Η Κόκκινη Μηλιά: Δέντρο Μυστικό του Παραδείσου

Εκτενέστατη απάντηση σε ερωτήσεις φίλου σχετικά με την τοποθεσία, την φύση, την υπόσταση και τον προορισμό του Ιερού Δένδρου της Ρωμιοσύνης: της Κόκκινης Μηλιάς

================ Ερωτήσεις (26/11/2017) ===================

Φίλε Σαμσαντίν,

Η Μαρία και γω σε φχαριστούμε που βρήκες δικαιολογημένο το παράπονό μας ότι σε άλλους, αγνώστους, απαντάς διά μακρών και εμάς, αν και γνωστοί, συνέχεια μας παραπέμπεις στην επόμενη φορά που θα συναντηθούμε.

Οι ερωτήσεις μας όλες αφορούν το παλιό άρθρο σου για την Μελιτηνή στο Ανεξήγητο, στο οποίο προσθέτεις – και μάλιστα στον τίτλο – ότι σχετίζεται με την Κόκκινη Μηλιά. Επίσης, στο άλλο άρθρο σου στην ίδια σειρά, σχετικά με τη Θεοδοσιόπολη (Ερζερούμ), όπου ορίζεις εκείνη την πόλη σαν την πόλη του ορίου. Τέλος, σε μια παλιότερη συζήτηση, μας είχες επιστήσει την προσοχή στο ότι “το Μόνον Δένδρον είναι μια διάσταση ορίου της Ανθρωπότητας”.

Προς το παρόν, όλα αυτά μας φαίνονται ακόμη ιδιαίτερα συγκεχυμένα και σχετικώς αντιφατικά. Γι’ αυτό θα θέλαμε να μας αποσαφηνίσεις τη σχέση αυτών των τοποθεσιών με τους Ρωμιούς και των Ρωμιών με την Κόκκινη Μηλιά.

Επιπλέον:
1. Είναι και η Κόκκινη Μηλιά, όπως κι ο Δικέφαλος Αετός, ένα Ιερό Στοιχείο για τους Τούρκους;
2. Είναι η Κόκκινη Μηλιά ένας συμβολισμός ή ένα φυσικό δένδρο το οποίο βρίσκεται σε μια συγκεκριμένη τοποθεσία; Σε τι έγκειται η ιερότητά του;
3. Αν ισχύει το δεύτερο, που ακριβώς βρίσκεται η Κόκκινη Μηλιά;
4. Ποιο είναι το χρονικό διάστημα της ζωής αυτού του Δένδρου;
5. Ποια είναι η σχέση του με άλλα Ιερά Δένδρα, τα οποία μας έχεις αναφέρει ως εκτεταμένα τεκμηριωμένα στα πλαίσια της αρχαίας ασσυροβαβυλωνιακής και της αρχαίας αιγυπτιακής θρησκείας, μυθολογίας, έπους και αποκαλυπτικής εσχατολογίας;
6. Ποια είναι η σχέση αυτού του Δένδρου με τον Ευγενή Άνθρωπο του Ιησού – Άρχοντα των Ελλήνων του Δανιήλ – χρυσοστεφανωμένο Βασιλέα Βασιλέων της Αποκάλυψης;
7. Τι σημαίνει να φτάσουν οι Ρωμιοί στην Κόκκινη Μηλιά και τι σημαίνει η παράδοση ‘να διώξουμε τους Τούρκους μέχρι την Κόκκινη Μηλιά’;
8. Αν κάποιος βρεθεί σήμερα στην τοποθεσία όπου βρίσκεται η Κόκκινη Μηλιά, θα δει το δέντρο αυτό; Θα μπορεί να το ακουμπήσει; Να κόψει ένα μήλο και να το φάει;
9. Τι σήμαινε για τους αρχαίους λαούς το να φάει κάποιος τον Καρπό του Ιερού Δένδρου;
10. Ποια είναι, αν υπάρχει, η σχέση της Κόκκινης Μηλιάς με τον ναό της του Θεού Σοφίας και τον Μαρμαρωμένο Βασιλιά;
11. Είναι πάντοτε στο σημείο εκείνο στο οποίο βρίσκεται σήμερα η Κόκκινη Μηλιά – ή το Ιερό Δένδρο αυτό έχει επίσης ιερές ιδιαιτερότητες και μπορεί να βρίσκεται σε διαφορετικά σημεία ανά εποχή ή ακόμη και ταυτόχρονα;
12. Γιατί δεν μίλησε ο Ιησούς στους Μαθητές του για το Ιερό Δένδρο;
13. Υπάρχουν παλαιοδιαθηκικές αναφορές στο Ιερό Δένδρο;
14. Αν και ξέρω πόσο αποστρέφεσαι προσωπικές ερωτήσεις, εσύ φίλε μου, περιπλανήθηκες ερευνώντας όλα εκείνα τα μέρη. Τα περπάτησες πολλές φορές και σπιθαμή προς σπιθαμή. Πέρασες από την τοποθεσία εκείνη; Είδες την Κόκκινη Μηλιά;

Επειδή γνωρίζουμε τον όγκο των υποχρεώσεών σου, θα σου ήμασταν ευγνώμονες αν μας απαντούσες όποτε μπορείς – ακόμη και με τη νέα χρονιά.

Θα σε δούμε στο Κάϊρο στα μισά του Δεκέμβρη; Θα έρθεις σε Μόσχα, Αστάνα, Πεκίνο; Θα χαιρόμασταν πολύ να σε δούμε κι αν θα μιλήσεις να σε ακούσουμε!

Με όλες μας τις ευχές και τους θερμότερους χαιρετισμούς από όλους μας – Ρωμιούς, Σομαλούς, λοιπούς Αφρικανούς, Ρώσσους, Καζάκους και Κινέζους!

Νίκος

================= Απάντηση (27/1/2018) =================

Φίλε Νίκο,

Ευχαριστώ για το ενδιαφέρον σου για το θέμα αυτό το οποίο ευρίσκεται στο απόλυτο βάθος όλων των υποθέσεων οι οποίες αφορούν και καθορίζουν την υπόσταση όλων των Ρωμιών σήμερα είτε αυτοί έχουν αντίληψη της ταυτότητάς τους είτε όχι.

Και με συγχωρείς για την καθυστέρηση με την οποία σου απαντώ αλλά απρόβλεπτες υποχρεώσεις, πολλά ταξίδια και πολλές ομιλίες και ξεναγήσεις με απέσπασαν για αρκετό χρονικό διάστημα. Και το ξέρεις αυτό πολύ καλά και προσωπικά. Εκείνο το οποίο δεν ξέρεις είναι ότι, όταν σου υποσχέθηκα να σου απαντήσω πριν από τις γιορτές, δεν μου είχε ζητηθεί να δώσω τις ομιλίες που έδωσα σε Μόσχα, Αστάνα και Πεκίνο, και να προετοιμασθώ για την ξενάγηση όλης της ομάδας στο Μπεζεκλίκ, στο Κότσο και στην Αστάνα του Τουρφάν.

Πριν από τις δεκατέσσερις (!) ερωτήσεις σου για την Κόκκινη Μηλιά, θέτεις επίσης μερικά ερωτήματα στην παράγραφο που προηγείται, οπότε θα ξεκινήσω από αυτά.

Έχεις δίκιο να σημειώνεις ότι όλα όσα αναφέρεις στην παράγραφο εκείνη φαίνονται αντιφατικά. Αλλά στην ουσία δεν είναι.

Μελιτηνή, Κόκκινη Μηλιά, και Διγενής Ακρίτας

 

Ναι, η Κόκκινη Μηλιά βρίσκεται στην ευρύτερη περιοχή της αρχαίας ασσυριακής Μελιντού, της σημερινής τουρκικής Μαλάτυα, η οποία δεν είναι άλλη από την ρωμαϊκή, ή ρωμέϊκη αν προτιμάς, Μελιτηνή.

Η Μελιτηνή, η οποία έπεφτε και ανακαταλαμβανόταν, ήταν μια περιοχή ορίου της ρωμέϊκης αυτοκρατορίας. Αυτό δεν φάνηκε ιδιαίτερα στα πρώϊμα ρωμαιοχριστιανικά αυτοκρατορικά χρόνια αλλά έγινε έντονα φανερό στα μέσα αυτοκρατορικά χρόνια όταν η Ρωμανία ήρθε σε σύγκρουση με το ισλαμικό χαλιφάτο μέσα στην αντιζηλία αναζήτησης της αυθεντικότητας του Κηρύγματος Ιησού.

Αν κυττάξεις ένα σημερινό διοικητικό χάρτη της Τουρκίας, ο κατ’ εξοχήν χώρος των μαχών των Ακριτών υπό τον θρυλικό επικό Ήρωα Διγενή Ακρίτα λάμβαναν χώρα επί ολόκληρους αιώνες σε μια γραμμή η οποία περνάει από περιοχές των Αδάνων (Adana), του Καχραμάν Μαράς (Γερμανίκειας / Kahramanmaraş), του Αντίγιαμαν (Adıyaman – κοντά στα Σαμόσατα), της Μελιτηνής (Malatya), του Ελαζίγ (Elâzığ – στο κέντρο της Αρχαίας Σωφηνής), και ακόμη πιο πέρα στα ανατολικά του Τούντζελι (Tunceli – κοντά στο Χαρπούτ), του Μπινγκέλ (Ρωμανόπολης ανακατειλημμένης από τον Ρωμανό Λεκαπηνό το 942 / Bingöl) και του Ερζερούμ (Θεοδοσιόπολης / Erzurum).

2.gif

Αυτή η γραμμή είναι μια φυσική γραμμή, δηλαδή μία οροσειρά, αυτή του Αντιταύρου, της οποίας το βασικό χαρακτηριστικό είναι ότι ορίζει από τα δυτικά τον άνω (βόρειο) ρου του Ευφράτη, ο οποίος μάλιστα πηγάζει από τα βορειοανατολικά άκρα του Αντιταύρου. Ο Αντίταυρος κλείνει λοιπόν από τα ανατολικά το τεράστιο οροπέδιο της Καππαδοκίας (που περιλαμβάνει πολλά βουνά) και στις βορειοανατολικές εσχατιές του συμπλέκεται με τις ανατολικές εσχατιές της οροσειράς του Πόντου (Τα Ποντιακά τα Παρχάραι / https://pnt.wikipedia.org/wiki/Ποντιακά_Παρχάραι) και φτάνει μέχρι τα δύο Αραράτ (το Μικρό και το Μεγάλο). Ουσιαστικά, ο Αντίταυρος ονομάστηκε έτσι επειδή είναι η ανατολική συνέχεια της οροσειράς του Ταύρου, η οποία κλείνει το οροπέδιο της Καππαδοκίας από τα νότια.

1.jpg

Η οροσειρά του Αντιταύρου λοιπόν έγινε ο χώρος των ατερμόνων μαχών των Ακριτών ενάντια στους στρατιώτες του Χαλιφάτου και γι’ αυτό, με εξαίρεση τις γερά οχυρωμένες πόλεις και τα κάστρα, είχε ειπωθεί ότι στην περιοχή εκείνη συν δυο δεν περπατούν, συντρείς δεν κουβεντιάζουν, παρά πενήντα κι εκατό και πάλι φόβον έχουν. Όμως για την εκεί δράση του ο Διγενής Ακρίτας είχε καυχηθεί ως εξής:

εγώ μονάχος πέρασα, πεζός κι αρματωμένος,

με τετραπίθαμο σπαθί, με τρείς οργιές κοντάρι.

Βουνά καί κάμπους έδειρα, βουνά και καταράχια,

νυχτιές χωρίς αστροφεγγιά, νυχτιές χωρίς φεγγάρι.

Και τόσα χρόνια πούζησα δω στον απάνω κόσμο,

κανέναν δεν φοβήθηκα από τους αντρειωμένους.

digenis_kai_fidi.jpg

Τώρα, γιατί έγιναν στην περιοχή του Αντιταύρου ανατολικά της Μελιτηνής (κι όχι στην κατεύθυνση της Θεοδοσιόπολης/Ερζερούμ) οι μεγαλύτερες συγκρούσεις των μυθικών κι αρχετυπικών ηρώων της Ρωμιοσύνης είναι μεν φαινομενικά εύκολο να αντιληφθεί κανείς αλλά και ταυτόχρονα είναι δύσκολο να εντοπίσει τους βαθύτερους λόγους.

3.jpg

Σε ένα πολύ απλό ιστορικό επίπεδο, θα έλεγα ότι οι επικές μάχες συνέβηκαν επί πολλούς αιώνες εκεί, επειδή από εκεί περνούσε ο δρόμος για την Κωνσταντινούπολη. Αν έπεφτε ο κεντρικός Αντίταυρος, θα κατέρρεαν διαδοχικά η Μελιτηνή και η Καισάρεια, και στη συνέχεια  ο δρόμος μέχρι την Πόλη θα ήταν ανοικτός. Αντίθετα, το μόνο που θα κατάφερναν οι στρατιώτες του χαλιφάτου, αν επετίθεντο κατά της Θεοδοσιόπολης, θα ήταν να ανοίξουν δρόμο για την Τραπεζούντα και τη Μαύρη Θάλασσα ή να έχουν την ευκαιρία να κτυπήσουν την Αρμενία από τα δυτικά. Με άλλα λόγια, εκεί δεν διακυβεύονταν και πολλά. Ασφαλώς και όλα τα σημεία του Αντιταύρου ήταν χώροι μαχών, επελάσεων, υποχωρήσεων, αντικρούσεων και ανακαταλήψεων. Αλλά συχνότερα από οπουδήποτε αλλού συνέβαιναν οι επιθέσεις και οι αντεπιθέσεις στην περιοχή μεταξύ της Μελιτηνής, του Αντίγιαμαν, της Κιάχτα (Kâhta), και της Γερμανίκειας, δηλαδή αμέσως δυτικά του Ευφράτη, στα έσχατα βορειοδυτικά της απέραντης πεδιάδας της Μεσοποταμίας.

eis_xilious_ekatevika_0.jpg

Ευφράτης: ο Ιερός Ποταμός της Ρωμιοσύνης

 

Αυτή η κατάσταση προβιβάζει τον Ευφράτη σε επίπεδο ιερού ποταμού για όσους μάχονταν να διατηρήσουν την κυριαρχία τους στα βουνά αμέσως δυτικά του μεγάλου ποταμού. Και αν και αυτό το ρεύμα του Παραδείσου ήταν ιερό ως Μπουράνουμ για τους Σουμέριους και ως Πουράτου για τους Ασσυροβαβυλώνιους ήδη πριν τον Κατακλυσμό και συνεπώς, χιλιάδες χρόνια πριν από τους αυτοκρατορικούς Ακρίτες της Ρωμανίας, η σημασία του για τους Ρωμιούς ήταν τεράστια και όχι μόνον επειδή τα ιερά βιβλία της Χριστιανωσύνης ορίζουν έτσι. Το ασσυριακό όνομα του ποταμού παραφθάρηκε σε Περάτ στα αραμαϊκά και σε Ουφράτου στα αρχαία (αχαιμενιδικά / σφηνοειδή) περσικά. Αλλά η ονομασία Ευφράτης η οποία αντήχησε από τα στόματα των στρατιωτών του Αλεξάνδρου και των Σελευκιδών δεν ήταν μια προσέτι γλωσσική παραφθορά αλλά μια πρόσδοση νέας έννοιας στο όνομα του ιερού ρεύματος.

Έτσι για τους Ρωμιούς το ποτάμι αυτό είναι εκείνο το οποίο …. εὖ φράζει, δηλαδή αναγγέλλει κάτι το καλό. Αν είναι για να παραβάλλεις κάτι με τον Ευφράτη, είναι τα Ευ-αγγέλια, ή μάλλον εκείνο το οποίο είπε ο ίδιος ο Ιησούς:

κα κηρυχθήσεται τοτο τ εαγγέλιον τς βασιλείας ν λ τ οκουμέν ες μαρτύριον πσι τος θνεσι, κα τότε ξει τ τέλος. (Κατά Ματθαίον, ΚΔ’ 14)

{Μην συγχέεις “τοτο τ εαγγέλιον τς βασιλείας” με την Χριστιανωσύνη! Αυτό περί του οποίου ομιλεί ο Ιησούς θα κηρυχθεί στο Τέλος, συνεπώς δεν θα έχει κηρυχθεί έως τότε. Καθοριστικό σημείο στην πρόταση του Ιησού είναι η λέξη η οποία συγκεκριμενοποιεί το ευαγγέλιον της βασιλείας: “τούτο”. Σαφέστατα ο Ιησούς αναφέρεται στο δικό του, τότε, κήρυγμα το οποίο – εννοείται – θα χαθεί, δεν θα γίνει πιστευτό κι αποδεκτό από την εποχή του Ιησού μέχρι το Τέλος, και θα κηρυχθεί εκνέου τότε κι από το κήρυγμα αυτό θα προξενηθεί το Τέλος. Είναι αυτονόητο ότι τίποτα δεν κηρύσσεται σε μια συγκεκριμένη στιγμή (ή εποχή) αν είναι ήδη αποδεκτό από τους τότε ανθρώπους. Βέβαια η πρόταση αυτή επιδέχεται και άλλες ερμηνείες, ότι δηλαδή το ευαγγέλιο της Βασιλείας των Ουρανών έγινε δεκτό και πιστευτό στα χριστιανικά χρόνια και στη συνέχεια απεμπολήθηκε ή εσκεμμένα αλλοιώθηκε, αλλά αυτό είναι ένα άλλο θέμα.}

Συνεπώς, ο Ευφράτης και το Ευαγγέλιο της Βασιλείας (των Ουρανών) έχουν κάτι το κοινό: τον λαό, ή αν θέλεις το γένος εκείνο το οποίο θα φέρει εις πέρας το έργο του κηρύγματος στο οποίο αναφέρεται ο Ιησούς. Αυτό το γένος είναι αυτονόητα εκείνο το οποίο έδειξε περισσότερο ενδιαφέρον από οποιοδήποτε άλλο γένος, ή από οποιοδήποτε έθνος, να κρατήσει το όριό του δίπλα στο ρεύμα της καλής αγγελίας, κι αυτό η Ιστορία δείχνει ότι ήταν οι Ρωμιοί με το μυθικό – αρχετυπικό πρότυπο ήρωα, τον Διγενή Ακρίτα, δηλαδή Εκείνον ο οποίος συγκρούστηκε με τον Χάροντα.

Βέβαια οι περιορισμοί μιας μυθικής σύνθεσης και ενός έπους που απευθύνονται σε Χριστιανούς είναι εμφανείς: ακόμη κι ο μεγαλύτερος ήρωας δεν μπορεί να μείνει αθάνατος. Αλλά σε πολλές παραλλαγές, η έκβαση της μάχης του Διγενή Ακρίτα δεν αναφέρεται πουθενά. Αυτό είναι ορθότερο. Αυτό το δεδομένο και πολλά ακόμη έπη και ακριτικά τραγούδια, όπως το Άσμα του Αρμούρη, τα οποία αποφεύγουν να αναφέρουν τέλος ζωής για τον αρχετυπικό ακριτικό ήρωα, δείχνουν ότι οι ποιητές εκείνων των επικών συνθέσεων έβλεπαν τον κάθε Ακρίτα σαν ένα αποκαλυπτικό μυθικό πρότυπο για το έργο το οποίο θα αναληφθεί στο τέλος και για τον λαμπρό βασιλέα ο οποίος θα το επιχειρήσει.

digenis_kai_xaros.jpg

Και ο Ευφράτης είναι συχνά παρών σε όλα αυτά και μέσα στις υπερβατικές συνθήκες μέσα στις οποίες θα δράσουν Εκείνος ο Βασιλιάς και Εκείνοι οι Στρατιώτες των οποίων οι Ακρίτες προτύπωσαν τις μάχες και των οποίων ο Ιησούς καθώρισε το τιτανιαίο έργο με την ως άνω αναφορά του. Ο Αρμούρης περνάει τον Ευφράτη ένεκα των εκτάκτων αρωγών τας οποίας μόνη η αγγελική φωνή του εξασφαλίζει. Και να πως ο αποκαλυπτικός και εσχατολογικός μύθος προτυπώνει το έργο των Ρωμιών στην συγκεκριμένη περιοχή κατά τις μέρες του Τέλους:

ταν φράτης δυνατός, τον κα βουρκωμένος,

εχεν κα κύματα βαθέα, τον κα ποχυμένος,

πτερνιστηρέαν τν μαρον του κρούει τον κα πάγει,

στριγγιν φωνν νέσυρεν, σην κα ν δυνέτον:

«Εχαριστ σε, Θε καλέ, κα μυριοευχαριστ σε,

σ μ δκες τν νδρείαν κα μ τν παίρνεις τώρα».

Το λθε φων γγελικ ξ ορανο πάνω:

«Κα μπξε τ κοντάρι σου ες τν φοινικέαν τν ρίζαν,

κα μπξε κα τ ροχα σου μπρς ες τ μπροστοκούρβιν,

κέντεσε κα τν μαρον σου κα ν περάσς πέρα».

Πτερνιστηρέαν τν μαρον του κ᾿ πέρασέ τον πέρα.

Ν᾿ φήσ καν τ ροχα του νέος ν στεγνώσουν,

 πτερνιστηρέαν τν μαρον του, ες τν Σαρακηνν πάγει,

κα σφόνδυλον τν δωσε κα ξεσαγόνιασέ τον:

«Επέ, μωρ Σαρακηνέ, πο ναι τ φουσστα;»

armouris.jpg

Είναι αρκετά ενδιαφέρον ότι, αν και δεν έγινε εσκεμμένα και με συγκεκριμένη προδιάθεση, το όνομα του ποταμού παρεφθάρη σε Αφράτη στα χρόνια των ακριτικών μαχών και της παρουσίας μυσαρών εχθρών στην περιοχή. Είναι σαν το α- στερητικό να μετατρέπει τον Ευφράτη, από ποταμό που αναγγέλλει κάτι το καλό σε ποταμό που δεν αναγγέλλει τίποτα. Σαν από ρεύμα ζωής να έχει μετατραπεί σε νεκρό ρεύμα. Κανονικό αρνητικό είδωλο του εαυτού του! Κι αυτό το νεκρικό πλαίσιο, σαν ένας Κάτω Κόσμος επί της επιφάνειας της Γης, περιγράφεται ως το αληθινό πλαίσιο της αναμέτρησης του Διγενή Ακρίτα με τον Χάρο: τα μαρμαρένια αλώνια. Αιώνες αργότερα, η ίδια έννοια θα περιβάλλει τον βασιλιά που πιστεύεται ότι θα μπει πρώτος στην Αγιά Σοφιά: αυτός θα είναι ένας μαρμαρωμένος βασιλιάς. Άλλος από τον Άρχοντα των Ελλήνων, αλλά οι δύο μαζί συμβολίζουν τον Δικέφαλο Αετό.

Και έτσι στα έρημα μέρη εκείνα, από τα οποία κυλάει ο Νεκρικός Αφράτης των χρόνων των επικών μαχών, μόνο σημείο ζωής απέμεινε η Κόκκινη Μηλιά.

Κομμαγηνή: η Γη της Κόκκινης Μηλιάς

 

Και όχι τυχαία! Το σημείο εκείνο, η περιοχή εκείνη, αιώνες πρωτύτερα, είχε γνωρίσει μια ασύγκριτη ακμή που θα μπορούσαν να ζηλέψουν όχι μόνον η Αντιόχεια, η Αλεξάνδρεια, η Περσέπολη ή η Κτησιφών, η Ρώμη ή η Νέα Ρώμη – Κωνσταντινούπολη, αλλά ακόμη και ίδια η Βαβυλώνα. Ήταν τα σύντομα χρόνια του μικρού αλλά ακτινοβόλου και εκλάμπρου βασιλείου της Κομμαγηνής το οποίο εκτεινόταν στα μέρη αυτά που αντί να είναι θλιβερά και ολόμαυρα ήταν απαστράπτοντα και ολοζώντανα. Ανάμεσα στην Γερμανίκεια, τα Σαμόσατα και την Αρσάμεια του Νυμφαίου, το μικρό βασίλειο αυτό έγινε ο ιερός τόπος του Ιεροθεσίου Κορυφής (σήμερα Νέμρουτ Νταγ / Nemrut Dağı / Mount Nemrut), από όπου οι αρχιερείς ενός από τους μεγαλύτερους οικουμενισμούς όλων των εποχών εξέπεμψαν ένα συγκρητικό μείγμα ελληνοπερσικών δοξασιών, λατρειών και υπερβατικών επινοήσεων οι οποίες θα μπορούσαν να ενοποιήσουν όλο τον κόσμο.

nd11.jpg

ND1.jpg

nd111.jpg

nd2.jpg

nd3.jpg

nd3.gif

nd4.jpg

Το Ιεροθέσιο Κορυφής, το οποίο εγκαινιάσθηκε στις 7 Ιουλίου 62 πτεμ, δεν είναι μόνον ο τόπος όπου κολοσσιαία μνημεία δίνουν για πρώτη φορά με τόση ένταση την διάσταση του οικουμενισμού στον ελληνόφωνο κόσμο, αλλά και η πηγή εκπόρευσης της μεγαλύτερης κοσμοθεώρησης και αυτοκρατορικής ιδεολογίας που καταγράφηκε ποτέ σε ελληνικά. Ολόκληρη η υπόλοιπη ελληνική γραμματεία από τον Ησίοδο μέχρι τον Αρριανό, από τον Όμηρο μέχρι τον Πλάτωνα, από τον Πυθαγόρα μέχρι τον Δίωνα Κάσσιο, και από τον Πίνδαρο μέχρι τον Ηλιόδωρο, φαίνεται χλωμή και ασήμαντη συγκρινόμενη με την ενορατική σύνθεση που απαυγάζουν τα κείμενα του Ιεροθεσίου Κορυφής της Κομμαγηνής.

50 CE Commagene.png

Πολύ μικρή σημασία έχει το γεγονός ότι η όλη θεωρητική σύλληψη ήταν ένα αρνητικό είδωλο του τέλειου, ιδεατού κόσμου: της Οικουμένης. Τα απόλυτα αντίθετα, το απόλυτο θετικό και το απόλυτο αρνητικό, είναι τα εγγύτερα δυνατά σημεία του Κόσμου. Εκείνο το οποίο έχει σημασία είναι η διάσταση αυτής της ψυχικής-θεωρητικής σύλληψης και η πληρότητα της παρουσίασής της.

Για τα 240 χρόνια που περίπου διάρκεσε το βασίλειο της Κομμαγηνής και για την μικρή του έκταση με τους λίγους σχετικά πόρους, η ανέγερση ενός τέτοιου μεγαλιθικού μνημείου σε μια τόσο απρόσιτη κορυφή σε 2150 μ υψόμετρο είναι ένας εκπληκτικός άθλος. Αλλά η όλη θεωρητική σύλληψη ήταν ακόμη μεγαλύτερο επίτευγμα και εδραζόνταν στην κοινή προς Δαρείο και Αλέξανδρο καταγωγή του Αντιόχου Α’ Κομμαγηνής, του βασιλέα του οποίου οι αρχιιερείς, μύστες και μάγοι είχαν την ικανότητα να φέρουν την Αναγέννηση 14-15 αιώνες νωρίτερα. Η μητέρα του, Λαοδίκη ἡ Θεά καὶ Φιλάδελφος, ήταν κόρη του Σελευκίδη Αντιόχου Η’ και εγγονή του Πτολεμαίου Η’ Φύσκωνα. Ο πατέρας του, Μιθριδάτης ὀ Кαλλίνικος, ήταν ένας Οροντίδης Αρμένιος, ο οποίος καταγόταν από τον Δαρείο Α’. Έτσι, ο ηλιοκεντρικός Αντίοχος Α’ Κομμαγηνής έτυχε της υψίστης τιμής να τον δεξιωθεί ο Απόλλων – Μίθρας – Ερμής – Ήλιος, ένας πρωτοφανής συγκρητικός θεός ο οποίος φορώντας φρυγικό σκούφο και φωτοστέφανο ακτίνων εξήλθε νικών και ίνα νικήση, στην ακόμη και σήμερα μη ολοκληρωμένη κατάκτηση των εθνών.

Mithra&Antiochus.jpg

Ἀντίοχος ὁ Θεὸς Δίκαιος Ἐπιφανὴς Φιλορωμαῖος Φιλέλλην & Απόλλων – Μίθρας – Ερμής – Ήλιος

Ο παράξενος συνδυασμός ή μάλλον το ιστορικό παράλογο είναι ότι ούτε ο Αλέξανδρος κι οι Επίγονοι, ούτε και παλαιότερα ο Κύρος, ο Καμβύσης κι ο Δαρείος Α’ είχαν διαθέσιμη μια πίστη, λατρεία, θεωρία, λατρεία και μύηση ικανή να τους οδηγήσει στην άμεση εγκαθίδρυση μιας οικουμενιστικής αυτοκρατορίας σε όλη την γη, αν και είχαν σχεδόν όλα τα στρατιωτικά μέσα που απαιτούντο για να το καταφέρουν. Από την άλλη, λίγους αιώνες αργότερα, ο Αντίοχος Α’ Κομμαγηνής, πιο δυτικός από τους Αχαιμενιδείς και πιο ανατολικός από τον Αλέξανδρο, διέθετε επιτέλους την απαιτούμενη πίστη, λατρεία, θεωρία, λατρεία και μύηση, χωρίς ωστόσο να έχει τα απαραίτητα στρατιωτικά μέσα. Ειρωνεία των αναστρόφων ειδώλων …

antiochus artagnes.jpg

Ἀντίοχος ὁ Θεὸς Δίκαιος Ἐπιφανὴς Φιλορωμαῖος Φιλέλλην & Ηρακλής – Αρτάγνης

Το μυστήριον αυτού του περίεργου Κομμαγηνού προοιωνισμού λύνεται με το ανάγλυφο της εξωχρονικής δεξίωσης του Αντιόχου Α’ Κομμαγηνής από τον Ηρακλή – Αρτάγνη (Βεραθράγνα) ο οποίος κραδαίνει το μπαρσόμ. Μορφές εκτυπωμένες κάτω από την επίδραση του ασσυροβαβυλωνιακού Γκιλγκαμές (ο οποίος ταυτίζεται με τον βιβλικό – κορανικό Νιμρούντ), τόσο ο ιρανικός Βεραθράγνα όσο κι ο ελληνικός Ηρακλής ήταν φυσιογνωμίες αρκετά αποτυχημενες στην προσπάθειά τους να προσεγγίσουν το Ξύλον της Ζωής. Κανένας τους δεν έγινε θεός παρά την επιμονή των σκοτεινών ιερέων που κρύφτηκαν πίσω από τη μυθολόγησή τους. Και η ζήλεια είναι κακός σύμβουλος για όσους απέδωσαν ένα μπαρσόμ στον Ηρακλή – Αρτάγνη.

Τι άλλο είναι το μπαρσόμ παρά μια ύστερη, σχηματοποιημένη μορφή του Ξύλου της Ζωής; Το ίδιο το ιρανικό όνομα (μπαρεσμάν στα μέσα περσικά) αυτού του συμβόλου (και σήμερα ιερατικού σκεύους των Παρσιστών) σημαίνει “αυτό που φούντωσε / μεγάλωσε / θέριεψε” και εμφανέστατα αφορά ένα φυτό, ένα δένδρο που έχει μεγαλώσει. Η κεντρική του θέση σε πολλές ιρανογενείς θρησκείες (είτε μονοθεϊστικής είτε πολυθεϊστικής χροιάς) κάνει βέβαιο τον συσχετισμό του με το Ξύλον της Ζωής. Οι απόπειρες ταύτισης του δένδρου, από το οποίο απετελείτο ένα μπαρσόμ ως δέσμη κλάδων, ήταν πολλές: τόσες όσες ορίζονται από την φαντασία ενός εκάστου. Και η προσπάθεια να ανευρεθεί ποιο ήταν το Δένδρο Μυστικό του Παραδείσου δεν έχει τελειωμό: ταμαρίς, ροδιά, μυρτιά, …

Όλα αυτά ως λαθεμένος αντικατοπτρισμός δεν μπορούν παρά να μας οδηγήσουν σε συνεκδοχικά ανάστροφα συμπεράσματα, αν θέλουμε να προσεγγίσουμε την Αλήθεια. Οι αρχιερείς και οι μύστες του Αντιόχου Α’ Κομμαγηνής είχαν φθάσει με καθυστέρηση αιώνων αλλά συνέλαβαν το όραμα της Οικουμένης με μεγάλη ακρίβεια. Και εκατοντάδες χρόνια αργότερα, οι Χριστιανοί Ακρίτες μάχονταν για πολλούς αιώνες για να διατηρήσουν το όριο του Ευφράτη για την αυτοκρατορία που με βάση τους Πατέρες της Εκκλησίας είχε συλληφθεί ως πρότυπο της Οικουμένης. Έτσι προτύπωσαν με διαφορετικό τρόπο Εκείνον ο οποίος θα ξεκινήσει από ένα σημείο για να φθάσει στο όριο και να το μετατρέψει σε σημείο εκκίνησης για την κατάκτηση της Οικουμένης.

Έτσι, αυτό που θεωρήθηκε από τους Ρωμιούς ως απώτατο άκρο είναι στην ουσία η νέα αρχή. Θα είναι ένα άκρο μιας πρώτης προσπάθειας και ταυτόχρονα η αρχή του Μεγάλου Έργου: εκείνου το οποίο ανέφερε ο Ιησούς.

 

Και παρά το γεγονός ότι παρορμητικά ταύτισαν οι Ρωμιοί το άκρο με την Κόκκινη Μηλιά, δεν προχώρησαν στον αμέσως επόμενο συλλογισμό.

Κανένας δεν σκέφθηκε ότι η Κόκκινη Μηλιά δεν είναι τίποτ’ άλλο παρά το Ξύλον της Ζωής, αυτό το οποίο τόσο τεράστια έκταση και ύψιστη σημασία κατέχει στην ασσυροβαβυλωνιακή και στην αιγυπτιακή κοσμογονία και κοσμολογία, θρησκεία, μυθολογία και εσχατολογία, αυτό για το οποίο έχει γραφεί:

κα ξανέτειλεν Θες τι κ τς γς πν ξύλον ραον ες ρασιν κα καλν ες βρσιν κα τ ξύλον τς ζως ν μέσ το παραδείσου κα τ ξύλον το εδέναι γνωστν καλο κα πονηρο. (Γένεση, Β’ 9)

Αυτό αν και υπαρκτό, παραμένει σήμερα ακόμη απροσέγγιστο για όλους, λόγω του τραγικού και καταδικαστικού λάθους του Αδάμ να προτιμήσει το απαγορευμένο δένδρο αντί του δένδρου της ζωής το οποίο μάλιστα βρίσκεται στο κέντρο του Παραδείσου. Γι’ αυτό, όχι μόνον μια πολυχιλιετής τιμωρία έπεσε στα κεφάλια των απογόνων των πρωτοπλάστων αλλά και τρομεροί φρουροί διορίστηκαν για να εμποδίσουν του οποιοδήποτε το θράσος να απλώσει το χέρι στο Ξύλον της Ζωής:

κα ξέβαλε τν δμ κα κατκισεν ατν πέναντι το παραδείσου τς τρυφς κα ταξε τ Χερουβμ κα τν φλογίνην ομφαίαν τν στρεφομένην φυλάσσειν τν δν το ξύλου τς ζως. (Γένεση, Γ’ 24)

Οπότε, είναι απολύτως λογικό ο Άρχων των Ελλήνων, ο οποίος δεν έχει ακόμη εμφανιστεί και ο οποίος ταυτίζεται με τον Βασιλέα Βασιλέων, να οδηγήσει τα στρατεύματά του στην Κόκκινη Μηλιά πρώτα, για ν’ αρχίσει το μείζον τμήμα του έργου του στη συνέχεια. Στην ουσία το έργο του, όπως περιγράφεται σε τόσες εσχατολογικές προσεγγίσεις, θα είναι η αναστροφή και η ακύρωση των εσφαλμένων επιλογών και των συνεπαγομένων πτώσεων της Ανθρωπότητας. Ως τέτοιο, θα αποτελεί επίσης την ακύρωση της κακής επιλογής του Αδάμ ανάμεσα στα δύο δένδρα. Αυτόματα θα απορριφθεί η Γνώση σε όλες της τις μορφές και διαστάσεις. Η Γνώση είναι ο Θάνατος και ο Άρχων των Ελλήνων δεν είναι προσηλωμένος παρά μόνον στην Ζωή. Ο Θάνατος θα εκμηδενιστεί στην ανυπαρξία μετά την σύγκρουση του Τέλους, την οποία περιγράφουν όλες οι αποκαλύψεις, και γι’ αυτό τόσο επίμονα η ακριτική λογοτεχνία διελάμβανε τα της σύγκρουσης του Διγενή Ακρίτα με τον Χάροντα: ήταν ένα Θέατρο, μία Λευκή Μαγεία, και μια αμετάκλητη προτύπωση.

Νομίζω ότι με τα παραπάνω απάντησα πολύ περιληπτικά στα ερωτήματα τα οποία έθεσες στην μεγάλη παράγραφο του γράμματός σου. Το θέμα θα μπορούσε να έχει πολύ μεγαλύτερη συζήτηση δεδομένου ότι υπάρχει τεράστιο υλικό και αναρίθμητα στοιχεία σε κείμενα πολλών λογοτεχνιών, καθώς και σε αναπαραστάσεις, ανάγλυφα, και γενικώτερα στην τέχνη πολλών λαών. Τώρα θα επεκταθώ στις συγκεκριμένες ερωτήσεις σου. Οι απαντήσεις μου παρεμβάλλονται. Εννοείται ότι σε πολλές από αυτές έχω ήδη μερικώς ή ουσιαστικώς απαντήσει.

Ερωτήσεις – Απαντήσεις

 

1. Είναι και η Κόκκινη Μηλιά, όπως κι ο Δικέφαλος Αετός, ένα Ιερό Στοιχείο για τους Τούρκους;

Ναι, ασφαλώς και είναι. Και μάλιστα από τα πρώϊμα σελτζουκικά χρόνια στην Ανατολία ανεγέρθηκαν μεγαλοπρεπή ιστορικά τεμένη και θρησκευτικές σχολές στους τοίχους των οποίων αναπαρίστανται αμφότερα τα ιερά σύμβολα των δυο τμημάτων των Ρωμιών, των Χριστιανών και των Μουσουλμάνων. Το σελτζουκικό κράτος άλλωστε ονομαζόταν επίσης Ρωμανία (Ρουμ) και η συντριπτική πλειοψηφία των κατοίκων του ήταν Χριστιανοί, οι οποίοι προτιμούσαν να ζουν στην σελτζουκική επικράτεια παρά να ανέχονται την ψευτο-χριστιανική (κατ’ εκείνους – αλλά αυτό είναι το μόνο που έχει σημασία) εξουσία και την βαρύτατη φορολογία του Βασιλέως και του Πατριάρχη. Ακριβώς γι’ αυτό οι Σουλτάνοι της Νίκαιας (πρώτα) και του Ικονίου (έπειτα) ονομάζονταν Σελτζουκιάν-ε Ρουμ, δηλαδή κυριολεκτικά “Σελτζουκίδες Ρωμανοί”. Στην Μουσουλμανική Ρωμανία, οι ευγενείς, οι γαιοκτήμονες, η διοίκηση, οι αρχιτέκτονες, οι επιστήμονες, οι γραμματικοί, οι καλλιτέχνες, και φυσικά οι θεολόγοι ήταν σε συντριπτική πλειοψηφία Χριστιανοί. Οπότε, όλη η πίστη, η παράδοση και η θεματολογία τους πέρασε στην σελτζουκική ρωμέϊκη παιδεία,τέχνη και πολιτισμό.

Το Πατριαρχείο της Κωνσταντινούπολης πλήρωσε έτσι όπως έπρεπε την καταστροφική και αντιχριστιανική πολιτική της εικονολατρείας και η λεγόμενη Κυριακή της Ορθοδοξίας (842) δεν ήταν μία νίκη επί των Εικονομάχων αλλά η αρχή του τέλους της Χριστιανωσύνης στην Ανατολία. Μια σειρά επαναστατικών κινημάτων διαμόρφωσαν παράλληλα και μετά την Εικονομαχία την καθ’ αυτό Ιστορία της Ρωμανίας, και από αυτά το επιφανέστερο ήταν αυτών των Παυλικιανών. Οι Παυλικιανοί ήταν η αληθινή ψυχή της Ακριτικής Ρωμιοσύνης και η Ιστορία των μαχών των Παυλικιανών εναντίον της ψευδεπίγραφης κωνσταντινουπολίτικης Χριστιανωσύνης και εναντίον του χαλιφατικού βαγδάτειου Ισλάμ είναι η πεμπτουσία του επικού και μακραίωνου διμέτωπου αγώνα της Ρωμιοσύνης. Όταν ο Τσιμισκής μετέφερε Παυλικιανούς από την Σεβαστεία και την Τεφρική (Divriği) στην Φιλιππούπολη της Ανατολικής Ρωμυλίας απλά βοήθησε στη μεταλαμπάδευση των παυλικιανών χριστιανικών πίστεων, μυστικισμών και υπερβατικών φιλοσοφιών στην Ευρώπη. Οι εναπομένοντες Παυλικιανοί στην Ανατολία συμμετείχαν σε πολλά μεταγενέστερα κινήματα εναντίον της βασιλικής εξουσίας, επάνδρωσαν την Σελτζουκική Ρωμανία, και απέκρουσαν με σφοδρότητα τους Σταυροφόρους.

Τεφρική.jpg

Τεφρική (Divriği)

Σε πολλά ιστορικά μνημεία των σελτζουκικών χρόνων απεικονίζονται δίπλα-δίπλα το Μονοδενδρίον, η Κόκκινη Μηλιά, και ο Δικέφαλος Αετός. Η Μεντρεσά Γιακουτίγιε (Yakutiye Medresesi) στο Ερζερούμ (ανεγερμένη το 1310) είναι ένα από αυτά. Οι διάφοροι Κεϋχοσρόηδες, Κεϋκουμπάδηδες και Ρούκουνες (Ρουκναντίν) των Σελτζουκιδών είχαν σαφέστατη αντίληψη ότι εκπροσωπούσαν και προστάτευαν ρωμέϊκο πληθυσμό, και έτσι το κύριο σύμβολο της σημαίας τους ήταν ο Δικέφαλος Αετός, ένας συμβολισμός των δύο θρησκειών και των δύο γλωσσών του ίδιου πανάρχαιου γένους: των Ρωμιών. Και η συμφυής ταυτότητα της αυθεντικής Χριστιανωσύνης και του αυθεντικού Ισλάμ καταδεικνύεται από το γεγονός ότι, όταν Ρωμιοί χρονικογράφοι και ιστορικοί αναφέρθηκαν στα πρώτα ακούσματα περί το Κήρυγμα Μωάμεθ στην Αραβία, εμφανώς και ρητώς το εξέλαβαν ως μία νέα χριστολογική έριδα, ένα νέο παρακλάδι ακραίου νεστοριανισμού: και αυτό είναι στην ουσία το αληθινό, και σήμερα ανύπαρκτο, Ισλάμ. Οπότε, είτε στους Ιλχανίδες της Σολτανίγιε (στη ΒΔ Περσία) ανήκε η Θεοδοσιόπολη-Ερζερούμ, είτε στην αυτοκρατορία της Τραπεζούντος, είτε στους Καρακογιουνλού (‘Μαύρο Πρόβατο’) της Ταυρίδας (Ταμπρίζ), ο ίδιος ρωμέϊκος πληθυσμός είχε την ίδια παράδοση, τα ίδια ιερά σύμβολα, και το ίδιο κοινό μέλλον, παρά (ή μάλλον χάρη σ)τις δύο θρησκείες και τις δύο γλώσσες του.

yakutiye4.jpg

Yakutiye1.jpg

Η Μεντρεσά Γιακουτίγιε (Yakutiye Medresesi): το Μονοδενδρίον και ο Δικέφαλος Αετός

Η Ιστορία των Σελτζουκιδών Ρωμανών έχει για την Ρωμιοσύνη σήμερα πολύ μεγαλύτερη αξία και προοπτική ακόμη και από την Ιστορία των Σελευκιδών, οι οποίοι ήσαν οι σημαντικώτεροι των Επιγόνων. Για να το εννοήσει κάποιος αυτό, χρειάζεται απλώς να υπερβεί την καταδικαστική και νεκρική άγνοια η οποία κυριαρχεί ανάμεσα στους σημερινούς πληθυσμούς του πλασματικού κρατιδίου της Ελλάδας και του αποπροσανατολισμένου κράτους της Τουρκίας. Αλλά η εμβληματική μορφή και το κολοσσιαίο έργο του ιδρυτή του Τάγματος των Δερβίσηδων Τζελαλεντίν Ρουμί, δηλαδή του Τζελαλεντίν του Ρωμιού, ο οποίος έγραψε σε περσικά, τουρκικά, ελληνικά και αραβικά, σχηματίζουν μια μακρύτατη παράδοση η οποία αποσπάει την ουσία του Πλάτωνα και των Νεοπλατωνικών, την αναμειγνύει με το αληθινό Ισλάμ, και οδηγεί στον Παπαδιαμάντη και σε μας σήμερα: αυτή η ψυχική γραμμή είναι η μεγαλύτερη δυνατή προσέγγιση στην Μαρτυρία Ιησού και στα σημεία – μεταίχμια της Αποκάλυψης.

romania flags.jpg

Οι Σελτζουκιάν-ε Ρουμ Σουλτάνοι της Νίκαιας (πρώτα) και του Ικονίου (έπειτα) και οι Βασιλείς της Κωνσταντινούπολης είχαν ουσιαστικά την ίδια σημαία: τον Δικέφαλο Αετό. Αυτή είναι η μόνη αλήθεια για τις δύο Ρωμανίες: την Χριστιανική Ρωμανία και την Μουσουλμανική Ρωμανία του 11ου – 13ου αι.

Έτσι, σήμερα ακόμη, και τα δύο τμήματα του ίδιου λαού διατηρούν παραδόσεις και τραγούδια αναφορικά με την Κόκκινη Μηλιά. Στα ελληνικά, το πιο γνωστό τραγούδι, αυτό των Πυθαγόρα και Απόστολου Καλδάρα, σχετίζεται με το Μαρμαρωμένο Βασιλιά, αλλά αυτό είναι μία μόνον ερμηνεία και εφαρμογή. Με βάση τους στίχους, σήμερα έχουν απομείνει:

– ένα όνειρο

– το παραμύθι της γιαγιάς, και

– δύο πετροχελιδόνια που στάλθηκαν από τους Ρωμιούς και που έχουν μείνει στην Κόκκινη Μηλιά.

” Έστειλα δυο πουλιά στην Κόκκινη Μηλιά,

δυο πετροχελιδόνια,

μα κει εμμείνανε ……”.

Εμφανέστατη περιγραφή του ξεπεσμού, της αλλοίωσης, της μεταλλαγής και της αλλοτρίωσης των Ρωμιών μέσα στο ξένο κράτος-τάφο “Ελλάς”, εφόσον τα πετροχελιδόνια δεν καταδέχονται να επιστρέψουν. Για να επιστρέψουν τα πετροχελιδόνια, πρέπει οι Ρωμιοί να βγουν έξω από το κενοτάφιο “Ελλάς”. Ο λόγος είναι απλός:

Τα πετροχελιδόνια που “εμμείνανε” (!) στην Κόκκινη Μηλιά εκπροσωπούν ό,τι πιο αυθεντικό υπάρχει πάνω στην Γη ως ζωή. Δεν είναι λοιπόν δυνατόν να ‘αποδεχθεί’ η ζωή τον θάνατο. Μόνον όταν οι Ρωμιοί υπερβούν το νεκρικό ψεύδος “Ελλάς” και “Ελληνισμός”, θα βγουν από τον τάφο ο οποίος τους κάνει ανάξιους για τα δυο πετροχελιδόνια.

Αυτό λέει ο στίχος, είτε το κατάλαβε έτσι ο στιχουργός είτε όχι.

Υπάρχουν κι άλλες ερμηνείες, προσεγγίσεις και εφαρμογές του θέματος στα ελληνικά. Στα τουρκικά σχετίζεται με την έννοια του ορίου και της άφιξης στο όριο, δηλαδή το επίτευγμα και την υπέρβαση. Και ακριβώς αυτό είναι και η πεμπτουσία της θεματολογίας του Μαρμαρωμένου Βασιλιά, ενός συνειδητού και πιστού ανθρώπου αιχμαλωτισμένου όμως στο πένθιμο, νεκρικό περίγυρο των ψευδεπιγράφως ζώντων υπηκόων του οι οποίοι αγνοούν την ζωή και των οποίων η όποια γνώση είναι ο παρών ψευδώνυμος τάφος “Ελλάς”, ο έσχατος των κεκονιαμένων. Ο Μαρμαρωμένος Βασιλιάς είναι εγγενώς ανίκανος να εξέλθει του μαρμάρου εις το οποίον τον εγκλώβισε το ψεύδος, δηλαδή όλα όσα πιστεύουν οι υπήκοοί του και τα οποία είναι όλα ένα ανάστροφο είδωλο της Αλήθειας. Από αυτό τον σύρει έξω ο Βασιλεύς Βασιλέων της Αποκάλυψης, ο οποίος έχει ἐν τ χειρ ατο δρέπανον ξύ – ένδειξη του άνευ προηγουμένου φονικού το οποίο θα επιφέρει η Έκθεσις Αληθείας σε ένα κόσμο ψευδέστατο.

Ενδεικτικά αναφέρω λοιπόν την γνωστή επιτυχία Kızıl Elmam του Mustafa Yıldızdoğan (https://www.youtube.com/watch?v=YMEYyC3rWkw), καθώς και το γνωστό παραδοσιακό Kızılelma şarkısı (τραγούδι της Κόκκινης Μηλιάς: https://www.youtube.com/watch?v=FnkOnPgwuqs). Έχει πολύ ενδιαφέρον να προσέξεις το εποπτικό υλικό με το οποίο παρουσιάζουν τα τραγούδια αυτά εκείνοι που έκαναν τις εν λόγω αναρτήσεις. Δείχνουν σαφή αντίληψη οικουμενισμού, ορίου, επικών μαχών και ηρωϊκών επιτευγμάτων.

Πολύ μικρή σημασία έχει το ενδεχόμενο δυο άνθρωποι του ιδίου λαού και του ιδίου γένους να συγκεκριμενοποιούν διαφορετικά ή ακόμη και αντίθετα το ίδιο μυθικό και εσχατολογικό θέμα στο οποίο προσβλέπουν αναφορικά  με την ταυτήτητα και την παράδοσή τους. Αυτό οφείλεται σε μία επιφανειακή κρούστα η οποία έχει προκληθεί α) από την είσοδο κατά τον τελευταίο αιώνα αλλοτρίων και ξένων στοιχείων παιδείας στους πληθυσμούς του διαιρεμένου (σε Τουρκία και Ελλάδα) γένους των Ρωμιών και β) από την απόπειρα μεταλλαγής και καταστροφής του συγκεκριμένου γένους την οποία έχουν επί δύο και πλέον αιώνες επιχειρήσει μυσαρά έθνη και εχθρικές κυβερνήσεις οι οποίες παρουσιάζονται ως φιλικές και προξενούν διχόνοια και έριδα για να επιτύχουν τους καταστροφικούς σκοπούς τους. Αυτή η επιφανειακή κρούστα είναι τόσο ασήμαντη όσο και η ξενική πολιτική, η οποία θα πρέπει να εξαλειφθεί ολοσχερώς για να σωθεί, ανασυσταθεί και λάμψει το διηρημένο γένος του Δικεφάλου Αετού και της Κόκκινης Μηλιάς.

Αλλά παρεκκλίνω. Το θέμα του ορίου και του επιτεύγματος αναφύεται και στο παραδοσιακό ποντιακό τραγούδι που τραγουδούν ακόμη και σήμερα στα ελληνικά πολλοί Τούρκοι, όντας περισσότερο Ρωμιοί από τους Έλληνες. Το ετραγούδησε και ο Μάνος Κατράκης στο Ταξίδι στα Κύθηρα: Kırk Kırmızı Elma – Σεράντα μήλα κόκκινα. Το Ταξίδι αυτό είναι ουσιαστικά μία Επιστροφή, και συνεπώς προσέγγιση ενός ορίου. Οι στίχοι μέσα στους αιώνες έλαβαν μια διάσταση ερωτικού ή επινύμφιου τραγουδιού αλλά ασφαλώς η κατάκτηση μιας κοπέλλας από ένα παλληκάρι είναι και αυτή ένα οριακό επίτευγμα ζωής. Αλλά τι μπορεί κανείς να υποθέσει για …

Σεράντα μήλα κόκκινα, γιάβρι μ’, σ’ έναν μαντίλ’ δεμένα;

Στην περίπτωση αυτή, το παλληκάρι και η κοπέλλα είναι σύμβολα του Βασιλέως και του Γένους: ένας λαός, στο σύνολό του, ιδιαίτερα ένας Εκλεκτός Λαός, είναι πάντα μία γυναίκα ως προς τον Αυτοκράτορα.

Οι στίχοι σε δύο σάϊτς, τουρκικό και ελληνικό:

https://eksisozluk.com/kirk-kirmizi-elma–2405260

http://www.stixoi.info/stixoi.php?info=Lyrics&act=details&song_id=14690

Έχει τραγουδηθεί από πολλούς, αλλά μια ξεχωριστή, πρόσφατη ερμηνεία είναι αυτή του Adem Ekiz (που είναι περισσότερο γνωστός ως Beşköylü Adem: https://www.youtube.com/watch?v=vZxeYMzPQz0). Και εδώ είναι μία ερμηνεία από τον Γιάννη Χαραλαμπίδη και την Αθηνά Κορσαβίδου: https://music.yandex.ua/album/1634570/track/14939669 Επίσης: https://www.youtube.com/watch?v=ZmbigzjhEyw

Ως κεντρικό σημείο παιδείας ήταν φυσικό να γίνει και θέμα παιδικού θεάτρου, όπως μπορείς να παρακολουθήσεις εδώ: Kırmızı Elma – Çocuk Tiyatrosu (https://www.youtube.com/watch?v=yV8ZD9kCN_g)

kokkinh-mhlia-1.jpg

Τα παραπάνω είναι μόνον λίγες ενδεικτικές αναφορές. Πλήρης απάντηση στην ερώτηση αυτή είναι θέμα διατριβής επί υφηγεσία.

2. Είναι η Κόκκινη Μηλιά ένας συμβολισμός ή ένα φυσικό δένδρο το οποίο βρίσκεται σε μια συγκεκριμένη τοποθεσία; Σε τι έγκειται η ιερότητά του;

Δεν υπάρχει κανένας συμβολισμός αφαιρετικού χαρακτήρα. Όλοι οι συμβολισμοί εκκινούν από υπαρκτά σημεία, όντα, καταστάσεις και υποστάσεις του υλικού και του ψυχικού σύμπαντος.

Οπότε, ναι, είναι ένας συμβολισμός του ορίου, του επιτεύγματος και της υπέρβασης αλλά και ναι, είναι ένα υπαρκτό, υλικό, φυσικό δένδρο και ως εκ τούτου, όντως και υπάρχει σε ένα συγκεκριμένο τόπο.

Στην ερώτηση αυτή έχω ουσιαστικά απαντήσει στο πρώτο τμήμα της επιστολής μου αυτής. Η Κόκκινη Μηλιά είναι το Ξύλον της Ζωής: εκείνο το ιερό δένδρο το οποίο είδαν ο Αδάμ και η Εύα. Εκείνο το ιερό δένδρο το οποίο είδαν τα γένη εκείνα τα οποία στο παρελθόν ανακηρύχθηκαν ως Εκλεκτός Λαός του Θεού και επετέλεσαν ένα καθοριστικό έργο στην Παγκόσμια Ιστορία: οι Αρχαίοι Ασσύριοι και οι Αρχαίοι Ισραηλίτες. Εκείνο το ιερό δένδρο το οποίο θα δουν ο Βασιλεύς και οι στρατιώτες του τρίτου και τελευταίου γένους το οποίο στο προσεχές μέλλον θα ανακηρυχθεί ως Εκλεκτός Λαός του Θεού και στη συνέχεια θα επετελέσει ένα καθοριστικό έργο στην Παγκόσμια Ιστορία: οι Ρωμιοί. Εκείνο το ιερό δένδρο το οποίο αποτελεί κομβικό σημείο του Σύμπαντος, εφόσον κατά τις σουμεριακές – ασσυροβαβυλωνιακές περιγραφές υπάρχει ταυτόχρονα και στα τρία επίπεδα: στο Ουράνιο Σύμπαν, στο Γήϊνο Σύμπαν, και στο Χθόνιο Σύμπαν.

Η ιερότητα της Κόκκινης Μηλιάς είναι η ταυτότητα του Ξύλου της Ζωής: Δένδρο Μυστικό του Παραδείσου. Το κεντρικό σημείο του Κήπου του Θεού.

3. Αν ισχύει το δεύτερο, που ακριβώς βρίσκεται η Κόκκινη Μηλιά;

Όπως έχω ήδη αναφέρει συγκεκριμένα, η Κόκκινη Μηλιά βρίσκεται στις προς Ευφράτην υπώρειες των ανατολικών ορέων της Κομμαγηνής. Ο Ευφράτης είναι ένα από τα τέσσερα ρεύματα στα οποία διακλαδίζεται ο κεντρικός ποταμός της Εδέμ. Αναφέρεται τέταρτος: προηγούνται οι Φισών (Ινδός), Γεών (Νείλος) και Τίγρις. Αντίθετα με τα τρία πρώτα ρεύματα, για τα οποία το κείμενο της Γένεσης δίνει αναφορές και περιγραφές, για τον Ευφράτη το βιβλικό κείμενο είναι απόλυτα λακωνικό: “ δ ποταμς τέταρτος Εφράτης“. (Γένεση Β’ 14). Μυστικός ποταμός λοιπόν!

4. Ποιο είναι το χρονικό διάστημα της ζωής αυτού του Δένδρου;

Είναι σαν να θέλεις να με ερωτήσεις πόσο διαρκεί εκείνο το υλικό δημιούργημα το οποίο βρίσκεται στο κέντρο του Παραδείσου! Υπερβολή!

Το αρχετυπικό όνομά του είναι προς απάντησίν σου: το Ξύλον της Ζωής.

Το δένδρο αυτό δεν έχει ζωή: είναι η Ζωή.

Οπότε, δεν θα το αναζητήσει ο Βασιλεύς Βασιλέων μόνο και μόνο από περιέργεια ή για προσωπική του ευχαρίστηση. Θα υπάρχει ένας πολύ κρίσιμος λόγος.

Αυτό το δένδρο θα κρατήσει στην ζωή τις ελάχιστες εκατοντάδες χιλιάδων ανθρώπων οι οποίοι θα συγκεντρωθούν και σωθούν ως δίκαιοι και αληθείς από τον Βασιλέα Βασιλέων στον μεγάλο πυρηνικό όλεθρο του Τέλους. Στην κρίσιμη περίοδο, κατά την οποία – με την εξαίρεση των παραπάνω – θα εξαφανιστεί όλη η ανθρωπότητα που θα έχει μείνει εν ζωή μετά από μια σειρά εξοντωτικών πολέμων και φυσικών καταστροφών, το δένδρο αυτό θα είναι το μόνο φωτισμένο σημείο πάνω στην κατασκότεινη και κατεστραμμένη επιφάνεια της Γης. Αυτό είχε κατά νουν ο Ιησούς ο οποίος προφήτευσε ότι, σε εκείνη την τραγική περίσταση τρομερών δοκιμασιών για τους επιζώντες, “κα ε μ κολοβώθησαν α μέραι κεναι, οκ ν σώθη πσα σάρξ· δι δ τος κλεκτος κολοβωθήσονται α μέραι κεναι” (Κατά Ματθαίον ΚΔ’ 22).

5. Ποια είναι η σχέση του με άλλα Ιερά Δένδρα, τα οποία μας έχεις αναφέρει ως εκτεταμένα τεκμηριωμένα στα πλαίσια της αρχαίας ασσυροβαβυλωνιακής και της αρχαίας αιγυπτιακής θρησκείας, μυθολογίας, έπους και αποκαλυπτικής εσχατολογίας;

Μα, δεν υπάρχουν άλλα ιερά δένδρα – εκτός και αν εννοείς ως ιερό το ξύλον τοῦ εἰδέναι γνωστὸν καλοῦ καὶ πονηροῦ, δηλαδή το δένδρο της γνώσης. Είναι τα δύο ξεχωριστά δένδρα. Αναφέρονται πριν από τα τέσσερα ρεύματα και αμέσως μετά την αναφορά της υπό του Θεού τοποθέτησης του Αδάμ στον παράδεισο. Είναι από τα πιο ανεξιχνιάστα σημεία του βιβλικού κειμένου και ελάχιστοι υποψιάζονται τι μπορεί να κρύβεται πίσω από την φαινομενικά απλή και καθαρή πρόταση:

κα ξανέτειλεν Θες τι κ τς γς πν ξύλον ραον ες ρασιν κα καλν ες βρσιν κα τ ξύλον τς ζως ν μέσ το παραδείσου κα τ ξύλον το εδέναι γνωστν καλο κα πονηρο” (Γένεση Β’ 9)

Φαίνονται τόσο ισοβαρή αυτά τα δύο δένδρα, τόσο αλληλοσυμπληρούμενα και αλληλοαναιρούμενα, τόσο ανάστροφα αναμεταξύ τους, και – αποδεδειγμένα – τόσο αντιφατικά που είναι πιθανόν να τα θεωρήσει κάποιος ως δύο οντότητες ή ακόμη και ως μία. Οπότε, αν δούμε αυτή την αναφορά ως περιγραφή ενός μόνον δένδρου, καθώς και του αρνητικού ειδώλου του (το οποίο δεν αποτελεί διαφορετική ύπαρξη), τότε όλα αλλάζουν και όλα γίνονται πολύ πιο δύσκολα για τον άνθρωπο – από τον Αδάμ μέχρι σήμερα.

Αλλά αυτό είναι ένα άλλο, πολύ μεγάλο, θέμα.

Οπότε, αν δεν αναφέρεσαι στο προαναφερμένο ζήτημα, δεν πρέπει να νομίζεις ότι υπάρχουν πολλά δένδρα. Υπάρχουν μόνον πολλές προσλήψεις, πολλές θεωρήσεις, πολλές περιγραφές, πολλές μυθολογήσεις, πολλές επεξηγήσεις, πολλές εφαρμογές του ενός και μόνου ιερού δένδρου. Αλλά για την κάθε μία υπάρχει και ένας άλλος λόγος για την διαφοροποίηση, ή διάκριση, ή παρανόηση, ή αλλοίωση η οποία την χαρακτηρίζει.

Οπότε, φερ’ ειπείν, αν προσέξεις τον ναό της Ίσιδος στην Μουχαρράκα, το νοτιώτατο άκρο της Δωδεκασχοίνου στην νοτίως του Ασουάν Αίγυπτο (σημείο το οποίο ορίστηκε ως όριο μεταξύ της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και της Αιθιοπίας, δηλαδή του αρχαίου σουδανικού κράτους Κους του οποίου πρωτεύουσα ήταν η Μερόη), θα καταλάβεις γιατί ο τόπος αποδόθηκε στα ελληνικά ως Ιερά Συκάμινος. Το ιερό δένδρο της Ίσιδος ήταν κατά τις αφηγήσεις του εκεί ιερατείου μία συκάμινος. Δεν σώζεται λοιπόν κατά τύχην η ιησουϊκή αναφορά: “ε χετε πίστιν ς κόκκον σινάπεως, λέγετε ν τ συκαμίν ταύτ, κριζώθητι κα φυτεύθητι ν τ θαλάσσ, κα πήκουσεν ν μν” (Κατά Λουκάν ΙΣΤ’ 6). Ούτε και ήταν τυχαίο ότι ο Ζακχαίος “προδραμν μπροσθεν νέβη π συκομορέαν, να δ ατόν, τι κείνης μελλε διέρχεσθαι” (Κατά Λουκάν ΙΘ’ 4) ο Ιησούς, ο οποίος και από κει πέρασε, και στον Ζακχαίο μίλησε, και να μείνει προτίμησε στο σπίτι του αρχιτελώνη. Και στον Ζακχαίο εμίλησε ο Ιησούς για τον Ευγενή Άνθρωπο, ο οποίος “πορεύθη ες χώραν μακρν λαβεν αυτ βασιλείαν κα ποστρέψαι“. Μήπως λοιπόν ο Ευγενής Άνθρωπος βρίσκεται στην Ιερά Συκάμινο;

sycomore.jpg

Αναπαράσταση της Ιεράς Συκαμίνου με εσχατολογικό συμβολισμό από τον τάφο του Ινχερχάου, Ντέϊρ αλ Μαντίνα, Δυτικές Θήβες

Αλλά όλα αυτά – για όποια ενδεχομένως σωστή ή όχι χρήση έχουν προκύψει – είναι, όπως προανέφερα, πολλές και ποικίλες από τόπο σε τόπο, από πολιτισμό σε πολιτισμό, από παράδοση σε παράδοση, προσλήψεις, θεωρήσεις, περιγραφές, μυθολογήσεις, επεξηγήσεις, εφαρμογές – αν δεν είναι αλλοιώσεις ή παρανοήσεις. Όμως το ιερό δένδρο είναι μόνον ένα, και αυτό διασώζεται στην χαρακτηριστική λέξη ‘μονοδενδρίον’.

6. Ποια είναι η σχέση αυτού του Δένδρου με τον Ευγενή Άνθρωπο του Ιησού – Άρχοντα των Ελλήνων του Δανιήλ – χρυσοστεφανωμένο Βασιλέα Βασιλέων της Αποκάλυψης;

 

Ο Άνθρωπος αυτός θα το αναζητήσει, θα το βρει, θα οδηγήσει τους στρατιώτες του εκεί, και αυτοί θα είναι κατάλληλα προετοιμασμένοι για να φάνε τους καρπούς του. Πίσω από τους στρατιώτες του θα ακολουθούν και υπήκοοι του κράτους του, δηλαδή τα ήδη επανενωμένα, ελληνόφωνα και τουρκόφωνα, τμήματα των Ρωμαίων. Τότε δεν θα υπάρχουν ούτε Ελλάδα, ούτε Τουρκία, ούτε Ελληνισμός, ούτε Τουρανισμός, ούτε Έλληνες, ούτε Τούρκοι πια. Θα υπάρχουν Ρωμανία, Αυτοκρατορία, Αυτοκράτορας, αυτοκρατορικός στρατός απροσμάχητος σε παγκόσμιο επίπεδο, τουρκόφωνοι και ελληνόφωνοι Ρωμιοί, Θεϊκή Παρουσία, Συνείδηση και Ταυτότητα Εκλεκτού Λαού, και Αποστολή.

Ο όρος του Δανιήλ είναι πολύ συμβατικός: πριν από όλα το όνομα ‘Έλληνες’ είναι μια διαστροφή ήδη στην Αρχαιότητα. Οι Αχαιοί, Ίωνες, Αιολείς και Δωριείς δεν απετέλεσαν ένα σύνολο ποτέ. Αυτό φάνηκε καλλίτερα στην πρόταση η οποία κατέδειξε τους Δωριείς ως αλλότριο φύλο και τερατώδες: “Αλέξανδρος Φιλίππου και οι Έλληνες πλην Λακεδαιμονίων”. Η πρόταση αυτή ορίζει την συμμαχία Μακεδόνων (υπό βασιλέα) και Ελλήνων (χωρίς βασιλέα) και δείχνει ότι οι επάρατοι Λακεδαιμόνιοι ήταν ένα αλλότριο και μυσαρό γένος. Όλα τα άλλα ιστορικά γεγονότα είναι αδιάφορες συνέπειες περιστασιακών συμβιβασμών και ασήμαντες μικροπολιτικές τις οποίες, αν κάποιος λάβει υπόψει, πέφτει σε παγίδες και λάθος. Η ουσία είναι ότι, όταν Μακεδόνες και Έλληνες από κοινού ανέλαβαν ένα ιερό έργο υπό ένα ιερό βασιλέα και επέτυχαν κάτι το οποίο αποτελεί μικρή μόνον προτύπωση (αλλά την μόνη) του ιερού έργου του Βασιλέως Βασιλέων στο Πλήρωμα του Χρόνου, οι μυσαροί Δωριείς δεν μπορούσαν να είναι και δεν ήταν παρόντες. Η ιερότητα του έργου του Αλεξάνδρου θα έλυωνε και εξαΰλωνε τους όποιους Λακεδαιμόνιους θα έστελνε η Σπάρτη: θα έσβυναν μέσα στην εκστρατεία όπως το σκοτάδι διαλύεται από το φως.

Πέραν του θέματος αυτού σχετικά με τους Δωριείς υπάρχει ακόμη σοβαρώτερο πρόβλημα με το ψευδεπίγραφο συγκεφαλαιωτικό όνομα ‘Έλληνες’. Υπήρχε μία μεγάλη αντιπαλότητα στην Αρχαιότητα ανάμεσα σε όσους ήταν Έλληνες και σε όσους δεν ήταν αλλά ήθελαν να παρουσιάζονται ως Έλληνες. Αυτό δεν είναι μία μεμονωμένη περίπτωση και παρουσιάζεται σε αρκετούς λαούς και πολιτισμούς.

Το θέμα είναι όμως πολύ κρισιμώτερο και αρχαιότερο, διότι και αυτοί τους οποίους συμβατικά αποκάλεσα παραπάνω ‘Ελληνες’ δεν λέγονται στην πραγματικότητα έτσι και το όνομα αυτό, εμφορούμενο ιδεολογικής μυσαρότητας και βαρβαρισμού, χρησιμοποιήθηκε με καταστροφικούς σκοπούς και εις βάρος του γένους αυτού, ούτως ώστε να αποκρυφθεί το μόνο αληθινό όνομα με το οποίο συγκεφαλαιωτικά μπορούν να αποκαλούνται Αχαιοί, Ίωνες και Αιολείς. Ο μόνος, ο οποίος έχει δικαιωματικά την αρμόζουσα θέση να ορίζει ποιο είναι το σωστό συγκεφαλαιωτικό όνομα αυτών είναι ο μεγάλος ποιητής τον οποίο όλοι, από τον Πλάτωνα μέχρι τους ιστορικούς, διαχρονικά αναγνώριζαν ως τον πατριάρχη του γένους: ο Όμηρος. Εξαιτίας της ισοπεδωτικής και ψευδεπίγραφής ιστορίας την οποία οι πλείστοι σήμερα θεωρούν ως πραγματική, λίγοι αντιλαμβάνονται ότι, χωρίς την Ιλιάδα και την Οδύσσεια, Αχαιοί, Ίωνες και Αιολείς δεν θα είχαν επιβιώσει μέσα στην μυσαρή και βάρβαρη πελασγική λαίλαπα η οποία επικράτησε αμέσως μετά την πυρπόληση των μυκηναϊκών ακροπόλεων. Και το συγκεφαλαιωτικό όνομα το οποίο χρησιμοποιεί ο Όμηρος είναι το εξής: Δαναοί.

Η Ιστορία θα είχε πολύ διαφορετικό ρου, αν Ίωνες, Αχαιοί και Αιολείς είχαν καταφέρει να διατηρήσουν την αυθεντική ταυτότητά τους και να μην επηρεασθούν από εσκεμμένες παραποιήσεις, αλλοιώσεις και αναμείξεις τις οποίες οι εχθροί τους επρόβαλαν ανάμεσά τους. Αν οι Δαναοί δεν είχαν απεμπολήσει την καταγωγή τους και δεν είχαν αποδεχθεί ξενόφερτα και αλλότρια θεωρήματα και ιδέες, η προ του Αλεξάνδρου Αρχαιότητα θα ήταν πολύ διαφορετική.

Έτσι, κανένας λαός, κανένα ιερατείο, κανένας ιστορικός και κανένας χρονικογράφος σε Μεσοποταμία, Αίγυπτο και Ιράν δεν χρησιμοποίησε την αισχρή και μυσαρή λέξη “Έλληνες”. Η ταυτότητα των τριών φύλων, των Αχαιών, των Αιολέων και των Ιώνων, ως Δαναών ήταν γνωστή αλλά σε ασσυροβαβυλωνιακά, αιγυπτιακά, χιττιτικά και φοινικικά κάθε φορά που αναφέρονταν σε ένα από τα τρία φύλα το αποκαλούσαν με την ονομασία του.

Οπότε, ο Δανιήλ δεν μιλάει για κανένα Άρχοντα των ‘Ελλήνων’ (και αυτό είναι ένα από τα πολλά λάθη της ιστορικής μετάφρασης των Ο’) αλλά για τον Άρχοντα των Ιώνων και πολύ σωστά μάλιστα, διότι αναφέρεται στην Ιωνία της Μικράς Ασίας από όπου αυτός ο Άνθρωπος προέρχεται. Η εβραϊκή λέξη Γιαβανίμ προέρχεται από τις αντίστοιχες φοινικικές, χαναανικές, αιγυπτιακές και ασσυροβαβυλωνιακές ονομασίες των Ιώνων (Γιαντνάνου, Γιαβάνου, Γιουνάνου), και είναι πρώτον γνωστή σε αιγυπτιακά κείμενα της 2ης προχριστιανικής χιλιετίας.

Ο Άρχων των Ιώνων λοιπόν θα ανεύρει το Μονοδενδρίον της Ζωής και θα το μεταφέρει στην πρωτεύουσά του. Η μεταφορά δένδρων και γης (χώματος) στην ασσυροβαβυλωνιακή και αιγυπτιακή Αρχαιότητα αποτελούσε κορυφαία ιεροτελεστία, την οποία σαφώς και μπορεί να επιτελέσει ο Άρχων των Ιώνων ως Βασιλεύς και Αρχιερεύς. Μόνον έτσι θα διατηρήσει την Ζωή στην Νέα Πόλη την οποία θα ανεγείρει ως Κιβωτό για την επερχόμενη καταστροφή του κόσμου. Είναι λοιπόν μια επείγουσα και κρίσιμη υπόθεση. Από αυτό κρίνεται η επιβίωση του ανθρωπίνου γένους. Αλλά τίποτα δεν θα είναι δυνατόν χωρίς την απαιτούμενη προετοιμασία των στρατιωτών και των υπηκόων του. Αυτοί δεν θα έχουν τίποτα το κοινό με τον σημερινό κόσμο. Θα είναι όλοι τους σαν τον Ιησού, ο οποίος αναφορικά με τον σημερινό κόσμο είπε: “ρχεται γρ το κόσμου ρχων, κα ν μο οκ χει οδέν” (Κατά Ιωάννην ΙΔ’ 30).

7. Τι σημαίνει να φτάσουν οι Ρωμιοί στην Κόκκινη Μηλιά και τι σημαίνει η παράδοση ‘να διώξουμε τους Τούρκους μέχρι την Κόκκινη Μηλιά’;

Σημαίνει ότι οι Ρωμιοί απέρριψαν το σημερινό νεκρικό πλαίσιο στο οποίο οι εχθροί του Θεού και του Εκλεκτού Γένους των Ρωμιών (ή Δαναών) τους έχουν περικλείσει με σκοπό να τους αποτρέψουν από το έργο το οποίο έχουν να επιτελέσουν και το οποίο είναι το σημαντικώτερο από όσα έχουν αυτοί ποτέ διεκπεραιώσει, και – γενικώτερα – από όσα έχουν διεκπεραιωθεί στην ανθρώπινη ιστορία.

Σημαίνει ότι οι Ρωμιοί απέρριψαν το ψεύδος του σημερινού κόσμου, της γενεάς ταύτης, και απέκτησαν την πραγματική συνείδησή και ταυτότητά τους την οποία έχουν σήμερα απεμπολήσει.

Σημαίνει ότι οι Ρωμιοί έχουν εφαρμόσει τις εντολές του Ιησού “γαπήσεις τν πλησίον σου ς σεαυτόν” (Κατά Ματθαίον ΚΒ’ 37-39) και “γαπτε τος χθρος μν, ελογετε τος καταρωμένους μς, καλς ποιετε τος μισοσιν μς κα προσεύχεσθε πρ τν πηρεαζόντων μς κα διωκόντων μς“. (Κατά Ματθαίον Ε’ 44) στις σχέσεις, την στάση και την συμπεριφορά τους προς τους αδελφούς τους στην Τουρκία και προς τα γειτονικά έθνη. Αυτό συνεπάγεται ότι δεν πρόκειται ποτέ να φθάσουν στην Κόκκινη Μηλιά Έλληνες σε αντιπαλότητα, σύγκρουση, ή πόλεμο με τους Τούρκους, επειδή ό,τιδήποτε τέτοιο είναι αυτοκαταστροφικό, αυτοκτονικό και νεκρικό. Είναι επίσης αντιθεϊκό επειδή αποτελεί έμπρακτη απόρριψη του έργου το οποίο ο Θεός έχει αποφασίσει να δώσει σε όλους τους Ρωμιούς των οποίων δεν ανέχεται καμμία εμφύλια έριδα. Αυτό συνεκδοχικά παραπέμπει σε ενεργό, ιερή (και όχι ‘πολιτική’) ένωση των ελληνοφώνων και τουρκοφώνων Ρωμιών, κάτι που αυτόματα μεταβάλλει την έννοια της λέξης “Ρωμιός” στην ερώτησή σου. Δηλαδή, ναι, οι Ρωμιοί θα φθάσουν στην Κόκκινη Μηλιά αλλά θα είναι όλοι οι Ρωμιοί, συνεπώς όχι μόνον οι ελληνόφωνοι αλλά και οι τουρκόφωνοι.

Σημαίνει ότι οι Ρωμιοί έχουν διδαχθεί και απολύτως αφομοιώσει την κομβικής σημασίας για την Δημιουργία του Σύμπαντος ηθική αρχή στην οποία αναφέρθηκε ο Ιησούς λέγοντας “πς ψν αυτν ταπεινωθήσεται κα ταπεινν αυτν ψωθήσεται” (Κατά Λουκάν ΙΔ’ 11). Κανένας δεν μπορεί να περπατήσει πάνω στα νερά της λίμνης ή στον αέρα και στα σύννεφα χωρίς να έχει ταπεινώσει εαυτόν. Κανένας βασιλιάς, κανένας μεγιστάνας, κανένας στρατιώτης. Και ο Βασιλεύς Βασιλέων οδηγεί το στράτευμά του πάνω σε σύννεφα: “κα δο νεφέλη λευκή, κα π τν νεφέλην καθήμενος μοιος υἱῷ νθρώπου, χων π τς κεφαλς ατο στέφανον χρυσον κα ν τ χειρ ατο δρέπανον ξύ” (Αποκάλυψη ΙΔ’ 14)

Σημαίνει ότι οι Ρωμιοί, έχοντας αντιληφθεί την ματαιότητα των ανά την Ιστορία πολεμικών αναμετρήσεων, όπου οι στρατιώτες σκοτώνουν για να σκοτωθούν, κατενόησαν πλήρως την πρόταση του Ιησού “πάντες γρ ο λαβόντες μάχαιραν ν μαχαίρ ποθανονται” (Κατά Ματθαίον ΚΣΤ’ 52). Δηλαδή θα έχουν μάθει από τον Άρχοντα των Ιώνων να είναι οι Στρατιώτες της Αγάπης. Μόνον έτσι θα αποτελέσουν την δύναμή του, θα τον ακολουθούν επί την νεφέλην,  και θα επελαύνουν με τα υλικά σώματά τους αμειγώς αιθερικά, και συνεπώς απρόσβλητα και απροσμάχητα.

Κανένας δεν φθάνει στην Κόκκινη Μηλιά χωρίς να έχει αποβάλει ολόκληρο τον σημερινό εαυτό του, απορρίψει τις θεωρίες, ιδέες, σκέψεις, επιθυμίες και συναισθήματά του, εγκαταλείψει την περιουσία του, και παρατήσει τους συγγενείς και φίλους. Γιατί απλά αν φθάσει έτσι, θα είναι ανάξιος, και δεν θα δει την Κόκκινη Μηλιά, ούτε και θα καταλάβει που ευρίσκεται. Και αυτό ακριβώς θα συμβεί σε όλο το στράτευμα του Βασιλέως Βασιλέων και σε όλους τους Ρωμιούς οι οποίοι θα έχουν επιζήσει έως τότε. Θα έχουν φύγει από τα σπίτια τους, θα έχουν χαρεί βλέποντας τις περιουσίες τους να καίγονται, θα έχουν αποστρέψει τα βλέμματά τους από το σύνολο των σημερινών υλικών ενδιαφερόντων τους, και θα έχουν επανεύρει τον ενδότερό εαυτό τους γενόμενοι ένας λαός στρατοπέδων.

Κανένας δεν φθάνει στην Κόκκινη Μηλιά στερούμενος της αυτογνωσίας του και αρνούμενος τμήμα του γένους του ή χωριζόμενος από τους αδελφούς του. Συνεπώς, η επανένωση των ελληνοφώνων με τους τουρκόφωνους Ρωμιούς θα έχει ήδη επιτευχθεί και μαζί θα φθάσουν οι πρώτοι άξιοι να γονατίσουν στον ιερό τόπο.

Τέλος, η εκεί άφιξη των Ρωμιών συνεπάγεται α) ολοκλήρωση του πρώτου, μικρού ή υποδεέστερου, τμήματος του έργου τους, το οποίο περιλαμβάνει την ταύτιση, συνένωση και αυτοπροσδιορισμό των Ρωμιών εντός των ορίων τους, και β) έναρξη του δευτέρου και σημαντικού τμήματος του έργου τους, δηλαδή την σύνταξη όλης της γης σε μία Οικουμένη.

Στο δεύτερο σκέλος της ερώτησής σου, αναφέρεσαι στην παράδοση ‘να διώξουμε τους Τούρκους μέχρι την Κόκκινη Μηλιά’. Αυτή η έκφραση είναι εμφανώς πολύ μεταγενέστερη της αρχικής σύλληψης του θέματος ή ακόμη και της προσαρμογής του θέματος στους ακριτικούς αγώνες των Παυλικιανών Ηρώων της Ρωμιοσύνης. Τούρκοι δεν είχαν εμφανιστεί, όταν επί αιώνες οι αυθεντικώτεροι των Χριστιανών Ρωμιών μάχονταν να κρατήσουν το όριο του Ευφράτη και τα βουνά του Αντίταυρου από την Γερμανίκεια και την Μελιτηνή μέχρι την Θεοδοσιόπολη. Οπότε, η μεταγενέστερη ευχή απώθησης των Τούρκων μέχρι τα σημεία εκείνα έχει τον χαρακτήρα διαίρεσης και διχόνοιας ανάμεσα στους Ρωμιούς, οι οποίοι δεν αναγνώριζαν πλέον ως αδέρφια τους εκείνους τους αντι-Κωνσταντινουπολίτες Ρωμιούς που είχαν προτιμήσει το σελτζουκικό Ισλάμ, ως καλλίτερη και αυθεντικώτερη έκφραση των αξιών της Ρωμιοσύνης, από την κωνσταντινουπολίτικη Ορθοδοξία.

Αυτών η στάση και κίνηση απέδειξε πόσο λαθεμένη ήταν η εμφυλιακή εικονολατρική πλευρά της Κωνσταντινούπολης η οποία με αίσχιστα φληναφήματα επέβαλε ως καθήκον των Χριστιανών ό,τι απέρριπτε διαρρήδην ο Ιησούς, δηλαδή την χρήση και την λατρεία των εικόνων.

Αντί η αυτοκρατορική εξουσία της καταρρέουσας ορθόδοξης Ρωμανίας του 11ου αιώνα να αντιληφθεί την οικτρή κατάσταση στην οποία είχε περιέλθει μετά την οριστικοποίηση του Σχίσματος και την σύσταση της σελτζουκικής μουσουλμανικής Ρωμανίας (δηλαδή δύο πολύ καθοριστικά γεγονότα που συνέβησαν μέσα σε λιγώτερο από 20 χρόνια στο δεύτερο μισό του 11ου αιώνα και που εχάραξαν πολύ βαθειά αποτυπώματα για μια χιλιετία) και να αντιδράσει με γνώμονα το συμφέρον όλων των Ρωμιών, την προστασία της αυτοκρατορίας, και την μέριμνα για τους υπηκόους της Οικουμένης, επέμεινε στη θεολογική της εμπλοκή και διαστροφή, στο αδιέξοδο το οποίο οδηγούσε στην συμφορά, και στον δρόμο τον οποίο της είχε ανοίξει Εκείνος που ήθελε το τέλος της. Εκατομμύρια Ρωμιών του πρότερου Ιουστινιάνειου κράτους εγκαταλείφθηκαν στη μοίρα τους στην Καρχηδόνα και τη Σικελία, στη Νότια Ιταλία και την Αίγυπτο, στη Συροπαλαιστίνη, την Μεσοποταμία και τον Αντίταυρο, στον Αίμο και τον Καύκασο. Όταν χάθηκε η Ανατολή, η Καππαδοκία, η Ιωνία και ο Πόντος, η αυτοκρατορία είχε πλέον ξεπέσει στο θλιβερό επίπεδο ενός ψευδο-βασιλείου αντίδρασης, μίσους και βαρβαρισμού όπως στην Ιβηρική η Καστίλλη. Αλλά ενώ στην Ιβηρική μπορούσε να σταθεί ένα βασίλειο σαν την Καστίλλη και τελικά στάθηκε, στην Κωνσταντινούπολη ήταν αδύνατο να συμβεί κάτι τέτοιο λόγω του συγκεκρικμένου γεωγραφικού ντετερμινισμού, και το λείψανο της Ρωμανίας αφού παρέπαιε επί αιώνες έπεσε.

Αν θα είχε η κωνσταντινουπολίτικη παποκαισαρική εξουσία απλή έστω αίσθηση του Ιουστινιάνειου Οικουμενισμού – η οποία είναι η πεμπτουσία και το απόγειο της χριστιανικής αυτοκρατορίας -, θα είχε νωρίς αντιληφθεί την εθελούσια προσχώρηση σημαντικών πληθυσμών της Ανατολής στο σελτζουκικό ρωμέϊκο Ισλάμ και θα είχε συστηματικά οργανώσει την μετάφραση του Κορανίου, των Χαντίθ, των κορυφαίων ιστορικών κειμένων, φιλοσοφικών πραγματειών, και θεολογικών ερμηνειών της ισλαμικής θρησκείας στα ελληνικά, έτσι ώστε οι Ρωμιοί της Ανατολίας οι οποίοι απεδέχοντο το Ισλάμ να μη χρειάζεται να απεμπολήσουν την γλώσσα τους και την ταυτότητά τους ως υπηκόων της αυτοκρατορίας. Η χούτμπα (το κήρυγμα πριν την προσευχή της Παρασκευής) θα γινόταν στα ελληνικά, το Κοράνιο θα διδασκόταν στα ελληνικά στην κάθε μεντρεσά, και η ομολογία της ισλαμικής πίστης θα γινόταν στα ελληνικά, ενώ μόνον το εμβληματικό αζάν (πρόσκληση σε προσευχή πεντάκις το εικοσιτετράωρο) θα απαγγελλόταν στα αραβικά.

Αν θα είχε η κωνσταντινουπολίτικη παποκαισαρική εξουσία απλή έστω αίσθηση του Ιουστινιάνειου Οικουμενισμού, θα είχε προσέξει τι είχε συμβεί στον ευρύτερο χώρο του ιρανικού οροπεδίου και της Κεντρικής Ασίας στην περίοδο από τον Ηράκλειο μέχρι τον Βουλγαροκτόνο. Αφού η σασανιδική αυτοκρατορία του Ιράν (ένα κράτος τόσο οικουμενιστικό, τόσο πολύγλωσσο και τόσο πολυφυλετικό όσο και το ρωμαιοχριστιανικό) κατέρρευσε στη διάρκεια των πρώϊμων ισλαμικών επελάσεων (αντίθετα με την Ρωμανία η οποία απώλεσε μόνο τις ανατολικές και νότιες επαρχίες της), οι Πέρσες οργάνωσαν συστηματικά την περσική μετάφραση του συνόλου των ιερών κειμένων της νεοαφιγμένης θρησκείας, εξιράνισαν σε μεγάλο βαθμό την ισλαμική θεολογία, φιλοσοφία, ιστορία, λογοτεχνία, τέχνη, γράμματα, επιστήμες, πολιτισμό, παιδεία και – επιπλέον – χαλιφατική εξουσία, ώστε στην κορυφή του βαγδάτειου χαλιφάτου (γύρω στο 800 – δηλαδή μόλις 170 χρόνια μετά τον θάνατο του Μωάμεθ) η ισλαμική αυτοκρατορική εξουσία να θυμίζει σχεδόν απεικόνιση του σασανιδικού μεγαλείου των χρόνων του Χοσρόη Α’ (Ανοσάκ Ραβάν/Ανουσιρβάν: ‘αυτού με την Αθάνατη Ψυχή’). Η μετά τον Χαρούν αρ-Ρασίντ ιστορία του ισλαμικού χαλιφάτου και μέχρι την εμφάνιση των Τούρκων στο προσκήνιο σωστά αποκαλείται από τους ειδικούς ως “Περσικό Ιντερμέτσο”. Ενώ η αρχική ισλαμική ιστορία είναι μία σχεδόν αμειγώς αραμαϊκή ιστορία με υεμενικές και κοπτικές πινελιές, στα μέσα ισλαμικά χρόνια από την Ινδία και την Κεντρική Ασία μέχρι την Ανατολική Αφρική, την Σαχάρα και την Ανδαλουσία, ουσιαστικά παρατηρούμε μία θεαματική επιστροφή των Περσών και του ιρανικού πολιτισμού. Ό,τι δεν κατάφεραν οι Δαρείος και Ξέρξης, δηλαδή να κατακτήσουν την Καρχηδόνα και την Δύση, το κατάφεραν οι ιρανικής καταγωγής Μπαρμακίδες μεγιστάνες του βαγδάτειου χαλιφάτου και οι Μπουαϊχί Σάχηδες του Ιράν, οι οποίοι αναγνωρίζοντας την κατ’ όνομα εξουσία του χαλίφη της Βαγδάτης επέβαλαν τις επιλογές τους και καθόρισαν τις εξελίξεις από την Κίνα και την Ινδονησία μέχρι τον Ατλαντικό. Αυτές οι αλήθειες σχετικά με την ισλαμική ιστορία είναι γνωστές σε όλους τους ειδικούς ανατολιστές και ισλαμολόγους αλλά αποσιωπούνται συστηματικά και εγκληματικά έτσι ώστε να προωθούνται παρερμηνείες και αλλοιώσεις προς όφελος του ψευτο-δόγματος των ισλαμιστών οι οποίοι είναι τα δημιουργήματα των ανατολιστών και των ισλαμολόγων και δεν αποτελούν καμμιά θεωρητική – ιδεολογική – πολιτιστική – θρησκευτική συνέχεια των ισλαμικών χρόνων και είναι ολοσχερώς ξένο σώμα ως προς το ιστορικό Ισλάμ.

Αλλά το καταδικαστικό ιστορικό συμπέρασμα για την παποκαισαρική εξουσία της Ορθόδοξης Ρωμανίας του 11ου και του 12ου αιώνα είναι το εξής: αδιαφορώντας για τις ανάγκες των Ρωμιών που απέρριπταν τις ψευδεπίγραφες χριστιανικές επιταγές του κωνσταντινουπολίτικου πατριαρχείου, και αρνούμενη να προσφέρει τα ελληνικά ως μέσον επικοινωνίας και εκπαίδευσης των Ρωμιών που προσχωρούσαν στο Ισλάμ, η οικουμενιστική αυτοκρατορία μετετράπη σε ένα διχαστικό και άχρηστο κράτος, σε μια ιστορική ασημαντότητα την οποία δεν είχαν δυσκολία να εκμηδενίσουν το 1204 οι Σταυροφόροι και το 1453 οι Οθωμανοί. Αλλά το λάθος ήταν ολότελα δικό τους: οι μεγιστάνες της Βασιλεύουσας είχαν από μόνοι τους προτιμήσει τον Θάνατο από την Ζωή.

Οπότε, αν θα έβλεπα μια σημασία και ένα νόημα σήμερα στην έκφραση ‘να διώξουμε τους Τούρκους μέχρι την Κόκκινη Μηλιά’, θα έλεγα ότι σημαίνει και πολύ σωστά μάλιστα ότι οι ελληνόφωνοι και τουρκόφωνοι Ρωμιοί θα πρέπει, αφού αντιληφθούν την ταυτότητά τους ως ενός γένους, να αποπέμψουν από μέσα τους τους κακούς εαυτούς τους, την κακή πλευρά των εαυτών τους, μέχρι πέρα μακριά, έξω από τα σύνορα της μίας και ενιαίας χώρας τους από την Σικελία και το Ιόνιο μέχρι τον Ευφράτη και τη Μαύρη Θάλασσα.

8. Αν κάποιος βρεθεί σήμερα στην τοποθεσία όπου βρίσκεται η Κόκκινη Μηλιά, θα δει το δέντρο αυτό; Θα μπορεί να το ακουμπήσει; Να κόψει ένα μήλο και να το φάει;

Εξαρτάται από το ποιος θα είναι ο άνθρωπος. Εξαρτάται από το αν θα έχει απορρίψει απόλυτα, αδιάλλακτα και αμετάκλητα τον σημερινό κόσμο, την “γενεάν ταύτην”. Ακόμη και όσοι ισχυρίζονται ότι πιστεύουν στα δόγματα της θρησκείας τους, κατ’ ουσίαν ψευδώς διατείνονται ότι είναι θρήσκοι διότι έχουν μία εντελώς υλιστική αντίληψη του κόσμου, είναι υλιστικά άτομα, και απέχουν πολύ από το να είναι ένα ηθικώς καθαροί άνδρες άξιοι να δουν το κεντρικό σημείο του Παραδείσου.

Το ερώτημα αν μπορεί κάποιος να δει όντως και να ακουμπήσει το Ξύλον της Ζωής είχε πολύ απασχολήσει τους Ασσυροβαβυλώνιους, τους Χιττίτες, τους Αιγύπτιους και τον Ζωροάστρη. Το ίδιο ερώτημα απασχόλησε τους βιβλικούς προφήτες, τον Ιησού και τον Μωάμεθ. Είναι ένα σημείο μεταίχμιο της ανθρωπότητας.

Κανένας δεν μπορεί να δει το Μονοδενδρίον, ακόμη και αν κατά σύμπτωση βρίσκεται μπροστά του (και πάρα πολλοί έχουν βρεθεί), από όσους δέχονται τον σημερινό κόσμο με τις ψευδείς θρησκείες οι οποίες είναι όλες προσβλητικά του ανθρώπου και βλάσφημα συστήματα τα οποία επικαλούνται τον Θεό για την ανομία τους. Όσες θρησκείες δεν εξηγούν στον καθένα πιστό τι είναι η ψυχή του και πως μπορεί να επικοινωνήσει και να συντονιστεί με την ψυχή του, να ενεργοποιηθεί σε ψυχικό επίπεδο και να δράσει σε αγαστή συνεργασία ψυχής και σώματος είναι ψευδέστατες. Οι περιγραφές και οι αφηγήσεις περί ψυχής σε ιερά κείμενα θρησκειών δείχνουν από μόνες του πόσο μακριά από την αρχική τους αλήθεια έχουν εκτροχιασθεί όλες οι θρησκείες σήμερα. Ο Ιησούς επετίμησε τον Πέτρο όταν εκείνος δεν μπορούσε να περπατήσει πάνω στα νερά της λίμνης. Για την σημερινή όμως ψευδεπίγραφη Χριστιανωσύνη, όλο αυτό είναι μια χαριτωμένη αφηγήση, όχι μία ικανότητα του κάθε πιστού.

Ένας άνθρωπος ο οποίος είναι τόσον κακούργος ώστε να εργάζεται για ένα από τα σημερινά κράτη, ή διεθνείς οργανισμούς, ή διεθνείς εταιρείες, ένα άτομο το οποίο αναπαράγει ένα από τα υπαρκτά σήμερον συστήματα συμπεριφοράς και αξιών, ιδεολογίες, θεωρίες, επιστήμες ή τέχνες, ένας άνδρας που αξιολογεί σήμερα ως απαραίτητα ή έστω σημαντικά στοιχεία της καθημερινής ζωής του την ιδιοκτησία, την μισθωτή εργασία σε υπηρεσίες του παγκόσμιου συστήματος, την υλική διασκέδαση κάθε μορφής, και τον έρωτα (όπως και την ικανοποίηση της όποιας σαρκικής επιθυμίας), κάποιος που στηρίζει την ζωή του στην σημερινή τεχνολογία, βιομηχανία, καταναλωτισμό, και εν γένει ακολουθεί το οποιονδήποτε σήμερα αποδεκτό μονοπάτι ζωής, από μόνος του ακυρώνει την ικανότητά του να δει την Κόκκινη Μηλιά. Οι σκέψεις, τα συναισθήματα, και οι επιθυμίες του, τις οποίες απέτυχε να εκμηδενίσει, ο πρότερος βίος του, για τον οποίο δεν μπόρεσε να μετανοήσει, οι συσσωρευμένες αναμνήσεις του, τις οποίες δεν στάθηκε ικανός να σβύσει, και το υλικό περιβάλλον του (όλων των επιπέδων και διαστάσεων), το οποίο δεν κατάφερε να απαρνηθεί, τον εμποδίζουν.

Καθώς ο κόσμος τις τελευταίες δεκαετίες κατρακυλάει προς την καταστροφή και το ανθρώπινο γένος οδηγείται από την χθεσινή εξαθλίωση του υλικού πλουτισμού στην αυριανή πυρηνική εξαΰλωση, μόνον όσοι σημειώσουν επιτυχία στα αναφερμένα στην προηγούμενη παράγραφο δύσκολα τολμήματα, θα μπορέσουν να επιβιώσουν. Αυτών τα μάτια θα είναι ικανά να δουν το Μονοδενδρίον. Αυτή η ανέσπερη ευλογία θα οφείλεται στο γεγονός ότι θα έχουν αντιληφθεί από ποια ρήματα (δηλαδή πράξεις) θα πρέπει να απέχουν. Παραβάλλοντας τις ημέρες του Υιού του Ανθρώπου στο Πλήρωμα του Χρόνου με την εποχή του Νώε και τον καιρό του Λωτ, ο Ιησούς απαριθμεί κυριολεκτικά τις αμαρτωλές πράξεις (και τις αντιλήψεις ή επιθυμίες που οδηγούσαν σ’ αυτές), οι οποίες υπήρξαν η αιτία των παλαιών καταστροφών, και τις παρουσιάζει ως πανομοιότυπες εκείνων οι οποίες θα επισύρουν τον τελικό όλεθρο στις ημέρες του Υιού του Ανθρώπου στο Πλήρωμα του Χρόνου. Επί λέξει:

κα καθς γένετο ν τας μέραις Νε οτως σται κα ν τας μέραις το υο το νθρώπου·

σθιον, πινον, γάμουν, ξεγαμίζοντο, χρι ς μέρας εσλθε Νε ες τν κιβωτόν, κα λθεν κατακλυσμς κα πώλεσεν παντας.

μοίως κα ς γένετο ν τας μέραις Λώτ· σθιον, πινον, γόραζον, πώλουν, φύτευον, κοδόμουν·

δ μέρ ξλθε Λτ π Σοδόμων, βρεξε πρ κα θεον π᾿ ορανο κα πώλεσεν παντας.

κατ τ ατ σται μέρ υἱὸς το νθρώπου ποκαλύπτεται“. (Κατά Λουκάν ΙΖ’ 26-30)

Στο κείμενο αυτό, ο Ιησούς τονίζει ότι το να παντρεύεσαι και να δίνεις σε γάμο, το να τρως και να πίνεις, το να αγοράζεις και να πουλάς, το να οικοδομείς, και ακόμη το να φυτεύεις είναι πράξεις οι οποίες οδηγούν στο τέλος των κοινωνιών από τις οποίες εξήλθον οι Νώε και Λωτ. Με άλλα λόγια, στρέφεται εναντίον όλης της οργάνωσης της κοινωνίας η οποία φτάνει σήμερα έχοντας ξεκινήσει από τη Νότια Μεσοποταμία στις αρχές της 4ης προχριστιανικής χιλιετίας με την ανοικοδόμηση οικιστικών συναθροίσεων – καρκινωμάτων μέσα στη φύση και τον σχηματισμό των πρώτων μικρών πόλεων-κρατών. Εάν απέρριψαν αυτά οι Νώε και Λωτ, έχουμε κάθε λόγο να πιστεύουμε ότι και ο Υιός του Ανθρώπου στο Πλήρωμα του Κόσμου θα αρνηθεί όλα αυτά. Όσοι τον ακολουθήσουν θα έχουν το προνόμιο να δουν την Κόκκινη Μηλιά και να φάνε από τον καρπό της. Το ίδιο ισχύει και για όλους όσοι σε οποιεσδήποτε εποχές αντιλήφθηκαν το νόημα των παραπάνω λόγων του Ιησού, καθώς και την ορθότητα και την φυσικότητα των νόμων που επιβάλλουν μια τέτοια στάση ζωής, νοοτροπία και συμπεριφορά.

Έχει σημασία να έχει πάψει κάποιος όλα αυτά, αλλά έχει επίσης σημασία να ξέρει κάποιος ότι πρέπει να τα πάψει και να προσπαθεί προς αυτή την κατεύθυνση. Όπως επίσης έχει σημασία να αντιλαμβάνεται κάποιος όλα αυτά και να είναι θετικά προδιατεθειμένος ως προς τους λόγους του Ιησού και να κατανοεί την ασημαντότητα αυτών των υλικών απασχολήσεων, δηλαδή να μην απασχολείται με όλα αυτά και μην τους δίνει καμμιάν απολύτως σημασία. Ένα άτομο, το οποίο δεν ενδιαφέρεται να έχει στην κτήση του το ο,τιδήποτε και δεν αναζητάει όρους μονιμότητας, συμμετοχής, ασφάλειας και επιτυχίας στον ξεγραμμένο αυτό κόσμο, είναι ένας άνθρωπος καθαρός που αναζητεί την καθαρότητα. Αυτού τα μάτια μπορεί ενδεχομένως να δουν το ιερό δένδρο αν τα βήματά του τον φέρουν κατά κει. Όπως και άλλοι σε διάφορες εποχές τιμήθηκαν για τις επιλογές τους και την εκ μέρους τους αποφυγή συμμετοχής στον βρωμερό κόσμο των εποχών τους (που είναι στην ουσία ο ίδιος με τον σημερινό: “η γενεά αύτη”) με την θεόσταλτη παροχή ενός οράματος του ιερού δένδρου.

9. Τι σήμαινε για τους αρχαίους λαούς το να φάει κάποιος τον Καρπό του Ιερού Δένδρου;

 

Αιώνια ζωή. Αυτό το οποίο αναφέρεται στην Αποκάλυψη ως φυσική κατάσταση στην Γη μετά την αιχμαλωσία του Σατανά, του Αντιχρίστου και του Ψευδοπροφήτη:  θα εξαφανιστούν η θάλασσα και τα νησιά, θα υπάρχει νέος ουρανός, και δεν θα υπάρχει θάνατος.

Το τι νοεί σήμερα ο ξεπεσμένος και παραστρατημένος άνθρωοπος ως ζωή και θάνατο είναι ολότελα λάθος. Η παρούσα ζωή είναι ο φρικτώτερος θάνατος, ενώ, μόνον όταν υπάρχει συνειδητή και αισθητή συνύπαρξη και συνεργία ψυχής και σώματος, ο άνθρωπος είναι εν ζωή. Για τα μέτρα της αρχικής ζωής, σήμερα ο άνθρωπος διαβιώνει ένα νεκρικό Κάτω Κόσμο πάνω στην ίδια την επιφάνεια της Γης. Δεν είχαν από σύμπτωση οι Ασσυροβαβυλώνιοι συνθέσει τον επικό και δραματικό μύθο “Κάθοδος της Ιστάρ στον Κάτω Κόσμο”: αυτή είναι η νεκρική ψευδοζωή της Ανθρωπότητας από την Πτώση μέχρι την Επανάκαμψη.

Οπότε, όχι χωρίς νόημα οι υπέρτατοι σοφοί της Ασσυρίας και της Βαβυλώνας, μυθολογώντας το Γκισγκιντά, το Δένδρον της Ζωής, το τοποθέτησαν στις Πύλες του Στερεώματος, φρουρό της εισόδου στο Ουράνιο Σύμπαν το οποίο καταλαμβάνει  όλο το άνω κοίλο τμήμα της Σφαίρας του Σύμπαντος. Εκεί κανένας άνθρωπος μετά τον Κατακλυσμό δεν μπορεί να φθάσει, εκτός από τον ισόθεο Νικητή του Κατακλυσμού Ουτ Ναπιστίμ, τον αρχετυπικό, αληθινό ασσυροβαβυλωνιακό Νώε. Το ίδιο το Γκισγκιντά βρίσκεται και στο Κέντρο της Πολιτείας του Κάτω Κόσμου ολότελα απρόσβλητο και απροσέγγιστο από όλες τις εκεί ενδημικές, εφιαλτικές υπάρξεις, περιτριγυρισμένο και προστατευμένο από τα Δύο Παγώνια. Και αντίστοιχα, το Ιερό Δένδρο βρίσκεται και στο Ουράνιο Σύμπαν, ως δοκιμασία και υπόσχεση για τον Ετάνα, τον αρχετυπικό, αυθεντικό, ασσυροβαβυλωνιακό Μεσσία.

Το είχαν συναντήσει στην Νινευή των Σαργωνιδών, το Γκισγκιντά. Εκείνοι οι οποίοι δέχθηκαν το Κήρυγμα του Ιωνά, δηλαδή όλος ο λαός των Ασσυρίων, ο Αυτοκράτορας του Σύμπαντος (σαρ κισάτι) Σαρρούκιν (Σαργών, 722-705), και οι τρεις διάδοχοί του, Σιναχειρίμπ (705-681), Ασσαρχαδδών (681-669), και Ασσουρμπανιπάλ (669-625), είχαν ιερουργήσει ενώπιον του Ξύλου της Ζωής και το είχαν ενστερνισθεί. Και γι’ αυτό είχαν τότε διεκπεραιώσει το Μυστικό Έργο το οποίο τους είχε ανατεθεί και του οποίου η απόληξη φθάνει στην Επιστροφή των Ασσυρίων πίσω στον τόπο τους κατά το Πλήρωμα του Χρόνου. Κανένα από τα τρία τμήματα του διαχρονικού Εκλεκτού Λαού δεν μπορεί να επιτελέσει το Έργο του, αν δεν φθάσει στο επίπεδο να δει και ακουμπήσει το Ξύλον της Ζωής και να φάει από τους καρπούς του.

a.jpg

Οι Κήποι των Ανακτόρων του Ασσουρμπανιπάλ στη Νινευή, τόπος ιεροτελεστιών και ιερών γευμάτων ενώπιον του Ιερού Δένδρου

Αλλά όλα τότε είχαν ξεκινήσει από την δοκιμασία του Ιωνά εις την κοιλίαν του κήτους. Εκείνη η υπέρτατη δοκιμασία, την οποία δεν εδοκίμασε κανένας άλλος άνθρωπος ή προφήτης στην Ιστορία της Ανθρωπότητας, προτύπωσε την αντίστοιχη δοκιμασία, την οποία θα περάσει ο Υιός του Ανθρώπου και Βασιλεύς Βασιλέων, ακριβώς όπως ο Ιωνάς: αμέσως πριν την ανάληψη του προορισμένου έργου του. Αυτό είναι λοιπόν ένα γεγονός, το οποίο δεν έχει ακόμη συμβεί, αλλά ο Ιησούς το είχε δει και αναφέρει:

σπερ γρ γένετο ωνς προφήτης ν τ κοιλί το κήτους τρες μέρας κα τρες νύκτας, οτως σται κα υἱὸς το νθρώπου ν τ καρδί τς γς τρες μέρας κα τρες νύκτας“. (Κατά Ματθαίον ΙΒ’ 40)

Κανένας δεν θα μπορούσε να διέλθει αυτή την δοκιμασία στα όρια της Ζωής και του Θανάτου της Ψυχής, χωρίς να έχει προσβλεφθεί στο Μονοδενδρίον, χωρίς να το έχει αποτυπώσει στα μέλη του σώματός του. Αυτό είναι η πραγματική Πίστη η οποία σώζει: μία ιερουργία και μία προσωπική λιτανεία.

10. Ποια είναι, αν υπάρχει, η σχέση της Κόκκινης Μηλιάς με τον ναό της του Θεού Σοφίας και τον Μαρμαρωμένο Βασιλιά;

 

Και βεβαίως υπάρχει σχέση.

Κάθε οικοδόμημα υπάγεται στην προαναφερμένη αναφορά του Ιησού στις πράξεις και στις συνήθειες των ανθρώπων οι οποίες επιφέρουν την Τιμωρία και την Καταστροφή (όπως στα χρόνια του Νώε, στον καιρό του Λωτ, και στο Πλήρωμα του Χρόνου).

Δεν μπορεί να διαβάζεις την Αποκάλυψη και τις αναφορές του Ιησού στον Υιό του Ανθρώπου και το Πλήρωμα του Χρόνου, να τις αποδέχεσαι και να τις πιστεύεις, και παράλληλα να νομίζεις ότι θα μείνουν κτήρια πάνω στην επιφάνεια της Γης. Τα ρήματα ‘αγοράζω’, ‘πουλώ’, ‘οικοδομώ’ και όλα τα υπόλοιπα πρέπει να εξαφανιστούν από το λεξιλόγιο όλων των ανθρώπων και θα εξαφανιστούν. Τίποτα δεν υπάρχει ικανό να τα κρατήσει εν ισχύει. Και όσοι άνθρωποι δεν τα απορρίψουν θα χαθούν και κείνοι μαζί τους.

Είναι μια πολύ απλή σκέψη την οποία όλοι αποφεύγουν και η οποία ωστόσο τα λέει όλα! Ο Θεός δεν δημιούργησε τον σημερινό κόσμο. Ο Θεός έπλασε τον αρχικό κόσμο μέσα στον οποίο διαμόρφωσε τον Παράδεισο για τον Άνθρωπο. Όλες οι εσχατολογικές αναφορές σε κείμενα και παραδόσεις όλων των λαών παραβάλλουν τον μετά την καταστροφή (στην περίοδο του Πληρώματος του Χρόνου) νέο και θεσπέσιο κόσμο ως παράλληλο, αντίστοιχο, εφάμιλλο και παρόμοιο του αρχικού παραδείσου. Αν λοιπόν ο Θεός κατά την Δημιουργία θα είχε κρίνει ότι υπήρχε ανάγκη ο άνθρωπος να έχει κάτι παραπάνω από όσα ο Ίδιος εδημιούργησε, θα τα είχε προσθέσει στα όσα έπλασε.

Αλλά ο Θεός δεν έκρινε ως απαραίτητα ούτε τα κτήρια και τα σπίτια, ούτε τα ανάκτορα και τους ναούς, ούτε τις εκκλησίες, τα τζαμιά και τις συναγωγές, ούτε τις στοές, ούτε τους βωμούς, ούτε τα στρατόπεδα, ούτε τις αποθήκες, ούτε τα όποια τυχόν αντικείμενα ο παραστρατημένος άνθρωπος της πτώσης επινόησε ως δήθεν αναγκαία. Ενεργώς και απολύτως ο Θεός δεν είπε στον Άνθρωπο ‘αυτά είναι τα ζώα, τα πτηνά και τα ψάρια, αυτός είναι ο Παράδεισος, και αυτός είναι ο ναός όπου συ θα με δοξάζεις’! Και δεν ανήγειρε κάποιον τέτοιο ναό. Όλοι οι ναοί είναι εντελώς άχρηστοι και αποπροσανατολιστικοί. Πνεύμα ο Θεός και τους προσκυνούντας Αυτόν εν πνεύματι και αληθεία δει προσκυνείν.

Ο Πραγματικός Άνθρωπος δεν έχει ανάγκη από βαπόρια, υποβρύχια, βάρκες, γέφυρες, δρόμους, πλατείες, κήπους, τραίνα, μετρό, αυτοκίνητα, αεροπλάνα, ελικόπτερα, τανκς, οπλικά συστήματα, υπουργεία, εταιρείες, βιομηχανίες, βιοτεχνίες, εμπόρια, γήπεδα, σιδηροδρομικούς σταθμούς, αεροδρόμια, ξενοδοχεία, εστιατόρια, μπαρ, καμπαρέ, καζίνο, καφετέριες, μαγαζιά, θέατρα, κινηματογράφους, δημαρχεία, φυλακές, αγορές, δικαστήρια, βιβλιοθήκες, βιβλιοπωλεία, πανεπιστήμια, σχολεία, ερευνητικά κέντρα, επιστημονικά ιδρύματα, κομματικά γραφεία, μουσεία, αρχαιολογικές υπηρεσίες, τράπεζες, χρηματιστήρια, τυπογραφεία, λούνα παρκ, πύργους, κάστρα, οχυρωματικά έργα, λιμάνια, εγγειοβελτιωτικά έργα, οργανωμένες πλαζ, κοκ.

Ο Πραγματικός Άνθρωπος δεν έχει ανάγκη από κανένα αντικείμενο από όλα όσα βρίσκονται στα προαναφερμένα κτήρια, σπίτια, γραφεία και λοιπά κατασκευάσματα.

Ο λόγος είναι απλώς: αν ο άνθρωπος είχε όντως ανάγκη να διαμείνει σε οικοδομήματα, ο Θεός ο οποίος έπλασε ολόκληρα βουνά και οροσειρές θα εύρισκε απολύτως εύκολο να ανεγείρει και όσα σπίτια είχαν οι άνθρωποι σε κάθε εποχή. Αν αυτό δεν το λένε σήμερα οι εκπρόσωποι των ποικίλων ψευδο-θρησκειών, τούτο οφείλεται στο γεγονός ότι όλοι αυτοί οι αντίθεοι επιθυμούν να κρατήσουν τον Θεό μακριά από τον άνθρωπο, ούτως ώστε να επέχουν οι ίδιοι και κατά βλάσφημο τρόπο την θέση θεού και αυθεντίας και να νέμονται τα απορρέοντα υλικά οφέλη, επιμόνως και πεισμόνως κρατώντας τους ανθρώπους ξεκομμένους από τις ψυχές τους – και όλα αυτά στο όνομα του Θεού. Αυτό είναι υψίστη βλασφημία και απόγειο σατανισμού.

Οπότε, για να επανέλθω στην ερώτησή σου, κανένα κτήριο σήμερα, στον ξεπεσμένο, βλάσφημο και ανίερο κόσμο, δεν είναι και δεν μπορεί να είναι ιερό. Καμμιά εκκλησία, κανένα τζαμί, καμμιά συναγωγή, κανένας ναός και καμμιά στοά. Όλα αυτά και όλα τα υπόλοιπα κτήρια του κόσμου έχουν κατ’ ουσίαν μόνον ένα λόγο ύπαρξης: να παρεμποδίσουν αποφασιστικά και αποτελεσματικά το Έργον της Επιστροφής του ανθρώπου στον Θεό και στον αρχικό παραδεισένιο κόσμο. Ως τέτοια θα απορριφθούν από τον Υιό του Ανθρώπου και όσοι υποστηρίξουν την αναγκαιότητά τους θα κατηγορηθούν ως όργανα του Σατανά και θα εξοντωθούν αμείλικτα ως εχθροί του ανθρώπου.

Κύτταξέ το και διαφορετικά:

Όποιος τυχόν παρουσιαστεί ως ‘σωτήρας’, ‘μεσσίας’, ‘χριστός’, κλπ, και κατά τα λεγόμενά του όλο το σημερινό πλαίσιο καθημερινής διαβίωσης του ανθρώπου σε καρκινώματα-μεγαλουπόλεις θεωρηθεί / είναι ‘λογικό’ και ‘φυσικό’, θα προξενήσει μία πολύ γελοία και απολύτως ψευδέστατη κατάσταση κατά την οποία οι υπάλληλοι στα γραφεία τους, οι θαμώνες ζαχαροπλαστείων και καφετεριών, ή οι ιδιώτες στα σαλόνια τους θα έχουν την επιλογή να δουν στην τηλεόραση είτε την τάδε συναυλία, είτε τον δείνα ποδοσφαιρικό αγώνα, είτε τον ‘σωτήρα’, ‘μεσσία’, ‘χριστό’, κλπ. να βγάζει ένα κάποιο διάγγελμα! Οπότε αυτό φαντάζει ως απολύτως ψευδέστατο, πλην όμως όντως κάτι τέτοιο θα είναι τα καθεστώτα τα οποία θα στήσουν οι διάφοροι ψευδόχριστοι και ψευδοπροφήτες. Και αν κάποιοι ανάμεσά τους το αποπειραθούν εν τυραννία (σταματώντας τα υπόλοιπα προγράμματα για να μιλήσει ο ‘σωτήρας’), θα είναι ακόμη περισσότερο καταγέλαστοι και απόβλητοι.

Βεβαίως δεν θα το αντιληφθούν όλοι οι άνθρωποι αυτό. Σαφώς! Πολλού γε και δη! Ιδιαίτερα μάλιστα αν το άτομο ή τα άτομα που θα παρουσιασθούν ως σωτήρες εμφανιστούν μετά από μία τεράστια οικονομική καταστροφή και δώσουν μία παραπάνω ψευδο-λύση στα οικονομικά και κοινωνικά ψευδο-προβλήματα των σημερινών ψευδο-ανθρωπίνων κοινωνιών, τότε οι πλείστοι στον ψεύτικο κόσμο αυτό θα τον (ή τους) δεχθούν ως σωτήρα (ή σωτήρες) και η αντιφατική και οξύμωρη κατάσταση την οποία αναφέρω στην αρχή της προηγούμενης παραγράφου θα είναι εμφανώς παρατηρήσιμη σε όλη την γη. Αλλά αυτοί οι ‘σωτήρες’ θα είναι οι τελευταίοι των ψευδο-Καισάρων. Αυτή η περίσταση είναι αναμενόμενη αλλά επίσης αναμενόμενο είναι και το γεγονός ότι δεν θα σωθούν τελικά παρά μόνον απειροελάχιστοι άνθρωποι: όσοι είναι ικανοί να απορρίπτουν το κάθε παρεμφερές ψέμμα.

Οπότε, για να επιστρέψω στην ερώτησή σου:

Ναι, υπάρχει μία σχέση ανάμεσα στην Αγιά Σοφιά, τον Μαρμαρωμένο Βασιλιά, και την Κόκκινη Μηλιά.

Τα στρατεύματα, τα οποία υπό τον Βασιλέα Βασιλέων και τον Μαρμαρωμένο Βασιλιά φθάσουν στην Κωνσταντινούπολη, δεν θα είναι σαν τα στρατεύματα των Παλαιολόγων, των Κομνηνών ή των Ισαύρων. Δεν θα είναι σαν τα στρατεύματα του Ηρακλείου, του Ιουστινιανού ή του Θεοδοσίου. Αν θα ήταν, θα αποτελούσαν μία οικτρή απομίμηση. Θα υπάρχει μία ολοσχερής διαφορά.

Εκείνα τα παλαιά στρατεύματα, οι βασιλείς τους και οι εποχές τους ήταν στοιχεία πτώσης και ως εκ τούτου εμπεριείχαν μέσα τους στοιχεία περαιτέρω πτώσης. Ακόμη και η εποχή του Ιουστινιανού με τον λαμπρό πατριάρχη Νεστόριο ήταν μία περίοδος με λάθη, ατέλειες, αδικίες, ανηθικότητα και ψεύδη. Αυτά επέφεραν την σταδιακή αποσύνθεση και διάλυση του Εώου Κράτους. Έτσι έπεσεν η Ρωμανία. Η Ρωμανία ΄πέρασεν, η Ρωμανία ΄πάρθεν. Η Ρωμανία αν πέρασεν ανθεί και φέρει κι άλλο.

Αντίθετα, τα στρατεύματα του Βασιλέως Βασιλέων θα αποτελούνται από στρατιώτες, οι οποίοι θα έχουν αποκαθαρθεί, μετανοήσει και επανακάμψει.

Οι αυριανές μάχες, επελάσεις και συγκρούσεις τους δεν θα έχουν τίποτα το κοινό με τις επιθέσεις και τα φονικά των αλλοτινών χρόνων. Και δεν θα έχουν καμμιά σχέση με τους σημερινούς πολέμους, στρατιωτική τεχνολογία, και τακτική. Στο πέρασμά τους, όλα αυτά θα αχρηστεύονται, κονιορτοποιούνται και εξαφανίζονται.

Τίποτα δεν υπάρχει πιο αντίθετο από ένα στρατό μιας εποχής που κατεβαίνει και τους στρατιώτες των χρόνων της ανόδου και της επανάκαμψης. Οπότε, οι ελληνόφωνοι Ρωμιοί στρατιώτες του Βασιλέα Βασιλέων δεν θα φθάσουν στην Ιστάνμπουλ ως εχθροί αλλά ως φίλοι και προσκυνητές. Δεν θα έχουν μέσα τους κανένα μίσος, καμμιά εκδίκηση, και καμμιά έχθρα. Όπως προανέφερα, θα είναι οι Στρατιώτες της Αγάπης. Ο,τιδήποτε άλλο θα τους είναι εμπόδιο να σταθούν επί νεφελών πίσω από τον Βασιλέα Βασιλέων και θα τους αφήνει έκθετους σε εχθρικές σφαίρες, όλμους και βόμβες. Δεν θα φθάσουν εκεί για να διεκδικήσουν τίποτα, για να καταστρέψουν τίποτα ή για να επιβληθούν επί άλλων λαών και εθνών επειδή οι τουρκόφωνοι Ρωμιοί είναι αδελφοί των ελληνόφωνων Ρωμιών και ως εκ τούτου κάθε διάθεση ελληνόφωνου Ρωμιού να σκοτώσει ένα Τούρκο είναι απόλυτο αντίγραφο της παλαιάς πτώσης και του τι συνέβη μεταξύ Άβελ και Κάϊν. Και όπως προανέφερα, οι στρατιώτες της ανόδου και της επανάκαμψης θα αποτελούν τα τέλεια αντίθετα των ιδεών, των προθέσεων, των σκέψεων, των επιθυμιών ή των πράξεων των ανθρώπων των περιόδων πτώσης και καθόδου.

Οι ελληνόφωνοι Ρωμιοί στρατιώτες του Βασιλέα Βασιλέων δεν θα φθάσουν στην Αγιά Σοφιά για να αποσπάσουν κάτι από κάποιους, για να στερήσουν κάτι από κάποιους, ή για να τιμωρήσουν κάποιους. Ο μόνος Τιμωρός είναι ο Θεός. Ακόμη και ο Βασιλεύς Βασιλέων, ο οποίος θα προξενήσει τα μεγάλα φονικά, όπως άλλοτε στο αρχαίο Ισραήλ ο Ηλίας, δεν θα τα επιτελέσει για να τιμωρήσει αλλά για να βγάλει από το δρόμο του όλα τα εμπόδια. Αυτό έχει τεράστια σημασία και διαφορά. Η Τιμωρία είναι στο απολύτως τέλος της περιόδου του Πληρώματος του Χρόνου. Και τότε θα φανεί και θα γίνει αντιληπτή σε όλους ως οργή Θεού. Ούτε οι Αρχάγγελοι, ούτε το Αρνίον, ούτε ο Βασιλεύς Βασιλέων έχουν λόγο επ’ αυτού.

Οι ελληνόφωνοι Ρωμιοί στρατιώτες του Βασιλέα Βασιλέων θα φθάσουν στην Βασιλεύουσα για να δείξουν το φως, την αγάπη και την αλήθεια στους αδελφούς τους και να τους καλέσουν στον δρόμο που θα πορευθούν στην συνέχεια πίσω από τον Βασιλέα Βασιλέων. Το όμαιμον θα υπερισχύσει απόλυτα του ομόγλωσσου και του ομόθρησκου επειδή είναι η μόνη αλήθεια. Και οι στρατιώτες της αλήθειας δεν είναι δυνατόν να υπηρετούν το ψέμμα το οποίο θα έχουν ήδη απορρίψει.

Οι ελληνόφωνοι Ρωμιοί στρατιώτες του Βασιλέα Βασιλέων θα φθάσουν στην Αγιά Σοφιά όχι για να επιστρέψουν στο 1453 αλλά για να προχωρήσουν ακόμη παραπέρα από την θεαματική πράξη του Κεμάλ Ατατούρκ να μετατρέψει σε μουσείο την επί αιώνες μετατραπείσα σε τζαμί εκκλησία. Και πριν περάσουν τα τότε σύνορα, οι ελληνόφωνοι Ρωμιοί στρατιώτες του Βασιλέα Βασιλέων θα έχουν καταρρίψει τις διαχωριστικές γραμμές της σημερινής ψευδοϊστορίας η οποία είναι το όπιο, ή μάλλον το κώνειο, των ελληνοφώνων Ρωμιών. Όπως επίσης θα έχουν απορρίψει τις διαχωριστικές γραμμές των γλωσσών και των θρησκειών: άνοδος και επανάκαμψη σημαίνει αναστροφή της συμφοράς του Πύργου της Σύγχυσης (Βαβέλ) και απόσειση των συνεπειών της, όπως επίσης σημαίνει υπέρβαση των σημερινών υλιστικών ψευδοθρησκειών και της επιχειρούμενης παγκόσμιας ψευδοθρησκείας. Η μόνη αληθινή θρησκεία και πίστη ήταν η στάση του Αδάμ στον Παράδεισο και αυτό είναι το πραγματικό νόημα της Μαρτυρίας Ιησού.

Όπως προανέφερα, ο Βασιλεύς Βασιλέων θα σύρει τον Μαρμαρωμένο Βασιλιά έξω από το μάρμαρο και αυτό θα συμβολίζει την έξοδο από το μάρμαρο όλης της Ρωμιοσύνης. Μαζί οι δύο βασιλείς θα οδηγήσουν το στράτευμα στην Πόλη και στις ημέρες εκείνες θα γίνουν απίστευτα γεγονότα αλλά αυτά στα μυαλά των σημερινών ανθρώπων φαντάζουν ως θαύματα λόγω της απιστίας και της αποξένωσης των ανθρώπων από τις ψυχές τους. Τότε όμως πολλοί θα αρχίσουν να καταλαβαίνουν και οι στρατιώτες εκείνοι θα είναι πραγματικοί άρχοντες και δάσκαλοι.

Έτσι και η Αγιά Σοφιά, όπως άλλοτε ως θόλος συμβόλισε το Στερέωμα πάνω από την Οικουμένη, θα γίνει το κέντρο από όπου θα εκπορευθεί η Αλήθεια και η Αδελφωσύνη όλων των πραγματικών ανθρώπων. Από κει και με την συμμετοχή όλων, χριστιανών, μουσουλμάνων, και αθρήσκων πιστών, θα κηρυχθεί το Ευαγγέλιον της Βασιλείας των Ουρανών σε όλον τον κόσμο – “ν λ τ οκουμέν ες μαρτύριον πσι τος θνεσι, κα τότε ξει τ τέλος“. (Κατά Ματθαίον, ΚΔ’ 14) Και τότε θα έλθει το τέλος, επειδή οι συντριπτικά περισσότεροι άνθρωποι στον κόσμο και τα υπόλοιπα κράτη θα το αρνηθούν και απορρίψουν διαρρήδην.

Στην συνέχεια, οι ελληνόφωνοι και τουρκόφωνοι Ρωμιοί στρατιώτες θα ακολουθήσουν τον Βασιλέα Βασιλέων και τον Μαρμαρωμένο Βασιλιά στην συνένωση όλων των επαρχιών και περιφερειών της Ρωμανίας, έργο κατά το οποίο θα φθάσουν κατέμπροσθεν της Κόκκινης Μηλιάς. Αυτή θα είναι το όριο για τον Μαρμαρωμένο Βασιλιά στο πρόσωπο του οποίου θα συμβολισθεί η σωτηρία του ‘παλαιού’ κόσμου, δηλαδή εκείνων από τον σημερινό κόσμο οι οποίοι θα τον απορρίψουν για χάρη του νέου κόσμου: της αδιαίρετης Οικουμένης μετά την Κρίση. Όσο για τον υπέργηρο Μαρμαρωμένο Βασιλιά η Κόκκινη Μηλιά θα είναι το τέλος, για τους ελληνόφωνους και τουρκόφωνους Ρωμιούς στρατιώτες του Βασιλέως Βασιλέων θα είναι η αρχή. Από κει θα ξεκινήσουν ώστε να συνενώσουν και αναπλάσουν την Αγαθή Γη πριν την κρίση των ημερών εκείνων.

11. Είναι πάντοτε στο σημείο εκείνο στο οποίο βρίσκεται σήμερα η Κόκκινη Μηλιά – ή το Ιερό Δένδρο αυτό έχει επίσης ιερές ιδιαιτερότητες και μπορεί να βρίσκεται σε διαφορετικά σημεία ανά εποχή ή ακόμη και ταυτόχρονα.

 

Από τα παραπάνω γίνεται σε πολλά σημεία σαφές ότι η Κόκκινη Μηλιά είναι το πιο ιερό από όλα τα δημιουργήματα του Θεού στον Παράδεισο. Από κάτι το τόσο σημαντικό και ξεχωριστό δεν θα περίμενα μόνον τα απλά και φυσικά χαρακτηριστικά των φυτών του υλικού κόσμου. Ήδη ανέφερα παραδόσεις κατά τις οποίες το Ιερό Δένδρο τοποθετείται ταυτόχρονα στα τρία διαφορετικά μέρη του Σύμπαντος, το ουράνιο, το γήϊνο και το χθόνιο. Στην επιφάνεια της Γης, το Ξύλον της Ζωής βρίσκεται πάντοτε στο σημείο όπου ορίζεται από τον ρόλο τον οποίο εκπληρώνει.

Όπως όλα τα δένδρα και τα φυτά, το Ξύλον της Ζωής έχει και υλική και ψυχική υπόσταση, ακριβώς άλλωστε όπως και ο άνθρωπος και όλα όσα έπλασεν ο Παντοδύναμος. Διαφορετικά, αν κάποιο από τα υλικά δημιουργήματα του Θεού δεν είχε και ψυχή, θα ήταν νεκρό, και δεν θα μπορούσε να ενυπάρχει σε ένα ζωντανό φυσικό περιβάλλον. Μόνον τα άχρηστα κατασκευάσματα του ανθρώπου είναι νεκρά και γι’ αυτό και θα καταστραφούν, εξαφανιστούν και λησμονηθούν για πάντα. Αλλά ακριβώς όπως ο Υιός του Ανθρώπου δεν έχει την ίδια ψυχική υπόσταση όπως ένας απλός άνθρωπος, έτσι και το Ξύλον της Ζωής δεν έχει την ίδια ψυχική οντότητα με τα απλά και λοιπά δένδρα και φυτά.

Οπότε, ο τόπος της υλικής εμφάνισης ενός όντος είναι συνάρτηση του προορισμού και της αποστολής του. Με τον ίδιο τρόπο, με τον οποίο το ίδιο πνεύμα, ο ίδιος Άγγελος, ή η ίδια ψυχική διάνοια μπορεί να εμφανίζεται σε δύο ή περισσότερα σημεία πάνω στην επιφάνεια της Γης, μπορεί και το Ξύλον της Ζωής να βρίσκεται σε διαφορετικά σημεία αν γι’ αυτό συντρέχει κάποιος λόγος. Αυτό συμβαίνει επειδή ‘χώρος’, όπως γίνεται νοητός από τον άνθρωπο, δεν υπάρχει παρά μόνον στο υλικό και στο αστρικό (κατώτερο) ψυχικό επίπεδο.

12. Γιατί δεν μίλησε ο Ιησούς στους Μαθητές του για το Ιερό Δένδρο;

 

Εγώ πιστεύω ότι εμίλησε. Πριν από όλα, φαντάζομαι ότι θα δέχεσαι ότι δεν υπήρξε κανένας μαθητής του Ιησού ή απλός ακόλουθος ο οποίος να αποπειράθηκε να καταγράψει λέξη προς λέξη τα όσα καθημερινώς έλεγε ο Ιησούς επί τρία έτη. Και αν θα είχε εμφανισθεί κάποιο τέτοιο άτομο, θα το είχε ασφαλώς αποτρέψει από κάτι τέτοιο ο Ιησούς.

Έπειτα, δεν πιστεύω ότι ο σκοπός του κάθε συγγραφέως Ευαγγελίων, είτε των τεσσάρων επισήμως αποδεκτών από την Χριστιανική Εκκλησία, είτε των σωζομένων αποκρύφων, είτε των μη σωζομένων, ήταν να παρουσιάσει το σύνολο των λόγων και των κηρυγμάτων του Ιησού. Αντίθετα, όλα γράφηκαν με ένα λειτουργικό τρόπο για να παρουσιάσουν το τι πίστευαν διάφορες πρωτοχριστιανικές ομάδες ότι ήταν ο Ιησούς. Σ’ αυτό άλλωστε οφείλονται όλες οι διαφορές τους. Και αυτό το καθήκον διεκπεραιώνοντας, περιέλαβαν στα Ευαγγέλια όσα στοιχεία τους ήταν χρήσιμα από τον όγκο πληροφοριών, ακουσμάτων, αφηγήσεων και διαδόσεων ο οποίος τους ήταν γνωστός.

Από πολλά σημεία των λόγων και των κηρυγμάτων του Ιησού, τα οποία σώζονται στα Ευαγγέλια, μπορούμε να υποθέσουμε ότι θα είχε μιλήσει σχετικά στους μαθητές του. Το Ξύλον της Ζωής είναι η πεμπτουσία της Βασιλείας των Ουρανών. Η αναφορά στον Ιωνά και στους Άνδρες Νινευή οι οποίοι είχαν δει το Ιερόν Δένδρον και θα επανέλθουν και θα συγκρουστούν με τον σημερινό κόσμο, δηλαδή την γενεάν ταύτην, ο προσωπικός παραλληλισμός του Ιωνά εις την κοιλίαν του κήτους με τον Υιό του Ανθρώπου εις την καρδίαν της Γης όπου επίσης ευρίσκεται το Μονοδενδρίον, και η περιγραφή του Ευγενούς Ανθρώπου (δηλαδή του Υιού του Ανθρώπου) στο σπίτι του αρχιτελώνη Ζακχαίου, ο οποίος είχε ανεβεί στην συκομορέαν για να περιμένει τον Ιησού, είναι μερικές από τις ενδείξεις ότι ο Ιησούς είχε μιλήσει στους μαθητές του για το Δέντρο Μυστικό του Παραδείσου.

Ακόμη πιο σημαντική ένδειξη είναι ο υπαινιγμός του Ιησού (Κατά Λουκάν ΙΣΤ’ 6) στην συκάμινο, ιερό δένδρο των Αρχαίων Αιγυπτίων (και αυτό το γνώριζε ο Ιησούς πολύ καλά γιατί είχε ζήσει πολλά χρόνια στην Αίγυπτο). Σημαντικό δεν είναι το γεγονός ότι την αναφέρει αλλά σε ποιο παράδειγμα την αναφέρει. Λέει στους μαθητές του ότι, όποιος έχει πραγματική πίστη (δηλαδή ψυχοσωματική ταύτιση και συνεργία), μπορεί να μετακινήσει και μεταφυτεύσει μία συκάμινο με μόνα τα λόγια του (ή την διαταγή του). Αυτό είναι όμως μια αλληγορία αναφερόμενη στον Υιό του Ανθρώπου και Βασιλέα Βασιλέων: αυτός θα μεταφυτεύσει την Κόκκινη Μηλιά από το σημερινό σημείο όπου ευρίσκεται στην πρωτεύουσά του, την οποία θα ανεγείρει ως πρωτεύουσα της Ανθρωπότητας κατά το σκότος του πυρηνικού χειμώνα.

13. Υπάρχουν παλαιοδιαθηκικές αναφορές στο Ιερό Δένδρο;

Το θέμα έχει ήδη εξαντληθεί. Είναι το Ξύλον της Ζωής.

14. Αν και ξέρω πόσο αποστρέφεσαι προσωπικές ερωτήσεις, εσύ φίλε μου, περιπλανήθηκες ερευνώντας όλα αυτά τα μέρη. Τα περπάτησες πολλές φορές και σπιθαμή προς σπιθαμή. Πέρασες από την τοποθεσία εκείνη; Είδες την Κόκκινη Μηλιά;

 

Φίλε Νίκο, σήμερα, Ιανουάριο του 2018, η ερώτησή σου αυτή με στέλνει 33 χρόνια πίσω. Ήταν Ιούνιος του 1985. Μία από τις πολλές επισκέψεις μου στο Νέμρουντ Νταγ, το Ιεροθέσιον Κορυφής της Κομμαγηνής, κατά την δεκαετία του 1980. Αντίθετα, στην δεκαετία του 1990 επισκέφθηκα τον εντυπωσιακό κι επιβλητικό εκείνο χώρο λιγώτερες φορές. Όπως θα καταλαβαίνεις, δεν υπάρχει πρόσβαση και μονοπάτι στην περιοχή που να μην έχω περπατήσει, κωμόπολη, χωριό και οικισμός που να μην έχω διασχίσει, και οπτική γωνία που να μην έχω ερευνήσει, εξαιτίας των ενδιαφερόντων μου στην τοπική ιστορία, αρχαιολογία, γεωγραφία, και γεωγραφικό ντετερμινισμό. Πολλές ερευνητικές απόψεις και οπτικά πρίσματα, θεωρητικές προσεγγίσεις, και ατελείωτα ερωτήματα για την αυτοκρατορική σύλληψη οικουμενισμού των Κομμαγηνών αρχιερέων του Μίθρα.

Λίγα από αυτά αποτυπώθηκαν στο σχετικό κεφάλαιο του βιβλίου μου ‘Εξι Άστρα της Ανατολής. Όπως θα έχεις προσέξει, το κεφάλαιο αυτό (το δεύτερο από τα συνολικά έξι του βιβλίου) είναι το μόνο που δεν επικεντρώνεται σε περιοχές μείζονος σημασίας για τους αρχαίους Ασσυρίους, αντίθετα με την Έδεσσα Οσροηνής (Ούρφα και Χαρράν), την Άμιδα (Ντιγιάρμπεκιρ), την Μάργδιν (Μάρντιν), την Νίσιβη (Νουσαϋμπίν) και την Θωσπίτιν (Βαν). Η Κομμαγηνή (Κουμούχ) ανήκε στην Ασσυριακή Αυτοκρατορία αλλά ποτέ της δεν απετέλεσε ζωτικό χώρο της επικράτειας της Νινευή.

Επίσης, σε όλα τα άλλα κεφάλαια αναφέρομαι σε ιστορίες, θρησκείες, ιδεολογίες, μυθολογίες, φιλοσοφίες και λατρείες οι οποίες συνέβησαν, αναπτύχθηκαν και διαδόθηκαν στους συγκεκριμένους τόπους στα χρόνια της Αρχαιότητας, της Ύστερης Αρχαιότητας, της Χριστιανωσύνης, και του Ισλάμ – όχι μόνον στις χιλιετίες της ασσυριακής παρουσίας. Θέματα και συμβάντα τα οποία αφορούν και άλλους λαούς, από τους Αραμαίους μέχρι τους Γιαζιντί και από τους Χιττίτες μέχρι τους Ουραρτού – όχι μόνον τους Ασσύριους. Το κεφάλαιο όμως σχετικά με την Κομμαγηνή αναφέρεται μόνον στα χρόνια της Ύστερης Αρχαιότητας και εξετάζει ιδιαίτερα τις σχέσεις του χώρου αυτού με το ιρανικό οροπέδιο, όπως επίσης και θέματα των Επιγόνων.

Αλλά τα περισσότερα στοιχεία τα οποία εντόπισα, μελέτησα ή ανακάλυψα παρέμειναν αδημοσίευτα και μου χρησίμευσαν σε πολλές άλλες θεματολογίες.

Εκείνη την φορά, είχα επισκεφθεί το Ιεροθέσιο Κορυφής της Κομμαγηνής ήδη την προηγούμενη μέρα. Το φαινόμενο να επισκέπτομαι ένα συγκεκριμένο χώρο τον οποίο μελετώ για πολλές συνεχόμενες ημέρες, ή ακόμη και να μένω και το βράδι εκεί, ήταν πολύ συχνό για μένα τότε, και είχε ήδη συμβεί και στην περίπτωση του Νέμρουντ Νταγ. Εκείνη πάντως την φορά του Ιουνίου 1985 διανυκτέρευσα στην Κιάχτα. Βεβαίως είχα σαφή αντίληψη ότι όλα τα λαγκάδια και οι πλαγιές, οι βουνοκορφές και τα ρεύματα τριγύρω είχαν επί αιώνες ποτιστεί από το αίμα των Ρωμαίων Ακριτών και ότι τα βήματα του Αρμούρη και του Διγενή Ακρίτα είχαν αποτυπωθεί πάνω στις πέτρες των κακοτράχαλων εκείνων βουνών στα οποία επίμονα τριγυρνούσα. Αλλά αυτό δεν ήταν το θέμα των τότε ερευνών και αναζητήσεών μου.

Είχα λοιπόν συναντήσει το προηγούμενο βράδι στην Κιάχτα ένα νεοαφιγμένο Γερμανό από την οδό Ahornweg του Buchs (Ελβετία), τον Peter G., του οποίου το επώνυμο δεν θέλω να παραθέσω. Φάνηκε να είναι και όντως ήταν ένας εξαιρετικός νεαρός άνθρωπος με πολλή αγάπη για τους χώρους που επισκεπτόταν, και βρισκόταν στην περιοχή για πρώτη φορά. Όταν κατάλαβε ότι γνώριζα την ιστορία, τις αρχαιότητες και τα κατατόπια καλύτερα από τους ντόπιους αποφάσισε να έρθει μαζί μου την επόμενη μέρα. Μιλούσαμε γερμανικά και γαλλικά και μετέφραζα από τα τουρκικά των περιστασιακών επισκεπτών εκείνου του εστιατορίου. Άλλωστε, την επόμενη μέρα θα του μετέφραζα αποσπάσματα από τις ελληνικές επιγραφές στην πίσω πλευρά των κολοσσιαίων αγαλμάτων που από μόνες τις φωτογραφίες και τα βιβλία είχαν εξάψει την φαντασία του. Με ρώτησε πως συνήθως μετεκινούμην και του απάντησα ότι χρησιμοποιούσα όλα τα μεταφορικά μέσα, και συχνά-πυκνά και τα πόδια μου. Πρότεινε να νοικιάσουμε μία μηχανή για μια μέρα, και του απάντησα ότι δεν είχα καμμιά διαφωνία αλλά θα οδηγούσε εκείνος επειδή δεν είχα δίπλωμα, και δεν ήξερα ούτε και ήθελα να μάθω να οδηγώ.

Ξεκινήσαμε αρκετά νωρίς με την πρωϊνή δροσιά των μέσων υψομέτρων. Όταν ήμασταν ακόμη σχετικώς χαμηλά, δηλαδή γύρω στα 700 μ. πετύχαμε μια μικρή ομάδα παιδιών που πρέπει να ήταν 10-12 χρόνων. Εκείνοι οι μπόμπιρες ήταν ο τρόμος του αέρα και οι κινητές παγίδες της γης. Ενθουσιασμένοι με την παρουσία μας σε ένα έρημο δρόμο, τον οποίο διέσχιζαν ελάχιστοι από τους επισκέπτες του Ιεροθεσίου Κορυφής, εφόσον ο πολυσύχναστος δρόμος ήταν αυτός από το Αντίγιαμαν, αμέσως μας έδειξαν ότι ενδιαφέρονταν να εξαργυρώσουν τα λάφυρά τους. Εμείς υποθετικά είχαμε αρκετά χρήματα να τους δώσουμε για ό,τι γι’ αυτούς ήταν απλώς ένα καθημερινό ανδραγάθημα. Αυτά τα παιδιά έπιαναν πουλιά στον αέρα – κυριολεκτικά!

Μας πρότειναν λοιπόν να αγοράσουμε τα δύο μικρά σερτσελέρ (σπουργίτια) που είχαν τσακώσει νωρίτερα εκείνο το πρωΐ. Τα μικρά σπίτια τους ήταν λίγο πιο πέρα στα αριστερά. Στα σημεία εκείνα οι πλαγιές των βουνών είχαν ελάχιστα έως καθόλου δέντρα. Ακίνητοι για ώρες ανάμεσα στους χαμηλούς θάμνους, τις σχετικά μεγάλες πέτρες, και τις τσουκνίδες, αυτοί οι πιτσιρίκοι πετάγονταν σαν ελατήρια και γράπωναν τα κακότυχα πτηνά που ελλείψει δέντρων είχαν την απερισκεψία να αποπειραθούν να τσιμπήσουν κανένα σκουλήκι και να μείνουν στην γη περισσότερο από ένα κλάσμα δευτερολέπτου. Αγοράσαμε τα μικρά πτηνά που κρατούσαν οι μικροί μέσα στις χούφτες τους με μόνο σκοπό να τα απελευθερώσουμε αργότερα. Το ελάχιστο για μας ποσό ήταν μεγάλο για κείνους και είχε ικανοποιήσει τους τολμηρούς αυτούς κυνηγούς, οι οποίοι θα εξαργύρωναν την τόλμη και την ευλυγισία τους, την υπομονή και το πείσμα τους με φτηνά παρασκευάσματα από την πόλη. Απομακρύνθηκαν σύντομα και μεις προσέξαμε τι είχαμε μέσα στις χούφτες μας.

Το μικρό πτηνό που είχα στην παλάμη μου ήταν μια χαρά αλλά φυσικά φτερούγιζε από αγωνία, αγνοώντας την τύχη του. Όμως το σπουργιτάκι στα χέρια του Peter φαινόταν πληγωμένο. Στο δυνατό τίναγμά του και στην προσπάθεια να επιτύχει τον στόχο του, ο μικρός κυνηγός, πιάνοντάς το με ορμή, το είχε τραυματίσει στην μία φτερούγα του. Ήταν εμφανές ότι το πτηνό δεν μπορούσε να πετάξει και από τον πόνο περπατούσε με δυσκολία πάνω στη γη. Εμφανέστατα θα γινόταν θύμα κάποιας γάτας ή κάποιου φιδιού αφού μέχρι τότε θα υπέφερε. Ο Peter αποφάισε να το σκοτώσει στρίβοντάς του ακαριαία τον λαιμό. Θεώρησα τύχη ότι δεν είχα τέτοιο δίλημμα μπροστά μου. Οπότε του ζήτησα να συνεχίσουμε για μερικά χιλιόμετρα ανεβαίνοντας τον μικρό χωμάτινο δρόμο, τον γεμάτο πέτρες, τον χαραγμένο από μικρά ρυάκια φθινοπωρινών και χειμερινών βροχών, και μετά άνοιξα τις παλάμες μου και το σπουργίτι που κρατούσα πέταξε μακριά και έφυγε από εκείνη την κοιλάδα του θανάτου και της ζωής. Βρισκόμασταν πλέον σε ένα υψόμετρο γύρω στα 1000 μέτρα.

Είναι ένας χώρος ο οποίος προσφέρει θέα μακριά προς στα ανατολικά και μέχρι τον Ευφράτη. Το Μυστικό Ρεύμα κυλάει σε αποχρώσεις γαλανές και αργυρόχροες. Μέχρις εκεί μεσολαβούν ωστόσο μερικές χαμηλότερες βουνοκορφές και οι μεταξύ τους κοιλάδες. Το όλο περιβάλλον, οι πλαγιές χωρίς δέντρα αλλά με την μικρή και πυκνή, χαμηλή βλάστηση, τους μικρούς βράχους και τις διάσπαρτες μεγάλες πέτρες, οι ασημένιες κορυφογραμμές, η άπλετη διάχυση του φωτός, και ο δροσερός αέρας με τα λεπτά, κυματιστά ρεύματα, δίνει μια έντονη αίσθηση αλλόκοτου, απόκοσμου και σχεδόν ουράνιου χώρου. Μία απερίγραπτη λιτότητα και αυστηρότητα τοπίου. Ένα διάστημα μόνον για άντρες. Άμεση πρόσκληση για πολεμιστές και αρνητές των εγκοσμίων. Η Ευτυχία της απόλυτης απουσίας της Θάλασσας.

Σε μία στροφή του δρόμου προς τα αριστερά, διαμορφωνόταν ένα ευρύ επίπεδο στην πλαγιά του λόφου και, εφόσον είχαμε διανύσει τη μισή διαδρομή και αισθανόμασταν το μεγαλοπρεπές ύφος του σημείου εκείνου, αποφασίσαμε να σταματήσουμε και να αφουγκραστούμε αυτό τον ιδιαίτερο, ορεινό τόπο με την εντυπωσιακή θέα. Παρά την αυστηρότητα του όλου χώρου, παρατηρούσαμε ότι οι χαρακτηριστικές γραμμές του δεν ήταν καθόλου οξείες αλλά, αντίθετα από τους ορεινούς όγκους της Ελβετίας, αρκετά καμπυλωτές. Το θηλυκό στοιχείο λοιπόν κρυβόταν στο απώτερο βάθος αυτού του τόσο ανδρικού χώρου.

Καθώς έκανα μερικά βήματα από τον ανωφερή δρόμο κατεβαίνοντας προς το ευθύ επίπεδο που ανοιγόταν και που επέτρεπε μια ακόμη καλύτερη θέα προς τον Ευφράτη, σε ένα κλάσμα του δευτερολέπτου, είδα μπροστά μου ένα πολύ μεγάλο δέντρο κατάφορτο από κόκκινα μήλα. Μεγάλα κατακόκκινα μήλα. Το ίδιο το δέντρο, αρκετά ψηλότερο από μια συνηθισμένη μηλιά, πρέπει να ήταν από τις μεγαλύτερες μηλιές στον κόσμο και περίπου 10-12 μ. Ήταν περίεργο ότι έφερε τόσους πολλούς καρπούς αν και ακόμη ήταν Ιούνιος. Αλλά ήταν πολύ πιο περίεργο ότι αυτό το δέντρο εξέπεμπε μια απερίγραπτη λάμψη που σχεδόν εξισορροπούσε το ηλιοστασικό φως εκείνης της ηλιόλουστης ημέρας. Αυτή η λάμψη εκπεμπόταν από μικρή απόσταση ολόγυρα από το δέντρο, δηλαδή όχι αμέσως από τον κορμό και τα μεγάλα κλαδιά που δεν έγερναν προς τα κάτω παρά το βάρος των καρπών που έφεραν. Και η λάμψη αυτή εκπεμπόταν από την ρίζα μέχρι την κορυφή. Στην απόχρωσή της, οι τριγύρω πλαγιές και κορυφογραμμές, ο Ευφράτης, και ο ίδιος ο ουρανός φαίνονταν σαν σχεδόν ασημόχροα πλαίσια, σαν στοιχεία ολότελα ασήμαντα, απλά συμπληρώματα ενός άλλου τοπίου το οποίο είχε διευθετηθεί ως είδος περιγράμμματος του πρωτοφανούς αυτού δέντρου. Και στο κέντρο αυτής της αιθερικής λάμψης, τα αστραφτερά ρούσα μήλα. Αυτή ήταν λοιπόν η malus spectabilis!

Πολύ λίγο υποψιάστηκα τότε τι είχα δει εκείνη την στιγμή που έμοιασε με ένα αιώνα μέχρις ότου με σπρώξει στον δεξιό αγκώνα ο Γερμανός φίλος μου που τινάχθηκε μακριά από τον ηλεκτρισμό που εξέπεμπα. Ο Πέτρος είχε κοντέψει να πέσει πάνω στις πέτρες του κακοτράχαλου δρόμου, και αμέσως με ρώτησε τι ακριβώς μου συνέβαινε, όταν γύρισα το πρόσωπό μου στα δεξιά για να τον κυττάξω. Είχε καταφέρει να ανακτήσει την ισορροπία του και να προσέξει πόσο κάτωχρος και πελιδνός ήμουν.

– Αυτός ο λαμπρός τόπος εκπέμπει μία τεράστια δύναμη, του απάντησα.

– Ναι, υπάρχει μια ασυνήθιστη λάμψη, ομολόγησε.

Αισθανόμουν περίεργα και έψαχνα να δω που ακριβώς ήταν το υπέρλαμπρο δέντρο που είχα μόλις δει, χωρίς να τα καταφέρνω. Είχα την αίσθηση ότι είχα ξεπέσει σε ένα άλλο τόπο από εκείνον στον οποίο είχα προς στιγμήν βρεθεί ενώπιον του δέντρου με τα κόκκινα μήλα και το πυκνό φύλλωμα. Έκανα περιφερείς κινήσεις αλλά αποτύγχανα να βρεθώ στο σημείο εκείνο. Επιπλέον, καταλάβαινα ότι ούτε και εγώ ήμουν ο ίδιος όπως όταν στεκόμουν μπροστά στο δέντρο. Θυμόμουν ακόμη, αν και δεν είχε περάσει ούτε ένα λεπτό, ότι μαγνητικά και ηλεκτρικά ρεύματα ελαύνονταν απ’ άκρου εις άκρον μέσα σε όλο μου το σώμα ολότελα αλλάζοντας την υπόστασή του. Κατανοούσα την λογική εκείνων των ροών και αισθανόμουν φυσική την ικανότητά μου να τις ανασυστήσω, ούτως ώστε να ξαναδώ εκείνο το τόσο υπαρκτό και τόσο δυσθεώρητο δέντρο, αλλά δεν εννοούσα σε τι αποτύγχανα. Η καρδιά μου παλλόταν έντονα, ο νωτιαίος μυελός προσπαθούσε να συγχρονιστεί, αλλά η αναπνοή μου ήταν εσφαλμένη. Ο φίλος μου με κυττούσε με απορία.

– Κάνεις σαν να έχεις χάσει κάτι, μου είπε.

– Κι όμως, μόλις έχω βρει την αρχή, του απάντησα.

Στα μάτια της μνήμης μου το δέντρο ήταν ολοζώντανο αλλά η απουσία της όρασης ήταν ταυτόσημη με την ανικανότητά μου να ελέγξω την ροή των ηλεκτρικών και μαγνητικών ρευμάτων στο ίδιο μου το σώμα. Τα χρώματά μου ανασυντάσσονταν συνεχώς αλλά δεν εύρισκαν τη σωστή τους αναλογία, ενώ ένας μακρινός απόηχος έφθανε στ’ αυτιά μου. Ήταν τρία φωνήεντα των οποίων τον σωστό τόνο ακόμη αγνοούσα. Μέσα σε εκείνες τις δυσκολίες κατάφερα να στρέψω την προσοχή μου προς τον καλό Γερμανό φίλο μου και δείχνοντάς του τον Ευφράτη εξάντλησα μία ώρα στην περιγραφή των θεμάτων της Ασσυριακής Κοσμολογίας των σχετικών με τον επίγειο, τον χθόνιο και τον επουράνιο Ευφράτη, το πιο ξεχωριστό από τα τέσσερα ρεύματα του αρχικού Παραδείσου. Ασυναίσθητα, οι περιγραφές εκείνες με οδήγησαν στο Γκισγκιντά, το αρχετυπικό Δένδρο της Ζωής, και την παρουσία του στα τρία τμήματα της Σφαίρας του Σύμπαντος.

Ο Γερμανός φίλος μου με ερώτησε τότε για τα τέσσερα ρεύματα και το αρχικό, εκείνο από το οποίο όλα τα άλλα εκπορεύονταν. Παραδέχθηκα ότι για την ακρίβεια θα έπρεπε να αναφέρουμε πέντε ρεύματα, ακριβώς όπως πρέπει να μιλάμε για πέντε – και όχι τέσσερα – στοιχεία, δηλαδή τον Αιθέρα, από τον οποίο όλα εκπορεύονται, τα Γλυκά Ύδατα (Ωκεανό), την Γη, τον Αέρα, και τα Αλμυρά Ύδατα (Θάλασσα).

Όταν ανέφερα ότι το Δένδρο της Ζωής στον Κάτω Κόσμο βρισκόταν μπροστά στο ανάκτορο λαζουρίτη, κατοικία του Νεργκάλ (ασσυροβαβυλωνακού Πλούτωνα), και το αρχικό ρεύμα του χθόνιου κόσμου, με ρώτησε αν τα Τάρταρα της αρχαίας ελληνικής και ρωμαϊκής μυθολογίας σχετίζονταν με τον ασσυροβαβυλωνιακό Κάτω Κόσμο. Του απάντησα:

– Πριν από όλα, η αρχαία ελληνική λέξη είναι απλά ο εξελληνισμός του τοπωνυμίου Τάρταρου, το οποίο είναι το όνομα μιας λίμνης, στην δυτική άκρη της μεσοποταμιακής πεδιάδας προς την έρημο, που σήμερα ακόμη στα αραβικά ονομάζεται Θάρθαρ. Και η λίμνη αυτή, που σήμερα είναι τεχνητή μετά από εγγειοβελτιωτικά έργα, εθεωρείτο κατά την Μεσοποταμιακή Αρχαιότητα ως είσοδος στον Κάτω Κόσμο.

Συνέχισα αναφερόμενος στην ταυτότητα του ασσυροβαβυλωνιακού Σαμάς (Ηλίου) με τον Νεργκάλ (του Ηλίου της Δικαιοσύνης όπως αποκαλούσαν οι Ασστροβαβυλώνιοι): “Ο Νεργκάλ είναι ο Σαμάς στον Κάτω Κόσμο” έλεγαν οι Ασσύριοι. Και έτσι, τα ίδια μου τα λόγια με οδήγησαν στην κατανόηση της ταυτότητας των Ηλίων, κάτι που δεν είχα ξανασκεφθεί πιο παλιά, αν και όλα τα σχετικά στοιχεία μου ήταν γνωστά. Η ταυτότητα των Ηλίων ήταν άλλωστε συνεπαγόμενο της ταυτότητας των Ρευμάτων και των Οίκων: το καταγάλανο (από λαζουρίτη) ανάκτορο της Πολιτείας του Κάτω Κόσμου ταυτιζόταν λοιπόν με το πανάρχαιο σουμεριακό Ε-τεμέν-άνκι, τον Οίκο της Θεμελίωσης του Ουρανού και της Γης, ναό και ζικουράτ (μεσοποταμιακή βαθμιδωτή πυραμίδα) που βρισκόταν στην Βαβυλώνα (Μπαμπ Ιλί: Πύλη του Θεού, στα σουμεριακά: Κα – Ντινγκίρ – Ρα – Κι) ακριβώς στο σημείο από όπου ο άξονας της Σφαίρας του Σύμπαντος διέρχεται από την γήϊνη επιφάνεια – οριζόντια τομή της Σφαίρας του Σύμπαντος). Εκεί, μετά από πολλούς Σουμέριους βασιλείς, Ακκάδες, Ασσύριους, και Βαβυλώνιους αυτοκράτορες, και Πέρσες σάχηδες, ο Αλέξανδρος είχε γονατίσει, προσκυνήσει, και επιμεληθεί των ανακαινίσεων και των επανορθώσεων. Θα είχε άραγε δει και το Μονοδενδρίον; Άδηλον.

Κατέληξα λέγοντας ότι επιπλέον υπάρχει και ταυτότητα των Ιερών Δένδρων: εκεί ακριβώς, στο Ε-τεμέν-άνκι στην Βαβυλώνα, ήταν και η αρχική θέση του Δένδρου της Ζωής, το οποίο και στο χθόνιο σύμπαν και στο ουράνιο σύμπαν είναι παρόν. Όλα αντικατοπτρίζονται μεταξύ τους.

Στην συνεκφορά του λόγου μου, αντιλήφθηκα τότε τι μου είχε συμβεί λίγο πιο πριν στον τόπο εκείνο όπου είχαμε τόσο απρόσμενα μείνει πολύ περισσότερο από μία ώρα. Ο Γερμανός φίλος μου με έκανε να γελάσω παρατηρώντας ότι του είχα υποσχεθεί να τον ξεναγήσω στην Κομμαγηνή αλλά τον ξεναγούσα στην Ασσυρία και την Βαβυλώνα, ενώ ο ήλιος γοργά προχωρούσε προς την μεσημβρία.

– Ο ήλιος σηκώνεται με τον ίδιο τρόπο πάνω από την Κομμαγηνή και την Μεσοποταμία, απάντησα. Ούτε και ο Αλέξανδρος ήταν άμοιρος του Μυστικού Έργου το οποίο επιτέλεσε ο Ασσουρμπανιπάλ, ο Ἀσσεναφὰρ ὁ μέγας καὶ ὁ τίμιος, όπως αναφέρει ο Έσδρας (Β’ 4:10). Γι’ αυτό και θα ένοιωσε θλίψη διαβάζοντας το επίγραμμα που όρισε καλύτερα από ο,τιδήποτε άλλο την Ιστορία των τελευταίων 27 αιώνων: “Σαρδανάπαλος Ανακυνδαράξου παις Ταρσόν τε και Αγχίαλον έδειμεν εν ημέρα μιά, έσθιε, πίνε, όχευε, ώς ταλλα ουδενός εστιν άξια“.

Στην συνέχεια επισκεφθήκαμε το Νέμρουτ Νταγ, την Αρσάμεια παρά τω Νυμφαίω, και τα λοιπά μνημεία της Κομμαγηνής. Αργά το βράδι, σ’ εκείνη την ατελείωτη νύχτα, είχα καταλάβει ποιο ήταν το δένδρο που είχα δει για μια φευγαλέα στιγμή και γιατί οι καρποί του ήταν κόκκινα μήλα.

Την επόμενη μέρα έκανα μόνος μου την ίδια διαδρομή για το Ιεροθέσιο Κορυφής. Ο Γερμανός φίλος είχε φύγει. Ούτε μικρά παιδιά, ούτε αιχμάλωτα σπουργίτια βρέθηκαν μπροστά μου. Όμως το Ξύλον της Ζωής, η Κόκκινη Μηλιά ήταν εκεί. Αλλά η μικρότητά μου με εμπόδιζε να την δω. Δεν ξαναπέρασα από το σημείο εκείνο. Ωστόσο όλη μου η ζωή έκτοτε πήρε ένα χαρακτήρα προετοιμασίας για την στιγμή κατά την οποία θα σταθώ και πάλι εκεί. Τότε, ελπίζω ότι θα είμαι τέλειος, ὥσπερ ὁ πατὴρ ἡμῶν ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς τέλειός ἐστιν.

 

Advertisements

Μ. Σ. Μεγαλομμάτης, Βιβλιοκρισία του επιστημονικού περιοδικού Βυζαντινός Δόμος 4 (1990) – Διαβάζω 274, 13/6/1991, σ. 70

Μ. Σ. Μεγαλομμάτης

Βιβλιοκρισία του επιστημονικού περιοδικού Βυζαντινός Δόμος 4 (1990)

Διαβάζω 274, 13/6/1991, σ. 70

Page 72.png

 

Μουχάμαντ Σαμσαντίν Μεγαλομμάτης, Η Ιστορία Μυστική; – Διαβάζω 235, 21/3/1990, σ. 113-128

Μουχάμαντ Σαμσαντίν Μεγαλομμάτης

Η Ιστορία Μυστική;

Διαβάζω 235, 21/3/1990, σ. 113-128

Βιβλιοκρισία του βιβλίου του Ουμπέρτο Έκο, Το Εκκρεμές του Φουκώ, Μετάφραση Έφη Καλλιφατίδη, Αθήνα, Γνώση, 1989, 832 σελ.

Pages 114-115.png

Pages 116-117.png

Pages 118-119.png

Pages 120-121.png

Pages 122-123.png

Pages 124-125.png

Pages 126-127.png

Pages 128-129.png

Pages 130-131.png

 

 

 

 

 

 

 

 

Μουχάμαντ Σαμσαντίν Μεγαλομμάτης, Η Πραγματική Ελληνοτουρκική Προσέγγιση – Διαβάζω 201, 26/10/1988, σ. 75-81

Μουχάμαντ Σαμσαντίν Μεγαλομμάτης

Η Πραγματική Ελληνοτουρκική Προσέγγιση

Διαβάζω 201, 26/10/1988, σ. 75-81

Βιβλιοκρισία του βιβλίου του Ανδρέα Πολιτάκη, Πρώτο Θέμα: Η Προσέγγιση με τον Τούρκικο Λαό (Πρόλογος: Μίκη Θεοδωράκη), Αθήνα, Παπαζήσης, χ.χ.

Pages 60-61.png

Pages 62-63.png

Pages 64-65.png

Pages 66-67.png

 

 

 

 

Μουχάμαντ Σαμσαντίν Μεγαλομμάτης, Ο Σύγχρονος Μυστικισμός και η Αρχαία Ιστορία – Διαβάζω 193, 8/6/1988, σ. 80-82

Μουχάμαντ Σαμσαντίν Μεγαλομμάτης

Ο Σύγχρονος Μυστικισμός και η Αρχαία Ιστορία

Διαβάζω 193, 8/6/1988, σ. 80-82

Βιβλιοκρισία του βιβλίου του ιδρυτή της Νέας Ακρόπολης G. A. Livraga, Θήβες. Η Χαμένη Πόλη (Μετάφραση στα ελληνικά: Γιώργος Πλάνας), Αθήνα, 1987

Pages 65-66.png

Pages 67-68.png

 

 

 

 

 

 

 

Μουχάμαντ Σαμσαντίν Μεγαλομμάτης, Τω Αγνώστω Αλλάχ! Το Παρεξηγημένο και Άγνωστο στην Ελλάδα Ισλάμ – Διαβάζω 190, 27/4/1988, σ. 129-145

Μουχάμαντ Σαμσαντίν Μεγαλομμάτης

Τω Αγνώστω Αλλάχ!

Το Παρεξηγημένο και Άγνωστο στην Ελλάδα Ισλάμ

Διαβάζω 190, 27/4/1988, σ. 129-145

Βιβλιοκρισία του γελοίου ψευτο-πανεπιστημιακού εγχειριδίου του αμόρφωτου ψευτο-επιστήμονα Κωνσταντίνου Πάτελου, ο οποίος καταχράσθηκε χρήματα του μέσου φορολογούμενου της Ελλάδας, εργαζόμενος επί μακρό χρονικό διάστημα σε θέση για την οποία δεν είχε καμμιά γνώση, ικανότητα, μόρφωση και σχέση. Το εν λόγω εγχειρίδιο, το οποίο διδασκόταν στον σκουπιδοτενεκέ Παντοίον (και όχι Πάντειον) “Πανεπιστήμιον”, στράβωσε κι αποβλάκωσε χιλιάδες ανυποψίαστους φοιτητές, δημιουργώντας έτσι τις απαιτούμενες συνθήκες για την διάδοση στην Ελλάδα του ισλαμικού εξτρεμισμού και της ισλαμικής τρομοκρατίας.

Απώτερος στόχος της σατανικής ψευτοστοάς “Εθνική Μεγάλη Στοά της Ελλάδος”, η οποία ιδρύθηκε το 1986 – με χρήματα του ανθελληνικού ιησουϊτο-καθοδηγημένου σιωνιστικού κεφαλαίου και με στελέχη μια σειρά από αμερικανο-διδαγμένους άθλιους προδότες της Χριστιανωσύνης, του Ελληνισμού, και του Ελευθέρου Τεκτονισμού και πρόστυχους δούλους του Σατανά και των Ιησουϊτών – και υποστήριξε το αισχρό υποκείμενο Κωνσταντίνος Πάτελος στην θέση που παράνομα κατείχε επί τόσο χρονικό διάστημα, είναι – παρά την επιφανειακή της πατριδοκαπηλεία, βουδιστο-φιλία, και ψευτο-ελληνολαγνεία – ο βίαιος εξισλαμισμός του νοτιοβαλκανικού κράτους και ο συνεπαγόμενος ακρωτηριασμός του.

Αυτοί όχι μόνον επέβαλαν το πολλαπλώς εκμηδενισμένο και διεθνώς γελοιοποιημένο ψευτο-εγχειρίδιο στους δύσμοιρους φοιτητές, έτσι επιμελέστατα αποβλακώνοντάς τους, αλλά και οργάνωσαν την άφιξη στην Ελλάδα εκατοντάδων χιλιάδων επί τούτω προετοιμασμένων κακούργων και μαχαιροβγαλτών από το Πακιστάν, την Ινδία και το Μπάνγκλα Ντες, οι οποίοι ενισχυμένοι από τις πρόσφατες αφίξεις έχουν ήδη παραλάβει τον πλήρη εξοπλισμό για την ανατροπή του σημερινού καθεστώτος, το οποίο η ίδια ψευτο-τεκτονική και αντι-τεκτονική παραφυάδα αποστατών έχει καταστήσει ανίκανο να αντιδράσει ένεκεν των πολλών κρετίνων εγκαθέτων τους οποίους ευσχήμως έχει διορίσει στην κυβέρνηση, τα κόμματα (μικρά και μεγάλα), την διοίκηση, την ΕΥΠ, τον στρατό, την Εκκλησία, τα ΜΜΕ, και τα πανεπιστήμια.

Όταν θα ξεσπάσουν τα πρώτα επεισόδια, θα είναι πολύ αργά για να κάψουν την αναθεματισμένη αυτή ψευτοστοά όσοι Έλληνες έχουν ακόμη απομείνει στην Ελλάδα.

Αλλά τότε θα πρέπει όλοι να αναλογιστούν ότι τα πάντα άρχισαν με την ίδρυση του εκτρωματικού αυτού ψευτομασωνικού χταποδιού (1986) και με την αμέσως μετά (1987) έκδοση του εξίσου εκτρωματικού εγχειριδίου.

Αλλά εγώ τους εγνώριζα από τότε, και γι’ αυτό η βιβλιοκρισία αυτή δημοσιεύθηκε μόλις τον Απρίλιο του 1988  – πριν από σχεδόν 30 χρόνια.

Pages 130-131.png

Pages 132-133.png

Pages 134-135.png

Pages 136-137.png

Pages 138-139.png

Pages 140-141.png

Pages 142-143.png

Pages 144-145.png

Pages 146-147.png

 

 

 

 

 

 

Μουχάμαντ Σαμσαντίν Μεγαλομμάτης, Η Ελληνική Αυτογνωσία και οι Ελληνικοί Μέσοι Αιώνες – Διαβάζω 189, 13/4/1988, σ. 82-86

Μουχάμαντ Σαμσαντίν Μεγαλομμάτης

Η Ελληνική Αυτογνωσία και οι Ελληνικοί Μέσοι Αιώνες

Διαβάζω 189, 13/4/1988, σ. 82-86

Βιβλιοκρισία του επιστημονικού περιοδικού Βυζαντινός Δόμος, τόμος 1, Αθήνα, Δόμος, 1987

Pages 68-69.png

Pages 70-71.png

Pages 72-73.png