιστη προσβολή. Οπότε, δεν μπορείτε να τους αποκαλείτε με τους όρους της δικής σας συνωμοσίας, λάθους ή άγνοιας, αν θέλετε να αναζητείτε την Αλήθεια. Αποκαλέστε τους όπως εκείνοι ονόμαζαν εαυτούς.

Ωστόσο, η πρότασή σας, όπως διατυπώθηκε (χωρίς την δική μου προσθήκη), δίνει την εντύπωση ότι, αν οι Ρωμιοί είχαν εξισλαμισθεί, τα ρωμαίικα (αυτά που αποκαλείτε “ελληνικά”) θα είχαν γίνει “η κύρια γλώσσα διδαχής της μουσουλμανικής θρησκείας” μέσα στον ισλαμικό κόσμο! Αυτό έχουμε κάθε λόγο να πιστεύουμε ότι δεν θα γινόταν. Είναι μια υποθετική περίπτωση, αλλά έχουμε παραδείγματα, όπως τις διάφορες τουρκικές (Turkic) γλώσσες (σελτζουκικά, οθωμανικά, αζερικά, ουζμπεκικά, κα), τα ταταρικά, ή ακόμη τα ουρντού, τα βερβερικά, τα σομαλικά, τα χάουσα.

z.jpg

2. ΦΑΙΝΟΜΕΝΑ ΠΟΛΥΓΛΩΣΣΙΑΣ ΤΩΝ ΙΣΛΑΜΙΚΩΝ ΧΡΟΝΩΝ

Οι καίριες γλώσσες διδαχής της μουσουλμανικής θρησκείας ήταν πάντοτε τα αραβικά (ως διάδοχο γλωσσολογικό σχήμα των αραμαϊκών και όχι των προϊσλαμικών αραβικών) και τα περσικά.

Αν και η έκφραση “γλώσσες διδαχής της μουσουλμανικής θρησκείας” είναι αδόκιμη και περιορίζει την μελέτη του φαινομένου της επιλογής γλωσσών ανά τομέα έκφρασης μέσα στον ισλαμικό κόσμο. Βασικά ήταν τα αραβικά και τα περσικά αλλά η διάκριση είναι σε γενικές γραμμές ως εξής:

Αραβικά (με πολλούς αραμαϊσμούς): γλώσσα των επιστημών (μαθηματικά, φυσική, χημεία, αστρονομία-αστρολογία, γεωγραφία, φυσικές επιστήμες, ιατρική), της θεολογίας, του δικαίου, και δευτερευόντως της ιστορίας και της φιλοσοφίας

Περσικά (μέσα περσικά με πολλούς αραβισμούς): γλώσσα της λογοτεχνίας, της παιδείας (κουλτούρας), της τέχνης, της αρχιτεκτονικής, της ιστορίας και της φιλοσοφίας

zzzz.png

Η οθωμανική αυλή ήταν ένας τόπος γενικευμένης τριγλωσσίας (τουρκικά ως γλώσσα του στρατού και της διοίκησης, περσικά ως γλώσσα της παιδείας και της λογοτεχνίας, αραβικά ως γλώσσα θεολογίας κι επιστημών). Δεν υπάρχουν Σελτζούκοι ή Οθωμανοί χωρίς τον Φερντοουσί και τον Νεζαμί. Δεν υπάρχουν τουρκικά επικά κείμενα για τον Κεϋκομπάντ, τον Κεϋκαούς, και τον Κεϋχοσρόη. https://en.wikipedia.org/wiki/Kay_Kaw%C4%81d https://en.wikipedia.org/wiki/Kay_K%C4%81vus https://en.wikipedia.org/wiki/Kay_Khosrow

Αλλά χωρίς επικά κείμενα γι’ αυτούς πως θα υπήρχαν Σελτζούκοι σουλτάνοι ονομασμένοι κατά τα μυθικά πρότυπά τους; https://en.wikipedia.org/wiki/Kaykhusraw_I https://en.wikipedia.org/wiki/Kayqubad_I https://en.wikipedia.org/wiki/Kaykaus_I

x.jpg

xx.jpg

xxx.jpg

Τα αναφέρω όλα αυτά για να σας δώσω το πλαίσιο μέσα στο οποίο θα βρίσκονταν τα ρωμαίικα (η γεμάτη λατινισμούς γλώσσα της Ρωμανίας), αν οι Ρωμιοί είχαν δεχθεί οργανωμένα και συστηματικά το Ισλάμ σε εποχές όπως 11ος – 14ος αιών.

3. ΤΙ ΘΑ ΓΙΝΟΤΑΝ ΑΝ Ο ΗΡΑΚΛΕΙΟΣ ΑΠΟΔΕΧΟΤΑΝ ΤΗΝ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΟΥ ΜΩΑΜΕΘ ΚΙ ΟΙ ΡΩΜΙΟΙ ΔΕΧΟΝΤΑΝ ΤΟ ΙΣΛΑΜ

Εκεί που θα άλλαζαν πολλά σε παγκόσμιο επίπεδο, θα ήταν αν η Ρωμανία και ο Ηράκλειος προσωπικά αποδέχονταν τον Μωάμεθ ως Προφήτη, και αν απαντούσε ο Ηράκλειος θετικά στην επιστολή, την οποία έστειλε στην Κωνσταντινούπολη από την Μεδίνα το 628 (δεν είχε ακόμη επιστρέψει στην Μέκκα) ο Προφήτης με τον απεσταλμένο του, Ντάχια Ουάχι αλ Κάλμπι. Αν θέλετε περισσότερα εδώ: https://en.wikipedia.org/wiki/Muhammad%27s_letters_to_the_heads_of_state

https://en.wikipedia.org/wiki/Dihyah_Kalbi

Αυτό το τονίζω, επειδή τα ρωμαίικα ήταν ήδη η επίσημη γλώσσα της διοίκησης του ομεϋαδικού χαλιφάτου μέχρι σχεδόν το 700. Οπότε, αν ο Ηράκλειος είχε αποδεχθεί το Ισλάμ, μπορούμε να υποθέσουμε ότι η Ρωμανία εξισλαμισμένη θα διέδιδε την γλώσσα της όπου στην Ασία, στην Αφρική και στην Ευρώπη έφθαναν οι μαχητές του Ισλάμ.

Για παράδειγμα, αντί να έχουμε μία ‘ισλαμική κατάκτηση της Ανδαλουσίας’, θα είχαμε μία πιο επιτυχημένη Reconquista της Ιβηρικής Χερσονήσου σε σχέση με την προηγηθείσα επί Ιουστινιανού (χάρτης: http://soldiers40mm.forumbook.ru/t187-topic). Και η ‘ισλαμική κατάκτηση του Ιράν’ θα ήταν η τελική ρωμαϊκή επιβολή επί του μόνου μακραίωνου αντιπάλου της Ρώμης και της Νέας Ρώμης – κάτι το οποίο ούτε ο Τραϊανός δεν είχε καταφέρει, αν και ήταν ο μόνος Ρωμαίος αυτοκράτορας ο οποίος περπάτησε στα παράλια της Κασπίας (δυτικές ακτές).

Ξαφνικά, ο Ηράκλειος κατέχοντας δυτικά της Βαλκανικής τεράστιες εκτάσεις, τις οποίες ουδέποτε ο Αλέξανδρος της Μακεδονίας δεν διανοήθηκε ούτε στο πιο τρελλό του όνειρο να κατακτήσει, θα έλεγχε ανατολικά του Αιγαίου πολύ μεγαλύτερη έκταση από εκείνην που είχε κατακτήσει προ σχεδόν χιλίων ετών ο βασιλιάς της Μακεδονίας.

Η επιστολή του Μωάμεθ προς τον Ηράκλειο ήταν η μεγαλύτερη ευκαιρία, η οποία ποτέ κτύπησε θύρα ανακτόρων στην Παγκόσμια Ιστορία!

Στη συνέχεια, τα όσα αναφέρετε για την επίσημη χριστιανική θρησκεία και οι γενικές πολιτισμικές θεωρήσεις σας είναι – όλα – λάθος ως επαναλήψεις χιλιο-ειπωμένων αντι-ιστορικών ψευδολογιών δυτικών επιστημόνων.

ccc.jpg

4. ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΘΡΗΣΚΕΙΑ, ΜΙΘΡΑΪΣΜΟΣ ΚΙ Η ΔΙΑΔΟΣΗ ΑΙΓΥΠΤΙΑΚΩΝ, ΠΕΡΣΙΚΩΝ ΚΙ ΑΛΛΩΝ ΑΝΑΤΟΛΙΚΩΝ ΛΑΤΡΕΙΩΝ ΣΤΗ ΡΩΜΑΪΚΗ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑ

Η χριστιανική θρησκεία ευρίσκεται στους αντίποδες και της αρχαίας εβραϊκής θρησκείας (έως το 722 πριν την εποχή μας / πτεμ) και της ιουδαϊκής θρησκείας των χρόνων της Ύστερης Αρχαιότητας και των διαφορετικών θρησκειών των αρχαίων ελληνικών φύλων.

Η χριστιανική θρησκεία είναι μια περσομιθραϊκή και αιγυπτο-μεμφιτική σύνθεση, η οποία προεροιμάστηκε επί μακρόν και αρχικά είχε προβλεφθεί να εκπεμφθεί από άλλο σημείο (όχι την Ρώμη). Στην σύνθεση αυτή προβλήθηκαν και συντονίσθηκαν περιστατικά της ζωής του Ιησού αρκετά τροποιποιημένα πολλές φορές. Ο ιστορικός αληθινός Ιησούς μέσα στην επίσημη χριστιανική θρησκεία είναι είτε ανύπαρκτος είτε ασήμαντος.

Αυτή η κατάσταση πλήρως αντιστοιχεί στα θρησκευτικά δεδομένα των ευρωπαϊκών επαρχιών της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Οι αρχαίες θρησκείες είχαν σβύσει και η διάδοση αρχαίων ανατολικών θρησκειών, λατρειών, κοσμοθεωριών, μυστικισμών – εσωτερισμών, και κυρίως τρόπων ζωής και σκέψης είχε κατακλύσει όλη την δυτική χερσόνησο της Ασίας την οποία ακόμη αποκαλούν Ευρώπη. Από την Ελλάδα μέχρι την Ιβηρική Χερσόνησο και από τη Ουκρανία έως την Βρεταννία, σύγχρονοι αρχαιολόγοι έχουν ανασκάψει εκατοντάδες Μιθραία, εκατοντάδες Ισεία, και εκατοντάδες άλλους ναούς αφιερωμένους σε άλλους αρχαίους ανατολικούς θεούς και θεές.

Αν δεν θέλετε να σπουδάσετε για μια δεκαετία έως επιπέδου δικτατορικού μαθαίνοντας 2-3 νεκρές γλώσσες σε αιγυπτολογία και ιρανολογία, περάστε μερικές μέρες σε μια ιστορική-αρχαιολογική βιβλιοθήκη, όπως αυτή του Γερμανικού Αρχαιολογικού Ιστιτούτου, για να ξεφυλλίσετε τους άνω των 130 τόμους της σειράς ÉTUDES PRÉLIMINAIRES AUX RELIGIONS ORIENTALES DANS L’EMPIRE ROMAIN που τώρα συνεχίζεται με άλλο όνομα. Επειδή είναι μελέτες préliminaires, καταλαβαίνετε ότι αποτελούν περισσότερο απαρίθμηση πηγών (τις οποίες ο μέσος αφελής και άσχετος άνθρωπος αγνοεί, επειδή έτσι τον έχουν υποχρέωσει όσοι τον θέλουν αμόρφωτο κι ηλίθιο αρκετά, ώστε να πέσει μέσα στον λάκκο τον οποίο του έχουν ετοιμάσει) παρά ερμηνευτικές συνθέσεις του κατακλυσμικού ιστορικού φαινομένου του πολιτισμικού εξανατολισμού των εκτάσεων της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.

vvv.jpg

vv.jpg

Θα χρειαστείτε τέσσερις σύγχρονες γλώσσες και μεγάλη επιμονή, επειδή οι τόμοι είναι πολύ εξειδικευμένοι, αλλά αυτό από μόνο του δείχνει την κατακλυσμική ανατολική επίδραση επί της Ευρώπης των ρωμαϊκών αυτοκρατορικών χρόνων. Εάν είχε έως τότε υπάρξει κάποιος αυτοφυής ευρωπαϊκός πολιτισμός, αυτός καλύφθηκε από ένα ωκεανό ανατολικών – ασιατικών και αφρικανικών – επιρροών, επιδράσεων και επικαλύψεων. Ακολουθούν ορισμένα παραδείγματα αυτοτελών τόμων:

1. Günther Hölbl, Beziehungen der ägyptischen Kultur zu Altitalien

2. Zoltán Kádár, Die kleinasiatisch-syrischen Kulte zur Römerzeit in Ungarn

3. Vilmos Wessetzky, Die ägyptischen Kulte zur Römerzeit in Ungarn

4. V. Tran Tam Tinh, Isis lactans Corpus des monuments gréco-romains d’Isis allaitant Harpocrate {δηλαδή μόνο για ένα κατάλογο μνημείων του ελληνικού και ρωμαϊκού χώρου, εκτός της Αιγύπτου, με αναπαραστάσεις μόνον της Ίσιδας γαλακτίζουσας τον Ώρο – Παιδίον Νέον (Χορ πα Χέρεντ στα αρχαία αιγυπτιακά, εξελληνισμένο σε Αρποκράτη) χρειάστηκε ένας τόμος!}

5. Marie-Christine Budischovsky, La diffusion des cultes isiaques autour de la Mer Adriatique I. Inscriptions et monuments

6. Inventaire bibliographique des Isiaca (IBIS), Volume 4 R-Z (Αυτό το τετράτομο inventory το ετοίμασε επιτελείο αιγυπτιολόγων υπό τον παλαιό μου καθηγητή Jean Leclant, ισόβιο γραμματέα της Γαλλικής Ακαδημίας, για ισιακά μνημεία στην Ευρώπη)

vvvvvvvvvv.jpg

vvvvvvvvvvv.jpg

vvvvv.jpg

vvvvvv.jpg

Όσο δε για τον μεσσιανισμό, την εσχατολογία και την σωτηριολογία των ανατολικών θρησκειών, οι οποίες διαδόθηκαν στην Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, υπήρξε διεθνές συνέδριο και δημοσιεύθηκαν τα πρακτικά του στην ίδια σειρά: La soteriologia dei culti orientali nell’Impero Romano Atti del Colloquio Internazionale su La soteriologia dei culti orientali nell’Impero Romano. Roma 24-28 settembre 1979. Pubblicati a cura di U. Bianchi e M.J. Vermaseren

Υπάρχει κάτι πιο απλό: διαγράψτε ό,τι ξέρετε για την αρχαία ιστορία και την ιστορία των θρησκειών! Θα είστε πιο κοντά στην αλήθεια σε σχέση με αυτά που πιστεύετε μέχρι σήμερα!

Τα πρώτα ευαγγέλια γράφηκαν σε αραμαϊκά και από τα σωζόμενα το αρχαιότερο είναι του Ματθαίου. Τα μη σωζόμενα ήταν τα αυθεντικά.

5. ΦΥΛΕΤΙΚΕΣ ΔΙΑΦΟΡΕΣ & ΝΟΟΤΡΟΠΙΕΣ: ΔΕΝ ΕΠΗΡΕΑΖΟΥΝ ΘΡΗΣΚΕΙΑ, ΚΟΣΜΟΘΕΩΡΙΑ & ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ

Επιπλέον, καμμιά θρησκεία δεν υπήρξε ποτέ συνάρτηση μιας οποιασδήποτε Mentalität ενός κάποιου λαού. Ξέρω τι θα μου πείτε! Ότι τέτοια έγραφε ο Dumézil (για διαφορές σημιτικών κυρίως κι ινδοευρωπαϊκών θρησκειών), αλλά αυτό οφειλόταν στο ότι επιχειρούσε υστερογενώς να δικαιολογήσει τις a priori διαμορφωμένες θέσεις του περί διακρίσεων των μεγάλων γλωσσικών οικογενειών σε σύνολα – κάτι το πολύ λαθεμένο. Αλλά ο Dumézil, τον οποίο σε βαθύ γήρας συνάντησα μια φορά στο σπίτι του κατόπιν συστάσεων δύο καθηγητών μου, μπορεί να έζησε μέχρι τα μέσα του 80 αλλά εκφράζει παρωχημένες θέσεις της δεκαετίας του 1930, όταν είχε ανασκαφεί – ανευρεθεί ένα μικρό μόνον μέρος των ιστορικών πηγών και μνημείων τα οποία έχουμε σήμερα στην διάθεσή μας.

Μπορείτε να μου πείτε ότι και εγώ κάποτε έγραψα σε τέτοιο μήκος κύματος. Ναι, έγραψα αλλά δεν επιχειρηματολόγησα, και ήταν παλιά στα τέλη του 80 και στις αρχές του 90. Αλλά είναι λάθος. Είναι προσεγγίσεις πολύ τραβηγμένες από τα μαλλιά και χωρίς ουσία. Τέτοιες διαφορές εντοπίζονται από θρησκεία σε θρησκεία ή και μέσα στην ίδια θρησκεία του ιδίου εθνοφυλετικού – γλωσσικού συνόλου. Δεν παίζει ρόλο η ενδεχομένως διαφορετική φυλετική καταγωγή των πιστών της θρησκείας.

Δείτε το και με άλλο τρόπο:

Α. Μιθραίο στην αραμαϊκή (σημιτική) Δούρα Ευρωπό της ανατολικής Συρίας, Μιθραίο στο (ινδοευρωπαϊκό / περσικό & μακεδονικό) Νέμρουτ Νταγ της Κομμαγηνής, και Μιθραίο στην (ινδοευρωπαϊκή) Ostia της Καμπανίας. Καμμιά διαφορά σημιτικής – ινδοευρωπαϊκής Mentalität.

Β. Ισείο στην (ινδοευρωπαϊκή) Δήλο και ο κεντρικός ναός της Ίσιδας στις (χαμιτικές) Φιλές της Αιγύπτου (νοτίως του Ασουάν). Καμμιά διαφορά χαμιτικής – ινδοευρωπαϊκής Mentalität. Πιστοί της Ίσιδας από την Ελλάδα ταξίδευαν στην Αλεξάνδρεια, έφθαναν στο Ασουάν, και διέσχιζαν τα ταραγμένα νερά του πρώτου καταρράκτη για να προσκυνήσουν το κεντρικό ιερό της θεάς τους. Και ανέγραφαν πρόχειρες επιγραφές στον πυλώνα όπως “Χαίρετε πολλά Φιλαί”! Ένα νησί του Νείλου πάνω από 1100 χμ νότια της Αλεξάνδρειας ήταν το κέντρο των Ισιδιστών Ελλήνων των αυτοκρατορικών ρωμαϊκών χρόνων – όχι ο Όλυμπος, όχι οι Δελφοί, όχι η Ολυμπία και φυσικά όχι η Αθήνα.

Άλλωστε δεν θα μπορούσε να αποτελεί παράμετρο ή συνάρτηση μιας θρησκείας η Mentalität ενός λαού. Αυτή είναι ήδη τμήμα ή μάλλον συνέπεια και παραλειπόμενο της όλης Weltanschauung / κοσμοαντίληψης του λαού. Αλλά η κοσμοαντίληψη του κάθε λαού καθορίζεται από την θρησκεία του και δη το κεντρικό της τμήμα την Spiritualität.

6. ΙΟΥΔΑΙΟ-ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ: ΕΝΑΣ ΑΝΙΣΤΟΡΗΤΟΣ ΨΕΥΤΙΚΟΣ ΟΡΟΣ

Τέλος, ο όρος Judeo-Christian civilization είναι ένας ψευδέστατος όρος των νεωτέρων χρόνων, ο οποίος αν είχε χρησιμοποιηθεί σε εποχές όπως 700 ή 100 ή 1300 χρόνια πριν από εμάς, θα είχε σωστά θεωρηθεί ως βδέλυγμα. Μερικοί αμόρφωτοι μουσουλμάνοι (από την πτέρυγα των μετριοπαθών – ανύπαρκτη η διαίρεση αλλά οι ίδιοι αρέσκονται να αυτο-προσδιορίζονται έτσι) προσπαθούν μάλιστα να παραγάγουν κάτι ακόμη πιο ανόητο: “Judeo-Christian and Islamic civilization”. Ο σωστός όρος που περιλαμβάνει τα πάντα (συνεπώς και αντιφατικά μεταξύ τους σύνολα) είναι Afro-Eurasiatic Civilization.

000000.JPG

00.png

000.jpg

00000000.jpg

0000.jpg

Η Ευρώπη ξεκίνησε στην Μεσοποταμία (Ασία) και στην Αίγυπτο (Αφρική) και ποτέ δεν ξεπέρασε το αρχικό εκείνο στάδιο ψυχικής ιερουργίας, πνευματικότητας, ηθικής, σοφίας, αρετής, οικουμενισμού και πολιτισμού. Όλα τα μεταγενέστερα ήταν κατώτερα και η διαστρέβλωση της Ανθρώπινης Ιστορίας οφείλεται σε έμμεση επίδραση δαρβινισμού και σε ψευδοϊδεολογίες τύπου εξελικτισμού.

==================================

Οπότε, δύο υποσύνολα ενός μεγάλου συνόλου, τα οποία δεν υπήρξαν αυτοφυή κι αυτόφωτα αλλά κατάγονται από άλλα, πιο καθοριστικά υποσύνολα, δεν μπορούν ποτέ αυθαίρετα να λογιστούν ως ένα, πολύ περισσότερο αν είναι αντιφατικά. Γι’ αυτό, και τον όρο Judeo-Greek civilization, τον χρησιμοποιείτε μόνον εσείς από την μια και 2-3 άλλοι παραχαράκτες της αλήθειας από την άλλη. Ο αρχαίος εβραϊκός κόσμος ήταν ήδη ένα παράρτημα μεσοποταμιακού και χαναανικού πολιτισμού.

Όσο δε για τον αρχαίο ελληνικό κόσμο, θα πρέπει να σκεφθούμε πρώτα αν όντως υπήρξε ή αποτελεί απλώς μια παρασκευή νεωτέρων χρόνων. Ήταν ο Στράβων Έλληνας; Σαφώς και όχι! Ήταν ένας φιλορωμαίος Καππαδόκης που απλώς έγραψε στα ελληνικά. Και εγώ γράφω στα αγγλικά; Είμαι μέλος του αγγλοσαξωνικού πολιτισμού και κόσμου αξιών; Σαφώς και όχι!

Αλλά και αν ακόμη δεχθούμε τον όρο ‘ελληνικός κόσμος’ συμβατικά ως περιγραφικό και γεωγραφικό (όπως πχ. ‘κεντρασιατικοί λαοί και πολιτισμοί’), τότε αυτός ο ‘κόσμος’ αποτελεί ένα παράγωγο του μεσοποταμιακού, του ανατολιακού, του χαναανικού και του αιγυπτιακού πολιτισμού. Περίπου 20 διαφορετικών εθνών και πολιτισμών επιδράσεις διαμόρφωσαν τα στοιχεία τα οποία αποκαλούμε αρχαίο ελληνικό κόσμο (Αχαιοί, Δαναοί, Ίωνες, Αιολείς, Δωριείς).

Αυτό το είχα πει από πολύ παλιά και το θυμάται ακόμη ο καλός μου φίλος Erol Manisalı, κορυφαίος κεμαλιστής και πολυγραφώτατος καθηγητής – οικονομολόγος, και ακαδημαϊκός, και το αναφέρει δημόσια όπως εδώ: Atatürk’te zeybek, tango ve ‘yön’ (Στον Ατατούρκ υπάρχουν ζεϋμπέκικο, τανγκό και ‘κατεύθυνση’) http://www.cumhuriyet.com.tr/koseyazisi/1035324/Ataturk_te_zeybek__tango_ve__yon_.html

==============

Κατεβάστε το άρθρο:

Απόρριψη Καιρίων Σημείων του Ελληνικού Κρατικού Δόγματος Ψευδοϊστορίας

Η Κόκκινη Μηλιά: Δέντρο Μυστικό του Παραδείσου

Εκτενέστατη απάντηση σε ερωτήσεις φίλου σχετικά με την τοποθεσία, την φύση, την υπόσταση και τον προορισμό του Ιερού Δένδρου της Ρωμιοσύνης: της Κόκκινης Μηλιάς

================ Ερωτήσεις (26/11/2017) ===================

Φίλε Σαμσαντίν,

Η Μαρία και γω σε φχαριστούμε που βρήκες δικαιολογημένο το παράπονό μας ότι σε άλλους, αγνώστους, απαντάς διά μακρών και εμάς, αν και γνωστοί, συνέχεια μας παραπέμπεις στην επόμενη φορά που θα συναντηθούμε.

Οι ερωτήσεις μας όλες αφορούν το παλιό άρθρο σου για την Μελιτηνή στο Ανεξήγητο, στο οποίο προσθέτεις – και μάλιστα στον τίτλο – ότι σχετίζεται με την Κόκκινη Μηλιά. Επίσης, στο άλλο άρθρο σου στην ίδια σειρά, σχετικά με τη Θεοδοσιόπολη (Ερζερούμ), όπου ορίζεις εκείνη την πόλη σαν την πόλη του ορίου. Τέλος, σε μια παλιότερη συζήτηση, μας είχες επιστήσει την προσοχή στο ότι “το Μόνον Δένδρον είναι μια διάσταση ορίου της Ανθρωπότητας”.

Προς το παρόν, όλα αυτά μας φαίνονται ακόμη ιδιαίτερα συγκεχυμένα και σχετικώς αντιφατικά. Γι’ αυτό θα θέλαμε να μας αποσαφηνίσεις τη σχέση αυτών των τοποθεσιών με τους Ρωμιούς και των Ρωμιών με την Κόκκινη Μηλιά.

Επιπλέον:
1. Είναι και η Κόκκινη Μηλιά, όπως κι ο Δικέφαλος Αετός, ένα Ιερό Στοιχείο για τους Τούρκους;
2. Είναι η Κόκκινη Μηλιά ένας συμβολισμός ή ένα φυσικό δένδρο το οποίο βρίσκεται σε μια συγκεκριμένη τοποθεσία; Σε τι έγκειται η ιερότητά του;
3. Αν ισχύει το δεύτερο, που ακριβώς βρίσκεται η Κόκκινη Μηλιά;
4. Ποιο είναι το χρονικό διάστημα της ζωής αυτού του Δένδρου;
5. Ποια είναι η σχέση του με άλλα Ιερά Δένδρα, τα οποία μας έχεις αναφέρει ως εκτεταμένα τεκμηριωμένα στα πλαίσια της αρχαίας ασσυροβαβυλωνιακής και της αρχαίας αιγυπτιακής θρησκείας, μυθολογίας, έπους και αποκαλυπτικής εσχατολογίας;
6. Ποια είναι η σχέση αυτού του Δένδρου με τον Ευγενή Άνθρωπο του Ιησού – Άρχοντα των Ελλήνων του Δανιήλ – χρυσοστεφανωμένο Βασιλέα Βασιλέων της Αποκάλυψης;
7. Τι σημαίνει να φτάσουν οι Ρωμιοί στην Κόκκινη Μηλιά και τι σημαίνει η παράδοση ‘να διώξουμε τους Τούρκους μέχρι την Κόκκινη Μηλιά’;
8. Αν κάποιος βρεθεί σήμερα στην τοποθεσία όπου βρίσκεται η Κόκκινη Μηλιά, θα δει το δέντρο αυτό; Θα μπορεί να το ακουμπήσει; Να κόψει ένα μήλο και να το φάει;
9. Τι σήμαινε για τους αρχαίους λαούς το να φάει κάποιος τον Καρπό του Ιερού Δένδρου;
10. Ποια είναι, αν υπάρχει, η σχέση της Κόκκινης Μηλιάς με τον ναό της του Θεού Σοφίας και τον Μαρμαρωμένο Βασιλιά;
11. Είναι πάντοτε στο σημείο εκείνο στο οποίο βρίσκεται σήμερα η Κόκκινη Μηλιά – ή το Ιερό Δένδρο αυτό έχει επίσης ιερές ιδιαιτερότητες και μπορεί να βρίσκεται σε διαφορετικά σημεία ανά εποχή ή ακόμη και ταυτόχρονα;
12. Γιατί δεν μίλησε ο Ιησούς στους Μαθητές του για το Ιερό Δένδρο;
13. Υπάρχουν παλαιοδιαθηκικές αναφορές στο Ιερό Δένδρο;
14. Αν και ξέρω πόσο αποστρέφεσαι προσωπικές ερωτήσεις, εσύ φίλε μου, περιπλανήθηκες ερευνώντας όλα εκείνα τα μέρη. Τα περπάτησες πολλές φορές και σπιθαμή προς σπιθαμή. Πέρασες από την τοποθεσία εκείνη; Είδες την Κόκκινη Μηλιά;

Επειδή γνωρίζουμε τον όγκο των υποχρεώσεών σου, θα σου ήμασταν ευγνώμονες αν μας απαντούσες όποτε μπορείς – ακόμη και με τη νέα χρονιά.

Θα σε δούμε στο Κάϊρο στα μισά του Δεκέμβρη; Θα έρθεις σε Μόσχα, Αστάνα, Πεκίνο; Θα χαιρόμασταν πολύ να σε δούμε κι αν θα μιλήσεις να σε ακούσουμε!

Με όλες μας τις ευχές και τους θερμότερους χαιρετισμούς από όλους μας – Ρωμιούς, Σομαλούς, λοιπούς Αφρικανούς, Ρώσσους, Καζάκους και Κινέζους!

Νίκος

================= Απάντηση (27/1/2018) =================

Φίλε Νίκο,

Ευχαριστώ για το ενδιαφέρον σου για το θέμα αυτό το οποίο ευρίσκεται στο απόλυτο βάθος όλων των υποθέσεων οι οποίες αφορούν και καθορίζουν την υπόσταση όλων των Ρωμιών σήμερα είτε αυτοί έχουν αντίληψη της ταυτότητάς τους είτε όχι.

Και με συγχωρείς για την καθυστέρηση με την οποία σου απαντώ αλλά απρόβλεπτες υποχρεώσεις, πολλά ταξίδια και πολλές ομιλίες και ξεναγήσεις με απέσπασαν για αρκετό χρονικό διάστημα. Και το ξέρεις αυτό πολύ καλά και προσωπικά. Εκείνο το οποίο δεν ξέρεις είναι ότι, όταν σου υποσχέθηκα να σου απαντήσω πριν από τις γιορτές, δεν μου είχε ζητηθεί να δώσω τις ομιλίες που έδωσα σε Μόσχα, Αστάνα και Πεκίνο, και να προετοιμασθώ για την ξενάγηση όλης της ομάδας στο Μπεζεκλίκ, στο Κότσο και στην Αστάνα του Τουρφάν.

Πριν από τις δεκατέσσερις (!) ερωτήσεις σου για την Κόκκινη Μηλιά, θέτεις επίσης μερικά ερωτήματα στην παράγραφο που προηγείται, οπότε θα ξεκινήσω από αυτά.

Έχεις δίκιο να σημειώνεις ότι όλα όσα αναφέρεις στην παράγραφο εκείνη φαίνονται αντιφατικά. Αλλά στην ουσία δεν είναι.

Μελιτηνή, Κόκκινη Μηλιά, και Διγενής Ακρίτας

 

Ναι, η Κόκκινη Μηλιά βρίσκεται στην ευρύτερη περιοχή της αρχαίας ασσυριακής Μελιντού, της σημερινής τουρκικής Μαλάτυα, η οποία δεν είναι άλλη από την ρωμαϊκή, ή ρωμέϊκη αν προτιμάς, Μελιτηνή.

Η Μελιτηνή, η οποία έπεφτε και ανακαταλαμβανόταν, ήταν μια περιοχή ορίου της ρωμέϊκης αυτοκρατορίας. Αυτό δεν φάνηκε ιδιαίτερα στα πρώϊμα ρωμαιοχριστιανικά αυτοκρατορικά χρόνια αλλά έγινε έντονα φανερό στα μέσα αυτοκρατορικά χρόνια όταν η Ρωμανία ήρθε σε σύγκρουση με το ισλαμικό χαλιφάτο μέσα στην αντιζηλία αναζήτησης της αυθεντικότητας του Κηρύγματος Ιησού.

Αν κυττάξεις ένα σημερινό διοικητικό χάρτη της Τουρκίας, ο κατ’ εξοχήν χώρος των μαχών των Ακριτών υπό τον θρυλικό επικό Ήρωα Διγενή Ακρίτα λάμβαναν χώρα επί ολόκληρους αιώνες σε μια γραμμή η οποία περνάει από περιοχές των Αδάνων (Adana), του Καχραμάν Μαράς (Γερμανίκειας / Kahramanmaraş), του Αντίγιαμαν (Adıyaman – κοντά στα Σαμόσατα), της Μελιτηνής (Malatya), του Ελαζίγ (Elâzığ – στο κέντρο της Αρχαίας Σωφηνής), και ακόμη πιο πέρα στα ανατολικά του Τούντζελι (Tunceli – κοντά στο Χαρπούτ), του Μπινγκέλ (Ρωμανόπολης ανακατειλημμένης από τον Ρωμανό Λεκαπηνό το 942 / Bingöl) και του Ερζερούμ (Θεοδοσιόπολης / Erzurum).

2.gif

Αυτή η γραμμή είναι μια φυσική γραμμή, δηλαδή μία οροσειρά, αυτή του Αντιταύρου, της οποίας το βασικό χαρακτηριστικό είναι ότι ορίζει από τα δυτικά τον άνω (βόρειο) ρου του Ευφράτη, ο οποίος μάλιστα πηγάζει από τα βορειοανατολικά άκρα του Αντιταύρου. Ο Αντίταυρος κλείνει λοιπόν από τα ανατολικά το τεράστιο οροπέδιο της Καππαδοκίας (που περιλαμβάνει πολλά βουνά) και στις βορειοανατολικές εσχατιές του συμπλέκεται με τις ανατολικές εσχατιές της οροσειράς του Πόντου (Τα Ποντιακά τα Παρχάραι / https://pnt.wikipedia.org/wiki/Ποντιακά_Παρχάραι) και φτάνει μέχρι τα δύο Αραράτ (το Μικρό και το Μεγάλο). Ουσιαστικά, ο Αντίταυρος ονομάστηκε έτσι επειδή είναι η ανατολική συνέχεια της οροσειράς του Ταύρου, η οποία κλείνει το οροπέδιο της Καππαδοκίας από τα νότια.

1.jpg

Η οροσειρά του Αντιταύρου λοιπόν έγινε ο χώρος των ατερμόνων μαχών των Ακριτών ενάντια στους στρατιώτες του Χαλιφάτου και γι’ αυτό, με εξαίρεση τις γερά οχυρωμένες πόλεις και τα κάστρα, είχε ειπωθεί ότι στην περιοχή εκείνη συν δυο δεν περπατούν, συντρείς δεν κουβεντιάζουν, παρά πενήντα κι εκατό και πάλι φόβον έχουν. Όμως για την εκεί δράση του ο Διγενής Ακρίτας είχε καυχηθεί ως εξής:

εγώ μονάχος πέρασα, πεζός κι αρματωμένος,

με τετραπίθαμο σπαθί, με τρείς οργιές κοντάρι.

Βουνά καί κάμπους έδειρα, βουνά και καταράχια,

νυχτιές χωρίς αστροφεγγιά, νυχτιές χωρίς φεγγάρι.

Και τόσα χρόνια πούζησα δω στον απάνω κόσμο,

κανέναν δεν φοβήθηκα από τους αντρειωμένους.

digenis_kai_fidi.jpg

Τώρα, γιατί έγιναν στην περιοχή του Αντιταύρου ανατολικά της Μελιτηνής (κι όχι στην κατεύθυνση της Θεοδοσιόπολης/Ερζερούμ) οι μεγαλύτερες συγκρούσεις των μυθικών κι αρχετυπικών ηρώων της Ρωμιοσύνης είναι μεν φαινομενικά εύκολο να αντιληφθεί κανείς αλλά και ταυτόχρονα είναι δύσκολο να εντοπίσει τους βαθύτερους λόγους.

3.jpg

Σε ένα πολύ απλό ιστορικό επίπεδο, θα έλεγα ότι οι επικές μάχες συνέβηκαν επί πολλούς αιώνες εκεί, επειδή από εκεί περνούσε ο δρόμος για την Κωνσταντινούπολη. Αν έπεφτε ο κεντρικός Αντίταυρος, θα κατέρρεαν διαδοχικά η Μελιτηνή και η Καισάρεια, και στη συνέχεια  ο δρόμος μέχρι την Πόλη θα ήταν ανοικτός. Αντίθετα, το μόνο που θα κατάφερναν οι στρατιώτες του χαλιφάτου, αν επετίθεντο κατά της Θεοδοσιόπολης, θα ήταν να ανοίξουν δρόμο για την Τραπεζούντα και τη Μαύρη Θάλασσα ή να έχουν την ευκαιρία να κτυπήσουν την Αρμενία από τα δυτικά. Με άλλα λόγια, εκεί δεν διακυβεύονταν και πολλά. Ασφαλώς και όλα τα σημεία του Αντιταύρου ήταν χώροι μαχών, επελάσεων, υποχωρήσεων, αντικρούσεων και ανακαταλήψεων. Αλλά συχνότερα από οπουδήποτε αλλού συνέβαιναν οι επιθέσεις και οι αντεπιθέσεις στην περιοχή μεταξύ της Μελιτηνής, του Αντίγιαμαν, της Κιάχτα (Kâhta), και της Γερμανίκειας, δηλαδή αμέσως δυτικά του Ευφράτη, στα έσχατα βορειοδυτικά της απέραντης πεδιάδας της Μεσοποταμίας.

eis_xilious_ekatevika_0.jpg

Ευφράτης: ο Ιερός Ποταμός της Ρωμιοσύνης

 

Αυτή η κατάσταση προβιβάζει τον Ευφράτη σε επίπεδο ιερού ποταμού για όσους μάχονταν να διατηρήσουν την κυριαρχία τους στα βουνά αμέσως δυτικά του μεγάλου ποταμού. Και αν και αυτό το ρεύμα του Παραδείσου ήταν ιερό ως Μπουράνουμ για τους Σουμέριους και ως Πουράτου για τους Ασσυροβαβυλώνιους ήδη πριν τον Κατακλυσμό και συνεπώς, χιλιάδες χρόνια πριν από τους αυτοκρατορικούς Ακρίτες της Ρωμανίας, η σημασία του για τους Ρωμιούς ήταν τεράστια και όχι μόνον επειδή τα ιερά βιβλία της Χριστιανωσύνης ορίζουν έτσι. Το ασσυριακό όνομα του ποταμού παραφθάρηκε σε Περάτ στα αραμαϊκά και σε Ουφράτου στα αρχαία (αχαιμενιδικά / σφηνοειδή) περσικά. Αλλά η ονομασία Ευφράτης η οποία αντήχησε από τα στόματα των στρατιωτών του Αλεξάνδρου και των Σελευκιδών δεν ήταν μια προσέτι γλωσσική παραφθορά αλλά μια πρόσδοση νέας έννοιας στο όνομα του ιερού ρεύματος.

Έτσι για τους Ρωμιούς το ποτάμι αυτό είναι εκείνο το οποίο …. εὖ φράζει, δηλαδή αναγγέλλει κάτι το καλό. Αν είναι για να παραβάλλεις κάτι με τον Ευφράτη, είναι τα Ευ-αγγέλια, ή μάλλον εκείνο το οποίο είπε ο ίδιος ο Ιησούς:

κα κηρυχθήσεται τοτο τ εαγγέλιον τς βασιλείας ν λ τ οκουμέν ες μαρτύριον πσι τος θνεσι, κα τότε ξει τ τέλος. (Κατά Ματθαίον, ΚΔ’ 14)

{Μην συγχέεις “τοτο τ εαγγέλιον τς βασιλείας” με την Χριστιανωσύνη! Αυτό περί του οποίου ομιλεί ο Ιησούς θα κηρυχθεί στο Τέλος, συνεπώς δεν θα έχει κηρυχθεί έως τότε. Καθοριστικό σημείο στην πρόταση του Ιησού είναι η λέξη η οποία συγκεκριμενοποιεί το ευαγγέλιον της βασιλείας: “τούτο”. Σαφέστατα ο Ιησούς αναφέρεται στο δικό του, τότε, κήρυγμα το οποίο – εννοείται – θα χαθεί, δεν θα γίνει πιστευτό κι αποδεκτό από την εποχή του Ιησού μέχρι το Τέλος, και θα κηρυχθεί εκνέου τότε κι από το κήρυγμα αυτό θα προξενηθεί το Τέλος. Είναι αυτονόητο ότι τίποτα δεν κηρύσσεται σε μια συγκεκριμένη στιγμή (ή εποχή) αν είναι ήδη αποδεκτό από τους τότε ανθρώπους. Βέβαια η πρόταση αυτή επιδέχεται και άλλες ερμηνείες, ότι δηλαδή το ευαγγέλιο της Βασιλείας των Ουρανών έγινε δεκτό και πιστευτό στα χριστιανικά χρόνια και στη συνέχεια απεμπολήθηκε ή εσκεμμένα αλλοιώθηκε, αλλά αυτό είναι ένα άλλο θέμα.}

Συνεπώς, ο Ευφράτης και το Ευαγγέλιο της Βασιλείας (των Ουρανών) έχουν κάτι το κοινό: τον λαό, ή αν θέλεις το γένος εκείνο το οποίο θα φέρει εις πέρας το έργο του κηρύγματος στο οποίο αναφέρεται ο Ιησούς. Αυτό το γένος είναι αυτονόητα εκείνο το οποίο έδειξε περισσότερο ενδιαφέρον από οποιοδήποτε άλλο γένος, ή από οποιοδήποτε έθνος, να κρατήσει το όριό του δίπλα στο ρεύμα της καλής αγγελίας, κι αυτό η Ιστορία δείχνει ότι ήταν οι Ρωμιοί με το μυθικό – αρχετυπικό πρότυπο ήρωα, τον Διγενή Ακρίτα, δηλαδή Εκείνον ο οποίος συγκρούστηκε με τον Χάροντα.

Βέβαια οι περιορισμοί μιας μυθικής σύνθεσης και ενός έπους που απευθύνονται σε Χριστιανούς είναι εμφανείς: ακόμη κι ο μεγαλύτερος ήρωας δεν μπορεί να μείνει αθάνατος. Αλλά σε πολλές παραλλαγές, η έκβαση της μάχης του Διγενή Ακρίτα δεν αναφέρεται πουθενά. Αυτό είναι ορθότερο. Αυτό το δεδομένο και πολλά ακόμη έπη και ακριτικά τραγούδια, όπως το Άσμα του Αρμούρη, τα οποία αποφεύγουν να αναφέρουν τέλος ζωής για τον αρχετυπικό ακριτικό ήρωα, δείχνουν ότι οι ποιητές εκείνων των επικών συνθέσεων έβλεπαν τον κάθε Ακρίτα σαν ένα αποκαλυπτικό μυθικό πρότυπο για το έργο το οποίο θα αναληφθεί στο τέλος και για τον λαμπρό βασιλέα ο οποίος θα το επιχειρήσει.

digenis_kai_xaros.jpg

Και ο Ευφράτης είναι συχνά παρών σε όλα αυτά και μέσα στις υπερβατικές συνθήκες μέσα στις οποίες θα δράσουν Εκείνος ο Βασιλιάς και Εκείνοι οι Στρατιώτες των οποίων οι Ακρίτες προτύπωσαν τις μάχες και των οποίων ο Ιησούς καθώρισε το τιτανιαίο έργο με την ως άνω αναφορά του. Ο Αρμούρης περνάει τον Ευφράτη ένεκα των εκτάκτων αρωγών τας οποίας μόνη η αγγελική φωνή του εξασφαλίζει. Και να πως ο αποκαλυπτικός και εσχατολογικός μύθος προτυπώνει το έργο των Ρωμιών στην συγκεκριμένη περιοχή κατά τις μέρες του Τέλους:

ταν φράτης δυνατός, τον κα βουρκωμένος,

εχεν κα κύματα βαθέα, τον κα ποχυμένος,

πτερνιστηρέαν τν μαρον του κρούει τον κα πάγει,

στριγγιν φωνν νέσυρεν, σην κα ν δυνέτον:

«Εχαριστ σε, Θε καλέ, κα μυριοευχαριστ σε,

σ μ δκες τν νδρείαν κα μ τν παίρνεις τώρα».

Το λθε φων γγελικ ξ ορανο πάνω:

«Κα μπξε τ κοντάρι σου ες τν φοινικέαν τν ρίζαν,

κα μπξε κα τ ροχα σου μπρς ες τ μπροστοκούρβιν,

κέντεσε κα τν μαρον σου κα ν περάσς πέρα».

Πτερνιστηρέαν τν μαρον του κ᾿ πέρασέ τον πέρα.

Ν᾿ φήσ καν τ ροχα του νέος ν στεγνώσουν,

 πτερνιστηρέαν τν μαρον του, ες τν Σαρακηνν πάγει,

κα σφόνδυλον τν δωσε κα ξεσαγόνιασέ τον:

«Επέ, μωρ Σαρακηνέ, πο ναι τ φουσστα;»

armouris.jpg

Είναι αρκετά ενδιαφέρον ότι, αν και δεν έγινε εσκεμμένα και με συγκεκριμένη προδιάθεση, το όνομα του ποταμού παρεφθάρη σε Αφράτη στα χρόνια των ακριτικών μαχών και της παρουσίας μυσαρών εχθρών στην περιοχή. Είναι σαν το α- στερητικό να μετατρέπει τον Ευφράτη, από ποταμό που αναγγέλλει κάτι το καλό σε ποταμό που δεν αναγγέλλει τίποτα. Σαν από ρεύμα ζωής να έχει μετατραπεί σε νεκρό ρεύμα. Κανονικό αρνητικό είδωλο του εαυτού του! Κι αυτό το νεκρικό πλαίσιο, σαν ένας Κάτω Κόσμος επί της επιφάνειας της Γης, περιγράφεται ως το αληθινό πλαίσιο της αναμέτρησης του Διγενή Ακρίτα με τον Χάρο: τα μαρμαρένια αλώνια. Αιώνες αργότερα, η ίδια έννοια θα περιβάλλει τον βασιλιά που πιστεύεται ότι θα μπει πρώτος στην Αγιά Σοφιά: αυτός θα είναι ένας μαρμαρωμένος βασιλιάς. Άλλος από τον Άρχοντα των Ελλήνων, αλλά οι δύο μαζί συμβολίζουν τον Δικέφαλο Αετό.

Και έτσι στα έρημα μέρη εκείνα, από τα οποία κυλάει ο Νεκρικός Αφράτης των χρόνων των επικών μαχών, μόνο σημείο ζωής απέμεινε η Κόκκινη Μηλιά.

Κομμαγηνή: η Γη της Κόκκινης Μηλιάς

 

Και όχι τυχαία! Το σημείο εκείνο, η περιοχή εκείνη, αιώνες πρωτύτερα, είχε γνωρίσει μια ασύγκριτη ακμή που θα μπορούσαν να ζηλέψουν όχι μόνον η Αντιόχεια, η Αλεξάνδρεια, η Περσέπολη ή η Κτησιφών, η Ρώμη ή η Νέα Ρώμη – Κωνσταντινούπολη, αλλά ακόμη και ίδια η Βαβυλώνα. Ήταν τα σύντομα χρόνια του μικρού αλλά ακτινοβόλου και εκλάμπρου βασιλείου της Κομμαγηνής το οποίο εκτεινόταν στα μέρη αυτά που αντί να είναι θλιβερά και ολόμαυρα ήταν απαστράπτοντα και ολοζώντανα. Ανάμεσα στην Γερμανίκεια, τα Σαμόσατα και την Αρσάμεια του Νυμφαίου, το μικρό βασίλειο αυτό έγινε ο ιερός τόπος του Ιεροθεσίου Κορυφής (σήμερα Νέμρουτ Νταγ / Nemrut Dağı / Mount Nemrut), από όπου οι αρχιερείς ενός από τους μεγαλύτερους οικουμενισμούς όλων των εποχών εξέπεμψαν ένα συγκρητικό μείγμα ελληνοπερσικών δοξασιών, λατρειών και υπερβατικών επινοήσεων οι οποίες θα μπορούσαν να ενοποιήσουν όλο τον κόσμο.

nd11.jpg

ND1.jpg

nd111.jpg

nd2.jpg

nd3.jpg

nd3.gif

nd4.jpg

Το Ιεροθέσιο Κορυφής, το οποίο εγκαινιάσθηκε στις 7 Ιουλίου 62 πτεμ, δεν είναι μόνον ο τόπος όπου κολοσσιαία μνημεία δίνουν για πρώτη φορά με τόση ένταση την διάσταση του οικουμενισμού στον ελληνόφωνο κόσμο, αλλά και η πηγή εκπόρευσης της μεγαλύτερης κοσμοθεώρησης και αυτοκρατορικής ιδεολογίας που καταγράφηκε ποτέ σε ελληνικά. Ολόκληρη η υπόλοιπη ελληνική γραμματεία από τον Ησίοδο μέχρι τον Αρριανό, από τον Όμηρο μέχρι τον Πλάτωνα, από τον Πυθαγόρα μέχρι τον Δίωνα Κάσσιο, και από τον Πίνδαρο μέχρι τον Ηλιόδωρο, φαίνεται χλωμή και ασήμαντη συγκρινόμενη με την ενορατική σύνθεση που απαυγάζουν τα κείμενα του Ιεροθεσίου Κορυφής της Κομμαγηνής.

50 CE Commagene.png

Πολύ μικρή σημασία έχει το γεγονός ότι η όλη θεωρητική σύλληψη ήταν ένα αρνητικό είδωλο του τέλειου, ιδεατού κόσμου: της Οικουμένης. Τα απόλυτα αντίθετα, το απόλυτο θετικό και το απόλυτο αρνητικό, είναι τα εγγύτερα δυνατά σημεία του Κόσμου. Εκείνο το οποίο έχει σημασία είναι η διάσταση αυτής της ψυχικής-θεωρητικής σύλληψης και η πληρότητα της παρουσίασής της.

Για τα 240 χρόνια που περίπου διάρκεσε το βασίλειο της Κομμαγηνής και για την μικρή του έκταση με τους λίγους σχετικά πόρους, η ανέγερση ενός τέτοιου μεγαλιθικού μνημείου σε μια τόσο απρόσιτη κορυφή σε 2150 μ υψόμετρο είναι ένας εκπληκτικός άθλος. Αλλά η όλη θεωρητική σύλληψη ήταν ακόμη μεγαλύτερο επίτευγμα και εδραζόνταν στην κοινή προς Δαρείο και Αλέξανδρο καταγωγή του Αντιόχου Α’ Κομμαγηνής, του βασιλέα του οποίου οι αρχιιερείς, μύστες και μάγοι είχαν την ικανότητα να φέρουν την Αναγέννηση 14-15 αιώνες νωρίτερα. Η μητέρα του, Λαοδίκη ἡ Θεά καὶ Φιλάδελφος, ήταν κόρη του Σελευκίδη Αντιόχου Η’ και εγγονή του Πτολεμαίου Η’ Φύσκωνα. Ο πατέρας του, Μιθριδάτης ὀ Кαλλίνικος, ήταν ένας Οροντίδης Αρμένιος, ο οποίος καταγόταν από τον Δαρείο Α’. Έτσι, ο ηλιοκεντρικός Αντίοχος Α’ Κομμαγηνής έτυχε της υψίστης τιμής να τον δεξιωθεί ο Απόλλων – Μίθρας – Ερμής – Ήλιος, ένας πρωτοφανής συγκρητικός θεός ο οποίος φορώντας φρυγικό σκούφο και φωτοστέφανο ακτίνων εξήλθε νικών και ίνα νικήση, στην ακόμη και σήμερα μη ολοκληρωμένη κατάκτηση των εθνών.

Mithra&Antiochus.jpg

Ἀντίοχος ὁ Θεὸς Δίκαιος Ἐπιφανὴς Φιλορωμαῖος Φιλέλλην & Απόλλων – Μίθρας – Ερμής – Ήλιος

Ο παράξενος συνδυασμός ή μάλλον το ιστορικό παράλογο είναι ότι ούτε ο Αλέξανδρος κι οι Επίγονοι, ούτε και παλαιότερα ο Κύρος, ο Καμβύσης κι ο Δαρείος Α’ είχαν διαθέσιμη μια πίστη, λατρεία, θεωρία, λατρεία και μύηση ικανή να τους οδηγήσει στην άμεση εγκαθίδρυση μιας οικουμενιστικής αυτοκρατορίας σε όλη την γη, αν και είχαν σχεδόν όλα τα στρατιωτικά μέσα που απαιτούντο για να το καταφέρουν. Από την άλλη, λίγους αιώνες αργότερα, ο Αντίοχος Α’ Κομμαγηνής, πιο δυτικός από τους Αχαιμενιδείς και πιο ανατολικός από τον Αλέξανδρο, διέθετε επιτέλους την απαιτούμενη πίστη, λατρεία, θεωρία, λατρεία και μύηση, χωρίς ωστόσο να έχει τα απαραίτητα στρατιωτικά μέσα. Ειρωνεία των αναστρόφων ειδώλων …

antiochus artagnes.jpg

Ἀντίοχος ὁ Θεὸς Δίκαιος Ἐπιφανὴς Φιλορωμαῖος Φιλέλλην & Ηρακλής – Αρτάγνης

Το μυστήριον αυτού του περίεργου Κομμαγηνού προοιωνισμού λύνεται με το ανάγλυφο της εξωχρονικής δεξίωσης του Αντιόχου Α’ Κομμαγηνής από τον Ηρακλή – Αρτάγνη (Βεραθράγνα) ο οποίος κραδαίνει το μπαρσόμ. Μορφές εκτυπωμένες κάτω από την επίδραση του ασσυροβαβυλωνιακού Γκιλγκαμές (ο οποίος ταυτίζεται με τον βιβλικό – κορανικό Νιμρούντ), τόσο ο ιρανικός Βεραθράγνα όσο κι ο ελληνικός Ηρακλής ήταν φυσιογνωμίες αρκετά αποτυχημενες στην προσπάθειά τους να προσεγγίσουν το Ξύλον της Ζωής. Κανένας τους δεν έγινε θεός παρά την επιμονή των σκοτεινών ιερέων που κρύφτηκαν πίσω από τη μυθολόγησή τους. Και η ζήλεια είναι κακός σύμβουλος για όσους απέδωσαν ένα μπαρσόμ στον Ηρακλή – Αρτάγνη.

Τι άλλο είναι το μπαρσόμ παρά μια ύστερη, σχηματοποιημένη μορφή του Ξύλου της Ζωής; Το ίδιο το ιρανικό όνομα (μπαρεσμάν στα μέσα περσικά) αυτού του συμβόλου (και σήμερα ιερατικού σκεύους των Παρσιστών) σημαίνει “αυτό που φούντωσε / μεγάλωσε / θέριεψε” και εμφανέστατα αφορά ένα φυτό, ένα δένδρο που έχει μεγαλώσει. Η κεντρική του θέση σε πολλές ιρανογενείς θρησκείες (είτε μονοθεϊστικής είτε πολυθεϊστικής χροιάς) κάνει βέβαιο τον συσχετισμό του με το Ξύλον της Ζωής. Οι απόπειρες ταύτισης του δένδρου, από το οποίο απετελείτο ένα μπαρσόμ ως δέσμη κλάδων, ήταν πολλές: τόσες όσες ορίζονται από την φαντασία ενός εκάστου. Και η προσπάθεια να ανευρεθεί ποιο ήταν το Δένδρο Μυστικό του Παραδείσου δεν έχει τελειωμό: ταμαρίς, ροδιά, μυρτιά, …

Όλα αυτά ως λαθεμένος αντικατοπτρισμός δεν μπορούν παρά να μας οδηγήσουν σε συνεκδοχικά ανάστροφα συμπεράσματα, αν θέλουμε να προσεγγίσουμε την Αλήθεια. Οι αρχιερείς και οι μύστες του Αντιόχου Α’ Κομμαγηνής είχαν φθάσει με καθυστέρηση αιώνων αλλά συνέλαβαν το όραμα της Οικουμένης με μεγάλη ακρίβεια. Και εκατοντάδες χρόνια αργότερα, οι Χριστιανοί Ακρίτες μάχονταν για πολλούς αιώνες για να διατηρήσουν το όριο του Ευφράτη για την αυτοκρατορία που με βάση τους Πατέρες της Εκκλησίας είχε συλληφθεί ως πρότυπο της Οικουμένης. Έτσι προτύπωσαν με διαφορετικό τρόπο Εκείνον ο οποίος θα ξεκινήσει από ένα σημείο για να φθάσει στο όριο και να το μετατρέψει σε σημείο εκκίνησης για την κατάκτηση της Οικουμένης.

Έτσι, αυτό που θεωρήθηκε από τους Ρωμιούς ως απώτατο άκρο είναι στην ουσία η νέα αρχή. Θα είναι ένα άκρο μιας πρώτης προσπάθειας και ταυτόχρονα η αρχή του Μεγάλου Έργου: εκείνου το οποίο ανέφερε ο Ιησούς.

 

Και παρά το γεγονός ότι παρορμητικά ταύτισαν οι Ρωμιοί το άκρο με την Κόκκινη Μηλιά, δεν προχώρησαν στον αμέσως επόμενο συλλογισμό.

Κανένας δεν σκέφθηκε ότι η Κόκκινη Μηλιά δεν είναι τίποτ’ άλλο παρά το Ξύλον της Ζωής, αυτό το οποίο τόσο τεράστια έκταση και ύψιστη σημασία κατέχει στην ασσυροβαβυλωνιακή και στην αιγυπτιακή κοσμογονία και κοσμολογία, θρησκεία, μυθολογία και εσχατολογία, αυτό για το οποίο έχει γραφεί:

κα ξανέτειλεν Θες τι κ τς γς πν ξύλον ραον ες ρασιν κα καλν ες βρσιν κα τ ξύλον τς ζως ν μέσ το παραδείσου κα τ ξύλον το εδέναι γνωστν καλο κα πονηρο. (Γένεση, Β’ 9)

Αυτό αν και υπαρκτό, παραμένει σήμερα ακόμη απροσέγγιστο για όλους, λόγω του τραγικού και καταδικαστικού λάθους του Αδάμ να προτιμήσει το απαγορευμένο δένδρο αντί του δένδρου της ζωής το οποίο μάλιστα βρίσκεται στο κέντρο του Παραδείσου. Γι’ αυτό, όχι μόνον μια πολυχιλιετής τιμωρία έπεσε στα κεφάλια των απογόνων των πρωτοπλάστων αλλά και τρομεροί φρουροί διορίστηκαν για να εμποδίσουν του οποιοδήποτε το θράσος να απλώσει το χέρι στο Ξύλον της Ζωής:

κα ξέβαλε τν δμ κα κατκισεν ατν πέναντι το παραδείσου τς τρυφς κα ταξε τ Χερουβμ κα τν φλογίνην ομφαίαν τν στρεφομένην φυλάσσειν τν δν το ξύλου τς ζως. (Γένεση, Γ’ 24)

Οπότε, είναι απολύτως λογικό ο Άρχων των Ελλήνων, ο οποίος δεν έχει ακόμη εμφανιστεί και ο οποίος ταυτίζεται με τον Βασιλέα Βασιλέων, να οδηγήσει τα στρατεύματά του στην Κόκκινη Μηλιά πρώτα, για ν’ αρχίσει το μείζον τμήμα του έργου του στη συνέχεια. Στην ουσία το έργο του, όπως περιγράφεται σε τόσες εσχατολογικές προσεγγίσεις, θα είναι η αναστροφή και η ακύρωση των εσφαλμένων επιλογών και των συνεπαγομένων πτώσεων της Ανθρωπότητας. Ως τέτοιο, θα αποτελεί επίσης την ακύρωση της κακής επιλογής του Αδάμ ανάμεσα στα δύο δένδρα. Αυτόματα θα απορριφθεί η Γνώση σε όλες της τις μορφές και διαστάσεις. Η Γνώση είναι ο Θάνατος και ο Άρχων των Ελλήνων δεν είναι προσηλωμένος παρά μόνον στην Ζωή. Ο Θάνατος θα εκμηδενιστεί στην ανυπαρξία μετά την σύγκρουση του Τέλους, την οποία περιγράφουν όλες οι αποκαλύψεις, και γι’ αυτό τόσο επίμονα η ακριτική λογοτεχνία διελάμβανε τα της σύγκρουσης του Διγενή Ακρίτα με τον Χάροντα: ήταν ένα Θέατρο, μία Λευκή Μαγεία, και μια αμετάκλητη προτύπωση.

Νομίζω ότι με τα παραπάνω απάντησα πολύ περιληπτικά στα ερωτήματα τα οποία έθεσες στην μεγάλη παράγραφο του γράμματός σου. Το θέμα θα μπορούσε να έχει πολύ μεγαλύτερη συζήτηση δεδομένου ότι υπάρχει τεράστιο υλικό και αναρίθμητα στοιχεία σε κείμενα πολλών λογοτεχνιών, καθώς και σε αναπαραστάσεις, ανάγλυφα, και γενικώτερα στην τέχνη πολλών λαών. Τώρα θα επεκταθώ στις συγκεκριμένες ερωτήσεις σου. Οι απαντήσεις μου παρεμβάλλονται. Εννοείται ότι σε πολλές από αυτές έχω ήδη μερικώς ή ουσιαστικώς απαντήσει.

Ερωτήσεις – Απαντήσεις

 

1. Είναι και η Κόκκινη Μηλιά, όπως κι ο Δικέφαλος Αετός, ένα Ιερό Στοιχείο για τους Τούρκους;

Ναι, ασφαλώς και είναι. Και μάλιστα από τα πρώϊμα σελτζουκικά χρόνια στην Ανατολία ανεγέρθηκαν μεγαλοπρεπή ιστορικά τεμένη και θρησκευτικές σχολές στους τοίχους των οποίων αναπαρίστανται αμφότερα τα ιερά σύμβολα των δυο τμημάτων των Ρωμιών, των Χριστιανών και των Μουσουλμάνων. Το σελτζουκικό κράτος άλλωστε ονομαζόταν επίσης Ρωμανία (Ρουμ) και η συντριπτική πλειοψηφία των κατοίκων του ήταν Χριστιανοί, οι οποίοι προτιμούσαν να ζουν στην σελτζουκική επικράτεια παρά να ανέχονται την ψευτο-χριστιανική (κατ’ εκείνους – αλλά αυτό είναι το μόνο που έχει σημασία) εξουσία και την βαρύτατη φορολογία του Βασιλέως και του Πατριάρχη. Ακριβώς γι’ αυτό οι Σουλτάνοι της Νίκαιας (πρώτα) και του Ικονίου (έπειτα) ονομάζονταν Σελτζουκιάν-ε Ρουμ, δηλαδή κυριολεκτικά “Σελτζουκίδες Ρωμανοί”. Στην Μουσουλμανική Ρωμανία, οι ευγενείς, οι γαιοκτήμονες, η διοίκηση, οι αρχιτέκτονες, οι επιστήμονες, οι γραμματικοί, οι καλλιτέχνες, και φυσικά οι θεολόγοι ήταν σε συντριπτική πλειοψηφία Χριστιανοί. Οπότε, όλη η πίστη, η παράδοση και η θεματολογία τους πέρασε στην σελτζουκική ρωμέϊκη παιδεία,τέχνη και πολιτισμό.

Το Πατριαρχείο της Κωνσταντινούπολης πλήρωσε έτσι όπως έπρεπε την καταστροφική και αντιχριστιανική πολιτική της εικονολατρείας και η λεγόμενη Κυριακή της Ορθοδοξίας (842) δεν ήταν μία νίκη επί των Εικονομάχων αλλά η αρχή του τέλους της Χριστιανωσύνης στην Ανατολία. Μια σειρά επαναστατικών κινημάτων διαμόρφωσαν παράλληλα και μετά την Εικονομαχία την καθ’ αυτό Ιστορία της Ρωμανίας, και από αυτά το επιφανέστερο ήταν αυτών των Παυλικιανών. Οι Παυλικιανοί ήταν η αληθινή ψυχή της Ακριτικής Ρωμιοσύνης και η Ιστορία των μαχών των Παυλικιανών εναντίον της ψευδεπίγραφης κωνσταντινουπολίτικης Χριστιανωσύνης και εναντίον του χαλιφατικού βαγδάτειου Ισλάμ είναι η πεμπτουσία του επικού και μακραίωνου διμέτωπου αγώνα της Ρωμιοσύνης. Όταν ο Τσιμισκής μετέφερε Παυλικιανούς από την Σεβαστεία και την Τεφρική (Divriği) στην Φιλιππούπολη της Ανατολικής Ρωμυλίας απλά βοήθησε στη μεταλαμπάδευση των παυλικιανών χριστιανικών πίστεων, μυστικισμών και υπερβατικών φιλοσοφιών στην Ευρώπη. Οι εναπομένοντες Παυλικιανοί στην Ανατολία συμμετείχαν σε πολλά μεταγενέστερα κινήματα εναντίον της βασιλικής εξουσίας, επάνδρωσαν την Σελτζουκική Ρωμανία, και απέκρουσαν με σφοδρότητα τους Σταυροφόρους.

Τεφρική.jpg

Τεφρική (Divriği)

Σε πολλά ιστορικά μνημεία των σελτζουκικών χρόνων απεικονίζονται δίπλα-δίπλα το Μονοδενδρίον, η Κόκκινη Μηλιά, και ο Δικέφαλος Αετός. Η Μεντρεσά Γιακουτίγιε (Yakutiye Medresesi) στο Ερζερούμ (ανεγερμένη το 1310) είναι ένα από αυτά. Οι διάφοροι Κεϋχοσρόηδες, Κεϋκουμπάδηδες και Ρούκουνες (Ρουκναντίν) των Σελτζουκιδών είχαν σαφέστατη αντίληψη ότι εκπροσωπούσαν και προστάτευαν ρωμέϊκο πληθυσμό, και έτσι το κύριο σύμβολο της σημαίας τους ήταν ο Δικέφαλος Αετός, ένας συμβολισμός των δύο θρησκειών και των δύο γλωσσών του ίδιου πανάρχαιου γένους: των Ρωμιών. Και η συμφυής ταυτότητα της αυθεντικής Χριστιανωσύνης και του αυθεντικού Ισλάμ καταδεικνύεται από το γεγονός ότι, όταν Ρωμιοί χρονικογράφοι και ιστορικοί αναφέρθηκαν στα πρώτα ακούσματα περί το Κήρυγμα Μωάμεθ στην Αραβία, εμφανώς και ρητώς το εξέλαβαν ως μία νέα χριστολογική έριδα, ένα νέο παρακλάδι ακραίου νεστοριανισμού: και αυτό είναι στην ουσία το αληθινό, και σήμερα ανύπαρκτο, Ισλάμ. Οπότε, είτε στους Ιλχανίδες της Σολτανίγιε (στη ΒΔ Περσία) ανήκε η Θεοδοσιόπολη-Ερζερούμ, είτε στην αυτοκρατορία της Τραπεζούντος, είτε στους Καρακογιουνλού (‘Μαύρο Πρόβατο’) της Ταυρίδας (Ταμπρίζ), ο ίδιος ρωμέϊκος πληθυσμός είχε την ίδια παράδοση, τα ίδια ιερά σύμβολα, και το ίδιο κοινό μέλλον, παρά (ή μάλλον χάρη σ)τις δύο θρησκείες και τις δύο γλώσσες του.

yakutiye4.jpg

Yakutiye1.jpg

Η Μεντρεσά Γιακουτίγιε (Yakutiye Medresesi): το Μονοδενδρίον και ο Δικέφαλος Αετός

Η Ιστορία των Σελτζουκιδών Ρωμανών έχει για την Ρωμιοσύνη σήμερα πολύ μεγαλύτερη αξία και προοπτική ακόμη και από την Ιστορία των Σελευκιδών, οι οποίοι ήσαν οι σημαντικώτεροι των Επιγόνων. Για να το εννοήσει κάποιος αυτό, χρειάζεται απλώς να υπερβεί την καταδικαστική και νεκρική άγνοια η οποία κυριαρχεί ανάμεσα στους σημερινούς πληθυσμούς του πλασματικού κρατιδίου της Ελλάδας και του αποπροσανατολισμένου κράτους της Τουρκίας. Αλλά η εμβληματική μορφή και το κολοσσιαίο έργο του ιδρυτή του Τάγματος των Δερβίσηδων Τζελαλεντίν Ρουμί, δηλαδή του Τζελαλεντίν του Ρωμιού, ο οποίος έγραψε σε περσικά, τουρκικά, ελληνικά και αραβικά, σχηματίζουν μια μακρύτατη παράδοση η οποία αποσπάει την ουσία του Πλάτωνα και των Νεοπλατωνικών, την αναμειγνύει με το αληθινό Ισλάμ, και οδηγεί στον Παπαδιαμάντη και σε μας σήμερα: αυτή η ψυχική γραμμή είναι η μεγαλύτερη δυνατή προσέγγιση στην Μαρτυρία Ιησού και στα σημεία – μεταίχμια της Αποκάλυψης.

romania flags.jpg

Οι Σελτζουκιάν-ε Ρουμ Σουλτάνοι της Νίκαιας (πρώτα) και του Ικονίου (έπειτα) και οι Βασιλείς της Κωνσταντινούπολης είχαν ουσιαστικά την ίδια σημαία: τον Δικέφαλο Αετό. Αυτή είναι η μόνη αλήθεια για τις δύο Ρωμανίες: την Χριστιανική Ρωμανία και την Μουσουλμανική Ρωμανία του 11ου – 13ου αι.

Έτσι, σήμερα ακόμη, και τα δύο τμήματα του ίδιου λαού διατηρούν παραδόσεις και τραγούδια αναφορικά με την Κόκκινη Μηλιά. Στα ελληνικά, το πιο γνωστό τραγούδι, αυτό των Πυθαγόρα και Απόστολου Καλδάρα, σχετίζεται με το Μαρμαρωμένο Βασιλιά, αλλά αυτό είναι μία μόνον ερμηνεία και εφαρμογή. Με βάση τους στίχους, σήμερα έχουν απομείνει:

– ένα όνειρο

– το παραμύθι της γιαγιάς, και

– δύο πετροχελιδόνια που στάλθηκαν από τους Ρωμιούς και που έχουν μείνει στην Κόκκινη Μηλιά.

” Έστειλα δυο πουλιά στην Κόκκινη Μηλιά,

δυο πετροχελιδόνια,

μα κει εμμείνανε ……”.

Εμφανέστατη περιγραφή του ξεπεσμού, της αλλοίωσης, της μεταλλαγής και της αλλοτρίωσης των Ρωμιών μέσα στο ξένο κράτος-τάφο “Ελλάς”, εφόσον τα πετροχελιδόνια δεν καταδέχονται να επιστρέψουν. Για να επιστρέψουν τα πετροχελιδόνια, πρέπει οι Ρωμιοί να βγουν έξω από το κενοτάφιο “Ελλάς”. Ο λόγος είναι απλός:

Τα πετροχελιδόνια που “εμμείνανε” (!) στην Κόκκινη Μηλιά εκπροσωπούν ό,τι πιο αυθεντικό υπάρχει πάνω στην Γη ως ζωή. Δεν είναι λοιπόν δυνατόν να ‘αποδεχθεί’ η ζωή τον θάνατο. Μόνον όταν οι Ρωμιοί υπερβούν το νεκρικό ψεύδος “Ελλάς” και “Ελληνισμός”, θα βγουν από τον τάφο ο οποίος τους κάνει ανάξιους για τα δυο πετροχελιδόνια.

Αυτό λέει ο στίχος, είτε το κατάλαβε έτσι ο στιχουργός είτε όχι.

Υπάρχουν κι άλλες ερμηνείες, προσεγγίσεις και εφαρμογές του θέματος στα ελληνικά. Στα τουρκικά σχετίζεται με την έννοια του ορίου και της άφιξης στο όριο, δηλαδή το επίτευγμα και την υπέρβαση. Και ακριβώς αυτό είναι και η πεμπτουσία της θεματολογίας του Μαρμαρωμένου Βασιλιά, ενός συνειδητού και πιστού ανθρώπου αιχμαλωτισμένου όμως στο πένθιμο, νεκρικό περίγυρο των ψευδεπιγράφως ζώντων υπηκόων του οι οποίοι αγνοούν την ζωή και των οποίων η όποια γνώση είναι ο παρών ψευδώνυμος τάφος “Ελλάς”, ο έσχατος των κεκονιαμένων. Ο Μαρμαρωμένος Βασιλιάς είναι εγγενώς ανίκανος να εξέλθει του μαρμάρου εις το οποίον τον εγκλώβισε το ψεύδος, δηλαδή όλα όσα πιστεύουν οι υπήκοοί του και τα οποία είναι όλα ένα ανάστροφο είδωλο της Αλήθειας. Από αυτό τον σύρει έξω ο Βασιλεύς Βασιλέων της Αποκάλυψης, ο οποίος έχει ἐν τ χειρ ατο δρέπανον ξύ – ένδειξη του άνευ προηγουμένου φονικού το οποίο θα επιφέρει η Έκθεσις Αληθείας σε ένα κόσμο ψευδέστατο.

Ενδεικτικά αναφέρω λοιπόν την γνωστή επιτυχία Kızıl Elmam του Mustafa Yıldızdoğan (https://www.youtube.com/watch?v=YMEYyC3rWkw), καθώς και το γνωστό παραδοσιακό Kızılelma şarkısı (τραγούδι της Κόκκινης Μηλιάς: https://www.youtube.com/watch?v=FnkOnPgwuqs). Έχει πολύ ενδιαφέρον να προσέξεις το εποπτικό υλικό με το οποίο παρουσιάζουν τα τραγούδια αυτά εκείνοι που έκαναν τις εν λόγω αναρτήσεις. Δείχνουν σαφή αντίληψη οικουμενισμού, ορίου, επικών μαχών και ηρωϊκών επιτευγμάτων.

Πολύ μικρή σημασία έχει το ενδεχόμενο δυο άνθρωποι του ιδίου λαού και του ιδίου γένους να συγκεκριμενοποιούν διαφορετικά ή ακόμη και αντίθετα το ίδιο μυθικό και εσχατολογικό θέμα στο οποίο προσβλέπουν αναφορικά  με την ταυτήτητα και την παράδοσή τους. Αυτό οφείλεται σε μία επιφανειακή κρούστα η οποία έχει προκληθεί α) από την είσοδο κατά τον τελευταίο αιώνα αλλοτρίων και ξένων στοιχείων παιδείας στους πληθυσμούς του διαιρεμένου (σε Τουρκία και Ελλάδα) γένους των Ρωμιών και β) από την απόπειρα μεταλλαγής και καταστροφής του συγκεκριμένου γένους την οποία έχουν επί δύο και πλέον αιώνες επιχειρήσει μυσαρά έθνη και εχθρικές κυβερνήσεις οι οποίες παρουσιάζονται ως φιλικές και προξενούν διχόνοια και έριδα για να επιτύχουν τους καταστροφικούς σκοπούς τους. Αυτή η επιφανειακή κρούστα είναι τόσο ασήμαντη όσο και η ξενική πολιτική, η οποία θα πρέπει να εξαλειφθεί ολοσχερώς για να σωθεί, ανασυσταθεί και λάμψει το διηρημένο γένος του Δικεφάλου Αετού και της Κόκκινης Μηλιάς.

Αλλά παρεκκλίνω. Το θέμα του ορίου και του επιτεύγματος αναφύεται και στο παραδοσιακό ποντιακό τραγούδι που τραγουδούν ακόμη και σήμερα στα ελληνικά πολλοί Τούρκοι, όντας περισσότερο Ρωμιοί από τους Έλληνες. Το ετραγούδησε και ο Μάνος Κατράκης στο Ταξίδι στα Κύθηρα: Kırk Kırmızı Elma – Σεράντα μήλα κόκκινα. Το Ταξίδι αυτό είναι ουσιαστικά μία Επιστροφή, και συνεπώς προσέγγιση ενός ορίου. Οι στίχοι μέσα στους αιώνες έλαβαν μια διάσταση ερωτικού ή επινύμφιου τραγουδιού αλλά ασφαλώς η κατάκτηση μιας κοπέλλας από ένα παλληκάρι είναι και αυτή ένα οριακό επίτευγμα ζωής. Αλλά τι μπορεί κανείς να υποθέσει για …

Σεράντα μήλα κόκκινα, γιάβρι μ’, σ’ έναν μαντίλ’ δεμένα;

Στην περίπτωση αυτή, το παλληκάρι και η κοπέλλα είναι σύμβολα του Βασιλέως και του Γένους: ένας λαός, στο σύνολό του, ιδιαίτερα ένας Εκλεκτός Λαός, είναι πάντα μία γυναίκα ως προς τον Αυτοκράτορα.

Οι στίχοι σε δύο σάϊτς, τουρκικό και ελληνικό:

https://eksisozluk.com/kirk-kirmizi-elma–2405260

http://www.stixoi.info/stixoi.php?info=Lyrics&act=details&song_id=14690

Έχει τραγουδηθεί από πολλούς, αλλά μια ξεχωριστή, πρόσφατη ερμηνεία είναι αυτή του Adem Ekiz (που είναι περισσότερο γνωστός ως Beşköylü Adem: https://www.youtube.com/watch?v=vZxeYMzPQz0). Και εδώ είναι μία ερμηνεία από τον Γιάννη Χαραλαμπίδη και την Αθηνά Κορσαβίδου: https://music.yandex.ua/album/1634570/track/14939669 Επίσης: https://www.youtube.com/watch?v=ZmbigzjhEyw

Ως κεντρικό σημείο παιδείας ήταν φυσικό να γίνει και θέμα παιδικού θεάτρου, όπως μπορείς να παρακολουθήσεις εδώ: Kırmızı Elma – Çocuk Tiyatrosu (https://www.youtube.com/watch?v=yV8ZD9kCN_g)

kokkinh-mhlia-1.jpg

Τα παραπάνω είναι μόνον λίγες ενδεικτικές αναφορές. Πλήρης απάντηση στην ερώτηση αυτή είναι θέμα διατριβής επί υφηγεσία.

2. Είναι η Κόκκινη Μηλιά ένας συμβολισμός ή ένα φυσικό δένδρο το οποίο βρίσκεται σε μια συγκεκριμένη τοποθεσία; Σε τι έγκειται η ιερότητά του;

Δεν υπάρχει κανένας συμβολισμός αφαιρετικού χαρακτήρα. Όλοι οι συμβολισμοί εκκινούν από υπαρκτά σημεία, όντα, καταστάσεις και υποστάσεις του υλικού και του ψυχικού σύμπαντος.

Οπότε, ναι, είναι ένας συμβολισμός του ορίου, του επιτεύγματος και της υπέρβασης αλλά και ναι, είναι ένα υπαρκτό, υλικό, φυσικό δένδρο και ως εκ τούτου, όντως και υπάρχει σε ένα συγκεκριμένο τόπο.

Στην ερώτηση αυτή έχω ουσιαστικά απαντήσει στο πρώτο τμήμα της επιστολής μου αυτής. Η Κόκκινη Μηλιά είναι το Ξύλον της Ζωής: εκείνο το ιερό δένδρο το οποίο είδαν ο Αδάμ και η Εύα. Εκείνο το ιερό δένδρο το οποίο είδαν τα γένη εκείνα τα οποία στο παρελθόν ανακηρύχθηκαν ως Εκλεκτός Λαός του Θεού και επετέλεσαν ένα καθοριστικό έργο στην Παγκόσμια Ιστορία: οι Αρχαίοι Ασσύριοι και οι Αρχαίοι Ισραηλίτες. Εκείνο το ιερό δένδρο το οποίο θα δουν ο Βασιλεύς και οι στρατιώτες του τρίτου και τελευταίου γένους το οποίο στο προσεχές μέλλον θα ανακηρυχθεί ως Εκλεκτός Λαός του Θεού και στη συνέχεια θα επετελέσει ένα καθοριστικό έργο στην Παγκόσμια Ιστορία: οι Ρωμιοί. Εκείνο το ιερό δένδρο το οποίο αποτελεί κομβικό σημείο του Σύμπαντος, εφόσον κατά τις σουμεριακές – ασσυροβαβυλωνιακές περιγραφές υπάρχει ταυτόχρονα και στα τρία επίπεδα: στο Ουράνιο Σύμπαν, στο Γήϊνο Σύμπαν, και στο Χθόνιο Σύμπαν.

Η ιερότητα της Κόκκινης Μηλιάς είναι η ταυτότητα του Ξύλου της Ζωής: Δένδρο Μυστικό του Παραδείσου. Το κεντρικό σημείο του Κήπου του Θεού.

3. Αν ισχύει το δεύτερο, που ακριβώς βρίσκεται η Κόκκινη Μηλιά;

Όπως έχω ήδη αναφέρει συγκεκριμένα, η Κόκκινη Μηλιά βρίσκεται στις προς Ευφράτην υπώρειες των ανατολικών ορέων της Κομμαγηνής. Ο Ευφράτης είναι ένα από τα τέσσερα ρεύματα στα οποία διακλαδίζεται ο κεντρικός ποταμός της Εδέμ. Αναφέρεται τέταρτος: προηγούνται οι Φισών (Ινδός), Γεών (Νείλος) και Τίγρις. Αντίθετα με τα τρία πρώτα ρεύματα, για τα οποία το κείμενο της Γένεσης δίνει αναφορές και περιγραφές, για τον Ευφράτη το βιβλικό κείμενο είναι απόλυτα λακωνικό: “ δ ποταμς τέταρτος Εφράτης“. (Γένεση Β’ 14). Μυστικός ποταμός λοιπόν!

4. Ποιο είναι το χρονικό διάστημα της ζωής αυτού του Δένδρου;

Είναι σαν να θέλεις να με ερωτήσεις πόσο διαρκεί εκείνο το υλικό δημιούργημα το οποίο βρίσκεται στο κέντρο του Παραδείσου! Υπερβολή!

Το αρχετυπικό όνομά του είναι προς απάντησίν σου: το Ξύλον της Ζωής.

Το δένδρο αυτό δεν έχει ζωή: είναι η Ζωή.

Οπότε, δεν θα το αναζητήσει ο Βασιλεύς Βασιλέων μόνο και μόνο από περιέργεια ή για προσωπική του ευχαρίστηση. Θα υπάρχει ένας πολύ κρίσιμος λόγος.

Αυτό το δένδρο θα κρατήσει στην ζωή τις ελάχιστες εκατοντάδες χιλιάδων ανθρώπων οι οποίοι θα συγκεντρωθούν και σωθούν ως δίκαιοι και αληθείς από τον Βασιλέα Βασιλέων στον μεγάλο πυρηνικό όλεθρο του Τέλους. Στην κρίσιμη περίοδο, κατά την οποία – με την εξαίρεση των παραπάνω – θα εξαφανιστεί όλη η ανθρωπότητα που θα έχει μείνει εν ζωή μετά από μια σειρά εξοντωτικών πολέμων και φυσικών καταστροφών, το δένδρο αυτό θα είναι το μόνο φωτισμένο σημείο πάνω στην κατασκότεινη και κατεστραμμένη επιφάνεια της Γης. Αυτό είχε κατά νουν ο Ιησούς ο οποίος προφήτευσε ότι, σε εκείνη την τραγική περίσταση τρομερών δοκιμασιών για τους επιζώντες, “κα ε μ κολοβώθησαν α μέραι κεναι, οκ ν σώθη πσα σάρξ· δι δ τος κλεκτος κολοβωθήσονται α μέραι κεναι” (Κατά Ματθαίον ΚΔ’ 22).

5. Ποια είναι η σχέση του με άλλα Ιερά Δένδρα, τα οποία μας έχεις αναφέρει ως εκτεταμένα τεκμηριωμένα στα πλαίσια της αρχαίας ασσυροβαβυλωνιακής και της αρχαίας αιγυπτιακής θρησκείας, μυθολογίας, έπους και αποκαλυπτικής εσχατολογίας;

Μα, δεν υπάρχουν άλλα ιερά δένδρα – εκτός και αν εννοείς ως ιερό το ξύλον τοῦ εἰδέναι γνωστὸν καλοῦ καὶ πονηροῦ, δηλαδή το δένδρο της γνώσης. Είναι τα δύο ξεχωριστά δένδρα. Αναφέρονται πριν από τα τέσσερα ρεύματα και αμέσως μετά την αναφορά της υπό του Θεού τοποθέτησης του Αδάμ στον παράδεισο. Είναι από τα πιο ανεξιχνιάστα σημεία του βιβλικού κειμένου και ελάχιστοι υποψιάζονται τι μπορεί να κρύβεται πίσω από την φαινομενικά απλή και καθαρή πρόταση:

κα ξανέτειλεν Θες τι κ τς γς πν ξύλον ραον ες ρασιν κα καλν ες βρσιν κα τ ξύλον τς ζως ν μέσ το παραδείσου κα τ ξύλον το εδέναι γνωστν καλο κα πονηρο” (Γένεση Β’ 9)

Φαίνονται τόσο ισοβαρή αυτά τα δύο δένδρα, τόσο αλληλοσυμπληρούμενα και αλληλοαναιρούμενα, τόσο ανάστροφα αναμεταξύ τους, και – αποδεδειγμένα – τόσο αντιφατικά που είναι πιθανόν να τα θεωρήσει κάποιος ως δύο οντότητες ή ακόμη και ως μία. Οπότε, αν δούμε αυτή την αναφορά ως περιγραφή ενός μόνον δένδρου, καθώς και του αρνητικού ειδώλου του (το οποίο δεν αποτελεί διαφορετική ύπαρξη), τότε όλα αλλάζουν και όλα γίνονται πολύ πιο δύσκολα για τον άνθρωπο – από τον Αδάμ μέχρι σήμερα.

Αλλά αυτό είναι ένα άλλο, πολύ μεγάλο, θέμα.

Οπότε, αν δεν αναφέρεσαι στο προαναφερμένο ζήτημα, δεν πρέπει να νομίζεις ότι υπάρχουν πολλά δένδρα. Υπάρχουν μόνον πολλές προσλήψεις, πολλές θεωρήσεις, πολλές περιγραφές, πολλές μυθολογήσεις, πολλές επεξηγήσεις, πολλές εφαρμογές του ενός και μόνου ιερού δένδρου. Αλλά για την κάθε μία υπάρχει και ένας άλλος λόγος για την διαφοροποίηση, ή διάκριση, ή παρανόηση, ή αλλοίωση η οποία την χαρακτηρίζει.

Οπότε, φερ’ ειπείν, αν προσέξεις τον ναό της Ίσιδος στην Μουχαρράκα, το νοτιώτατο άκρο της Δωδεκασχοίνου στην νοτίως του Ασουάν Αίγυπτο (σημείο το οποίο ορίστηκε ως όριο μεταξύ της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και της Αιθιοπίας, δηλαδή του αρχαίου σουδανικού κράτους Κους του οποίου πρωτεύουσα ήταν η Μερόη), θα καταλάβεις γιατί ο τόπος αποδόθηκε στα ελληνικά ως Ιερά Συκάμινος. Το ιερό δένδρο της Ίσιδος ήταν κατά τις αφηγήσεις του εκεί ιερατείου μία συκάμινος. Δεν σώζεται λοιπόν κατά τύχην η ιησουϊκή αναφορά: “ε χετε πίστιν ς κόκκον σινάπεως, λέγετε ν τ συκαμίν ταύτ, κριζώθητι κα φυτεύθητι ν τ θαλάσσ, κα πήκουσεν ν μν” (Κατά Λουκάν ΙΣΤ’ 6). Ούτε και ήταν τυχαίο ότι ο Ζακχαίος “προδραμν μπροσθεν νέβη π συκομορέαν, να δ ατόν, τι κείνης μελλε διέρχεσθαι” (Κατά Λουκάν ΙΘ’ 4) ο Ιησούς, ο οποίος και από κει πέρασε, και στον Ζακχαίο μίλησε, και να μείνει προτίμησε στο σπίτι του αρχιτελώνη. Και στον Ζακχαίο εμίλησε ο Ιησούς για τον Ευγενή Άνθρωπο, ο οποίος “πορεύθη ες χώραν μακρν λαβεν αυτ βασιλείαν κα ποστρέψαι“. Μήπως λοιπόν ο Ευγενής Άνθρωπος βρίσκεται στην Ιερά Συκάμινο;

sycomore.jpg

Αναπαράσταση της Ιεράς Συκαμίνου με εσχατολογικό συμβολισμό από τον τάφο του Ινχερχάου, Ντέϊρ αλ Μαντίνα, Δυτικές Θήβες

Αλλά όλα αυτά – για όποια ενδεχομένως σωστή ή όχι χρήση έχουν προκύψει – είναι, όπως προανέφερα, πολλές και ποικίλες από τόπο σε τόπο, από πολιτισμό σε πολιτισμό, από παράδοση σε παράδοση, προσλήψεις, θεωρήσεις, περιγραφές, μυθολογήσεις, επεξηγήσεις, εφαρμογές – αν δεν είναι αλλοιώσεις ή παρανοήσεις. Όμως το ιερό δένδρο είναι μόνον ένα, και αυτό διασώζεται στην χαρακτηριστική λέξη ‘μονοδενδρίον’.

6. Ποια είναι η σχέση αυτού του Δένδρου με τον Ευγενή Άνθρωπο του Ιησού – Άρχοντα των Ελλήνων του Δανιήλ – χρυσοστεφανωμένο Βασιλέα Βασιλέων της Αποκάλυψης;

 

Ο Άνθρωπος αυτός θα το αναζητήσει, θα το βρει, θα οδηγήσει τους στρατιώτες του εκεί, και αυτοί θα είναι κατάλληλα προετοιμασμένοι για να φάνε τους καρπούς του. Πίσω από τους στρατιώτες του θα ακολουθούν και υπήκοοι του κράτους του, δηλαδή τα ήδη επανενωμένα, ελληνόφωνα και τουρκόφωνα, τμήματα των Ρωμαίων. Τότε δεν θα υπάρχουν ούτε Ελλάδα, ούτε Τουρκία, ούτε Ελληνισμός, ούτε Τουρανισμός, ούτε Έλληνες, ούτε Τούρκοι πια. Θα υπάρχουν Ρωμανία, Αυτοκρατορία, Αυτοκράτορας, αυτοκρατορικός στρατός απροσμάχητος σε παγκόσμιο επίπεδο, τουρκόφωνοι και ελληνόφωνοι Ρωμιοί, Θεϊκή Παρουσία, Συνείδηση και Ταυτότητα Εκλεκτού Λαού, και Αποστολή.

Ο όρος του Δανιήλ είναι πολύ συμβατικός: πριν από όλα το όνομα ‘Έλληνες’ είναι μια διαστροφή ήδη στην Αρχαιότητα. Οι Αχαιοί, Ίωνες, Αιολείς και Δωριείς δεν απετέλεσαν ένα σύνολο ποτέ. Αυτό φάνηκε καλλίτερα στην πρόταση η οποία κατέδειξε τους Δωριείς ως αλλότριο φύλο και τερατώδες: “Αλέξανδρος Φιλίππου και οι Έλληνες πλην Λακεδαιμονίων”. Η πρόταση αυτή ορίζει την συμμαχία Μακεδόνων (υπό βασιλέα) και Ελλήνων (χωρίς βασιλέα) και δείχνει ότι οι επάρατοι Λακεδαιμόνιοι ήταν ένα αλλότριο και μυσαρό γένος. Όλα τα άλλα ιστορικά γεγονότα είναι αδιάφορες συνέπειες περιστασιακών συμβιβασμών και ασήμαντες μικροπολιτικές τις οποίες, αν κάποιος λάβει υπόψει, πέφτει σε παγίδες και λάθος. Η ουσία είναι ότι, όταν Μακεδόνες και Έλληνες από κοινού ανέλαβαν ένα ιερό έργο υπό ένα ιερό βασιλέα και επέτυχαν κάτι το οποίο αποτελεί μικρή μόνον προτύπωση (αλλά την μόνη) του ιερού έργου του Βασιλέως Βασιλέων στο Πλήρωμα του Χρόνου, οι μυσαροί Δωριείς δεν μπορούσαν να είναι και δεν ήταν παρόντες. Η ιερότητα του έργου του Αλεξάνδρου θα έλυωνε και εξαΰλωνε τους όποιους Λακεδαιμόνιους θα έστελνε η Σπάρτη: θα έσβυναν μέσα στην εκστρατεία όπως το σκοτάδι διαλύεται από το φως.

Πέραν του θέματος αυτού σχετικά με τους Δωριείς υπάρχει ακόμη σοβαρώτερο πρόβλημα με το ψευδεπίγραφο συγκεφαλαιωτικό όνομα ‘Έλληνες’. Υπήρχε μία μεγάλη αντιπαλότητα στην Αρχαιότητα ανάμεσα σε όσους ήταν Έλληνες και σε όσους δεν ήταν αλλά ήθελαν να παρουσιάζονται ως Έλληνες. Αυτό δεν είναι μία μεμονωμένη περίπτωση και παρουσιάζεται σε αρκετούς λαούς και πολιτισμούς.

Το θέμα είναι όμως πολύ κρισιμώτερο και αρχαιότερο, διότι και αυτοί τους οποίους συμβατικά αποκάλεσα παραπάνω ‘Ελληνες’ δεν λέγονται στην πραγματικότητα έτσι και το όνομα αυτό, εμφορούμενο ιδεολογικής μυσαρότητας και βαρβαρισμού, χρησιμοποιήθηκε με καταστροφικούς σκοπούς και εις βάρος του γένους αυτού, ούτως ώστε να αποκρυφθεί το μόνο αληθινό όνομα με το οποίο συγκεφαλαιωτικά μπορούν να αποκαλούνται Αχαιοί, Ίωνες και Αιολείς. Ο μόνος, ο οποίος έχει δικαιωματικά την αρμόζουσα θέση να ορίζει ποιο είναι το σωστό συγκεφαλαιωτικό όνομα αυτών είναι ο μεγάλος ποιητής τον οποίο όλοι, από τον Πλάτωνα μέχρι τους ιστορικούς, διαχρονικά αναγνώριζαν ως τον πατριάρχη του γένους: ο Όμηρος. Εξαιτίας της ισοπεδωτικής και ψευδεπίγραφής ιστορίας την οποία οι πλείστοι σήμερα θεωρούν ως πραγματική, λίγοι αντιλαμβάνονται ότι, χωρίς την Ιλιάδα και την Οδύσσεια, Αχαιοί, Ίωνες και Αιολείς δεν θα είχαν επιβιώσει μέσα στην μυσαρή και βάρβαρη πελασγική λαίλαπα η οποία επικράτησε αμέσως μετά την πυρπόληση των μυκηναϊκών ακροπόλεων. Και το συγκεφαλαιωτικό όνομα το οποίο χρησιμοποιεί ο Όμηρος είναι το εξής: Δαναοί.

Η Ιστορία θα είχε πολύ διαφορετικό ρου, αν Ίωνες, Αχαιοί και Αιολείς είχαν καταφέρει να διατηρήσουν την αυθεντική ταυτότητά τους και να μην επηρεασθούν από εσκεμμένες παραποιήσεις, αλλοιώσεις και αναμείξεις τις οποίες οι εχθροί τους επρόβαλαν ανάμεσά τους. Αν οι Δαναοί δεν είχαν απεμπολήσει την καταγωγή τους και δεν είχαν αποδεχθεί ξενόφερτα και αλλότρια θεωρήματα και ιδέες, η προ του Αλεξάνδρου Αρχαιότητα θα ήταν πολύ διαφορετική.

Έτσι, κανένας λαός, κανένα ιερατείο, κανένας ιστορικός και κανένας χρονικογράφος σε Μεσοποταμία, Αίγυπτο και Ιράν δεν χρησιμοποίησε την αισχρή και μυσαρή λέξη “Έλληνες”. Η ταυτότητα των τριών φύλων, των Αχαιών, των Αιολέων και των Ιώνων, ως Δαναών ήταν γνωστή αλλά σε ασσυροβαβυλωνιακά, αιγυπτιακά, χιττιτικά και φοινικικά κάθε φορά που αναφέρονταν σε ένα από τα τρία φύλα το αποκαλούσαν με την ονομασία του.

Οπότε, ο Δανιήλ δεν μιλάει για κανένα Άρχοντα των ‘Ελλήνων’ (και αυτό είναι ένα από τα πολλά λάθη της ιστορικής μετάφρασης των Ο’) αλλά για τον Άρχοντα των Ιώνων και πολύ σωστά μάλιστα, διότι αναφέρεται στην Ιωνία της Μικράς Ασίας από όπου αυτός ο Άνθρωπος προέρχεται. Η εβραϊκή λέξη Γιαβανίμ προέρχεται από τις αντίστοιχες φοινικικές, χαναανικές, αιγυπτιακές και ασσυροβαβυλωνιακές ονομασίες των Ιώνων (Γιαντνάνου, Γιαβάνου, Γιουνάνου), και είναι πρώτον γνωστή σε αιγυπτιακά κείμενα της 2ης προχριστιανικής χιλιετίας.

Ο Άρχων των Ιώνων λοιπόν θα ανεύρει το Μονοδενδρίον της Ζωής και θα το μεταφέρει στην πρωτεύουσά του. Η μεταφορά δένδρων και γης (χώματος) στην ασσυροβαβυλωνιακή και αιγυπτιακή Αρχαιότητα αποτελούσε κορυφαία ιεροτελεστία, την οποία σαφώς και μπορεί να επιτελέσει ο Άρχων των Ιώνων ως Βασιλεύς και Αρχιερεύς. Μόνον έτσι θα διατηρήσει την Ζωή στην Νέα Πόλη την οποία θα ανεγείρει ως Κιβωτό για την επερχόμενη καταστροφή του κόσμου. Είναι λοιπόν μια επείγουσα και κρίσιμη υπόθεση. Από αυτό κρίνεται η επιβίωση του ανθρωπίνου γένους. Αλλά τίποτα δεν θα είναι δυνατόν χωρίς την απαιτούμενη προετοιμασία των στρατιωτών και των υπηκόων του. Αυτοί δεν θα έχουν τίποτα το κοινό με τον σημερινό κόσμο. Θα είναι όλοι τους σαν τον Ιησού, ο οποίος αναφορικά με τον σημερινό κόσμο είπε: “ρχεται γρ το κόσμου ρχων, κα ν μο οκ χει οδέν” (Κατά Ιωάννην ΙΔ’ 30).

7. Τι σημαίνει να φτάσουν οι Ρωμιοί στην Κόκκινη Μηλιά και τι σημαίνει η παράδοση ‘να διώξουμε τους Τούρκους μέχρι την Κόκκινη Μηλιά’;

Σημαίνει ότι οι Ρωμιοί απέρριψαν το σημερινό νεκρικό πλαίσιο στο οποίο οι εχθροί του Θεού και του Εκλεκτού Γένους των Ρωμιών (ή Δαναών) τους έχουν περικλείσει με σκοπό να τους αποτρέψουν από το έργο το οποίο έχουν να επιτελέσουν και το οποίο είναι το σημαντικώτερο από όσα έχουν αυτοί ποτέ διεκπεραιώσει, και – γενικώτερα – από όσα έχουν διεκπεραιωθεί στην ανθρώπινη ιστορία.

Σημαίνει ότι οι Ρωμιοί απέρριψαν το ψεύδος του σημερινού κόσμου, της γενεάς ταύτης, και απέκτησαν την πραγματική συνείδησή και ταυτότητά τους την οποία έχουν σήμερα απεμπολήσει.

Σημαίνει ότι οι Ρωμιοί έχουν εφαρμόσει τις εντολές του Ιησού “γαπήσεις τν πλησίον σου ς σεαυτόν” (Κατά Ματθαίον ΚΒ’ 37-39) και “γαπτε τος χθρος μν, ελογετε τος καταρωμένους μς, καλς ποιετε τος μισοσιν μς κα προσεύχεσθε πρ τν πηρεαζόντων μς κα διωκόντων μς“. (Κατά Ματθαίον Ε’ 44) στις σχέσεις, την στάση και την συμπεριφορά τους προς τους αδελφούς τους στην Τουρκία και προς τα γειτονικά έθνη. Αυτό συνεπάγεται ότι δεν πρόκειται ποτέ να φθάσουν στην Κόκκινη Μηλιά Έλληνες σε αντιπαλότητα, σύγκρουση, ή πόλεμο με τους Τούρκους, επειδή ό,τιδήποτε τέτοιο είναι αυτοκαταστροφικό, αυτοκτονικό και νεκρικό. Είναι επίσης αντιθεϊκό επειδή αποτελεί έμπρακτη απόρριψη του έργου το οποίο ο Θεός έχει αποφασίσει να δώσει σε όλους τους Ρωμιούς των οποίων δεν ανέχεται καμμία εμφύλια έριδα. Αυτό συνεκδοχικά παραπέμπει σε ενεργό, ιερή (και όχι ‘πολιτική’) ένωση των ελληνοφώνων και τουρκοφώνων Ρωμιών, κάτι που αυτόματα μεταβάλλει την έννοια της λέξης “Ρωμιός” στην ερώτησή σου. Δηλαδή, ναι, οι Ρωμιοί θα φθάσουν στην Κόκκινη Μηλιά αλλά θα είναι όλοι οι Ρωμιοί, συνεπώς όχι μόνον οι ελληνόφωνοι αλλά και οι τουρκόφωνοι.

Σημαίνει ότι οι Ρωμιοί έχουν διδαχθεί και απολύτως αφομοιώσει την κομβικής σημασίας για την Δημιουργία του Σύμπαντος ηθική αρχή στην οποία αναφέρθηκε ο Ιησούς λέγοντας “πς ψν αυτν ταπεινωθήσεται κα ταπεινν αυτν ψωθήσεται” (Κατά Λουκάν ΙΔ’ 11). Κανένας δεν μπορεί να περπατήσει πάνω στα νερά της λίμνης ή στον αέρα και στα σύννεφα χωρίς να έχει ταπεινώσει εαυτόν. Κανένας βασιλιάς, κανένας μεγιστάνας, κανένας στρατιώτης. Και ο Βασιλεύς Βασιλέων οδηγεί το στράτευμά του πάνω σε σύννεφα: “κα δο νεφέλη λευκή, κα π τν νεφέλην καθήμενος μοιος υἱῷ νθρώπου, χων π τς κεφαλς ατο στέφανον χρυσον κα ν τ χειρ ατο δρέπανον ξύ” (Αποκάλυψη ΙΔ’ 14)

Σημαίνει ότι οι Ρωμιοί, έχοντας αντιληφθεί την ματαιότητα των ανά την Ιστορία πολεμικών αναμετρήσεων, όπου οι στρατιώτες σκοτώνουν για να σκοτωθούν, κατενόησαν πλήρως την πρόταση του Ιησού “πάντες γρ ο λαβόντες μάχαιραν ν μαχαίρ ποθανονται” (Κατά Ματθαίον ΚΣΤ’ 52). Δηλαδή θα έχουν μάθει από τον Άρχοντα των Ιώνων να είναι οι Στρατιώτες της Αγάπης. Μόνον έτσι θα αποτελέσουν την δύναμή του, θα τον ακολουθούν επί την νεφέλην,  και θα επελαύνουν με τα υλικά σώματά τους αμειγώς αιθερικά, και συνεπώς απρόσβλητα και απροσμάχητα.

Κανένας δεν φθάνει στην Κόκκινη Μηλιά χωρίς να έχει αποβάλει ολόκληρο τον σημερινό εαυτό του, απορρίψει τις θεωρίες, ιδέες, σκέψεις, επιθυμίες και συναισθήματά του, εγκαταλείψει την περιουσία του, και παρατήσει τους συγγενείς και φίλους. Γιατί απλά αν φθάσει έτσι, θα είναι ανάξιος, και δεν θα δει την Κόκκινη Μηλιά, ούτε και θα καταλάβει που ευρίσκεται. Και αυτό ακριβώς θα συμβεί σε όλο το στράτευμα του Βασιλέως Βασιλέων και σε όλους τους Ρωμιούς οι οποίοι θα έχουν επιζήσει έως τότε. Θα έχουν φύγει από τα σπίτια τους, θα έχουν χαρεί βλέποντας τις περιουσίες τους να καίγονται, θα έχουν αποστρέψει τα βλέμματά τους από το σύνολο των σημερινών υλικών ενδιαφερόντων τους, και θα έχουν επανεύρει τον ενδότερό εαυτό τους γενόμενοι ένας λαός στρατοπέδων.

Κανένας δεν φθάνει στην Κόκκινη Μηλιά στερούμενος της αυτογνωσίας του και αρνούμενος τμήμα του γένους του ή χωριζόμενος από τους αδελφούς του. Συνεπώς, η επανένωση των ελληνοφώνων με τους τουρκόφωνους Ρωμιούς θα έχει ήδη επιτευχθεί και μαζί θα φθάσουν οι πρώτοι άξιοι να γονατίσουν στον ιερό τόπο.

Τέλος, η εκεί άφιξη των Ρωμιών συνεπάγεται α) ολοκλήρωση του πρώτου, μικρού ή υποδεέστερου, τμήματος του έργου τους, το οποίο περιλαμβάνει την ταύτιση, συνένωση και αυτοπροσδιορισμό των Ρωμιών εντός των ορίων τους, και β) έναρξη του δευτέρου και σημαντικού τμήματος του έργου τους, δηλαδή την σύνταξη όλης της γης σε μία Οικουμένη.

Στο δεύτερο σκέλος της ερώτησής σου, αναφέρεσαι στην παράδοση ‘να διώξουμε τους Τούρκους μέχρι την Κόκκινη Μηλιά’. Αυτή η έκφραση είναι εμφανώς πολύ μεταγενέστερη της αρχικής σύλληψης του θέματος ή ακόμη και της προσαρμογής του θέματος στους ακριτικούς αγώνες των Παυλικιανών Ηρώων της Ρωμιοσύνης. Τούρκοι δεν είχαν εμφανιστεί, όταν επί αιώνες οι αυθεντικώτεροι των Χριστιανών Ρωμιών μάχονταν να κρατήσουν το όριο του Ευφράτη και τα βουνά του Αντίταυρου από την Γερμανίκεια και την Μελιτηνή μέχρι την Θεοδοσιόπολη. Οπότε, η μεταγενέστερη ευχή απώθησης των Τούρκων μέχρι τα σημεία εκείνα έχει τον χαρακτήρα διαίρεσης και διχόνοιας ανάμεσα στους Ρωμιούς, οι οποίοι δεν αναγνώριζαν πλέον ως αδέρφια τους εκείνους τους αντι-Κωνσταντινουπολίτες Ρωμιούς που είχαν προτιμήσει το σελτζουκικό Ισλάμ, ως καλλίτερη και αυθεντικώτερη έκφραση των αξιών της Ρωμιοσύνης, από την κωνσταντινουπολίτικη Ορθοδοξία.

Αυτών η στάση και κίνηση απέδειξε πόσο λαθεμένη ήταν η εμφυλιακή εικονολατρική πλευρά της Κωνσταντινούπολης η οποία με αίσχιστα φληναφήματα επέβαλε ως καθήκον των Χριστιανών ό,τι απέρριπτε διαρρήδην ο Ιησούς, δηλαδή την χρήση και την λατρεία των εικόνων.

Αντί η αυτοκρατορική εξουσία της καταρρέουσας ορθόδοξης Ρωμανίας του 11ου αιώνα να αντιληφθεί την οικτρή κατάσταση στην οποία είχε περιέλθει μετά την οριστικοποίηση του Σχίσματος και την σύσταση της σελτζουκικής μουσουλμανικής Ρωμανίας (δηλαδή δύο πολύ καθοριστικά γεγονότα που συνέβησαν μέσα σε λιγώτερο από 20 χρόνια στο δεύτερο μισό του 11ου αιώνα και που εχάραξαν πολύ βαθειά αποτυπώματα για μια χιλιετία) και να αντιδράσει με γνώμονα το συμφέρον όλων των Ρωμιών, την προστασία της αυτοκρατορίας, και την μέριμνα για τους υπηκόους της Οικουμένης, επέμεινε στη θεολογική της εμπλοκή και διαστροφή, στο αδιέξοδο το οποίο οδηγούσε στην συμφορά, και στον δρόμο τον οποίο της είχε ανοίξει Εκείνος που ήθελε το τέλος της. Εκατομμύρια Ρωμιών του πρότερου Ιουστινιάνειου κράτους εγκαταλείφθηκαν στη μοίρα τους στην Καρχηδόνα και τη Σικελία, στη Νότια Ιταλία και την Αίγυπτο, στη Συροπαλαιστίνη, την Μεσοποταμία και τον Αντίταυρο, στον Αίμο και τον Καύκασο. Όταν χάθηκε η Ανατολή, η Καππαδοκία, η Ιωνία και ο Πόντος, η αυτοκρατορία είχε πλέον ξεπέσει στο θλιβερό επίπεδο ενός ψευδο-βασιλείου αντίδρασης, μίσους και βαρβαρισμού όπως στην Ιβηρική η Καστίλλη. Αλλά ενώ στην Ιβηρική μπορούσε να σταθεί ένα βασίλειο σαν την Καστίλλη και τελικά στάθηκε, στην Κωνσταντινούπολη ήταν αδύνατο να συμβεί κάτι τέτοιο λόγω του συγκεκρικμένου γεωγραφικού ντετερμινισμού, και το λείψανο της Ρωμανίας αφού παρέπαιε επί αιώνες έπεσε.

Αν θα είχε η κωνσταντινουπολίτικη παποκαισαρική εξουσία απλή έστω αίσθηση του Ιουστινιάνειου Οικουμενισμού – η οποία είναι η πεμπτουσία και το απόγειο της χριστιανικής αυτοκρατορίας -, θα είχε νωρίς αντιληφθεί την εθελούσια προσχώρηση σημαντικών πληθυσμών της Ανατολής στο σελτζουκικό ρωμέϊκο Ισλάμ και θα είχε συστηματικά οργανώσει την μετάφραση του Κορανίου, των Χαντίθ, των κορυφαίων ιστορικών κειμένων, φιλοσοφικών πραγματειών, και θεολογικών ερμηνειών της ισλαμικής θρησκείας στα ελληνικά, έτσι ώστε οι Ρωμιοί της Ανατολίας οι οποίοι απεδέχοντο το Ισλάμ να μη χρειάζεται να απεμπολήσουν την γλώσσα τους και την ταυτότητά τους ως υπηκόων της αυτοκρατορίας. Η χούτμπα (το κήρυγμα πριν την προσευχή της Παρασκευής) θα γινόταν στα ελληνικά, το Κοράνιο θα διδασκόταν στα ελληνικά στην κάθε μεντρεσά, και η ομολογία της ισλαμικής πίστης θα γινόταν στα ελληνικά, ενώ μόνον το εμβληματικό αζάν (πρόσκληση σε προσευχή πεντάκις το εικοσιτετράωρο) θα απαγγελλόταν στα αραβικά.

Αν θα είχε η κωνσταντινουπολίτικη παποκαισαρική εξουσία απλή έστω αίσθηση του Ιουστινιάνειου Οικουμενισμού, θα είχε προσέξει τι είχε συμβεί στον ευρύτερο χώρο του ιρανικού οροπεδίου και της Κεντρικής Ασίας στην περίοδο από τον Ηράκλειο μέχρι τον Βουλγαροκτόνο. Αφού η σασανιδική αυτοκρατορία του Ιράν (ένα κράτος τόσο οικουμενιστικό, τόσο πολύγλωσσο και τόσο πολυφυλετικό όσο και το ρωμαιοχριστιανικό) κατέρρευσε στη διάρκεια των πρώϊμων ισλαμικών επελάσεων (αντίθετα με την Ρωμανία η οποία απώλεσε μόνο τις ανατολικές και νότιες επαρχίες της), οι Πέρσες οργάνωσαν συστηματικά την περσική μετάφραση του συνόλου των ιερών κειμένων της νεοαφιγμένης θρησκείας, εξιράνισαν σε μεγάλο βαθμό την ισλαμική θεολογία, φιλοσοφία, ιστορία, λογοτεχνία, τέχνη, γράμματα, επιστήμες, πολιτισμό, παιδεία και – επιπλέον – χαλιφατική εξουσία, ώστε στην κορυφή του βαγδάτειου χαλιφάτου (γύρω στο 800 – δηλαδή μόλις 170 χρόνια μετά τον θάνατο του Μωάμεθ) η ισλαμική αυτοκρατορική εξουσία να θυμίζει σχεδόν απεικόνιση του σασανιδικού μεγαλείου των χρόνων του Χοσρόη Α’ (Ανοσάκ Ραβάν/Ανουσιρβάν: ‘αυτού με την Αθάνατη Ψυχή’). Η μετά τον Χαρούν αρ-Ρασίντ ιστορία του ισλαμικού χαλιφάτου και μέχρι την εμφάνιση των Τούρκων στο προσκήνιο σωστά αποκαλείται από τους ειδικούς ως “Περσικό Ιντερμέτσο”. Ενώ η αρχική ισλαμική ιστορία είναι μία σχεδόν αμειγώς αραμαϊκή ιστορία με υεμενικές και κοπτικές πινελιές, στα μέσα ισλαμικά χρόνια από την Ινδία και την Κεντρική Ασία μέχρι την Ανατολική Αφρική, την Σαχάρα και την Ανδαλουσία, ουσιαστικά παρατηρούμε μία θεαματική επιστροφή των Περσών και του ιρανικού πολιτισμού. Ό,τι δεν κατάφεραν οι Δαρείος και Ξέρξης, δηλαδή να κατακτήσουν την Καρχηδόνα και την Δύση, το κατάφεραν οι ιρανικής καταγωγής Μπαρμακίδες μεγιστάνες του βαγδάτειου χαλιφάτου και οι Μπουαϊχί Σάχηδες του Ιράν, οι οποίοι αναγνωρίζοντας την κατ’ όνομα εξουσία του χαλίφη της Βαγδάτης επέβαλαν τις επιλογές τους και καθόρισαν τις εξελίξεις από την Κίνα και την Ινδονησία μέχρι τον Ατλαντικό. Αυτές οι αλήθειες σχετικά με την ισλαμική ιστορία είναι γνωστές σε όλους τους ειδικούς ανατολιστές και ισλαμολόγους αλλά αποσιωπούνται συστηματικά και εγκληματικά έτσι ώστε να προωθούνται παρερμηνείες και αλλοιώσεις προς όφελος του ψευτο-δόγματος των ισλαμιστών οι οποίοι είναι τα δημιουργήματα των ανατολιστών και των ισλαμολόγων και δεν αποτελούν καμμιά θεωρητική – ιδεολογική – πολιτιστική – θρησκευτική συνέχεια των ισλαμικών χρόνων και είναι ολοσχερώς ξένο σώμα ως προς το ιστορικό Ισλάμ.

Αλλά το καταδικαστικό ιστορικό συμπέρασμα για την παποκαισαρική εξουσία της Ορθόδοξης Ρωμανίας του 11ου και του 12ου αιώνα είναι το εξής: αδιαφορώντας για τις ανάγκες των Ρωμιών που απέρριπταν τις ψευδεπίγραφες χριστιανικές επιταγές του κωνσταντινουπολίτικου πατριαρχείου, και αρνούμενη να προσφέρει τα ελληνικά ως μέσον επικοινωνίας και εκπαίδευσης των Ρωμιών που προσχωρούσαν στο Ισλάμ, η οικουμενιστική αυτοκρατορία μετετράπη σε ένα διχαστικό και άχρηστο κράτος, σε μια ιστορική ασημαντότητα την οποία δεν είχαν δυσκολία να εκμηδενίσουν το 1204 οι Σταυροφόροι και το 1453 οι Οθωμανοί. Αλλά το λάθος ήταν ολότελα δικό τους: οι μεγιστάνες της Βασιλεύουσας είχαν από μόνοι τους προτιμήσει τον Θάνατο από την Ζωή.

Οπότε, αν θα έβλεπα μια σημασία και ένα νόημα σήμερα στην έκφραση ‘να διώξουμε τους Τούρκους μέχρι την Κόκκινη Μηλιά’, θα έλεγα ότι σημαίνει και πολύ σωστά μάλιστα ότι οι ελληνόφωνοι και τουρκόφωνοι Ρωμιοί θα πρέπει, αφού αντιληφθούν την ταυτότητά τους ως ενός γένους, να αποπέμψουν από μέσα τους τους κακούς εαυτούς τους, την κακή πλευρά των εαυτών τους, μέχρι πέρα μακριά, έξω από τα σύνορα της μίας και ενιαίας χώρας τους από την Σικελία και το Ιόνιο μέχρι τον Ευφράτη και τη Μαύρη Θάλασσα.

8. Αν κάποιος βρεθεί σήμερα στην τοποθεσία όπου βρίσκεται η Κόκκινη Μηλιά, θα δει το δέντρο αυτό; Θα μπορεί να το ακουμπήσει; Να κόψει ένα μήλο και να το φάει;

Εξαρτάται από το ποιος θα είναι ο άνθρωπος. Εξαρτάται από το αν θα έχει απορρίψει απόλυτα, αδιάλλακτα και αμετάκλητα τον σημερινό κόσμο, την “γενεάν ταύτην”. Ακόμη και όσοι ισχυρίζονται ότι πιστεύουν στα δόγματα της θρησκείας τους, κατ’ ουσίαν ψευδώς διατείνονται ότι είναι θρήσκοι διότι έχουν μία εντελώς υλιστική αντίληψη του κόσμου, είναι υλιστικά άτομα, και απέχουν πολύ από το να είναι ένα ηθικώς καθαροί άνδρες άξιοι να δουν το κεντρικό σημείο του Παραδείσου.

Το ερώτημα αν μπορεί κάποιος να δει όντως και να ακουμπήσει το Ξύλον της Ζωής είχε πολύ απασχολήσει τους Ασσυροβαβυλώνιους, τους Χιττίτες, τους Αιγύπτιους και τον Ζωροάστρη. Το ίδιο ερώτημα απασχόλησε τους βιβλικούς προφήτες, τον Ιησού και τον Μωάμεθ. Είναι ένα σημείο μεταίχμιο της ανθρωπότητας.

Κανένας δεν μπορεί να δει το Μονοδενδρίον, ακόμη και αν κατά σύμπτωση βρίσκεται μπροστά του (και πάρα πολλοί έχουν βρεθεί), από όσους δέχονται τον σημερινό κόσμο με τις ψευδείς θρησκείες οι οποίες είναι όλες προσβλητικά του ανθρώπου και βλάσφημα συστήματα τα οποία επικαλούνται τον Θεό για την ανομία τους. Όσες θρησκείες δεν εξηγούν στον καθένα πιστό τι είναι η ψυχή του και πως μπορεί να επικοινωνήσει και να συντονιστεί με την ψυχή του, να ενεργοποιηθεί σε ψυχικό επίπεδο και να δράσει σε αγαστή συνεργασία ψυχής και σώματος είναι ψευδέστατες. Οι περιγραφές και οι αφηγήσεις περί ψυχής σε ιερά κείμενα θρησκειών δείχνουν από μόνες του πόσο μακριά από την αρχική τους αλήθεια έχουν εκτροχιασθεί όλες οι θρησκείες σήμερα. Ο Ιησούς επετίμησε τον Πέτρο όταν εκείνος δεν μπορούσε να περπατήσει πάνω στα νερά της λίμνης. Για την σημερινή όμως ψευδεπίγραφη Χριστιανωσύνη, όλο αυτό είναι μια χαριτωμένη αφηγήση, όχι μία ικανότητα του κάθε πιστού.

Ένας άνθρωπος ο οποίος είναι τόσον κακούργος ώστε να εργάζεται για ένα από τα σημερινά κράτη, ή διεθνείς οργανισμούς, ή διεθνείς εταιρείες, ένα άτομο το οποίο αναπαράγει ένα από τα υπαρκτά σήμερον συστήματα συμπεριφοράς και αξιών, ιδεολογίες, θεωρίες, επιστήμες ή τέχνες, ένας άνδρας που αξιολογεί σήμερα ως απαραίτητα ή έστω σημαντικά στοιχεία της καθημερινής ζωής του την ιδιοκτησία, την μισθωτή εργασία σε υπηρεσίες του παγκόσμιου συστήματος, την υλική διασκέδαση κάθε μορφής, και τον έρωτα (όπως και την ικανοποίηση της όποιας σαρκικής επιθυμίας), κάποιος που στηρίζει την ζωή του στην σημερινή τεχνολογία, βιομηχανία, καταναλωτισμό, και εν γένει ακολουθεί το οποιονδήποτε σήμερα αποδεκτό μονοπάτι ζωής, από μόνος του ακυρώνει την ικανότητά του να δει την Κόκκινη Μηλιά. Οι σκέψεις, τα συναισθήματα, και οι επιθυμίες του, τις οποίες απέτυχε να εκμηδενίσει, ο πρότερος βίος του, για τον οποίο δεν μπόρεσε να μετανοήσει, οι συσσωρευμένες αναμνήσεις του, τις οποίες δεν στάθηκε ικανός να σβύσει, και το υλικό περιβάλλον του (όλων των επιπέδων και διαστάσεων), το οποίο δεν κατάφερε να απαρνηθεί, τον εμποδίζουν.

Καθώς ο κόσμος τις τελευταίες δεκαετίες κατρακυλάει προς την καταστροφή και το ανθρώπινο γένος οδηγείται από την χθεσινή εξαθλίωση του υλικού πλουτισμού στην αυριανή πυρηνική εξαΰλωση, μόνον όσοι σημειώσουν επιτυχία στα αναφερμένα στην προηγούμενη παράγραφο δύσκολα τολμήματα, θα μπορέσουν να επιβιώσουν. Αυτών τα μάτια θα είναι ικανά να δουν το Μονοδενδρίον. Αυτή η ανέσπερη ευλογία θα οφείλεται στο γεγονός ότι θα έχουν αντιληφθεί από ποια ρήματα (δηλαδή πράξεις) θα πρέπει να απέχουν. Παραβάλλοντας τις ημέρες του Υιού του Ανθρώπου στο Πλήρωμα του Χρόνου με την εποχή του Νώε και τον καιρό του Λωτ, ο Ιησούς απαριθμεί κυριολεκτικά τις αμαρτωλές πράξεις (και τις αντιλήψεις ή επιθυμίες που οδηγούσαν σ’ αυτές), οι οποίες υπήρξαν η αιτία των παλαιών καταστροφών, και τις παρουσιάζει ως πανομοιότυπες εκείνων οι οποίες θα επισύρουν τον τελικό όλεθρο στις ημέρες του Υιού του Ανθρώπου στο Πλήρωμα του Χρόνου. Επί λέξει:

κα καθς γένετο ν τας μέραις Νε οτως σται κα ν τας μέραις το υο το νθρώπου·

σθιον, πινον, γάμουν, ξεγαμίζοντο, χρι ς μέρας εσλθε Νε ες τν κιβωτόν, κα λθεν κατακλυσμς κα πώλεσεν παντας.

μοίως κα ς γένετο ν τας μέραις Λώτ· σθιον, πινον, γόραζον, πώλουν, φύτευον, κοδόμουν·

δ μέρ ξλθε Λτ π Σοδόμων, βρεξε πρ κα θεον π᾿ ορανο κα πώλεσεν παντας.

κατ τ ατ σται μέρ υἱὸς το νθρώπου ποκαλύπτεται“. (Κατά Λουκάν ΙΖ’ 26-30)

Στο κείμενο αυτό, ο Ιησούς τονίζει ότι το να παντρεύεσαι και να δίνεις σε γάμο, το να τρως και να πίνεις, το να αγοράζεις και να πουλάς, το να οικοδομείς, και ακόμη το να φυτεύεις είναι πράξεις οι οποίες οδηγούν στο τέλος των κοινωνιών από τις οποίες εξήλθον οι Νώε και Λωτ. Με άλλα λόγια, στρέφεται εναντίον όλης της οργάνωσης της κοινωνίας η οποία φτάνει σήμερα έχοντας ξεκινήσει από τη Νότια Μεσοποταμία στις αρχές της 4ης προχριστιανικής χιλιετίας με την ανοικοδόμηση οικιστικών συναθροίσεων – καρκινωμάτων μέσα στη φύση και τον σχηματισμό των πρώτων μικρών πόλεων-κρατών. Εάν απέρριψαν αυτά οι Νώε και Λωτ, έχουμε κάθε λόγο να πιστεύουμε ότι και ο Υιός του Ανθρώπου στο Πλήρωμα του Κόσμου θα αρνηθεί όλα αυτά. Όσοι τον ακολουθήσουν θα έχουν το προνόμιο να δουν την Κόκκινη Μηλιά και να φάνε από τον καρπό της. Το ίδιο ισχύει και για όλους όσοι σε οποιεσδήποτε εποχές αντιλήφθηκαν το νόημα των παραπάνω λόγων του Ιησού, καθώς και την ορθότητα και την φυσικότητα των νόμων που επιβάλλουν μια τέτοια στάση ζωής, νοοτροπία και συμπεριφορά.

Έχει σημασία να έχει πάψει κάποιος όλα αυτά, αλλά έχει επίσης σημασία να ξέρει κάποιος ότι πρέπει να τα πάψει και να προσπαθεί προς αυτή την κατεύθυνση. Όπως επίσης έχει σημασία να αντιλαμβάνεται κάποιος όλα αυτά και να είναι θετικά προδιατεθειμένος ως προς τους λόγους του Ιησού και να κατανοεί την ασημαντότητα αυτών των υλικών απασχολήσεων, δηλαδή να μην απασχολείται με όλα αυτά και μην τους δίνει καμμιάν απολύτως σημασία. Ένα άτομο, το οποίο δεν ενδιαφέρεται να έχει στην κτήση του το ο,τιδήποτε και δεν αναζητάει όρους μονιμότητας, συμμετοχής, ασφάλειας και επιτυχίας στον ξεγραμμένο αυτό κόσμο, είναι ένας άνθρωπος καθαρός που αναζητεί την καθαρότητα. Αυτού τα μάτια μπορεί ενδεχομένως να δουν το ιερό δένδρο αν τα βήματά του τον φέρουν κατά κει. Όπως και άλλοι σε διάφορες εποχές τιμήθηκαν για τις επιλογές τους και την εκ μέρους τους αποφυγή συμμετοχής στον βρωμερό κόσμο των εποχών τους (που είναι στην ουσία ο ίδιος με τον σημερινό: “η γενεά αύτη”) με την θεόσταλτη παροχή ενός οράματος του ιερού δένδρου.

9. Τι σήμαινε για τους αρχαίους λαούς το να φάει κάποιος τον Καρπό του Ιερού Δένδρου;

 

Αιώνια ζωή. Αυτό το οποίο αναφέρεται στην Αποκάλυψη ως φυσική κατάσταση στην Γη μετά την αιχμαλωσία του Σατανά, του Αντιχρίστου και του Ψευδοπροφήτη:  θα εξαφανιστούν η θάλασσα και τα νησιά, θα υπάρχει νέος ουρανός, και δεν θα υπάρχει θάνατος.

Το τι νοεί σήμερα ο ξεπεσμένος και παραστρατημένος άνθρωοπος ως ζωή και θάνατο είναι ολότελα λάθος. Η παρούσα ζωή είναι ο φρικτώτερος θάνατος, ενώ, μόνον όταν υπάρχει συνειδητή και αισθητή συνύπαρξη και συνεργία ψυχής και σώματος, ο άνθρωπος είναι εν ζωή. Για τα μέτρα της αρχικής ζωής, σήμερα ο άνθρωπος διαβιώνει ένα νεκρικό Κάτω Κόσμο πάνω στην ίδια την επιφάνεια της Γης. Δεν είχαν από σύμπτωση οι Ασσυροβαβυλώνιοι συνθέσει τον επικό και δραματικό μύθο “Κάθοδος της Ιστάρ στον Κάτω Κόσμο”: αυτή είναι η νεκρική ψευδοζωή της Ανθρωπότητας από την Πτώση μέχρι την Επανάκαμψη.

Οπότε, όχι χωρίς νόημα οι υπέρτατοι σοφοί της Ασσυρίας και της Βαβυλώνας, μυθολογώντας το Γκισγκιντά, το Δένδρον της Ζωής, το τοποθέτησαν στις Πύλες του Στερεώματος, φρουρό της εισόδου στο Ουράνιο Σύμπαν το οποίο καταλαμβάνει  όλο το άνω κοίλο τμήμα της Σφαίρας του Σύμπαντος. Εκεί κανένας άνθρωπος μετά τον Κατακλυσμό δεν μπορεί να φθάσει, εκτός από τον ισόθεο Νικητή του Κατακλυσμού Ουτ Ναπιστίμ, τον αρχετυπικό, αληθινό ασσυροβαβυλωνιακό Νώε. Το ίδιο το Γκισγκιντά βρίσκεται και στο Κέντρο της Πολιτείας του Κάτω Κόσμου ολότελα απρόσβλητο και απροσέγγιστο από όλες τις εκεί ενδημικές, εφιαλτικές υπάρξεις, περιτριγυρισμένο και προστατευμένο από τα Δύο Παγώνια. Και αντίστοιχα, το Ιερό Δένδρο βρίσκεται και στο Ουράνιο Σύμπαν, ως δοκιμασία και υπόσχεση για τον Ετάνα, τον αρχετυπικό, αυθεντικό, ασσυροβαβυλωνιακό Μεσσία.

Το είχαν συναντήσει στην Νινευή των Σαργωνιδών, το Γκισγκιντά. Εκείνοι οι οποίοι δέχθηκαν το Κήρυγμα του Ιωνά, δηλαδή όλος ο λαός των Ασσυρίων, ο Αυτοκράτορας του Σύμπαντος (σαρ κισάτι) Σαρρούκιν (Σαργών, 722-705), και οι τρεις διάδοχοί του, Σιναχειρίμπ (705-681), Ασσαρχαδδών (681-669), και Ασσουρμπανιπάλ (669-625), είχαν ιερουργήσει ενώπιον του Ξύλου της Ζωής και το είχαν ενστερνισθεί. Και γι’ αυτό είχαν τότε διεκπεραιώσει το Μυστικό Έργο το οποίο τους είχε ανατεθεί και του οποίου η απόληξη φθάνει στην Επιστροφή των Ασσυρίων πίσω στον τόπο τους κατά το Πλήρωμα του Χρόνου. Κανένα από τα τρία τμήματα του διαχρονικού Εκλεκτού Λαού δεν μπορεί να επιτελέσει το Έργο του, αν δεν φθάσει στο επίπεδο να δει και ακουμπήσει το Ξύλον της Ζωής και να φάει από τους καρπούς του.

a.jpg

Οι Κήποι των Ανακτόρων του Ασσουρμπανιπάλ στη Νινευή, τόπος ιεροτελεστιών και ιερών γευμάτων ενώπιον του Ιερού Δένδρου

Αλλά όλα τότε είχαν ξεκινήσει από την δοκιμασία του Ιωνά εις την κοιλίαν του κήτους. Εκείνη η υπέρτατη δοκιμασία, την οποία δεν εδοκίμασε κανένας άλλος άνθρωπος ή προφήτης στην Ιστορία της Ανθρωπότητας, προτύπωσε την αντίστοιχη δοκιμασία, την οποία θα περάσει ο Υιός του Ανθρώπου και Βασιλεύς Βασιλέων, ακριβώς όπως ο Ιωνάς: αμέσως πριν την ανάληψη του προορισμένου έργου του. Αυτό είναι λοιπόν ένα γεγονός, το οποίο δεν έχει ακόμη συμβεί, αλλά ο Ιησούς το είχε δει και αναφέρει:

σπερ γρ γένετο ωνς προφήτης ν τ κοιλί το κήτους τρες μέρας κα τρες νύκτας, οτως σται κα υἱὸς το νθρώπου ν τ καρδί τς γς τρες μέρας κα τρες νύκτας“. (Κατά Ματθαίον ΙΒ’ 40)

Κανένας δεν θα μπορούσε να διέλθει αυτή την δοκιμασία στα όρια της Ζωής και του Θανάτου της Ψυχής, χωρίς να έχει προσβλεφθεί στο Μονοδενδρίον, χωρίς να το έχει αποτυπώσει στα μέλη του σώματός του. Αυτό είναι η πραγματική Πίστη η οποία σώζει: μία ιερουργία και μία προσωπική λιτανεία.

10. Ποια είναι, αν υπάρχει, η σχέση της Κόκκινης Μηλιάς με τον ναό της του Θεού Σοφίας και τον Μαρμαρωμένο Βασιλιά;

 

Και βεβαίως υπάρχει σχέση.

Κάθε οικοδόμημα υπάγεται στην προαναφερμένη αναφορά του Ιησού στις πράξεις και στις συνήθειες των ανθρώπων οι οποίες επιφέρουν την Τιμωρία και την Καταστροφή (όπως στα χρόνια του Νώε, στον καιρό του Λωτ, και στο Πλήρωμα του Χρόνου).

Δεν μπορεί να διαβάζεις την Αποκάλυψη και τις αναφορές του Ιησού στον Υιό του Ανθρώπου και το Πλήρωμα του Χρόνου, να τις αποδέχεσαι και να τις πιστεύεις, και παράλληλα να νομίζεις ότι θα μείνουν κτήρια πάνω στην επιφάνεια της Γης. Τα ρήματα ‘αγοράζω’, ‘πουλώ’, ‘οικοδομώ’ και όλα τα υπόλοιπα πρέπει να εξαφανιστούν από το λεξιλόγιο όλων των ανθρώπων και θα εξαφανιστούν. Τίποτα δεν υπάρχει ικανό να τα κρατήσει εν ισχύει. Και όσοι άνθρωποι δεν τα απορρίψουν θα χαθούν και κείνοι μαζί τους.

Είναι μια πολύ απλή σκέψη την οποία όλοι αποφεύγουν και η οποία ωστόσο τα λέει όλα! Ο Θεός δεν δημιούργησε τον σημερινό κόσμο. Ο Θεός έπλασε τον αρχικό κόσμο μέσα στον οποίο διαμόρφωσε τον Παράδεισο για τον Άνθρωπο. Όλες οι εσχατολογικές αναφορές σε κείμενα και παραδόσεις όλων των λαών παραβάλλουν τον μετά την καταστροφή (στην περίοδο του Πληρώματος του Χρόνου) νέο και θεσπέσιο κόσμο ως παράλληλο, αντίστοιχο, εφάμιλλο και παρόμοιο του αρχικού παραδείσου. Αν λοιπόν ο Θεός κατά την Δημιουργία θα είχε κρίνει ότι υπήρχε ανάγκη ο άνθρωπος να έχει κάτι παραπάνω από όσα ο Ίδιος εδημιούργησε, θα τα είχε προσθέσει στα όσα έπλασε.

Αλλά ο Θεός δεν έκρινε ως απαραίτητα ούτε τα κτήρια και τα σπίτια, ούτε τα ανάκτορα και τους ναούς, ούτε τις εκκλησίες, τα τζαμιά και τις συναγωγές, ούτε τις στοές, ούτε τους βωμούς, ούτε τα στρατόπεδα, ούτε τις αποθήκες, ούτε τα όποια τυχόν αντικείμενα ο παραστρατημένος άνθρωπος της πτώσης επινόησε ως δήθεν αναγκαία. Ενεργώς και απολύτως ο Θεός δεν είπε στον Άνθρωπο ‘αυτά είναι τα ζώα, τα πτηνά και τα ψάρια, αυτός είναι ο Παράδεισος, και αυτός είναι ο ναός όπου συ θα με δοξάζεις’! Και δεν ανήγειρε κάποιον τέτοιο ναό. Όλοι οι ναοί είναι εντελώς άχρηστοι και αποπροσανατολιστικοί. Πνεύμα ο Θεός και τους προσκυνούντας Αυτόν εν πνεύματι και αληθεία δει προσκυνείν.

Ο Πραγματικός Άνθρωπος δεν έχει ανάγκη από βαπόρια, υποβρύχια, βάρκες, γέφυρες, δρόμους, πλατείες, κήπους, τραίνα, μετρό, αυτοκίνητα, αεροπλάνα, ελικόπτερα, τανκς, οπλικά συστήματα, υπουργεία, εταιρείες, βιομηχανίες, βιοτεχνίες, εμπόρια, γήπεδα, σιδηροδρομικούς σταθμούς, αεροδρόμια, ξενοδοχεία, εστιατόρια, μπαρ, καμπαρέ, καζίνο, καφετέριες, μαγαζιά, θέατρα, κινηματογράφους, δημαρχεία, φυλακές, αγορές, δικαστήρια, βιβλιοθήκες, βιβλιοπωλεία, πανεπιστήμια, σχολεία, ερευνητικά κέντρα, επιστημονικά ιδρύματα, κομματικά γραφεία, μουσεία, αρχαιολογικές υπηρεσίες, τράπεζες, χρηματιστήρια, τυπογραφεία, λούνα παρκ, πύργους, κάστρα, οχυρωματικά έργα, λιμάνια, εγγειοβελτιωτικά έργα, οργανωμένες πλαζ, κοκ.

Ο Πραγματικός Άνθρωπος δεν έχει ανάγκη από κανένα αντικείμενο από όλα όσα βρίσκονται στα προαναφερμένα κτήρια, σπίτια, γραφεία και λοιπά κατασκευάσματα.

Ο λόγος είναι απλώς: αν ο άνθρωπος είχε όντως ανάγκη να διαμείνει σε οικοδομήματα, ο Θεός ο οποίος έπλασε ολόκληρα βουνά και οροσειρές θα εύρισκε απολύτως εύκολο να ανεγείρει και όσα σπίτια είχαν οι άνθρωποι σε κάθε εποχή. Αν αυτό δεν το λένε σήμερα οι εκπρόσωποι των ποικίλων ψευδο-θρησκειών, τούτο οφείλεται στο γεγονός ότι όλοι αυτοί οι αντίθεοι επιθυμούν να κρατήσουν τον Θεό μακριά από τον άνθρωπο, ούτως ώστε να επέχουν οι ίδιοι και κατά βλάσφημο τρόπο την θέση θεού και αυθεντίας και να νέμονται τα απορρέοντα υλικά οφέλη, επιμόνως και πεισμόνως κρατώντας τους ανθρώπους ξεκομμένους από τις ψυχές τους – και όλα αυτά στο όνομα του Θεού. Αυτό είναι υψίστη βλασφημία και απόγειο σατανισμού.

Οπότε, για να επανέλθω στην ερώτησή σου, κανένα κτήριο σήμερα, στον ξεπεσμένο, βλάσφημο και ανίερο κόσμο, δεν είναι και δεν μπορεί να είναι ιερό. Καμμιά εκκλησία, κανένα τζαμί, καμμιά συναγωγή, κανένας ναός και καμμιά στοά. Όλα αυτά και όλα τα υπόλοιπα κτήρια του κόσμου έχουν κατ’ ουσίαν μόνον ένα λόγο ύπαρξης: να παρεμποδίσουν αποφασιστικά και αποτελεσματικά το Έργον της Επιστροφής του ανθρώπου στον Θεό και στον αρχικό παραδεισένιο κόσμο. Ως τέτοια θα απορριφθούν από τον Υιό του Ανθρώπου και όσοι υποστηρίξουν την αναγκαιότητά τους θα κατηγορηθούν ως όργανα του Σατανά και θα εξοντωθούν αμείλικτα ως εχθροί του ανθρώπου.

Κύτταξέ το και διαφορετικά:

Όποιος τυχόν παρουσιαστεί ως ‘σωτήρας’, ‘μεσσίας’, ‘χριστός’, κλπ, και κατά τα λεγόμενά του όλο το σημερινό πλαίσιο καθημερινής διαβίωσης του ανθρώπου σε καρκινώματα-μεγαλουπόλεις θεωρηθεί / είναι ‘λογικό’ και ‘φυσικό’, θα προξενήσει μία πολύ γελοία και απολύτως ψευδέστατη κατάσταση κατά την οποία οι υπάλληλοι στα γραφεία τους, οι θαμώνες ζαχαροπλαστείων και καφετεριών, ή οι ιδιώτες στα σαλόνια τους θα έχουν την επιλογή να δουν στην τηλεόραση είτε την τάδε συναυλία, είτε τον δείνα ποδοσφαιρικό αγώνα, είτε τον ‘σωτήρα’, ‘μεσσία’, ‘χριστό’, κλπ. να βγάζει ένα κάποιο διάγγελμα! Οπότε αυτό φαντάζει ως απολύτως ψευδέστατο, πλην όμως όντως κάτι τέτοιο θα είναι τα καθεστώτα τα οποία θα στήσουν οι διάφοροι ψευδόχριστοι και ψευδοπροφήτες. Και αν κάποιοι ανάμεσά τους το αποπειραθούν εν τυραννία (σταματώντας τα υπόλοιπα προγράμματα για να μιλήσει ο ‘σωτήρας’), θα είναι ακόμη περισσότερο καταγέλαστοι και απόβλητοι.

Βεβαίως δεν θα το αντιληφθούν όλοι οι άνθρωποι αυτό. Σαφώς! Πολλού γε και δη! Ιδιαίτερα μάλιστα αν το άτομο ή τα άτομα που θα παρουσιασθούν ως σωτήρες εμφανιστούν μετά από μία τεράστια οικονομική καταστροφή και δώσουν μία παραπάνω ψευδο-λύση στα οικονομικά και κοινωνικά ψευδο-προβλήματα των σημερινών ψευδο-ανθρωπίνων κοινωνιών, τότε οι πλείστοι στον ψεύτικο κόσμο αυτό θα τον (ή τους) δεχθούν ως σωτήρα (ή σωτήρες) και η αντιφατική και οξύμωρη κατάσταση την οποία αναφέρω στην αρχή της προηγούμενης παραγράφου θα είναι εμφανώς παρατηρήσιμη σε όλη την γη. Αλλά αυτοί οι ‘σωτήρες’ θα είναι οι τελευταίοι των ψευδο-Καισάρων. Αυτή η περίσταση είναι αναμενόμενη αλλά επίσης αναμενόμενο είναι και το γεγονός ότι δεν θα σωθούν τελικά παρά μόνον απειροελάχιστοι άνθρωποι: όσοι είναι ικανοί να απορρίπτουν το κάθε παρεμφερές ψέμμα.

Οπότε, για να επιστρέψω στην ερώτησή σου:

Ναι, υπάρχει μία σχέση ανάμεσα στην Αγιά Σοφιά, τον Μαρμαρωμένο Βασιλιά, και την Κόκκινη Μηλιά.

Τα στρατεύματα, τα οποία υπό τον Βασιλέα Βασιλέων και τον Μαρμαρωμένο Βασιλιά φθάσουν στην Κωνσταντινούπολη, δεν θα είναι σαν τα στρατεύματα των Παλαιολόγων, των Κομνηνών ή των Ισαύρων. Δεν θα είναι σαν τα στρατεύματα του Ηρακλείου, του Ιουστινιανού ή του Θεοδοσίου. Αν θα ήταν, θα αποτελούσαν μία οικτρή απομίμηση. Θα υπάρχει μία ολοσχερής διαφορά.

Εκείνα τα παλαιά στρατεύματα, οι βασιλείς τους και οι εποχές τους ήταν στοιχεία πτώσης και ως εκ τούτου εμπεριείχαν μέσα τους στοιχεία περαιτέρω πτώσης. Ακόμη και η εποχή του Ιουστινιανού με τον λαμπρό πατριάρχη Νεστόριο ήταν μία περίοδος με λάθη, ατέλειες, αδικίες, ανηθικότητα και ψεύδη. Αυτά επέφεραν την σταδιακή αποσύνθεση και διάλυση του Εώου Κράτους. Έτσι έπεσεν η Ρωμανία. Η Ρωμανία ΄πέρασεν, η Ρωμανία ΄πάρθεν. Η Ρωμανία αν πέρασεν ανθεί και φέρει κι άλλο.

Αντίθετα, τα στρατεύματα του Βασιλέως Βασιλέων θα αποτελούνται από στρατιώτες, οι οποίοι θα έχουν αποκαθαρθεί, μετανοήσει και επανακάμψει.

Οι αυριανές μάχες, επελάσεις και συγκρούσεις τους δεν θα έχουν τίποτα το κοινό με τις επιθέσεις και τα φονικά των αλλοτινών χρόνων. Και δεν θα έχουν καμμιά σχέση με τους σημερινούς πολέμους, στρατιωτική τεχνολογία, και τακτική. Στο πέρασμά τους, όλα αυτά θα αχρηστεύονται, κονιορτοποιούνται και εξαφανίζονται.

Τίποτα δεν υπάρχει πιο αντίθετο από ένα στρατό μιας εποχής που κατεβαίνει και τους στρατιώτες των χρόνων της ανόδου και της επανάκαμψης. Οπότε, οι ελληνόφωνοι Ρωμιοί στρατιώτες του Βασιλέα Βασιλέων δεν θα φθάσουν στην Ιστάνμπουλ ως εχθροί αλλά ως φίλοι και προσκυνητές. Δεν θα έχουν μέσα τους κανένα μίσος, καμμιά εκδίκηση, και καμμιά έχθρα. Όπως προανέφερα, θα είναι οι Στρατιώτες της Αγάπης. Ο,τιδήποτε άλλο θα τους είναι εμπόδιο να σταθούν επί νεφελών πίσω από τον Βασιλέα Βασιλέων και θα τους αφήνει έκθετους σε εχθρικές σφαίρες, όλμους και βόμβες. Δεν θα φθάσουν εκεί για να διεκδικήσουν τίποτα, για να καταστρέψουν τίποτα ή για να επιβληθούν επί άλλων λαών και εθνών επειδή οι τουρκόφωνοι Ρωμιοί είναι αδελφοί των ελληνόφωνων Ρωμιών και ως εκ τούτου κάθε διάθεση ελληνόφωνου Ρωμιού να σκοτώσει ένα Τούρκο είναι απόλυτο αντίγραφο της παλαιάς πτώσης και του τι συνέβη μεταξύ Άβελ και Κάϊν. Και όπως προανέφερα, οι στρατιώτες της ανόδου και της επανάκαμψης θα αποτελούν τα τέλεια αντίθετα των ιδεών, των προθέσεων, των σκέψεων, των επιθυμιών ή των πράξεων των ανθρώπων των περιόδων πτώσης και καθόδου.

Οι ελληνόφωνοι Ρωμιοί στρατιώτες του Βασιλέα Βασιλέων δεν θα φθάσουν στην Αγιά Σοφιά για να αποσπάσουν κάτι από κάποιους, για να στερήσουν κάτι από κάποιους, ή για να τιμωρήσουν κάποιους. Ο μόνος Τιμωρός είναι ο Θεός. Ακόμη και ο Βασιλεύς Βασιλέων, ο οποίος θα προξενήσει τα μεγάλα φονικά, όπως άλλοτε στο αρχαίο Ισραήλ ο Ηλίας, δεν θα τα επιτελέσει για να τιμωρήσει αλλά για να βγάλει από το δρόμο του όλα τα εμπόδια. Αυτό έχει τεράστια σημασία και διαφορά. Η Τιμωρία είναι στο απολύτως τέλος της περιόδου του Πληρώματος του Χρόνου. Και τότε θα φανεί και θα γίνει αντιληπτή σε όλους ως οργή Θεού. Ούτε οι Αρχάγγελοι, ούτε το Αρνίον, ούτε ο Βασιλεύς Βασιλέων έχουν λόγο επ’ αυτού.

Οι ελληνόφωνοι Ρωμιοί στρατιώτες του Βασιλέα Βασιλέων θα φθάσουν στην Βασιλεύουσα για να δείξουν το φως, την αγάπη και την αλήθεια στους αδελφούς τους και να τους καλέσουν στον δρόμο που θα πορευθούν στην συνέχεια πίσω από τον Βασιλέα Βασιλέων. Το όμαιμον θα υπερισχύσει απόλυτα του ομόγλωσσου και του ομόθρησκου επειδή είναι η μόνη αλήθεια. Και οι στρατιώτες της αλήθειας δεν είναι δυνατόν να υπηρετούν το ψέμμα το οποίο θα έχουν ήδη απορρίψει.

Οι ελληνόφωνοι Ρωμιοί στρατιώτες του Βασιλέα Βασιλέων θα φθάσουν στην Αγιά Σοφιά όχι για να επιστρέψουν στο 1453 αλλά για να προχωρήσουν ακόμη παραπέρα από την θεαματική πράξη του Κεμάλ Ατατούρκ να μετατρέψει σε μουσείο την επί αιώνες μετατραπείσα σε τζαμί εκκλησία. Και πριν περάσουν τα τότε σύνορα, οι ελληνόφωνοι Ρωμιοί στρατιώτες του Βασιλέα Βασιλέων θα έχουν καταρρίψει τις διαχωριστικές γραμμές της σημερινής ψευδοϊστορίας η οποία είναι το όπιο, ή μάλλον το κώνειο, των ελληνοφώνων Ρωμιών. Όπως επίσης θα έχουν απορρίψει τις διαχωριστικές γραμμές των γλωσσών και των θρησκειών: άνοδος και επανάκαμψη σημαίνει αναστροφή της συμφοράς του Πύργου της Σύγχυσης (Βαβέλ) και απόσειση των συνεπειών της, όπως επίσης σημαίνει υπέρβαση των σημερινών υλιστικών ψευδοθρησκειών και της επιχειρούμενης παγκόσμιας ψευδοθρησκείας. Η μόνη αληθινή θρησκεία και πίστη ήταν η στάση του Αδάμ στον Παράδεισο και αυτό είναι το πραγματικό νόημα της Μαρτυρίας Ιησού.

Όπως προανέφερα, ο Βασιλεύς Βασιλέων θα σύρει τον Μαρμαρωμένο Βασιλιά έξω από το μάρμαρο και αυτό θα συμβολίζει την έξοδο από το μάρμαρο όλης της Ρωμιοσύνης. Μαζί οι δύο βασιλείς θα οδηγήσουν το στράτευμα στην Πόλη και στις ημέρες εκείνες θα γίνουν απίστευτα γεγονότα αλλά αυτά στα μυαλά των σημερινών ανθρώπων φαντάζουν ως θαύματα λόγω της απιστίας και της αποξένωσης των ανθρώπων από τις ψυχές τους. Τότε όμως πολλοί θα αρχίσουν να καταλαβαίνουν και οι στρατιώτες εκείνοι θα είναι πραγματικοί άρχοντες και δάσκαλοι.

Έτσι και η Αγιά Σοφιά, όπως άλλοτε ως θόλος συμβόλισε το Στερέωμα πάνω από την Οικουμένη, θα γίνει το κέντρο από όπου θα εκπορευθεί η Αλήθεια και η Αδελφωσύνη όλων των πραγματικών ανθρώπων. Από κει και με την συμμετοχή όλων, χριστιανών, μουσουλμάνων, και αθρήσκων πιστών, θα κηρυχθεί το Ευαγγέλιον της Βασιλείας των Ουρανών σε όλον τον κόσμο – “ν λ τ οκουμέν ες μαρτύριον πσι τος θνεσι, κα τότε ξει τ τέλος“. (Κατά Ματθαίον, ΚΔ’ 14) Και τότε θα έλθει το τέλος, επειδή οι συντριπτικά περισσότεροι άνθρωποι στον κόσμο και τα υπόλοιπα κράτη θα το αρνηθούν και απορρίψουν διαρρήδην.

Στην συνέχεια, οι ελληνόφωνοι και τουρκόφωνοι Ρωμιοί στρατιώτες θα ακολουθήσουν τον Βασιλέα Βασιλέων και τον Μαρμαρωμένο Βασιλιά στην συνένωση όλων των επαρχιών και περιφερειών της Ρωμανίας, έργο κατά το οποίο θα φθάσουν κατέμπροσθεν της Κόκκινης Μηλιάς. Αυτή θα είναι το όριο για τον Μαρμαρωμένο Βασιλιά στο πρόσωπο του οποίου θα συμβολισθεί η σωτηρία του ‘παλαιού’ κόσμου, δηλαδή εκείνων από τον σημερινό κόσμο οι οποίοι θα τον απορρίψουν για χάρη του νέου κόσμου: της αδιαίρετης Οικουμένης μετά την Κρίση. Όσο για τον υπέργηρο Μαρμαρωμένο Βασιλιά η Κόκκινη Μηλιά θα είναι το τέλος, για τους ελληνόφωνους και τουρκόφωνους Ρωμιούς στρατιώτες του Βασιλέως Βασιλέων θα είναι η αρχή. Από κει θα ξεκινήσουν ώστε να συνενώσουν και αναπλάσουν την Αγαθή Γη πριν την κρίση των ημερών εκείνων.

11. Είναι πάντοτε στο σημείο εκείνο στο οποίο βρίσκεται σήμερα η Κόκκινη Μηλιά – ή το Ιερό Δένδρο αυτό έχει επίσης ιερές ιδιαιτερότητες και μπορεί να βρίσκεται σε διαφορετικά σημεία ανά εποχή ή ακόμη και ταυτόχρονα.

 

Από τα παραπάνω γίνεται σε πολλά σημεία σαφές ότι η Κόκκινη Μηλιά είναι το πιο ιερό από όλα τα δημιουργήματα του Θεού στον Παράδεισο. Από κάτι το τόσο σημαντικό και ξεχωριστό δεν θα περίμενα μόνον τα απλά και φυσικά χαρακτηριστικά των φυτών του υλικού κόσμου. Ήδη ανέφερα παραδόσεις κατά τις οποίες το Ιερό Δένδρο τοποθετείται ταυτόχρονα στα τρία διαφορετικά μέρη του Σύμπαντος, το ουράνιο, το γήϊνο και το χθόνιο. Στην επιφάνεια της Γης, το Ξύλον της Ζωής βρίσκεται πάντοτε στο σημείο όπου ορίζεται από τον ρόλο τον οποίο εκπληρώνει.

Όπως όλα τα δένδρα και τα φυτά, το Ξύλον της Ζωής έχει και υλική και ψυχική υπόσταση, ακριβώς άλλωστε όπως και ο άνθρωπος και όλα όσα έπλασεν ο Παντοδύναμος. Διαφορετικά, αν κάποιο από τα υλικά δημιουργήματα του Θεού δεν είχε και ψυχή, θα ήταν νεκρό, και δεν θα μπορούσε να ενυπάρχει σε ένα ζωντανό φυσικό περιβάλλον. Μόνον τα άχρηστα κατασκευάσματα του ανθρώπου είναι νεκρά και γι’ αυτό και θα καταστραφούν, εξαφανιστούν και λησμονηθούν για πάντα. Αλλά ακριβώς όπως ο Υιός του Ανθρώπου δεν έχει την ίδια ψυχική υπόσταση όπως ένας απλός άνθρωπος, έτσι και το Ξύλον της Ζωής δεν έχει την ίδια ψυχική οντότητα με τα απλά και λοιπά δένδρα και φυτά.

Οπότε, ο τόπος της υλικής εμφάνισης ενός όντος είναι συνάρτηση του προορισμού και της αποστολής του. Με τον ίδιο τρόπο, με τον οποίο το ίδιο πνεύμα, ο ίδιος Άγγελος, ή η ίδια ψυχική διάνοια μπορεί να εμφανίζεται σε δύο ή περισσότερα σημεία πάνω στην επιφάνεια της Γης, μπορεί και το Ξύλον της Ζωής να βρίσκεται σε διαφορετικά σημεία αν γι’ αυτό συντρέχει κάποιος λόγος. Αυτό συμβαίνει επειδή ‘χώρος’, όπως γίνεται νοητός από τον άνθρωπο, δεν υπάρχει παρά μόνον στο υλικό και στο αστρικό (κατώτερο) ψυχικό επίπεδο.

12. Γιατί δεν μίλησε ο Ιησούς στους Μαθητές του για το Ιερό Δένδρο;

 

Εγώ πιστεύω ότι εμίλησε. Πριν από όλα, φαντάζομαι ότι θα δέχεσαι ότι δεν υπήρξε κανένας μαθητής του Ιησού ή απλός ακόλουθος ο οποίος να αποπειράθηκε να καταγράψει λέξη προς λέξη τα όσα καθημερινώς έλεγε ο Ιησούς επί τρία έτη. Και αν θα είχε εμφανισθεί κάποιο τέτοιο άτομο, θα το είχε ασφαλώς αποτρέψει από κάτι τέτοιο ο Ιησούς.

Έπειτα, δεν πιστεύω ότι ο σκοπός του κάθε συγγραφέως Ευαγγελίων, είτε των τεσσάρων επισήμως αποδεκτών από την Χριστιανική Εκκλησία, είτε των σωζομένων αποκρύφων, είτε των μη σωζομένων, ήταν να παρουσιάσει το σύνολο των λόγων και των κηρυγμάτων του Ιησού. Αντίθετα, όλα γράφηκαν με ένα λειτουργικό τρόπο για να παρουσιάσουν το τι πίστευαν διάφορες πρωτοχριστιανικές ομάδες ότι ήταν ο Ιησούς. Σ’ αυτό άλλωστε οφείλονται όλες οι διαφορές τους. Και αυτό το καθήκον διεκπεραιώνοντας, περιέλαβαν στα Ευαγγέλια όσα στοιχεία τους ήταν χρήσιμα από τον όγκο πληροφοριών, ακουσμάτων, αφηγήσεων και διαδόσεων ο οποίος τους ήταν γνωστός.

Από πολλά σημεία των λόγων και των κηρυγμάτων του Ιησού, τα οποία σώζονται στα Ευαγγέλια, μπορούμε να υποθέσουμε ότι θα είχε μιλήσει σχετικά στους μαθητές του. Το Ξύλον της Ζωής είναι η πεμπτουσία της Βασιλείας των Ουρανών. Η αναφορά στον Ιωνά και στους Άνδρες Νινευή οι οποίοι είχαν δει το Ιερόν Δένδρον και θα επανέλθουν και θα συγκρουστούν με τον σημερινό κόσμο, δηλαδή την γενεάν ταύτην, ο προσωπικός παραλληλισμός του Ιωνά εις την κοιλίαν του κήτους με τον Υιό του Ανθρώπου εις την καρδίαν της Γης όπου επίσης ευρίσκεται το Μονοδενδρίον, και η περιγραφή του Ευγενούς Ανθρώπου (δηλαδή του Υιού του Ανθρώπου) στο σπίτι του αρχιτελώνη Ζακχαίου, ο οποίος είχε ανεβεί στην συκομορέαν για να περιμένει τον Ιησού, είναι μερικές από τις ενδείξεις ότι ο Ιησούς είχε μιλήσει στους μαθητές του για το Δέντρο Μυστικό του Παραδείσου.

Ακόμη πιο σημαντική ένδειξη είναι ο υπαινιγμός του Ιησού (Κατά Λουκάν ΙΣΤ’ 6) στην συκάμινο, ιερό δένδρο των Αρχαίων Αιγυπτίων (και αυτό το γνώριζε ο Ιησούς πολύ καλά γιατί είχε ζήσει πολλά χρόνια στην Αίγυπτο). Σημαντικό δεν είναι το γεγονός ότι την αναφέρει αλλά σε ποιο παράδειγμα την αναφέρει. Λέει στους μαθητές του ότι, όποιος έχει πραγματική πίστη (δηλαδή ψυχοσωματική ταύτιση και συνεργία), μπορεί να μετακινήσει και μεταφυτεύσει μία συκάμινο με μόνα τα λόγια του (ή την διαταγή του). Αυτό είναι όμως μια αλληγορία αναφερόμενη στον Υιό του Ανθρώπου και Βασιλέα Βασιλέων: αυτός θα μεταφυτεύσει την Κόκκινη Μηλιά από το σημερινό σημείο όπου ευρίσκεται στην πρωτεύουσά του, την οποία θα ανεγείρει ως πρωτεύουσα της Ανθρωπότητας κατά το σκότος του πυρηνικού χειμώνα.

13. Υπάρχουν παλαιοδιαθηκικές αναφορές στο Ιερό Δένδρο;

Το θέμα έχει ήδη εξαντληθεί. Είναι το Ξύλον της Ζωής.

14. Αν και ξέρω πόσο αποστρέφεσαι προσωπικές ερωτήσεις, εσύ φίλε μου, περιπλανήθηκες ερευνώντας όλα αυτά τα μέρη. Τα περπάτησες πολλές φορές και σπιθαμή προς σπιθαμή. Πέρασες από την τοποθεσία εκείνη; Είδες την Κόκκινη Μηλιά;

 

Φίλε Νίκο, σήμερα, Ιανουάριο του 2018, η ερώτησή σου αυτή με στέλνει 33 χρόνια πίσω. Ήταν Ιούνιος του 1985. Μία από τις πολλές επισκέψεις μου στο Νέμρουντ Νταγ, το Ιεροθέσιον Κορυφής της Κομμαγηνής, κατά την δεκαετία του 1980. Αντίθετα, στην δεκαετία του 1990 επισκέφθηκα τον εντυπωσιακό κι επιβλητικό εκείνο χώρο λιγώτερες φορές. Όπως θα καταλαβαίνεις, δεν υπάρχει πρόσβαση και μονοπάτι στην περιοχή που να μην έχω περπατήσει, κωμόπολη, χωριό και οικισμός που να μην έχω διασχίσει, και οπτική γωνία που να μην έχω ερευνήσει, εξαιτίας των ενδιαφερόντων μου στην τοπική ιστορία, αρχαιολογία, γεωγραφία, και γεωγραφικό ντετερμινισμό. Πολλές ερευνητικές απόψεις και οπτικά πρίσματα, θεωρητικές προσεγγίσεις, και ατελείωτα ερωτήματα για την αυτοκρατορική σύλληψη οικουμενισμού των Κομμαγηνών αρχιερέων του Μίθρα.

Λίγα από αυτά αποτυπώθηκαν στο σχετικό κεφάλαιο του βιβλίου μου ‘Εξι Άστρα της Ανατολής. Όπως θα έχεις προσέξει, το κεφάλαιο αυτό (το δεύτερο από τα συνολικά έξι του βιβλίου) είναι το μόνο που δεν επικεντρώνεται σε περιοχές μείζονος σημασίας για τους αρχαίους Ασσυρίους, αντίθετα με την Έδεσσα Οσροηνής (Ούρφα και Χαρράν), την Άμιδα (Ντιγιάρμπεκιρ), την Μάργδιν (Μάρντιν), την Νίσιβη (Νουσαϋμπίν) και την Θωσπίτιν (Βαν). Η Κομμαγηνή (Κουμούχ) ανήκε στην Ασσυριακή Αυτοκρατορία αλλά ποτέ της δεν απετέλεσε ζωτικό χώρο της επικράτειας της Νινευή.

Επίσης, σε όλα τα άλλα κεφάλαια αναφέρομαι σε ιστορίες, θρησκείες, ιδεολογίες, μυθολογίες, φιλοσοφίες και λατρείες οι οποίες συνέβησαν, αναπτύχθηκαν και διαδόθηκαν στους συγκεκριμένους τόπους στα χρόνια της Αρχαιότητας, της Ύστερης Αρχαιότητας, της Χριστιανωσύνης, και του Ισλάμ – όχι μόνον στις χιλιετίες της ασσυριακής παρουσίας. Θέματα και συμβάντα τα οποία αφορούν και άλλους λαούς, από τους Αραμαίους μέχρι τους Γιαζιντί και από τους Χιττίτες μέχρι τους Ουραρτού – όχι μόνον τους Ασσύριους. Το κεφάλαιο όμως σχετικά με την Κομμαγηνή αναφέρεται μόνον στα χρόνια της Ύστερης Αρχαιότητας και εξετάζει ιδιαίτερα τις σχέσεις του χώρου αυτού με το ιρανικό οροπέδιο, όπως επίσης και θέματα των Επιγόνων.

Αλλά τα περισσότερα στοιχεία τα οποία εντόπισα, μελέτησα ή ανακάλυψα παρέμειναν αδημοσίευτα και μου χρησίμευσαν σε πολλές άλλες θεματολογίες.

Εκείνη την φορά, είχα επισκεφθεί το Ιεροθέσιο Κορυφής της Κομμαγηνής ήδη την προηγούμενη μέρα. Το φαινόμενο να επισκέπτομαι ένα συγκεκριμένο χώρο τον οποίο μελετώ για πολλές συνεχόμενες ημέρες, ή ακόμη και να μένω και το βράδι εκεί, ήταν πολύ συχνό για μένα τότε, και είχε ήδη συμβεί και στην περίπτωση του Νέμρουντ Νταγ. Εκείνη πάντως την φορά του Ιουνίου 1985 διανυκτέρευσα στην Κιάχτα. Βεβαίως είχα σαφή αντίληψη ότι όλα τα λαγκάδια και οι πλαγιές, οι βουνοκορφές και τα ρεύματα τριγύρω είχαν επί αιώνες ποτιστεί από το αίμα των Ρωμαίων Ακριτών και ότι τα βήματα του Αρμούρη και του Διγενή Ακρίτα είχαν αποτυπωθεί πάνω στις πέτρες των κακοτράχαλων εκείνων βουνών στα οποία επίμονα τριγυρνούσα. Αλλά αυτό δεν ήταν το θέμα των τότε ερευνών και αναζητήσεών μου.

Είχα λοιπόν συναντήσει το προηγούμενο βράδι στην Κιάχτα ένα νεοαφιγμένο Γερμανό από την οδό Ahornweg του Buchs (Ελβετία), τον Peter G., του οποίου το επώνυμο δεν θέλω να παραθέσω. Φάνηκε να είναι και όντως ήταν ένας εξαιρετικός νεαρός άνθρωπος με πολλή αγάπη για τους χώρους που επισκεπτόταν, και βρισκόταν στην περιοχή για πρώτη φορά. Όταν κατάλαβε ότι γνώριζα την ιστορία, τις αρχαιότητες και τα κατατόπια καλύτερα από τους ντόπιους αποφάσισε να έρθει μαζί μου την επόμενη μέρα. Μιλούσαμε γερμανικά και γαλλικά και μετέφραζα από τα τουρκικά των περιστασιακών επισκεπτών εκείνου του εστιατορίου. Άλλωστε, την επόμενη μέρα θα του μετέφραζα αποσπάσματα από τις ελληνικές επιγραφές στην πίσω πλευρά των κολοσσιαίων αγαλμάτων που από μόνες τις φωτογραφίες και τα βιβλία είχαν εξάψει την φαντασία του. Με ρώτησε πως συνήθως μετεκινούμην και του απάντησα ότι χρησιμοποιούσα όλα τα μεταφορικά μέσα, και συχνά-πυκνά και τα πόδια μου. Πρότεινε να νοικιάσουμε μία μηχανή για μια μέρα, και του απάντησα ότι δεν είχα καμμιά διαφωνία αλλά θα οδηγούσε εκείνος επειδή δεν είχα δίπλωμα, και δεν ήξερα ούτε και ήθελα να μάθω να οδηγώ.

Ξεκινήσαμε αρκετά νωρίς με την πρωϊνή δροσιά των μέσων υψομέτρων. Όταν ήμασταν ακόμη σχετικώς χαμηλά, δηλαδή γύρω στα 700 μ. πετύχαμε μια μικρή ομάδα παιδιών που πρέπει να ήταν 10-12 χρόνων. Εκείνοι οι μπόμπιρες ήταν ο τρόμος του αέρα και οι κινητές παγίδες της γης. Ενθουσιασμένοι με την παρουσία μας σε ένα έρημο δρόμο, τον οποίο διέσχιζαν ελάχιστοι από τους επισκέπτες του Ιεροθεσίου Κορυφής, εφόσον ο πολυσύχναστος δρόμος ήταν αυτός από το Αντίγιαμαν, αμέσως μας έδειξαν ότι ενδιαφέρονταν να εξαργυρώσουν τα λάφυρά τους. Εμείς υποθετικά είχαμε αρκετά χρήματα να τους δώσουμε για ό,τι γι’ αυτούς ήταν απλώς ένα καθημερινό ανδραγάθημα. Αυτά τα παιδιά έπιαναν πουλιά στον αέρα – κυριολεκτικά!

Μας πρότειναν λοιπόν να αγοράσουμε τα δύο μικρά σερτσελέρ (σπουργίτια) που είχαν τσακώσει νωρίτερα εκείνο το πρωΐ. Τα μικρά σπίτια τους ήταν λίγο πιο πέρα στα αριστερά. Στα σημεία εκείνα οι πλαγιές των βουνών είχαν ελάχιστα έως καθόλου δέντρα. Ακίνητοι για ώρες ανάμεσα στους χαμηλούς θάμνους, τις σχετικά μεγάλες πέτρες, και τις τσουκνίδες, αυτοί οι πιτσιρίκοι πετάγονταν σαν ελατήρια και γράπωναν τα κακότυχα πτηνά που ελλείψει δέντρων είχαν την απερισκεψία να αποπειραθούν να τσιμπήσουν κανένα σκουλήκι και να μείνουν στην γη περισσότερο από ένα κλάσμα δευτερολέπτου. Αγοράσαμε τα μικρά πτηνά που κρατούσαν οι μικροί μέσα στις χούφτες τους με μόνο σκοπό να τα απελευθερώσουμε αργότερα. Το ελάχιστο για μας ποσό ήταν μεγάλο για κείνους και είχε ικανοποιήσει τους τολμηρούς αυτούς κυνηγούς, οι οποίοι θα εξαργύρωναν την τόλμη και την ευλυγισία τους, την υπομονή και το πείσμα τους με φτηνά παρασκευάσματα από την πόλη. Απομακρύνθηκαν σύντομα και μεις προσέξαμε τι είχαμε μέσα στις χούφτες μας.

Το μικρό πτηνό που είχα στην παλάμη μου ήταν μια χαρά αλλά φυσικά φτερούγιζε από αγωνία, αγνοώντας την τύχη του. Όμως το σπουργιτάκι στα χέρια του Peter φαινόταν πληγωμένο. Στο δυνατό τίναγμά του και στην προσπάθεια να επιτύχει τον στόχο του, ο μικρός κυνηγός, πιάνοντάς το με ορμή, το είχε τραυματίσει στην μία φτερούγα του. Ήταν εμφανές ότι το πτηνό δεν μπορούσε να πετάξει και από τον πόνο περπατούσε με δυσκολία πάνω στη γη. Εμφανέστατα θα γινόταν θύμα κάποιας γάτας ή κάποιου φιδιού αφού μέχρι τότε θα υπέφερε. Ο Peter αποφάισε να το σκοτώσει στρίβοντάς του ακαριαία τον λαιμό. Θεώρησα τύχη ότι δεν είχα τέτοιο δίλημμα μπροστά μου. Οπότε του ζήτησα να συνεχίσουμε για μερικά χιλιόμετρα ανεβαίνοντας τον μικρό χωμάτινο δρόμο, τον γεμάτο πέτρες, τον χαραγμένο από μικρά ρυάκια φθινοπωρινών και χειμερινών βροχών, και μετά άνοιξα τις παλάμες μου και το σπουργίτι που κρατούσα πέταξε μακριά και έφυγε από εκείνη την κοιλάδα του θανάτου και της ζωής. Βρισκόμασταν πλέον σε ένα υψόμετρο γύρω στα 1000 μέτρα.

Είναι ένας χώρος ο οποίος προσφέρει θέα μακριά προς στα ανατολικά και μέχρι τον Ευφράτη. Το Μυστικό Ρεύμα κυλάει σε αποχρώσεις γαλανές και αργυρόχροες. Μέχρις εκεί μεσολαβούν ωστόσο μερικές χαμηλότερες βουνοκορφές και οι μεταξύ τους κοιλάδες. Το όλο περιβάλλον, οι πλαγιές χωρίς δέντρα αλλά με την μικρή και πυκνή, χαμηλή βλάστηση, τους μικρούς βράχους και τις διάσπαρτες μεγάλες πέτρες, οι ασημένιες κορυφογραμμές, η άπλετη διάχυση του φωτός, και ο δροσερός αέρας με τα λεπτά, κυματιστά ρεύματα, δίνει μια έντονη αίσθηση αλλόκοτου, απόκοσμου και σχεδόν ουράνιου χώρου. Μία απερίγραπτη λιτότητα και αυστηρότητα τοπίου. Ένα διάστημα μόνον για άντρες. Άμεση πρόσκληση για πολεμιστές και αρνητές των εγκοσμίων. Η Ευτυχία της απόλυτης απουσίας της Θάλασσας.

Σε μία στροφή του δρόμου προς τα αριστερά, διαμορφωνόταν ένα ευρύ επίπεδο στην πλαγιά του λόφου και, εφόσον είχαμε διανύσει τη μισή διαδρομή και αισθανόμασταν το μεγαλοπρεπές ύφος του σημείου εκείνου, αποφασίσαμε να σταματήσουμε και να αφουγκραστούμε αυτό τον ιδιαίτερο, ορεινό τόπο με την εντυπωσιακή θέα. Παρά την αυστηρότητα του όλου χώρου, παρατηρούσαμε ότι οι χαρακτηριστικές γραμμές του δεν ήταν καθόλου οξείες αλλά, αντίθετα από τους ορεινούς όγκους της Ελβετίας, αρκετά καμπυλωτές. Το θηλυκό στοιχείο λοιπόν κρυβόταν στο απώτερο βάθος αυτού του τόσο ανδρικού χώρου.

Καθώς έκανα μερικά βήματα από τον ανωφερή δρόμο κατεβαίνοντας προς το ευθύ επίπεδο που ανοιγόταν και που επέτρεπε μια ακόμη καλύτερη θέα προς τον Ευφράτη, σε ένα κλάσμα του δευτερολέπτου, είδα μπροστά μου ένα πολύ μεγάλο δέντρο κατάφορτο από κόκκινα μήλα. Μεγάλα κατακόκκινα μήλα. Το ίδιο το δέντρο, αρκετά ψηλότερο από μια συνηθισμένη μηλιά, πρέπει να ήταν από τις μεγαλύτερες μηλιές στον κόσμο και περίπου 10-12 μ. Ήταν περίεργο ότι έφερε τόσους πολλούς καρπούς αν και ακόμη ήταν Ιούνιος. Αλλά ήταν πολύ πιο περίεργο ότι αυτό το δέντρο εξέπεμπε μια απερίγραπτη λάμψη που σχεδόν εξισορροπούσε το ηλιοστασικό φως εκείνης της ηλιόλουστης ημέρας. Αυτή η λάμψη εκπεμπόταν από μικρή απόσταση ολόγυρα από το δέντρο, δηλαδή όχι αμέσως από τον κορμό και τα μεγάλα κλαδιά που δεν έγερναν προς τα κάτω παρά το βάρος των καρπών που έφεραν. Και η λάμψη αυτή εκπεμπόταν από την ρίζα μέχρι την κορυφή. Στην απόχρωσή της, οι τριγύρω πλαγιές και κορυφογραμμές, ο Ευφράτης, και ο ίδιος ο ουρανός φαίνονταν σαν σχεδόν ασημόχροα πλαίσια, σαν στοιχεία ολότελα ασήμαντα, απλά συμπληρώματα ενός άλλου τοπίου το οποίο είχε διευθετηθεί ως είδος περιγράμμματος του πρωτοφανούς αυτού δέντρου. Και στο κέντρο αυτής της αιθερικής λάμψης, τα αστραφτερά ρούσα μήλα. Αυτή ήταν λοιπόν η malus spectabilis!

Πολύ λίγο υποψιάστηκα τότε τι είχα δει εκείνη την στιγμή που έμοιασε με ένα αιώνα μέχρις ότου με σπρώξει στον δεξιό αγκώνα ο Γερμανός φίλος μου που τινάχθηκε μακριά από τον ηλεκτρισμό που εξέπεμπα. Ο Πέτρος είχε κοντέψει να πέσει πάνω στις πέτρες του κακοτράχαλου δρόμου, και αμέσως με ρώτησε τι ακριβώς μου συνέβαινε, όταν γύρισα το πρόσωπό μου στα δεξιά για να τον κυττάξω. Είχε καταφέρει να ανακτήσει την ισορροπία του και να προσέξει πόσο κάτωχρος και πελιδνός ήμουν.

– Αυτός ο λαμπρός τόπος εκπέμπει μία τεράστια δύναμη, του απάντησα.

– Ναι, υπάρχει μια ασυνήθιστη λάμψη, ομολόγησε.

Αισθανόμουν περίεργα και έψαχνα να δω που ακριβώς ήταν το υπέρλαμπρο δέντρο που είχα μόλις δει, χωρίς να τα καταφέρνω. Είχα την αίσθηση ότι είχα ξεπέσει σε ένα άλλο τόπο από εκείνον στον οποίο είχα προς στιγμήν βρεθεί ενώπιον του δέντρου με τα κόκκινα μήλα και το πυκνό φύλλωμα. Έκανα περιφερείς κινήσεις αλλά αποτύγχανα να βρεθώ στο σημείο εκείνο. Επιπλέον, καταλάβαινα ότι ούτε και εγώ ήμουν ο ίδιος όπως όταν στεκόμουν μπροστά στο δέντρο. Θυμόμουν ακόμη, αν και δεν είχε περάσει ούτε ένα λεπτό, ότι μαγνητικά και ηλεκτρικά ρεύματα ελαύνονταν απ’ άκρου εις άκρον μέσα σε όλο μου το σώμα ολότελα αλλάζοντας την υπόστασή του. Κατανοούσα την λογική εκείνων των ροών και αισθανόμουν φυσική την ικανότητά μου να τις ανασυστήσω, ούτως ώστε να ξαναδώ εκείνο το τόσο υπαρκτό και τόσο δυσθεώρητο δέντρο, αλλά δεν εννοούσα σε τι αποτύγχανα. Η καρδιά μου παλλόταν έντονα, ο νωτιαίος μυελός προσπαθούσε να συγχρονιστεί, αλλά η αναπνοή μου ήταν εσφαλμένη. Ο φίλος μου με κυττούσε με απορία.

– Κάνεις σαν να έχεις χάσει κάτι, μου είπε.

– Κι όμως, μόλις έχω βρει την αρχή, του απάντησα.

Στα μάτια της μνήμης μου το δέντρο ήταν ολοζώντανο αλλά η απουσία της όρασης ήταν ταυτόσημη με την ανικανότητά μου να ελέγξω την ροή των ηλεκτρικών και μαγνητικών ρευμάτων στο ίδιο μου το σώμα. Τα χρώματά μου ανασυντάσσονταν συνεχώς αλλά δεν εύρισκαν τη σωστή τους αναλογία, ενώ ένας μακρινός απόηχος έφθανε στ’ αυτιά μου. Ήταν τρία φωνήεντα των οποίων τον σωστό τόνο ακόμη αγνοούσα. Μέσα σε εκείνες τις δυσκολίες κατάφερα να στρέψω την προσοχή μου προς τον καλό Γερμανό φίλο μου και δείχνοντάς του τον Ευφράτη εξάντλησα μία ώρα στην περιγραφή των θεμάτων της Ασσυριακής Κοσμολογίας των σχετικών με τον επίγειο, τον χθόνιο και τον επουράνιο Ευφράτη, το πιο ξεχωριστό από τα τέσσερα ρεύματα του αρχικού Παραδείσου. Ασυναίσθητα, οι περιγραφές εκείνες με οδήγησαν στο Γκισγκιντά, το αρχετυπικό Δένδρο της Ζωής, και την παρουσία του στα τρία τμήματα της Σφαίρας του Σύμπαντος.

Ο Γερμανός φίλος μου με ερώτησε τότε για τα τέσσερα ρεύματα και το αρχικό, εκείνο από το οποίο όλα τα άλλα εκπορεύονταν. Παραδέχθηκα ότι για την ακρίβεια θα έπρεπε να αναφέρουμε πέντε ρεύματα, ακριβώς όπως πρέπει να μιλάμε για πέντε – και όχι τέσσερα – στοιχεία, δηλαδή τον Αιθέρα, από τον οποίο όλα εκπορεύονται, τα Γλυκά Ύδατα (Ωκεανό), την Γη, τον Αέρα, και τα Αλμυρά Ύδατα (Θάλασσα).

Όταν ανέφερα ότι το Δένδρο της Ζωής στον Κάτω Κόσμο βρισκόταν μπροστά στο ανάκτορο λαζουρίτη, κατοικία του Νεργκάλ (ασσυροβαβυλωνακού Πλούτωνα), και το αρχικό ρεύμα του χθόνιου κόσμου, με ρώτησε αν τα Τάρταρα της αρχαίας ελληνικής και ρωμαϊκής μυθολογίας σχετίζονταν με τον ασσυροβαβυλωνιακό Κάτω Κόσμο. Του απάντησα:

– Πριν από όλα, η αρχαία ελληνική λέξη είναι απλά ο εξελληνισμός του τοπωνυμίου Τάρταρου, το οποίο είναι το όνομα μιας λίμνης, στην δυτική άκρη της μεσοποταμιακής πεδιάδας προς την έρημο, που σήμερα ακόμη στα αραβικά ονομάζεται Θάρθαρ. Και η λίμνη αυτή, που σήμερα είναι τεχνητή μετά από εγγειοβελτιωτικά έργα, εθεωρείτο κατά την Μεσοποταμιακή Αρχαιότητα ως είσοδος στον Κάτω Κόσμο.

Συνέχισα αναφερόμενος στην ταυτότητα του ασσυροβαβυλωνιακού Σαμάς (Ηλίου) με τον Νεργκάλ (του Ηλίου της Δικαιοσύνης όπως αποκαλούσαν οι Ασστροβαβυλώνιοι): “Ο Νεργκάλ είναι ο Σαμάς στον Κάτω Κόσμο” έλεγαν οι Ασσύριοι. Και έτσι, τα ίδια μου τα λόγια με οδήγησαν στην κατανόηση της ταυτότητας των Ηλίων, κάτι που δεν είχα ξανασκεφθεί πιο παλιά, αν και όλα τα σχετικά στοιχεία μου ήταν γνωστά. Η ταυτότητα των Ηλίων ήταν άλλωστε συνεπαγόμενο της ταυτότητας των Ρευμάτων και των Οίκων: το καταγάλανο (από λαζουρίτη) ανάκτορο της Πολιτείας του Κάτω Κόσμου ταυτιζόταν λοιπόν με το πανάρχαιο σουμεριακό Ε-τεμέν-άνκι, τον Οίκο της Θεμελίωσης του Ουρανού και της Γης, ναό και ζικουράτ (μεσοποταμιακή βαθμιδωτή πυραμίδα) που βρισκόταν στην Βαβυλώνα (Μπαμπ Ιλί: Πύλη του Θεού, στα σουμεριακά: Κα – Ντινγκίρ – Ρα – Κι) ακριβώς στο σημείο από όπου ο άξονας της Σφαίρας του Σύμπαντος διέρχεται από την γήϊνη επιφάνεια – οριζόντια τομή της Σφαίρας του Σύμπαντος). Εκεί, μετά από πολλούς Σουμέριους βασιλείς, Ακκάδες, Ασσύριους, και Βαβυλώνιους αυτοκράτορες, και Πέρσες σάχηδες, ο Αλέξανδρος είχε γονατίσει, προσκυνήσει, και επιμεληθεί των ανακαινίσεων και των επανορθώσεων. Θα είχε άραγε δει και το Μονοδενδρίον; Άδηλον.

Κατέληξα λέγοντας ότι επιπλέον υπάρχει και ταυτότητα των Ιερών Δένδρων: εκεί ακριβώς, στο Ε-τεμέν-άνκι στην Βαβυλώνα, ήταν και η αρχική θέση του Δένδρου της Ζωής, το οποίο και στο χθόνιο σύμπαν και στο ουράνιο σύμπαν είναι παρόν. Όλα αντικατοπτρίζονται μεταξύ τους.

Στην συνεκφορά του λόγου μου, αντιλήφθηκα τότε τι μου είχε συμβεί λίγο πιο πριν στον τόπο εκείνο όπου είχαμε τόσο απρόσμενα μείνει πολύ περισσότερο από μία ώρα. Ο Γερμανός φίλος μου με έκανε να γελάσω παρατηρώντας ότι του είχα υποσχεθεί να τον ξεναγήσω στην Κομμαγηνή αλλά τον ξεναγούσα στην Ασσυρία και την Βαβυλώνα, ενώ ο ήλιος γοργά προχωρούσε προς την μεσημβρία.

– Ο ήλιος σηκώνεται με τον ίδιο τρόπο πάνω από την Κομμαγηνή και την Μεσοποταμία, απάντησα. Ούτε και ο Αλέξανδρος ήταν άμοιρος του Μυστικού Έργου το οποίο επιτέλεσε ο Ασσουρμπανιπάλ, ο Ἀσσεναφὰρ ὁ μέγας καὶ ὁ τίμιος, όπως αναφέρει ο Έσδρας (Β’ 4:10). Γι’ αυτό και θα ένοιωσε θλίψη διαβάζοντας το επίγραμμα που όρισε καλύτερα από ο,τιδήποτε άλλο την Ιστορία των τελευταίων 27 αιώνων: “Σαρδανάπαλος Ανακυνδαράξου παις Ταρσόν τε και Αγχίαλον έδειμεν εν ημέρα μιά, έσθιε, πίνε, όχευε, ώς ταλλα ουδενός εστιν άξια“.

Στην συνέχεια επισκεφθήκαμε το Νέμρουτ Νταγ, την Αρσάμεια παρά τω Νυμφαίω, και τα λοιπά μνημεία της Κομμαγηνής. Αργά το βράδι, σ’ εκείνη την ατελείωτη νύχτα, είχα καταλάβει ποιο ήταν το δένδρο που είχα δει για μια φευγαλέα στιγμή και γιατί οι καρποί του ήταν κόκκινα μήλα.

Την επόμενη μέρα έκανα μόνος μου την ίδια διαδρομή για το Ιεροθέσιο Κορυφής. Ο Γερμανός φίλος είχε φύγει. Ούτε μικρά παιδιά, ούτε αιχμάλωτα σπουργίτια βρέθηκαν μπροστά μου. Όμως το Ξύλον της Ζωής, η Κόκκινη Μηλιά ήταν εκεί. Αλλά η μικρότητά μου με εμπόδιζε να την δω. Δεν ξαναπέρασα από το σημείο εκείνο. Ωστόσο όλη μου η ζωή έκτοτε πήρε ένα χαρακτήρα προετοιμασίας για την στιγμή κατά την οποία θα σταθώ και πάλι εκεί. Τότε, ελπίζω ότι θα είμαι τέλειος, ὥσπερ ὁ πατὴρ ἡμῶν ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς τέλειός ἐστιν.

 

Μ. Σ. Μεγαλομμάτης, Βιβλιοκρισία του επιστημονικού περιοδικού Βυζαντινός Δόμος 4 (1990) – Διαβάζω 274, 13/6/1991, σ. 70

Μ. Σ. Μεγαλομμάτης

Βιβλιοκρισία του επιστημονικού περιοδικού Βυζαντινός Δόμος 4 (1990)

Διαβάζω 274, 13/6/1991, σ. 70

Page 72.png

 

Μουχάμαντ Σαμσαντίν Μεγαλομμάτης, Η Ιστορία Μυστική; – Διαβάζω 235, 21/3/1990, σ. 113-128

Μουχάμαντ Σαμσαντίν Μεγαλομμάτης

Η Ιστορία Μυστική;

Διαβάζω 235, 21/3/1990, σ. 113-128

Βιβλιοκρισία του βιβλίου του Ουμπέρτο Έκο, Το Εκκρεμές του Φουκώ, Μετάφραση Έφη Καλλιφατίδη, Αθήνα, Γνώση, 1989, 832 σελ.

Pages 114-115.png

Pages 116-117.png

Pages 118-119.png

Pages 120-121.png

Pages 122-123.png

Pages 124-125.png

Pages 126-127.png

Pages 128-129.png

Pages 130-131.png

 

 

 

 

 

 

 

 

Μουχάμαντ Σαμσαντίν Μεγαλομμάτης, Η Πραγματική Ελληνοτουρκική Προσέγγιση – Διαβάζω 201, 26/10/1988, σ. 75-81

Μουχάμαντ Σαμσαντίν Μεγαλομμάτης

Η Πραγματική Ελληνοτουρκική Προσέγγιση

Διαβάζω 201, 26/10/1988, σ. 75-81

Βιβλιοκρισία του βιβλίου του Ανδρέα Πολιτάκη, Πρώτο Θέμα: Η Προσέγγιση με τον Τούρκικο Λαό (Πρόλογος: Μίκη Θεοδωράκη), Αθήνα, Παπαζήσης, χ.χ.

Pages 60-61.png

Pages 62-63.png

Pages 64-65.png

Pages 66-67.png

 

 

 

 

Μουχάμαντ Σαμσαντίν Μεγαλομμάτης, Ο Σύγχρονος Μυστικισμός και η Αρχαία Ιστορία – Διαβάζω 193, 8/6/1988, σ. 80-82

Μουχάμαντ Σαμσαντίν Μεγαλομμάτης

Ο Σύγχρονος Μυστικισμός και η Αρχαία Ιστορία

Διαβάζω 193, 8/6/1988, σ. 80-82

Βιβλιοκρισία του βιβλίου του ιδρυτή της Νέας Ακρόπολης G. A. Livraga, Θήβες. Η Χαμένη Πόλη (Μετάφραση στα ελληνικά: Γιώργος Πλάνας), Αθήνα, 1987

Pages 65-66.png

Pages 67-68.png